Δόξα και τιμή στον μαύρο κύκνο...

Αντιγράφω από τη Βικιπαίδεια: "Ο μαύρος κύκνος εννοείται ως ένα ολιγοπίθανο κι απρόβλεπτο γεγονός που λαμβάνει χώρα σε μια οποιαδήποτε σειρά πιθανών και συνηθισμένων γεγονότων σε κάθε δραστηριότητα μιας κοινωνίας κι ανατρέπει δραματικά προς το χειρότερο ή το καλύτερο τη δομή της". Σε μια χώρα που η κυβέρνησή της είναι διεφθαρμένη και η αντιπολίτευση ανεπαρκέστατη αυτός ο "μαύρος κύκνος" ήταν οι οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών. Αν είχαν λουφάξει, αν είχαν συμβιβαστεί με τη μοίρα τους, αν έλεγαν "δεν βαριέσαι, ας τα παρατήσουμε, αυτή είναι η Ελλάδα" σήμερα η πατρίδα μας δεν θα ζούσε τις ογκωδέστερες διαδηλώσεις της από τη μεταπολίτευση και μετά...

Όταν ένας ολόκληρος λαός κατεβαίνει στους δρόμους για να απαιτήσει δικαιοσύνη κι αλήθεια δεν χρειαζόμαστε άλλη απόδειξη για την κατάπτωση των θεσμών τής Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας. Όση προπαγάνδα κι αν επιστρατευτεί, όσα υπουργικά χουντικά σταγονίδια κι αν αλυχτήσουν, όσο μιθριδατισμό κι αν έχουμε αποδεχθεί, το αίτημα της μάνας και του πατέρα να μάθουν επιτέλους, ύστερα από δύο χρόνια, γιατί σκοτώθηκε το παιδί τους προκαλεί ανατριχίλα που διαπερνά ολόκληρο το σώμα τής ελληνικής κοινωνίας. Κι όσο εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για το έγκλημα- είτε πολιτικά είτε και ποινικά- δεν αναλαμβάνουν ούτε καν την ελάχιστη ευθύνη αυτή η ανατριχίλα που ήδη έχει γίνει οργή θα μετατραπεί σε χείμαρρο που θα τους παρασύρει νωρίτερα ή αργότερα...

Δεν τρέφω αυταπάτες: τα καθεστώτα διαθέτουν συστήματα ασφαλείας και τις απαραίτητες ρεζέρβες. Δεν είναι, όμως, πάντοτε συμπαγή. Κάποιες φορές παρουσιάζουν και ρωγμές που τις εντοπίζουν μαύροι κύκνοι και τις αξιοποιούν. 

Μπορεί οι σημερινές διαδηλώσεις να είναι μια τέτοια περίπτωση, μπορεί κι όχι. Όπως κι αν έχει, όμως, αποτελούν σημείο καμπής κι αυτό γιατί είναι η πρώτη φορά από το 2015 που η κοινωνική αμηχανία για τη μνημονιακή κωλοτούμπα τής τσιπρικής Αριστεράς πηγαίνει στην άκρη και βρίσκει τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της, αυτά που είχαν χαθεί, για παράδειγμα, στην περίπτωση των παρακολουθήσεων. Κι όταν γίνεται η αρχή ακολουθεί το τέλος. Το δίκαιο τέλος τους... 

  

Στο Σύνταγμα και στους νόμους δεν γράφει κάτι για παραγραφή λόγω σαράντα τακατό...

Όταν η απάντηση που δίνεις δεν είναι "είμαι αθώος", αλλά "πήρα σαράντα τακατό" μάλλον κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Κι αυτό συμβαίνει με τον Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος κάθε φορά που εμφανίζεται στη Βουλή- όχι και πολύ συχνά- είναι όλο και πιο αλαζονικός, όλο και πιο επηρμένος. Κι αν μερικούς μόλις μήνες μετά τις εκλογές, με την αντιπολίτευση ακόμα ζαλισμένη και τα κυρίαρχα ΜΜΕ καλοταϊσμένα, τον παίρνει να εκδηλώνει αυτή τη συμπεριφορά, δεν θα μπορεί για πολύ καιρό ακόμα οι απαντήσεις του να είναι "σας διέλυσα στις εκλογές, αφήστε με ήσυχο να εξυπηρετώ την ολιγαρχία"...

Εν μέρει ο πρωθυπουργός έχει δίκιο να μιλά για ξέπλυμα των παρακολουθήσεων από τους εκλογείς. Όσοι προσήλθαν στις κάλπες το Μάιο και τον Ιούνιο θα έπρεπε να είναι νοητικώς ρηχοί για να πιστεύουν ότι ο Μητσοτάκης δεν είχε καμία σχέση με τις υποκλοπές. Μόνο που η δικαιοσύνη δεν μπορεί να επικαλείται ένα εκλογικό αποτέλεσμα για να μην κάνει τη δουλειά της. Ας βρει άλλη δικαιολογία για να καθαρίσει τον νταβατζή της...

Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για άλλα ανομήματα, όπως τα push backs στο Αιγαίο, η αστυνομική αυθαιρεσία και προστασία των ακροδεξιών ή τα υπερκέρδη λίγων εταιρειών. Το ότι δεν συγκινούν τους πολίτες ή, ακόμα χειρότερα, αυτοί τα επικροτούν δεν νομιμοποιείται η παρανομία. 

Αν, συνεπώς, υπάρχουν και πολιτικοί ένοχοι, που ασφαλώς και υπάρχουν, οφείλουν να λογοδοτήσουν στον φυσικό τους δικαστή. Κι εκεί δεν υπάρχουν "σαράντα τακατό", αλλά Σύνταγμα και νόμοι σε ένα κράτος που θέλει να λέγεται κράτος δικαίου κι όχι ολοκληρωτικό καθεστώς...

 
 

Κατάπιαμε Τέμπη, βόρεια Εύβοια, Predator, θα καταπιούμε και Δερβενοχώρια...

Κακά τα ψέματα και η υποκρισία. Ο Κ. Μητσοτάκης το "έπος τής Ηλείας' εφάρμοσε στις πρόσφατες εκλογές. Μπορεί αυτήν τη φορά να μην μοιράστηκαν πεντοχίλιαρα σε μαύρες σακούλες- αν κι αυτό έγινε σε ορισμένες περιπτώσεις-, αλλά τα ρουσφέτια, τα επιδόματα, οι αποζημιώσεις πάνω και κάτω από το τραπέζι βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη τους τελευταίους μήνες. Στη βόρεια Εύβοια, για παράδειγμα, μου έλεγαν πως οι νεοδημοκράτες βουλευτές δεν τολμούσαν ούτε να εμφανιστούν μέχρι τα Χριστούγεννα ώσπου εμφανίστηκαν οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι αποζημιωσούλες κι άλλα δωράκια στους ιθαγενείς, ακόμα και 50ευρα σε φακελάκια λίγο πριν πάει κάποιος στην κάλπη...

Γιατί, συνεπώς, να μην επιστρέψει στη φιλόξενη αγκάλη τής ΝΔ ο Π. Δούκας που το παραδέχθηκε δημοσίως; Αυτές είναι οι αρχές και οι αξίες της, που δήθεν είχαν προσβληθεί από τον δήμαρχο Σπάρτης και γι' αυτό τον είχε διαγράψει ο Μητσοτάκης. Τίποτα δεν αποφασίζεται στο Μαξίμου πριν δοκιμαστεί από τα focus groups και κανένας δεν τιμωρείται για πάντα αν το έγκλημά του μπορεί να ξεχαστεί εν ευθέτω χρόνω...

Ο Μητσοτάκης δεν πολυσκοτίζεται από τις φυσικές ή ανθρωπογενείς καταστροφές, όσο μερίδιο ευθύνης κι αν του αναλογεί. Δεν υπάρχει, τουλάχιστον τη δεδομένη στιγμή, τίποτα που να μην μπορεί να συγχωρεθεί με λίγο χρήμα ή να λησμονηθεί χάρη στα μίντια. Από τη στιγμή που ο ίδιος θέτει τη δημόσια ατζέντα όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα. Κατάπιαμε Βαρυμπόμπη, βόρεια Εύβοια, παρακολουθήσεις, Τέμπη, θα καταπιούμε και λίγα Δερβενοχώρια...

Υ.Γ. Ο Βρομόστομος σας εύχεται καλό καλοκαίρι. Ραντεβού στις 22 Αυγούστου...   

 

 
 

Όλα μπορούν να αλλάξουν, προς το χειρότερο αλλά και προς το καλύτερο...

Αν πιστέψω τη μιντιακή προπαγάνδα, ο ΣΥΡΙΖΑ καταψηφίστηκε γιατί μιλούσε για δικαιοσύνη παντού, για αυξήσεις μισθών, μειώσεις τιμών, ρύθμιση χρεών κι ένα δίκαιο κι αποτελεσματικό κράτος. Ό,τι και να λένε οι βουλευτές και τα στελέχη του για το πρόγραμμα του κόμματος, η μόνιμη επωδός είναι "μα, αυτά καταψηφίστηκαν από τον ελληνικό λαό". Αλήθεια, ο λαός δηλαδή δεν θέλει, για παράδειγμα, κατώτατο μισθό στα 880 ευρώ, μείωση του φόρου στα καύσιμα και μηδενισμό του στο ψωμί και στο γάλα ή να μην διερευνηθούν οι παρακολουθήσεις και τα Τέμπη;...

Προφανώς κι ο λαός δεν τα καταψήφισε όλα αυτά. Δεν ψήφισε, όμως, το ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν πίστεψε ότι θα τα κάνει. Και δεν τον είχε πιστέψει και πριν τη δήλωση Κατρούγκαλου. Είναι, άλλωστε, πολύ βολικό σε αυτές τις περιστάσεις να ρίχνουμε όλη την ευθύνη σε αποδιοπομπαίους τράγους. Κι αν οι ψηφοφόροι αδίκησαν το ΣΥΡΙΖΑ γιατί οι συμβιβασμοί και οι υποχωρήσεις που έκανε στην κυβερνητική του θητεία ήταν με το πιστόλι στον κρόταφο, από την άλλη κι ο Αλέξης Τσίπρας αδίκησε το κόμμα και τον εαυτό του κρύβοντας στην ουσία για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και για λόγους εσωκομματικών ισορροπιών τη νέα ομάδα που είχε δίπλα του και προόριζε για το υπουργικό του συμβούλιο...

Λογικό είναι, ιδίως για τους ουκ ολίγους ακραίους εντός της, να επιχαίρουν στη ΝΔ και να μιλούν για ιδεολογική μετατόπιση των Ελλήνων προς τα δεξιά, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα το μεταναστευτικό ή τους εξοπλισμούς. Από την άλλη, όμως, οι πολίτες δεν θέλουν ούτε την ιδιωτικοποίηση του νερού ούτε το ΙΕΚ Φούφουτος να αναβαθμιστεί σε Ιατρική Σχολή Αθηνών. Γι' αυτό κι επιτρέψτε μου, όταν έχουμε τόσους πολλούς ψηφοφόρους που επιλέγουν την τελευταία εβδομάδα ή πάνω από την κάλπη, να μιλώ περισσότερο για ρευστότητα και κομματικό αποχρωματισμό τής κοινωνίας παρά για ιδεολογικά μπετόν αρμέ. Τι σημαίνει αυτό; Πως όλα μπορούν να αλλάξουν, προς το χειρότερο, αλλά και προς το καλύτερο...

 

  
 

Ούτε καν ΚΚΕ του κέντρου...

Ο Ν. Ανδρουλάκης το βράδυ τής 21ης Μαΐου θέλει το ΠΑΣΟΚ να είναι πάνω από το 10% και η ΝΔ να επικρατήσει με μια άνετη διαφορά επί του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να μην βγαίνουν τα κουκιά ώστε να πιεστεί για συγκυβέρνηση. Θεωρεί περισσότερο διαχειρίσιμη εσωκομματικά μια φυσιολογική πτώση των ποσοστών του στις δεύτερες εκλογές από το ισχυρό ενδεχόμενο αυτό να διασπαστεί αν συγκυβερνήσει με τον ωτακουστή του ή με το ΣΥΡΙΖΑ. Όποιος, όμως, δεν έχει πρόβλημα να συγκυβερνήσει με τη δεξιά πόσο προοδευτικός μπορεί να είναι στην πραγματικότητα και πόσο πιστευτός γίνεται όταν ισχυρίζεται πως είναι ο νόμιμος κληρονόμος τού Ανδρ. Παπανδρέου;...

Κατανοώ τη δύσκολη θέση Ανδρουλάκη. Είναι πρόεδρος ενός διχασμένου κόμματος, το 65% του οποίου είναι δεξιόστροφο και το υπόλοιπο αριστερόστροφο. Υπό αυτή την έννοια και πάλι καλά που πετά και καμιά παρόλα σε βάρος τού Κ. Μητσοτάκη. Όταν, όμως, ένα κόμμα ετεροπροσδιορίζεται δεν μπορεί να είναι ούτε καν ΚΚΕ του κέντρου. Το ΚΚΕ, τουλάχιστον, αυτοπροσδιορίζεται στον πολιτικό χάρτη...

Αν χρειαστούν δεύτερες εκλογές, το ΠΑΣΟΚ θα διασπαστεί και στο ενδιάμεσό τους. Από κίνημα, άλλωστε, έχει μετατραπεί εδώ και πολύ καιρό σε κόμμα στελεχών που εξυπηρετούν προσωπικές ατζέντες χωρίς ιδιαίτερες ιδεολογικές αναφορές. Αν, για παράδειγμα, πράγματι πίστευε στη σοσιαλδημοκρατία ο Ν. Ανδρουλάκης, στην ενίσχυση του ΕΣΥ ή στη διαλεύκανση των παρακολουθήσεων θα είχε ξεκόψει ευθύς εξαρχής οποιοδήποτε δίαυλο επικοινωνίας με τη ΝΔ, ιδίως από τη στιγμή που ο Κ. Μητσοτάκης δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο περίπτωση να θυσιάσει την πρωθυπουργία... 

Ο διμέτωπος, συνεπώς, Ανδρουλάκη είναι κι ανιστόρητος κι αψυχολόγητος όταν ΣΥΡΙΖΑ- ΠΑΣΟΚ ταυτίζονται στα δύο τρίτα ή και περισσότερο των προγραμμάτων τους. Εκτός αν οι σκελετοί στη ντουλάπα Ανδρουλάκη είναι τόσο πολλοί που αδυνατεί να χωρέσει και τη δεξιά μέσα σε αυτή...   

 
 

Ο εθνικός μας μπαταχτσής...

Προφανώς και υπάρχουν στρατηγικοί κακοπληρωτές κι επίσης προφανώς το πάγωμα των πλειστηριασμών ή οι δόσεις για τα χρωστούμενα δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά μεταθέτουν την επίλυσή του για το μέλλον. Κι αυτό έκαναν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις. Καμία, όμως, δεν είχε τη βούληση πραγματοποίησης μιας βίαιης αναδιανομής πλούτου από τους πολλούς στους λίγους όπως η σημερινή. Για να κουνάς, άλλωστε, το δάχτυλο στους κακοπληρωτές δεν πρέπει να χρωστάς κι ο ίδιος δάνεια του "Κήρυκα Χανίων" ή το κόμμα σου στους τραπεζίτες που τους έδωσες ασυλία...

Αν ένας μικρομεσαίος θελήσει να απλωθεί πέρα από εκεί που φτάνει το πάπλωμά του, είναι ασυνείδητος. Αν ένας ολιγάρχης θελήσει να γίνει ακόμα πιο πλούσιος είτε παραβιάζοντας το νόμο είτε διαμορφώνοντάς τον κατά τις επιθυμίες του είναι εθνικός ευεργέτης και στο απυρόβλητο. Αν, άλλωστε, ένας μικρομεσαίος επιθυμεί ένα καλό σπίτι κι αυτοκίνητο ή ένα ταξίδι στην Καραϊβική οφείλεται στο ίδιο καταναλωτικό καπιταλιστικό σύστημα που οι ελίτ έχουν θεοποιήσει μέσω του επιθετικού τους μάρκετινγκ. Φαντάζομαι, επίσης, πως κανένας δανειολήπτης δεν πήρε δάνειο βάζοντας το πιστόλι στον κρόταφο των τραπεζών που με τα χρήματά του ανακεφαλαιοποίησε δύο φορές την τελευταία δεκαετία...

Ο τουρίστας τής Ραφήνας Κ. Καραμανλής έχει δίκιο όταν αισθάνεται ριγμένος σε σχέση με τον Κ. Μητσοτάκη. Για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που δεν ήταν τόσο μεγάλο όσο αυτό των παρακολουθήσεων τα ΜΜΕ τον είχαν ξεσκίσει, ενώ στον απερχόμενο πρωθυπουργό έχουν φερθεί, με το αζημίωτο βεβαίως, με το γάντι. Γι' αυτό κι αναρωτιέμαι με τρόμο: αν την πρώτη τετραετία συμπεριφέρθηκε όπως συμπεριφέρθηκε στους θεσμούς και στην κοινωνική δικαιοσύνη, ως πού μπορεί να το φτάσει σε μία δεύτερη; Μπρρρ... 

   

 
 

Παρακολουθεί, συλλέγει προσωπικά δεδομένα, χρησιμοποιεί πράκτορες για να κάνει αδιάβλητες εκλογές...

Δεν είναι λανθασμένο κριτήριο να ψηφίζουμε και με την τσέπη μας, αρκεί να ψηφίζουμε και με γνώμονα την τσέπη τής πλειονότητας κι άλλους παράγοντες, όπως ο σεβασμός τού κράτους δικαίου. Ψηφίζει, όμως, με την τσέπη του ένας συνταξιούχος, για παράδειγμα, που η κυβέρνηση Μητσοτάκη του έκοψε τη 13η σύνταξη, δεν του επέστρεψε τα αναδρομικά και του διακινδύνευσε την επικουρική ασφάλιση αλλά θα την ξαναψηφίσει γιατί μερικές εβδομάδες πριν τις εκλογές τού δίνει ένα εφάπαξ επίδομα μάξιμουμ 300 ευρώ; Όχι, αυτός ο άνθρωπος δεν ψηφίζει με την τσέπη του, αλλά με βάση, στην καλύτερη περίπτωση, την οικογενειακή ή ατομική του παράδοση και στη χειρότερη τη χαμηλή εκτίμηση που έχει για τον εαυτό του...

Μέχρι τις εκλογές ο Κ. Μητσοτάκης θα παριστάνει τον ετεροχρονισμένο Άι Βασίλη, οι πραγματικές του προθέσεις, ωστόσο, φάνηκαν σε στρατηγικές επιλογές που έκανε κατά τη διάρκεια της τετραετίας. Η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, οι απευθείας αναθέσεις, η ασυλία στους τραπεζίτες, οι παρακολουθήσεις, οι πλειστηριασμοί, η πατριδοκαπηλία είναι μόνο μερικά παραδείγματα μια διακυβέρνησης που συνδύασε το νεοφιλελευθερισμό με τον αυταρχισμό και τον ακροδεξιό λόγο. Ο λύκος, συνεπώς, μπορεί να ντυθεί πρόβατο τις προσεχείς εβδομάδες, ξεχωρίζει όμως από το αίμα στα δόντια του...

Φυσικά ο πρωθυπουργός δεν θα περιοριστεί στον εξωραϊσμό τού έργου του ή στη δαιμονοποίηση της αντιπολίτευσης. Θα παίξει και βρόμικα, θα παίξει πολύ βρόμικα γιατί ξέρει ότι εκλογική ήττα του μπορεί να μην σημάνει το βιολογικό του τέλος, όπως ενδεχομένως στην περίπτωση Ερντογάν, αλλά θα οδηγήσει πιθανότατα στο πολιτικό του φινάλε. Ένας άνθρωπος που παρακολουθεί και τους δικούς του, συλλέγει προσωπικά δεδομένα πολιτών και χρησιμοποιεί Ισραηλινούς πράκτορες δεν αποτελεί εγγύηση ομαλής διεξαγωγής των εκλογών. Δεν είναι αυτονόητο;... 

 

Το τοξικό κλίμα γέννημα θρέμμα ενός τοξικού πρωθυπουργού...

Υπάρχει ένας, δυστυχώς μόνο ένας, δικαστικός σε αυτήν τη χώρα που θέλει να καταθέσει την αλήθεια για τις παρακολουθήσεις και το Μαξίμου, χρησιμοποιώντας ως ασπίδα τούς θλιβερούς κυβερνητικούς βουλευτές, δεν του επιτρέπει να καταθέσει. Ναι, ούτε ο γράφων έχει στη διάθεσή του ακλόνητες αποδείξεις ότι ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε φίλους κι εχθρούς, όπως δεν έχει και η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών τής χώρας. Πόσες, όμως, άλλες αποδείξεις χρειαζόμαστε πως η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να μην μάθουμε ποτέ την αλήθεια, τουλάχιστον όχι πριν τις εκλογές;...

Αν στη ΝΔ δεν ήθελαν πράγματι οι κάλπες να στηθούν σε ένα τοξικό περιβάλλον, είχαν πολλές ευκαιρίες από τον περασμένο Αύγουστο ώστε να διαλευκανθεί το σκάνδαλο. Τις πέταξαν, ωστόσο, όλες στα σκουπίδια αφού από την πρώτη ημέρα στόχος ήταν η συγκάλυψη κι όχι η αποκάλυψη. Και τώρα που βρισκόμαστε, κατ' ουσία, σε προεκλογική περίοδο έχουν το θράσος να παριστάνουν και τους θεσμικούς που δεν ανέχονται τάχα η πολιτική ζωή τής χώρας να κυλιστεί στο βούρκο, την ίδια ώρα βεβαίως που νεκρανασταίνουν τον Χρ. Καλογρίτσα για να μας πουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρόταξε τα στήθη του για έναν άνθρωπο που δεν πήρε ποτέ τηλεοπτική άδεια. Χάρη στο ΣΥΡΙΖΑ...

Να το ξεκαθαρίσω σε όποιον επιμένει να κάνει τον χαζό ή να πιστεύει ότι ο Κ. Μητσοτάκης σέβεται τη φιλελεύθερη δημοκρατία: αυτός που ευθύνεται για το ότι κάποιοι σηκώνουν κάθε πέτρα για να αποκαλύψουν πώς έγινε η δολοφονία είναι ο δολοφόνος κι όχι οι ερευνητές της. 

Αυτός, συνεπώς, που ευθύνεται για το ότι ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από τις υποκλοπές δεν είναι εκείνοι που θέλουν να μάθουν την αλήθεια, αλλά ο ίδιος ο υποκλοπέας, η επαγγελματική στέγη τού οποίου έχει συγκεκριμένη διεύθυνση. Αν και θα χρειαστεί να την αλλάξει την επομένη των εκλογών. Τουλάχιστον αυτό δεν θα καταφέρει να το γλιτώσει, όπως ενδεχομένως τη φυλακή...  

 

Δεν υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα...

Έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε έναν καρχαρία πως δεν θα με ξεκοιλιάσει αν με πετύχει στο δρόμο του από όση έχω στην ελληνική δικαιοσύνη. Αντιθέτως, διακατέχομαι από απόλυτη δυσπιστία απέναντί της... 

Δεν μπορώ, για παράδειγμα, να πιστέψω ότι οι μόνοι πολιτικοί που έβαλαν το χέρι στο μέλι τα τελευταία 30 χρόνια ήταν οι Τσοχατζόπουλος- Παπαντωνίου κι όμως η χώρα χρεοκόπησε γιατί δεν έκοβαν αποδείξεις οι λαϊκατζήδες. Ούτε θεωρώ τυχαίο πως αν δεν υπήρχαν οι ξένες διωκτικές αρχές στην Ελλάδα θα θεωρούσαμε ακόμα αξιοσέβαστες τη Siemens, τη Novartis ή το Κατάρ και συκοφάντες όσους τους κατηγορούν...

Οι διεφθαρμένοι είναι εξ ορισμού αξιοθρήνητοι. Ακόμα πιο αξιοθρήνητοι, ωστόσο, είναι εκείνοι που βάζουν το κομματικό συμφέρον πάνω από το λαϊκό κι εθνικό και ξεπλένουν διεφθαρμένους προσβάλλοντας και τη νοημοσύνη τους. Αδυνατώ, για παράδειγμα, να πιστέψω ότι η Κ.Ο. της ΝΔ αποτελείται από 156 ηλίθιους που πιστεύουν ότι ο Κ. Μητσοτάκης δεν είχε καμία απολύτως ανάμειξη στο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων. Σε ιδιωτικές τους συζητήσεις, άλλωστε, πολλοί από αυτούς το παραδέχονται. Δεν το κάνουν, ωστόσο, δημοσίως γιατί η πίστη τους στη βουλευτική τους έδρα είναι μεγαλύτερη από τον όρκο που έκαναν για τήρηση του Συντάγματος και υπεράσπιση της δημοκρατίας και του ελληνικού λαού...

Μπορεί ο Κ. Χατζηδάκης, π.χ., να παρακολουθείτο πράγματι από παράκεντρα των οποίων δεν είχε γνώση ο πρωθυπουργός. Θα ήταν, όμως, πολύ πιο πιστευτός ο Κ. Μητσοτάκης αν δεν είχε αλλάξει 20 αφηγήματα από τότε που ξέσπασε το σκάνδαλο, προσαρμόζοντάς τα στις νέες κάθε φορά αποκαλύψεις. 

Ομοίως, η Εύα Καϊλή θα ήταν πολύ πιο πιστευτή αν δεν παρουσίαζε το Κατάρ ως χώρα- πρότυπο για τους εργάτες. Δεν αποκλείω να είναι και οι δύο τους αθώοι, θα ήμουν όμως γελοίος αν έβγαινα δεξιά κι αριστερά κι ορκιζόμουν για την αθωότητά τους. Θα ήμουν γελοίος ή, "απλώς", εκβιαζόμενος από εγκληματική συμμορία... 

 

 
 

Με βραχιολάκια, όπως αξίζει σε κάθε άφιλο εγκληματία...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει αποδείξει ότι δεν βάζει όρια στον αυτοεξευτελισμό του. Αν έβαζε, άλλωστε, θα είχε παραιτηθεί εδώ και καιρό για το ότι έκανε τη χώρα μας ηγέτιδα δύναμη στους νεκρούς από την πανδημία και στην ακρίβεια. Ήρθαν, ωστόσο, οι παρακολουθήσεις για να ανεβάσουν επίπεδο την πρωθυπουργική ξεφτίλα. Το επόμενο στάδιο είναι να τον πιάσουν κυριολεκτικώς με τον κοριό στο αφτί κι εκείνος να ισχυρίζεται πως είναι ρωσική προβοκάτσια με φυσικούς αυτουργούς τούς συριζαίους. Περίπου αυτά λέει, άλλωστε, τώρα...

Είναι όλα μια παγκόσμια συνωμοσία σε βάρος σου Κυριάκο μου; Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό: άρε το απόρρητο, χωρίς χρονικά όρια και προϋποθέσεις όπως κουτοπόνηρα θες να περάσεις, κι άσε τους γνωρίζοντες να καταθέσουν όσα γνωρίζουν. Να μας πει, για παράδειγμα, η εισαγγελέας Βλάχου αν οι 33 παρακολουθούνταν κι από την ΕΥΠ ή οι Λαβράνος- Μπίτζιος για ποιους δούλευαν. 

Ανακάλεσε, επίσης, τη δική σου (ν)τροπολογία με την οποία οι παρακολουθούμενοι δεν μπορούν να πληροφορηθούν τους λόγους παρακολούθησής τους όταν τελειώνει η παρακολούθησή τους. Ή κάνε φύλλο και φτερό την Intellexa και ζήτα από τον εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου που εσύ διόρισες να ενώσει τις δικογραφίες και να ψάξει ποιοι παρακολουθούσαν κι όχι τους δημοσιογράφους που αποκαλύπτουν το σκάνδαλο...

Ξέρουμε πολύ καλά Κυριάκο ότι δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα από όλα αυτά, εκτός αν έχεις αποφασίσει να πέσεις με το αεροπλάνο στους Δίδυμους Πύργους. Το ξέρουν καλύτερα εκείνοι που παρακολουθούσες, πολλοί από τους οποίους υποτίθεται πως είναι πρόσωπα της απολύτου εμπιστοσύνης σου... 

Κυρίως, όμως, σε λυπάμαι Κυριάκο. Τα κατάφερες, δεν λέω, με τα ψέματα και την εξαπάτηση να γίνεις πρωθυπουργός, ναρκώνοντας για λίγο τον οικογενειακό σου κομπλεξισμό. Η πτώση σου, ωστόσο, θα είναι πολύ πιο ταπεινωτική από την αντίστοιχη του πατέρα σου. Κι αν υπάρχουν ακόμα δικαστές στην Αθήνα οφείλουν να φροντίσουν αυτή να συνοδευτεί με βραχιολάκια. Όπως αξίζει σε οποιοδήποτε άφιλο εγκληματία...  

 

 

Μακαρόνια για τους ιθαγενείς...

Το "αρχίδια καπαμά" που εκστόμισε ο συμπαθής ηλικιωμένος σχολιάζοντας το καλάθι τού νοικοκυριού δεν συνιστά από μόνο του επιχείρημα. Είναι, ωστόσο, η αυθόρμητη αντίδραση κάθε πολίτη που αισθάνεται πως η κυβέρνησή του τον θεωρεί ηλίθιο, στήνοντας επικοινωνιακά σόου χουντικού στιλ πάνω στην απελπισία του για επιβίωση. Στο πρόσωπο, μάλιστα, του Αδ. Γεωργιάδη βρέθηκε ο κατάλληλος καραγκιόζης γι' αυτό το θέατρο σκιών...

Ο Κ. Μητσοτάκης αυτοπαρουσιάζεται ως θύμα παγκόσμιων γεγονότων- πανδημία και πόλεμος στην Ουκρανία-, στην πραγματικότητα ωστόσο τα ευγνωμονεί γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα μπορούσε να επιβάλει εύκολα νεοφιλελεύθερες επιλογές και να κάνει πάρτι με το δημόσιο χρήμα χωρίς να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. Γι' αυτό, άλλωστε, και δεν έχει πει ποτέ πως αν δεν υπήρχαν ο covid κι ο Βλ. Πούτιν θα εφάρμοζε άλλες πολιτικές, όπως θα εφάρμοζε ο ΣΥΡΙΖΑ αν δεν είχε παραλάβει μια χρεοκοπημένη χώρα στη μέγγενη των μνημονίων. Την ίδια κι απαράλλαχτη αναδιανομή πλούτου υπέρ τής ελίτ και σε βάρος των πολλών θα εφάρμοζε ο σημερινός πρωθυπουργός...

Και για να γίνει η ντροπή μας γι' αυτούς που μας κυβερνούν μεγαλύτερη, κρύβονται κι από τους ευρωβουλευτές που έχουν έρθει στην Αθήνα για να διερευνήσουν το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων. Έχουν, μάλιστα, το θράσος οι βιαστές των θεσμών, της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και των ελευθεριών να αρνούνται ουσιώδεις απαντήσεις στο όνομα της δήθεν τοξικότητας της αντιπολίτευσης. 

Λες και οι Βρυξέλλες ή ο Economist και οι New York Times, για παράδειγμα, που ασχολούνται κι αυτοί με τη σαπίλα Μητσοτάκη είναι διεθνή όργανα του σοσιαλισμού. Σαν να αρνείται ο δολοφόνος να απολογηθεί γιατί οι συγγενείς τού θύματος ζητούν δικαιοσύνη. Όσο και να κρύβεται, όμως, ακόμα κι αν γλιτώσει από τις ποινικές του ευθύνες θα λάβει την απάντηση που του πρέπει στις εκλογές. Κι αυτή θα είναι ο ορισμός τής δικαιοσύνης... 

 

Μυρίζει ενοχή από εδώ έως το Πεκίνο...

Και γιατί να ξεκινήσει η διερεύνηση των παρακολουθήσεων στη χώρα από το 2012 κι όχι από το 1990 και την εποχή Μαυρίκη; Αν ζητούμενο είναι η διαχρονική μελέτη τής ασφάλειας των τηλεπικοινωνιών ας ξεκινήσουμε κι από την εποχή τού τηλέγραφου. Αν είναι, όμως, να μάθουμε ποιοι και γιατί παρακολουθούσαν Ανδρουλάκη- Κουκάκη κι άλλους πολιτικούς και δημοσιογράφους μάλλον είναι προτιμότερο να ξεκινήσουμε από το 2019...

Φυσικά και δεν είμαι από εκείνους που πίστεψαν ποτέ στις αγαθές προθέσεις τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η όλη συμπεριφορά της, ωστόσο, τον τελευταίο μήνα μαρτυρά ενοχή κι όχι αθωότητα και γνήσια διάθεση να λάμψει η αλήθεια. Παίζει καθυστερήσεις από την πρώτη στιγμή, προσπαθεί να θολώσει τα νερά, δεν εμπιστεύεται καν δικούς της βουλευτές στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας...

Η κυβέρνηση θα πέσει (και) λόγω των υποκλοπών. Δεν πιστεύω, ωστόσο, ότι το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο, όπως δεν έφτασε άλλωστε ποτέ για κανένα σκάνδαλο στην Ελλάδα. Κι αυτό σημαίνει πως το διεφθαρμένο κατεστημένο θα συνεχίσει να πολεμά τη δικαιοσύνη και τη διαφάνεια, έστω κι από τη θέση τής αντιπολίτευσης, όπως έκανε και το 2015- 2019. Η δεύτερη φορά Αριστερά, συνεπώς, απαιτεί λιγότερες ψευδαισθήσεις και για το ποιοι είναι πραγματικοί σύμμαχοι και ποιοι δούρειοι ίπποι υπό παρακολούθηση... 

Υ.Γ.: Ο Βρομόστομος επιστρέφει τη Δευτέρα, 29 Αυγούστου.

 
 

Η παραίτηση ο μόνος έντιμος δρόμος για έναν βαθιά ανέντιμο πρωθυπουργό...

Κάποια στιγμή θα συνέβαινε αυτό που συμβαίνει τώρα: τα αντικρουόμενα συμφέροντα των ολιγαρχών φίλων Μητσοτάκη θα έβαζαν τον πρωθυπουργό σε μεγάλες περιπέτειες. Κι αφού στην Ελλάδα δεν λειτουργεί ένα μιντιακό σύστημα που να έχει ως προτεραιότητά του την αλήθεια, μόνο όταν θα έβγαζαν οι ολιγάρχες τα άπλυτά τους στη φόρα θα μαθαίναμε πόση βρομιά κυκλοφορεί στο Μαξίμου τα τελευταία τρία χρόνια. Και είναι τόσο μεγάλη που μοιάζει αδύνατο γι' αυτόν τον πρωθυπουργό να βγάλει το χειμώνα. Μάλλον δεν θα βγάλει ούτε το 2022...

Αν ήμουν ο Αλέξης Τσίπρας, θα είχα πάρει ποπ κορν για να παρακολουθήσω το αλληλοφάγωμα της ελληνικής διαπλοκής που έχει ήδη ξεκινήσει. Γιατί αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει διακοπές τον γιο του που πέρασε σε πρότυπο σχολείο ενώ ο ίδιος τα καταγγέλλει, τα αμαρτήματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού είναι πολύ σοβαρότερα. Για την ακρίβεια, είναι και ποινικά αδικήματα για τα οποία η δικαιοσύνη δεν θα μπορεί να κάνει για πολύ τα στραβά μάτια όσο κι αν τρομάζει και την Πρόεδρο της Δημοκρατίας το κοινό περί δικαίου αίσθημα...

Στο δευτεριάτικο διάγγελμά του ο Κ. Μητσοτάκης είναι υποχρεωμένος να διαλέξει το ρόλο τού ηλίθιου που δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε σε μια υπηρεσία, την ΕΥΠ, την οποία ο ίδιος επέλεξε να έχει υπό τον έλεγχό του από την πρώτη κιόλας εβδομάδα τής πρωθυπουργίας του και με επικεφαλής έναν άνθρωπό του που δεν είχε καν τα τυπικά προσόντα για τη θέση. Μπορεί, βεβαίως, να πει πως αυτά συμβαίνουν και στην Εσπερία και πράγματι συμβαίνουν. 

Εκεί, όμως, δεν θα στεκόταν ούτε μια ημέρα παραπάνω στο αξίωμά του ο ηγέτης που έδινε εντολές για παρακολουθήσεις ή αυτές γίνονταν κάτω από τη μύτη του. Δεν έχουν πει όλη αυτή την ιστορία ελληνικό Γουότεργκεϊτ αδίκως, αφού οι ομοιότητες είναι πάρα πολλές για να κρυφτούν κάτω από το χαλί και η παραίτηση και η προκήρυξη εκλογών ο μόνος έντιμος δρόμος που έχει απομείνει στον βαθιά ανέντιμο πρωθυπουργό τής χώρας...

 

 

Το ματς είναι στημένο, αλλά και οι θεατές ψυλλιασμένοι...

Πολύ θα ήθελε ο Κ. Μητσοτάκης να οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές στο απώτατο συνταγματικό όριο, δηλαδή στα τέλη Ιουλίου του 2023. Κι αυτό για να μπορέσει κυρίως να μοιράσει το χρήμα τού Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ  στις δέκα οικογένειες ολιγαρχών στις οποίες είναι υπόχρεος. Είναι πολύ αμφίβολο, ωστόσο, αν καταφέρει να μην συρθεί σε κάλπες μέχρι το τέλος τού έτους εξαιτίας τής ραγδαίως επιδεινούμενης φθοράς του...

Να συμφωνήσω μαζί σας πως ακόμα υπάρχει δυσπιστία απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ ή πως δεν ασκεί τη μαχητική αντιπολίτευση που θα όφειλε να ακολουθεί. Όταν, όμως, η είδηση της παρακολούθησης αρχηγού κοινοβουλευτικού κόμματος από την ΕΥΠ παίζει στα κανάλια τριτοτέταρτη είδηση και σε στιλ "αυτά τα έχουμε ξαναδεί, μην δίνετε σημασία" καταλαβαίνετε ότι η αξιωματική αντιπολίτευση αγωνίζεται να ανατρέψει έναν αγώνα τού οποίου ο διαιτητής είναι στημένος. Θα τον ανατρέψει, όμως, όχι τόσο χάρη στην εμφάνισή της όσο γιατί οι θεατές έχουν πλέον μυριστεί τι συμβαίνει...

Ακόμα και τις παρακολουθήσεις τις αποδίδουν στην κυβέρνηση σε διεθνή τάση, λες και δεν είναι οι ίδιοι που έδωσαν εντολή γι' αυτές ή πρόκειται για φυσικό φαινόμενο. Δεν μας έχουν εξηγήσει, ωστόσο, ακόμα γιατί είμαστε πρωταθλητές και σε νεκρούς από την πανδημία ή στην ακρίβεια.

 Και ούτε πρόκειται αφού πορεύονται με αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση και μιντιακή ομερτά για τα δικά τους εγκλήματα. Ως πότε; Έως ότου αντιληφθούν πως ό,τι κι αν κάνουν το παιχνίδι για τους ίδιους είναι χαμένο όσα φαλτσοσφυρίγματα κι αν πάρουν...