Μαζί τα σκατώσατε σύντροφοι...

Με την απόφασή του ο ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο Σάββατο να μην προχωρήσει σε εκλογή προέδρου πριν τις εκλογές υπέγραψε, κατά πάσα πιθανότητα, τη θανατική του καταδίκη. Μπορεί, βεβαίως, μέχρι τότε να την αλλάξει- τόσες και τόσες αποφάσεις έχουν αλλάξει, άλλωστε, στην Κουμουνδούρου τα τελευταία χρόνια-... 

Είναι πιθανό, επίσης, ακόμα κι αν εκλέξει πρόεδρο, ακόμα κι αν αυτός είναι ο Π. Πολάκης- μόνο βέβαιο δεν είναι σε ένα εντελώς σκοτεινό σκηνικό για το ποιοι είναι και τώρα πραγματικά μέλη και δεν έχουν διπλή κομματική υπηκοότητα ή απλώς έχουν αποσυρθεί- να μην μπει στη Βουλή έτσι κι αλλιώς. Με εκλεγμένο πρόεδρο, ωστόσο, έχει πολύ σοβαρότερες πιθανότητες από το σημερινό σχήμα τής συλλογικής ηγεσίας που μέχρι ενός σημείου ήταν απαραίτητη αλλά η διαιώνισή της θα την καταστήσει αντικείμενο και σάτιρας...

Ούτε είναι αλήθεια ότι όσοι έχουν απομείνει στο ΣΥΡΙΖΑ δεν ευθύνονται κι εκείνοι για την κατάντια του. Ακόμα και στα κινεζικά μαγαζιά που περιτριγυρίζουν την Κουμουνδούρου γνώριζαν ότι ο Σωκράτης που ήπιε το κώνειο θα ήταν μια μεταβατική λύση μέχρι να αποφάσιζε ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία τι και, κυρίως, πότε θα το ανακοίνωνε. Ο Φάμελλος δεν ψηφίστηκε μόνο από όσους έφυγαν αλλά κι από αρκετούς από όσους έμειναν και οι οποίοι τώρα παριστάνουν τους αμέτοχους του εγκλήματος, όπως και για το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Μαζί τα σκατώσατε σύντροφοι, μην παραπονιέστε...

Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρει σανίδα σωτηρίας στο ΠΑΣΟΚ, πριν ή μετά τις εκλογές, ενισχύοντας το αντιτσιπρικό μέτωπο ως το κατ' εξοχήν κόμμα που γνωρίζει καλύτερα τι εστί Τσίπρας. Οφείλει, ωστόσο, ως παράταξη που έχει διαχειριστεί δεκάδες εκατομμύρια ευρώ του ελληνικού λαού να δώσει στη δημοσιότητα πού πήγαν αυτά τα χρήματα. 

Πήγαν, για παράδειγμα, και σε κομματικοδίαιτους που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, οι οποίοι μάλιστα έπαιρναν πέντε κι έξι χιλιάρικα το μήνα από το κόμμα και το Ινστιτούτο Πουλαντζάς ή ως επιστημονικοί συνεργάτες κι αυτοκίνητα leasing για να προπαγανδίζουν στα κανάλια τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και να κουνάνε το δάχτυλο σε όσους το επεσήμαιναν; Ας κάνουν κάτι, επιτέλους, και με λίγη αξιοπρέπεια στην Κουμουνδούρου ώστε να μην μείνουν στην ιστορία τής μεταπολίτευσης ως το πιο τοξικό της κόμμα. Αν και μάλλον είναι αργά για να το αποτρέψουν... 

Μετά το Βατερλό η εξορία έγινε ο τάφος του Ναπολέοντα...

Δεν είναι κάθε περίπτωση ανεξάρτητου βουλευτή ίδια με κάποια άλλη, έστω κι αν όλες τους συγκλίνουν στην κοινή αγωνία για πολιτική επιβίωση. Γι' αυτό και στο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει πληγεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κόμμα στην τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο από αυτό το φαινόμενο, έχουν δίκιο αλλά κι άδικο όταν το στιγματίζουν. Κάποιοι έφυγαν γιατί έγινε ένα πραξικόπημα, αυτό του μπουζουξίδικου, κι άλλοι είτε γιατί έχασαν στις εσωκομματικές εκλογές ή αφού πρώτα έκαναν ό,τι μπορούσαν για να διαλύσουν το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν...

Όπως κι αν έχει, στην Κουμουνδούρου οφείλουν πρωτίστως να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους για το ότι από κόμμα εξουσίας ακόμα και το 2024- δεύτεροι ήταν στις ευρωεκλογές και με τον Στ. Κασσελάκη πρόεδρο- κατάφεραν να δίνουν δύο χρόνια αργότερα μάχη για την είσοδό τους στη Βουλή. Επέτρεψαν στον Αλ. Τσίπρα να τους διαλύσει κι αυτό ναι μεν κορυφώθηκε υπό την ηγεσία Φάμελλου αλλά ξεκίνησε νωρίτερα. Αν, συνεπώς, πιστεύουν ότι με μια γενική "συγγνώμη που σας πληγώσαμε" έχουν ξεμπερδέψει με τις ενοχές τους κι ατενίζουν με μεγαλύτερη αισιοδοξία το μέλλον μάλλον τους λείπει ένα ακόμα πολιτικό στοιχείο, η κοινωνική γείωση...

Στο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι θα ευνοηθούν από τη δημοσκοπική κόπωση της ΕΛΑΣ. Τόσο, όμως, στην Κουμουνδούρου όσο και στην Αμαλίας (για τη Νέα Αριστερά δεν το συζητώ καν, είναι ήδη ζωντανοί νεκροί) αδυνατούν να δουν τη μεγάλη εικόνα. Όσα συνέβησαν τα τελευταία 11 χρόνια- ιδίως το 2015, αλλά και το 2023- 2026- με δική τους ευθύνη απογοήτευσαν τα προνομιακά τους ακροατήρια, αποξένωσαν παλαιότερους κι εν δυνάμει ψηφοφόρους τους, έφεραν σε απελπισία τους προοδευτικούς πολίτες. 

Σε όσα, επομένως, κόμματα- συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ- και κομματίδια κι αν μοιραστούν οι ένοχοι, όσες ταμπέλες κι αν αλλάξουν, όσες μάσκες κι αν φορέσουν το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο κι απαράλλαχτο στην κάλπη. Θα θυμίζει μια πολύ γνωστή μάχη τού 1815 που θα αναγκάσει τους ηττημένους της σε αμετάκλητη αυτή τη φορά πολιτική εξορία... 

 

Με πολεμούν προωθώντας με...

Η ηγεσία απαιτεί και υποκριτική ερμηνεία. Για τους πλούσιους πρέπει να είσαι πλούσιος, για τους φτωχούς φτωχός και για τους πιστούς πιστός. Περιέχεται στο job description να φαίνεσαι πως είσαι όσο πιο κοντά γίνεται στο λαό που θέλεις να κυβερνήσεις. Σε αυτό το πλαίσιο καθόλου δεν με ενοχλεί η νέα επίσκεψη Τσίπρα στο Άγιο Όρος. Περισσότερο με ενοχλεί το ότι δεν μπορούσε να πάει και η Μπέττυ γιατί και για τους αγιορείτες μοναχούς μας η γυναίκα εξακολουθεί να είναι ο διάβολος...

Όπως, επίσης, με ενοχλεί η αυτοθυματοποίηση των πολιτικών μας τους οποίους αν ακούσεις και δεν ξέρεις τι πραγματικά συμβαίνει μπορεί και να πιστέψεις ότι στέκονται μόνοι έναντι όλων. Κατ' αρχάς, μια γρήγορη ανάγνωση να κάνεις στο ετήσιο πόθεν έσχες τους και θα διαπιστώσεις ότι φτωχός ανάμεσά τους θεωρείται εκείνος που έχει "μόνο" πέντε ακίνητα και "μόνο" μερικές χιλιάδες ευρώ τραπεζικές καταθέσεις. Το να πολιτεύεσαι είναι ακριβό σπορ και σε αυτή τη χώρα όπου τα περισσότερα γίνονται κάτω από το τραπέζι είναι αστείο ακόμα και να συζητάμε πως υπάρχουν κόμματα με κοινοβουλευτική παρουσία ή με ισχυρές πιθανότητες να μπουν στη Βουλή τα οποία να μην έχουν, λιγότερο ή περισσότερο, και κάποιου είδους οικονομική στήριξη από χοντρά πορτοφόλια...

Όπως είναι, επίσης, αστείο να μην είσαι κοινοβουλευτικό κόμμα, να έχεις καθημερινή μιντιακή παρουσία και κάλυψη, σε αντίθεση με κοινοβουλευτικά κόμματα, να διαθέτεις ακόμα και ΜΜΕ τα οποία στήθηκαν ή αγοράστηκαν για να σε προμοτάρουν και να παριστάνεις πως σε πολεμούν οι πάντες. Ιδίως όταν επενδύεις κυρίως στην επικοινωνία και λιγότερο στην ουσία. Ιδίως όταν όλοι όσοι παροικούν την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πώς σε αποκαλούν πολλοί που σε ξέρουν καλά...   

Ο φασισμός της άκριτης ισότητας...

"Ας του πει η γυναίκα του η μετενσάρκωση του Κακριδή που χωρίς δίπλωμα διδάσκει κάτι πάρα πολύ αρχαίο". Αν το είχε γράψει ο Δ. Κυριαζίδης- αν υποθέσουμε πως  ξέρει να γράφει ο βουλευτής τής ΝΔ που είπε στην Ζ. Κωνσταντοπούλου να κάνει κανένα παιδί- οι προοδευτικοί ευαισθητούληδες θα είχαν ξεσηκωθεί, οι φεμινίστριες θα οργάνωναν πορείες και η πατριαρχία θα είχε πάλι την τιμητική της. Μόνο που το έγραψε η, κατά τα άλλα, υπερασπίστρια πάσης φύσης δικαιώματος και wannabe αντιπρόεδρος της Βουλής, Ελ. Ακρίτα η οποία στην ίδια ανάρτηση έγραψε "άιντε κακομοίρη" για τον Αδ. Γεωργιάδη. Στους ίδιους τοξικούς ρυθμούς, δηλαδή, που κινείται ο υπουργός Υγείας...

 Αν κάποιος με πρότεινε για αντιπρόεδρο της Βουλής γιατί είμαι από το Βόλο θα το έβρισκα βαθύτατα προσβλητικό. Η καταγωγή μου με επηρεάζει αλλά δεν με καθορίζει. Γι' αυτό κι απορώ για το πώς αποδέχονται οι γυναίκες βουλευτές η επιχειρηματολογία για την ανάληψη της αντιπροεδρίας τού Κοινοβουλίου από την Ακρίτα να στηρίζεται κυρίως στο ότι πρέπει να υπάρχει και μία γυναίκα αντιπρόεδρος, όπως στις χολιγουντιανές ταινίες πρέπει να υπάρχουν στην ίδια ομάδα ένας μαύρος, ένας ασιάτης κι ένας Πόντιος. Αν αυτή είναι η συμπερίληψη που μας υπόσχεται η woke ατζέντα μην μου κρατήσετε θέση για το μέλλον...

Δεν είμαι εναντίον τής αναλογικής ισότητας. Δεν θα ήμουν, για παράδειγμα, απέναντι στο να προβλεφθεί ρύθμιση στον Κανονισμό της Βουλής ώστε ανάμεσα στους αντιπροέδρους να εκλέγεται τουλάχιστον μία γυναίκα. Δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία και γι' αυτό είναι λογικό κάποιες κατηγορίες να βοηθιούνται λίγο παραπάνω. Αλίμονο, όμως, αν μετατρέπουμε την ισότητα σε ικεσία, τις θετικές διακρίσεις σε αντίθετο του σεξισμού, το δικαιωματισμό σε συνοδοιπόρο τού φασισμού που ξεπλένει κάθε άλλη μας αμαρτία...

 

Νέοι πολιτικοί ετών εκατό...

Δεν ισχυρίζομαι πως όλοι οι σημερινοί βουλευτές είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να διαθέτει ο λαός σε αντιπροσώπους του. Αρκετοί δεν είναι αλλά σίγουρα δεν είναι κι όλοι του πεταματού. Σε αυτό το πλαίσιο είναι άκρως υποτιμητικό για τη νοημοσύνη μας κάποιοι να παρουσιάζουν το σύνολο του πολιτικού κόσμου για τα σκουπίδια ή ξοφλημένα ώστε να πλασάρουν τα νέα φιντάνια τους ως τους καταλληλότερους σωτήρες μας. Δημιουργείται, δηλαδή, ένας ανώφελος πολιτικός ρατσισμός μόνο και μόνο για επικοινωνιακούς λόγους...  

Καμία αντίρρηση, το πολιτικό μας προσωπικό χρειάζεται ανανέωση. Δεν μπορούμε να μιλάμε, άλλωστε, για κατάρρευση του μεταπολιτευτικού μοντέλου και να μην έχουν καταρρεύσει μαζί του και οι άνθρωποι που το υπηρέτησαν. Φοβάμαι, ωστόσο, πως για πολλά πρόσωπα τα οποία είναι όντως νέα στην πολιτική και στην ηλικία η μοναδική τους διαφορά από τα παλιά είναι ακριβώς τα νιάτα και τίποτα άλλο. Κατά τα άλλα, τα ενώνει η ίδια ξύλινη γλώσσα, άγνοια και νοοτροπία με αυτούς που θέλουν να διαδεχθούν...

Όταν είναι, όμως, η δεξαμενή μολυσμένη πώς είναι δυνατό το νερό που θα βγει από αυτή να είναι καθαρό; Πώς να περιμένουμε από τους νέους που ασχολούνται με την πολιτική να είναι καλύτεροι από τους παλαιότερους όταν οι πιο ταλαντούχοι τής γενιάς τους ζουν κι εργάζονται στο εξωτερικό; Γι' αυτό και ναι μεν στην επόμενη Βουλή θα δούμε πολλές καινούριες φάτσες, τις ίδιες ωστόσο παλιές κακές συνήθειες...

   

Πολίτες του διαβόλου...

Με τόσα που γίνονται πέρασε στα ψιλά αν και είναι το ίδιο τρομακτικό με τις φωτιές: δεκάδες ή κι εκατοντάδες συμπολίτες μας ξημεροβραδιάζονται στα αστυνομικά τμήματα για να βγάλουν διαβατήρια αντί για αστυνομικές ταυτότητες του "διαβόλου" με το γνωστό επιχείρημα πως δεν θέλουν να τους παρακολουθούν. Την ίδια ώρα, βεβαίως, οι περισσότεροι από αυτούς διαθέτουν σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι οποίες κάνουν πάρτι με τα δεδομένα μας. Θα ήταν αστείο μόνο στην περίπτωση που όλοι αυτοί κι ακόμα περισσότεροι δεν θεωρούσαν αποκλειστικώς τους φονταμενταλιστές μουσουλμάνους απειλή για τον πολιτισμό μας και τους εαυτούς τους υπερασπιστές τού ορθού λόγου...

Η απάντηση στην οχλοκρατία δεν μπορεί να είναι η αριστοκρατία αλλά η καλύτερη εκπαίδευση στη δημοκρατία. Αν το κάναμε ο δημόσιος λόγος μας δεν θα θύμιζε ποδοσφαιρική κερκίδα στα χειρότερά της, τα χυδαιότερα ένστικτά μας θα τιθασεύονταν και οι θεωρίες συνωμοσίας θα ήταν περιθωριακές κι όχι κυρίαρχες. Αν διδασκόμασταν τη δημοκρατία δεν θα ανεχόμασταν τη δημαγωγία, δεν θα αντιμετωπίζαμε την αντίθετη άποψη σαν προσωπική επίθεση ούτε θα αντικαθιστούσαμε την προσωπική μας ευθύνη με το μεσσιανισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο το κοινοβουλευτικό μας σύστημα έχει πνεύσει τα λοίσθια, χωρίς ωστόσο να έχει αναδυθεί κάποια εναλλακτική του που να μην είναι τυχοδιωκτική ή φασιστική. Αν, μάλιστα, καταφέρει ο Ηλ. Κασιδιάρης να βρει ξανά τρόπο να εκπροσωπηθεί στις εκλογές τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα σταγονίδια της Χρυσής Αυγής θα βρουν και πάλι το δρόμο προς τη Βουλή. Βλέπετε, ακόμα δεν έχουμε καταλάβει καλά το φασισμό γι' αυτό και δεν μπορούμε να τον τσακίσουμε... 

 

Μην μιλάς ΕΛΑΣ αν κι εσύ δεν μας γελάς...

Μια εντύπωση, όσο να 'ναι, μου κάνει που η ΕΛΑΣ επιχειρεί να αντιπαρατεθεί (και) με το ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα των κομματικών χρεών. Κι όχι γιατί έχει άδικο για τα εκατομμύρια ευρώ που χρωστά η Χαριλάου Τρικούπη, τα οποία υποτίθεται πως είναι ρυθμισμένα αλλά παραμένουν εκατομμύρια ευρώ. 

Τουλάχιστον, όμως, για το ΠΑΣΟΚ γνωρίζουμε ότι εισπράττει μια γενναία κρατική χρηματοδότηση χάρη στην παρουσία του και στη Βουλή και στην Ευρωβουλή. Η ΕΛΑΣ το μόνο που μας έχει πει είναι για συνδρομές μελών. Ποιοι είναι, όμως, ένας ένας και πόσα έχουν συνδράμει;...

Έχει τόση σημασία να το ξέρουμε; Μήπως το κόμμα Τσίπρα είναι το πρώτο ή το τελευταίο η χρηματοδότηση του οποίου είναι λιγότερο ή περισσότερο σκοτεινή; Δεν είναι, όταν ωστόσο ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει χτίσει το rebranding του πάνω στο θεώρημα της εντιμότητας θα όφειλε ο ίδιος να μας αναλύσει από πού ακριβώς πληρώνει τα έξοδα. "Ο Γιάννης από το Πέραμα έδωσε 300 ευρώ, η Μαρία από την Καρδίτσα 500" κ.λπ.. Αυτό σημαίνει διαφάνεια, για να κάνουμε μετά την πρόσθεση και να δούμε αν αυτές οι συνδρομές καλύπτουν τη λειτουργία ενός κόμματος που δεν θα λέγαμε και φτωχική...

Το ότι, πάντως, έχει κάνει ο Τσίπρας σημαία του την εντιμότητα δεν απαλλάσσει από την υποχρέωση λογοδοσίας εκείνους που χρησιμοποιούν άλλες σημαίες. Σε αυτό το πλαίσιο, τόσο η ΝΔ- κυρίως- όσο και το ΠΑΣΟΚ κι άλλα κόμματα- ιδίως αυτά που δεν εισπράττουν κρατική χρηματοδότηση- έχουν υποχρέωση να μας παρουσιάσουν λογαριασμούς, ισολογισμούς κι απολογισμούς. Όσο δεν το πράττουν ό,τι κι αν μας λένε για το κράτος δικαίου, το άρθρο 86 του Συντάγματος, την ισονομία και την ισοπολιτεία είναι γράμματα κενά... 

Με μια πατριαρχία ξεχνιέσαι...

Αν η κυβέρνηση δεν ήθελε να είμαστε καχύποπτοι για τα νομοσχέδια για τις αρχαιότητες και την ύδρευση δεν θα τα είχε φέρει στη Βουλή λίγες ημέρες πριν αυτή κλείσει για το καλοκαίρι. Ούτε θα ακολουθούσε το μοντέλο ιδιωτικοποίησης που ακολούθησε για τη ΔΕΗ. Ούτε θα έβαζε τον Δ. Κυριαζίδη να επαναλάβει τα σεξιστικά του σχόλια αποπροσανατολίζοντας γι' άλλη μια φορά τη δημόσια συζήτηση και με την ευγενική χορηγία τής αντιπολίτευσης...

Η πατριαρχία είναι τόσο κυρίαρχη στην κοινωνία μας όσο και η μητριαρχία. Γυναίκες μεγαλώνουν και τους βίαιους άνδρες, έτσι δεν είναι; Φυσικά και πρέπει να ασχολούμαστε με ζητήματα όπως η ενδοοικογενειακή βία ή με την καταπολέμηση των στερεοτύπων αλλά κι ο φεμινισμός σε στερεότυπα βασίζεται, με κυρίαρχο το ότι κουμάντο σε μια οικογένεια κάνει ο άνδρας. 

Αυτές τις ημέρες, ωστόσο, η κυβέρνηση, ανάμεσα σε σκάνδαλα και σκανδαλάκια, συνταγματοποιεί το νεοφιλελευθερισμό κι ανοίγει το δρόμο ώστε ιδιώτες να βάλουν χέρι ακόμα και στον Παρθενώνα και στο νερό. Νομίζω πως θα έπρεπε να ασχολούμαστε περισσότερο με αυτά παρά με τα όσα λέει, καθ' υπόδειξη του Μαξίμου, ένας φαλλοκράτης από τη Δράμα...

Το νερό, η ενέργεια, οι αρχαιότητες ή οι παραλίες δεν θα έπρεπε να είναι κρατικά μονοπώλια γιατί το κράτος είναι καλύτερος διαχειριστής από τους ιδιώτες. Δεν είναι. Είναι, όμως, δημόσια αγαθά που θα οφείλαμε και να συνταγματοποιήσουμε ως τέτοια. Ας το κάναμε μαζί με τη σημαία και τη γλώσσα, όπως θέλει η ΝΔ. Αρκεί να το κάνουμε ως ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση... 

 

Πρώτα θα σκοτώσουμε τα τέρατα και μετά θα έρθει η νέα μεταπολίτευση...

Μπορεί να χάσει ο Κ. Μητσοτάκης τις εκλογές; Αυτό το ερώτημα τίθεται όλο κι εντονότερα, μόνο που το σωστότερο θα ήταν "θέλουν να τον κερδίσουν αυτοί που υποτίθεται πως επιθυμούν να ηττηθεί"; Προβοκατόρικο; Μπορεί, αναρωτηθείτε ωστόσο, για παράδειγμα, αν το όλον ΠΑΣΟΚ θα ήταν ικανοποιημένο από μία ήττα Μητσοτάκη αν οι ίδιοι δεν ήταν πρώτο κόμμα. Και, φυσικά, το ίδιο ισχύει για την ΕΛΑΣ. Για να κερδίσεις, άλλωστε, κάποιον αυτός θα έπρεπε να ήταν ο πρώτος στόχος σου κι όχι ο παρεμπίπτων...

Η πικρή αλήθεια είναι ότι, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, όλοι βολεύονται, έστω για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, με το να παραμείνει πρωθυπουργός ο Κυριάκος. Είτε γιατί δεν είναι έτοιμοι είτε γιατί γνωρίζουν ότι είναι συμπληρωματικοί είτε και γιατί το επιθυμούν, δεν έχουν καμία διάθεση να αναλάβουν τα ηνία μόνοι τους. Να υποσκελίσουν τους άλλους αντιπολιτευόμενους επιθυμούν με το μυαλό στο 2030 ή στο 2031 ή στο οψέποτε...

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, πάντως, υπερτιμούν τις ικανότητές τους και υποτιμούν την πιθανότητα σε τρία, τέσσερα ή και λιγότερα χρόνια να εμφανιστούν νέοι παίκτες στο πολιτικό παίγνιο, πολύ πιο ικανοί από τους ίδιους. Όπως θα έλεγε και μία ψυχή, κανείς δεν έχει προκρατημένη θέση, ακόμα κι αυτός που το υποδεικνύει για τους άλλους. Έτσι κι αλλιώς και η επόμενη Βουλή μεταβατική θα είναι αφού είναι αδύνατο η εποχή των τεράτων να μην οδηγήσει σε μία πραγματικά νέα μεταπολίτευση...

 

 

Φραπέδες με τήβεννους...

Όταν ο Κ. Τζαβέλλας ήταν να διοριστεί αντιεισαγγελέας τού Αρείου Πάγου δεν είχε προσβληθεί από το ότι η επιλογή του έγινε από την εκτελεστική εξουσία. Γι' αυτό, άλλωστε, και είχε παραστεί στη σχετική ακρόαση από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. 

Όταν, όμως, ήρθε η ώρα να καταθέσει στην ίδια Επιτροπή για τη διά χειρός του αρχειοθέτηση των υποκλοπών θυμήθηκε τον Μοντεσκιέ και τη διάκριση των εξουσιών. Θα του θυμίσω έναν άλλο διαφωτιστή, τον Βολταίρο, που έλεγε πως είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο όταν η κυβέρνηση έχει άδικο...

Φυσικά και δεν θα πήγαινε ο Τζαβέλλας στη Βουλή. Όχι πως θα κατέθετε και κάτι ουσιαστικό αλλά θα ήταν πολύ δύσκολο να λέει συνέχεια "επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής". Η επίκλησή του από τον Φραπέ και τα άλλα "αστέρια" τού ΟΠΕΚΕΠΕ καθιστά πλέον επικοινωνιακά απαγορευτικό την αντιγραφή του κι από ανθρώπους στα υψηλότερα κλιμάκια της εξουσίας. Όχι γιατί κάποιοι στην εκτελεστική, στη νομοθετική και στη δικαστική εξουσία δεν είναι λαμόγια τής ίδιας υποστάθμης με τους Φραπέδες αλλά γιατί στην κομματική πολιτική η ουσία είναι η επικοινωνία και τίποτα άλλο...

Η αθώωση του Στ. Κασσελάκη για το πόθεν έσχες του- μια καθαρά πολιτική του δίωξη που έχει την υπογραφή εκείνων που διέλυσαν την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας- αποδεικνύει ότι υπάρχουν ακόμα δικαστές στην Αθήνα και είναι κυρίως χαμηλόβαθμοι. Όπως, άλλωστε, και οι δικαστές που καταδίκασαν τους φυσικούς αυτουργούς τού Predator... 

Το δικαστικό ψάρι, ωστόσο, βρομάει στο κεφάλι και βρομάει πολύ. Γι' αυτό και είναι ελάχιστο χρέος των κοινοβουλευτικών κομμάτων η αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης. Αν θέλουν όχι μόνο να είναι τίμια αλλά και να δείχνουν κιόλας ενώπιον μιας καταταλαιπωρημένης κοινωνίας... 

  

Ο Μαυρογιαλούρος μεταρρυθμιστής...

Τώρα που η Λάουρα Κοβέσι σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό τους, στη ΝΔ μαρτυράνε χωρίς ξύλο. Σε αυτό το πλαίσιο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ο εμφύλιος που έχει προκύψει στην κυβερνώσα παράταξη κι ο οποίος αποδεικνύει πως το επιτελικό κράτος είναι μια φενάκη αφού το 41% οικοδομήθηκε πάνω στο "παλιό καλό" ρουσφέτι. Όταν ο Ακ. Σκέρτσος υποστηρίζει πως οι βουλευτές δεν έχουν το ρόλο ΚΕΠ και οι βουλευτές τού απαντούν πως δεν ξέρει πώς κερδίζονται οι ψήφοι δεν είναι δύο κόσμοι που συγκρούονται. Είναι, απλώς, η μεταρρυθμιστική εικόνα που έχουν κάποιοι για τον εαυτό τους και η πραγματική τού Μαυρογιαλούρου...

Η ΝΔ δεν ήταν ποτέ ένα κόμμα φιλελεύθερων και συντηρητικών, όπως θέλουν ορισμένοι να την εξωραΐζουν. Αν από τη σύγχρονη μορφή τής δεξιάς- ευτυχώς, με ορισμένες εξαιρέσεις βεβαίως, έχει αποκηρύξει στην πράξη τον μετεμφυλιακό της εαυτό- αφαιρέσεις τη διαφθορά, το νεποτισμό και τον πελατειασμό η απήχησή της στην ελληνική κοινωνία θα είναι αντίστοιχη ενός κόμματος που παλεύει για την είσοδό του στη Βουλή. Προφανώς υπάρχουν φιλελεύθεροι και συντηρητικοί ψηφοφόροι αλλά δίχως τη σχέση εξάρτησης οι επιλογές τους θα ήταν καθαρά ιδεολογικές, διασκορπισμένες και σε κόμματα είτε του 10% είτε που δίνουν μάχη για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση...

Γράφοντας όλα τα παραπάνω, όλοι έχουν τα δίκια τους στη ΝΔ. Δεν προέκυψε, όμως, από το πουθενά το το ότι οι πολίτες βλέπουν τους βουλευτές τους σαν ΚΕΠ. Το ρουσφέτι υπήρξε διαχρονικά μοχλός διατήρησης σε ομηρία τής κοινωνικής πλειοψηφίας, όπως ακριβώς και οι θρησκείες είναι που εμποδίζουν τους φτωχούς από το να σφάξουν τους πλούσιους, όπως θα έλεγε κι ο Ναπολέων. Αυτονοήτως δεν ευθύνεται αποκλειστικώς η ΝΔ για το ρουσφέτι. Αυτονοήτως, ωστόσο, και δεν είναι η ΝΔ το κόμμα που είναι σε θέση να το πατάξει... 

                                                                                                                                                                                                                                                 

  

Δώσε μου το ιατρικό ιστορικό σου για να σου κάνω κριτική...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης απέρριψε την πρόταση Ανδρουλάκη για αναβολή τής συζήτησης για το κράτος δικαίου λόγω της σοβαρής ασθένειας του Γ. Μυλωνάκη δεν είχα καμία αμφιβολία πως θα την εργαλειοποιούσε την επόμενη ημέρα στη Βουλή. Όπως και το έπραξε, επιβεβαιώνοντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, το ότι είναι αδίστακτος, πέρα φυσικά από υποκριτής. Πόσο μπορεί να νοιάζεται, άλλωστε, για τους συνεργάτες του κάποιος που τους παρακολουθούσε ή και τους παρακολουθεί ακόμα; Εκτός αν το κάνει για το καλό τους...

Ένα δημόσιο πρόσωπο είναι υποχρεωμένο να υφίσταται ακόμα και κακόβουλη κριτική. Νομικά μιλώντας, εξάλλου, δεν μπορεί να αποδειχθεί καμία αιτιώδης συνάφεια ανάμεσα σε ένα δημοσίευμα κι ένα ανεύρυσμα. Αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο κανείς μας δεν θα έγραφε τίποτα για κανέναν χωρίς να έχει πρώτα στη διάθεσή του το ιατρικό του ιστορικό. Υπό μία έννοια θα ήταν κι ευλογία αλλά δεν λειτουργεί ακριβώς με αυτό τον τρόπο η δημόσια λογοδοσία...

Φυσικά όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την αλήθεια, ιδίως όταν εκφραζόμαστε δημοσίως. Το να ζητάς, ωστόσο, αυτοσυγκράτηση, ιδίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σαν να παρακαλάς μια χιονοστιβάδα να σταματήσει στην πόρτα τού γείτονα. Από την άλλη, πάντως, κι όπως θα έλεγε κι ο Αλμπέρ Καμί, ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι καλός ή κακός. Ο λογοκριμένος μόνο κακός... 

Απαιτούνται άλλοι Έλληνες...

Ο Σέρτζο Ματαρέλα είναι πρόεδρος της Ιταλίας. Πριν λίγες ημέρες μνημόνευσε δύο αντίδοτα στην αλαζονεία τής εξουσίας, τα θεσμικά αντίβαρα και τον αυτοσαρκασμό. Το δεύτερο μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό από το πρώτο αλλά μάλλον θα ζητούσα πολλά από ένα πολιτικό σύστημα βουτηγμένο στην υποκρισία κι ένα εκλογικό σώμα πνιγμένο στη σοβαροφάνεια. Ας δώσουμε, συνεπώς, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση μεγαλύτερη έμφαση στα θεσμικά αντίβαρα, στην εξισορρόπηση δηλαδή των αρμοδιοτήτων που κάθε εξουσία διαθέτει ώστε να απαλλαγούμε από εκλεγμένους βασιλιάδες...

Μπορεί και να ζητάμε πολλά από το σημερινό πολιτικό προσωπικό όταν το καλούμε να βάλει όρια στον εαυτό του, ωστόσο το αίτημα για κάθαρση αποκτά όλο και πιο μαζικά χαρακτηριστικά, το οποίο δυσκολεύει και πολύ τη δυνατότητα διαφυγής πολλών από τις ευθύνες τους. Όπως κι αν έχει, το πρωθυπουργοκεντρικό μας σύστημα, ιδίως με τη μορφή τού επιτελικού κράτους, μοιάζει ανήμπορο όχι μόνο να πολεμήσει τη διαφθορά και την αδιαφάνεια αλλά ακόμα και να πείσει πως τις πολεμά. 

Τώρα είναι, συνεπώς, η ώρα και για τους πολίτες να απαιτήσουν πολύ περισσότερα από έναν άνακτα με δημοκρατικό επίχρισμα. Το αν θα το κάνουν όντας εθισμένοι επί δεκαετίες στο ρουσφέτι και στις προσωπικές εξυπηρετήσεις είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...

Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικοί μας στους οποίους πρέπει να βάλουμε όρια δεν είναι ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροί μας. Είναι σαν εμάς, απλώς με περισσότερες εξουσίες στα χέρια τους και γι' αυτό πιο εύκολο για εκείνους να βουτήξουν το χέρι στο μέλι. 

Αν το αποδεχθούμε θα καταλάβουμε πως είναι αδύνατο να βρούμε καλύτερους, ακόμα κι αν απαλλαγούμε από τους σημερινούς, αν δεν πολεμήσουμε πρώτα τις δικές μας παθογένειες. Κι αυτό, βεβαίως, δεν αντιμετωπίζεται με μια Συνταγματική Αναθεώρηση, ακόμα κι αν η επόμενη Βουλή δεν ήταν Αναθεωρητική αλλά Συντακτική. Απαιτούνται άλλη κουλτούρα, άλλη παιδεία, άλλη γενιά. Απαιτούνται, εν ολίγοις, άλλοι Έλληνες...

 

  

 

Ασυμβίβαστη δημαγωγία...

Το ασυμβίβαστο υπουργού- βουλευτή που προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης για να ξεφύγει επικοινωνιακά από τα αδιέξοδά του δεν είναι πραγματικό ασυμβίβαστο. Αν μπορείς να είσαι, για παράδειγμα, το μισό χρόνο υπουργός και τον άλλο μισό βουλευτής γιατί να μην συνεχίσεις να κάνεις τα ρουσφέτια σου εφόσον έχεις στόχο την επανεκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Η πρωθυπουργική πρόταση, η οποία μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εκλογή 600 βουλευτών, οι μισοί και πλέον εκ των οποίων θα εναλλάσσονται σαν να ήταν παίκτες ομάδας μπάσκετ, πέρα από τα συνταγματικά ζητήματα που δημιουργεί είναι προορισμένη να καταλήξει, αν ποτέ εφαρμοστεί, σε επιθεωρησιακό σκετς...

Είναι, όμως, λύση κι ένα πραγματικό ασυμβίβαστο, σύμφωνα με το οποίο η επόμενη κυβέρνηση δεν θα αποτελείται από βουλευτές, δηλαδή από κανέναν εκλεγμένο με την ψήφο τού ελληνικού λαού, παρά μόνο από τεχνοκράτες; Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" μπορεί να μας οδηγήσει μακριά ή είναι, στην πραγματικότητα, μια ακόμα μορφή λαϊκισμού; Τείνω να καταλήξω στο δεύτερο- είμαι ανοιχτός, πάντως, να ακούσω κι άλλα επιχειρήματα αρκεί να μην έχουν το πολιτικό "βάθος" τού "όλοι οι βουλευτές είναι λαμόγια"- γιατί δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς μπορεί να είναι η λιγότερη δημοκρατία η πρέπουσα απάντηση στη διαφθορά...

Πόσο αδιάφθορος μπορεί να είναι ένας υπουργός που δεν λογοδοτεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον πρωθυπουργό; Και πόσο λιγότερο αλαζόνας είναι δυνατό να γίνει ένας πρωθυπουργός ο οποίος θα διορίζει υπουργικό συμβούλιο όπως κάποτε οι βασιλιάδες την αυλή τους;... 

Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, φυσικά, πως μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που δεν θα περιμένει να υπουργοποιηθεί θα είναι και πιο αυστηρή στα νομοθετήματα που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση. Στο τέλος, όμως, της ημέρας ο πρόεδρος- πρωθυπουργός θα είναι αυτός που θα φτιάχνει τα ψηφοδέλτια και θα είναι σε θέση να τιμωρεί τους όποιους αντιφρονούντες. Αν με ρωτάτε συνεπώς, μάλλον έχετε πολλή δουλειά να κάνετε ακόμα για να με πείσετε πως όλα αυτά δεν είναι ένα ακόμα δημαγωγικό παιχνιδάκι... 

  

 

Πες μου πού θα με βάλεις υποψήφιο να σου πω το κόμμα μου...

Όσο το πολεμικό αδιέξοδο στη Μέση Ανατολή εντείνεται κι ο αντιπολιτευτικός χυλός δεν βρίσκει τον ηγέτη του, αυξάνεται κι ο πειρασμός για τον Κ. Μητσοτάκη να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Κι όχι μόνο μία ή και δύο αλλά και τρεις κάλπες είναι διατεθειμένος να στήσει. Όσες, τέλος πάντων, χρειαστούν μέχρι να βγει αυτοδύναμος αφού δεν θέλει να μπλέξει σε καμία συγκυβέρνηση που μπορεί και να τον αποκλείσει από την πρωθυπουργία ή και να τον στείλει σε ειδικό δικαστήριο...

Σε αυτό το πλαίσιο, το φθινόπωρο μοιάζει με μια πολύ καλή εποχή αφού θα επιτρέψει και στον Μητσοτάκη να ισχυριστεί πως οι κάλπες δεν θα είναι δα και τόσο πρόωρες όταν έτσι κι αλλιώς θα στήνονταν την επόμενη άνοιξη. Αυτά βλέπουν και στην αντιπολίτευση κι έχουν ξεκινήσει οι αποχωρήσεις, οι εγγραφές και οι διαγραφές, ελάχιστες από τις οποίες έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Οι περισσότεροι αναζητούν προσωπικό στασίδι για την επόμενη ημέρα, αξιολογούν τα δεδομένα κι επιλέγουν τις συμμαχίες που θεωρούν πως μπορούν να τους δικαιώσουν...

Από όλα αυτά προκύπτει ένα ευλογότατο ερώτημα: πώς είναι δυνατό να βγει κερδισμένη η κοινωνική πλειονότητα από ένα πολιτικό προσωπικό απόλυτη προτεραιότητα του οποίου είναι η πολιτική του επιβίωση; Δεν θα βγει και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο ό,τι προκύψει στην επόμενη Βουλή δεν θα έχει διάρκεια. 

Θα πρόκειται για μια μεσοβασιλεία μέχρι να ταυτιστούν οι κοινωνικές ανάγκες με τους φορείς υλοποίησής τους. Αυτό που λέγαμε, δηλαδή, κάποτε κοινωνικό συμβόλαιο και το οποίο ουσιαστικά δεν εφαρμόστηκε ποτέ...  

  

Δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει...

Με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία δεν ξέρεις ποια αντίφασή του να επισημάνεις πρώτη. Και στη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, παρουσίασε την κυβέρνησή του ως την καλύτερη αλλά αυτούς με τους οποίους κυβέρνησε ανίκανους. Στο ΣΥΡΙΖΑ, επίσης, άνοιξε το δρόμο για την εκλογή και στη συνέχεια τον εξοστρακισμό Κασσελάκη και την εκλογή Φάμελλου- έγινε, δηλαδή, ό,τι ήθελε εκείνος- αλλά ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση με τη διάλυση της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας. Και ύστερα αναρωτιέται γιατί ο κόσμος λέει πως κούρασε...

Όπως κι αν έχει, στην Κουμουνδούρου τώρα αρχίζουν να συνειδητοποιούν πόσο λανθασμένη ήταν η αρχική τους αντιμετώπιση απέναντι στο κόμμα Τσίπρα, με τον Σωκράτη που αργοπίνει το κώνειο να ετοιμάζει πιο επιθετική στρατηγική απέναντι στον πρώην αρχηγό του και τον αψύ κρητικό να θέλει να πάρει το τιμόνι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Στο σπίτι, άλλωστε, των πραξικοπηματιών ένα πραξικόπημα παραπάνω μπορεί να ονομαστεί και βελούδινη μετάβαση στο όνομα της πολιτικής διάσωσης. Σκέφτονται, μάλιστα, μιας κι ο Αλέξης έγινε κεντρώος να παίξουν το χαρτί τής Αριστεράς που φρόντισαν να ποδοπατήσουν τα προηγούμενα χρόνια...

Με όποιον συνδυασμό, ωστόσο, και να κατεβεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, αν κατεβεί, πολύ δύσκολα θα βρει μια θέση στη Βουλή. Υπάρχουν, άλλωστε, άλλες δυνάμεις που μπορούν να παίξουν πιο έντιμα το χαρτί τής ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως το ΜέΡΑ 25. Το πώς, βεβαίως, η αξιωματική αντιπολίτευση του 2023 θα γίνει εξωκοινοβουλευτική Αριστερά μέσα σε μια τετραετία καλό είναι να μας το απαντήσει κάποια στιγμή ο σύντροφος Αλέξης. Δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει...  

 

Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς...

Η Μαρία Καρυστιανού έκανε ένα μεγάλο πολιτικό λάθος, είτε λόγω της απειρίας της είτε εξαιτίας κακών συμβουλών. Προανήγγειλε το κόμμα της πολύ νωρίς και στο πλαίσιο ενός άτυπου ανταγωνισμού με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία για το ποιος θα το ανακοινώσει πρώτος αλλά και γιατί πίστεψε ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα πάει άμεσα σε εκλογές. 

Αντί, συνεπώς, να περιμένει να το ανακοινώσει ένα μήνα πριν τις κάλπες και να πάρει όλο το χαρτί τώρα θα πρέπει να απαντά επί ενάμιση χρόνο για θέματα που είναι προφανές ότι δεν γνωρίζει, αλλά και να δέχεται τη δολοφονία χαρακτήρα που δέχθηκαν κι άλλοι τα προηγούμενα χρόνια. Πρώτα ο Αλ. Τσίπρας και στη συνέχεια ο Στέφανος Κασσελάκης...

Φυσικά κι από ένα πολιτικό πρόσωπο με πρωθυπουργικές φιλοδοξίες περιμένουμε απαντήσεις για τα πάντα, όπως και το να δέχεται αυστηρή κριτική. Αρκεί τα μέτρα και τα σταθμά μας να είναι δίκαια. Γιατί, για παράδειγμα, η Καρυστιανού η οποία μπαίνει τώρα στην πολιτική να έχει ήδη επεξεργασμένες θέσεις για τα πάντα αλλά από τον Τσίπρα που είναι στο πολιτικό κουρμπέτι από τα γεννοφάσκια του να είμαστε ικανοποιημένοι με τον "δημοκρατικό καπιταλισμό" και το "σοκ δημοκρατίας"; Ή γιατί δεν αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατό ο Ν. Ανδρουλάκης να είναι πάνω από τέσσερα χρόνια πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, να είναι κι αυτός στο κουρμπέτι από τα γεννοφάσκια του, να είναι πάνω από ένα χρόνο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα και η δημοσκοπική του βελόνα να είναι κολλημένη;...

Το πολιτικό τοπίο δεν θα διαμορφωθεί στην οριστική του μορφή πριν τις πρώτες εκλογές. Μετά από αυτές κι έχοντας γνώση τής απόφασης του ελληνικού λαού οι συσχετισμοί θα είναι πολύ διαφορετικοί από τους σημερινούς και θα μπορούμε να μιλάμε με μεγαλύτερη σιγουριά για το μέλλον. Έχουμε, όμως, και μερικές σχετικές βεβαιότητες: η πλειονότητα όσων σήμερα κατηγορούν Καρυστιανού- Κασσελάκη είτε θα βγουν αποδυναμωμένοι είτε θα βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από τις σημερινές προσδοκίες τους είτε θα είναι εκτός Βουλής αφού όλοι τους έχουν ήδη αποτύχει στο να γκρεμίσουν το καθεστώς Μητσοτάκη. Οι ζωντανοί, επομένως, με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς...

   

Αγαπάμε Μαρία και Ζωή αλλά μην τις "παντρευτούμε" κιόλας...

Αν η μοναδική μας έγνοια είναι να πέσει ο Κ. Μητσοτάκης το μοναδικό πρόσωπο που μπορεί να το πετύχει αυτή τη στιγμή είναι η Μαρία Καρυστιανού. Κανένας άλλος ηγετίσκος τής αντιπολίτευσης- νυν, πρώην ή και μελλοντικός- δεν το μπορεί. 

Αν, επομένως, αυτό από μόνο του μας είναι αρκετό χωρίς να νοιαζόμαστε ποια είναι η ατζέντα τής Μαρίας των Τεμπών για όλα τα ζητήματα κι όχι μόνο για το κράτος δικαίου τότε δεν έχουμε παρά να την ψηφίσουμε, εφόσον βεβαίως θα είναι τελικώς υποψήφια. Μας είναι, όμως, αυτό αρκετό σε έναν πλανήτη που οδεύει προς το Γ' Παγκόσμιο πόλεμο ή όσον αφορά τους προοδευτικούς πολίτες, ενθουσιάζονται κι από μια συντηρητική ατζέντα στο πλαίσιο του "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια";...

Καταλαβαίνω ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται και, από την άλλη, πως κάποιοι- από τα δεξιά αλλά κι από τα αριστερά- επιχειρούν την απαξίωση Καρυστιανού για ιδιοτελείς λόγους. Όπως, βεβαίως, κι ότι κάποιοι την αντιμετωπίζουν σαν ιερή αγελάδα για να αποφύγουν τη δημοσκοπική τους εξαΰλωση. Η πραγματικότητα είναι, όμως, πολύ πιο σύνθετη κι αυτό το αντιλαμβάνεται πρώτη από όλους η Καρυστιανού, η οποία ακριβώς για να αποφύγει τη φθορά και την υποχρέωση να ξεδιπλώσει μια πλήρη πολιτική ατζέντα θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την όποια πολιτική της κίνηση μόνο όταν θα έχουν προκηρυχθεί εκλογές, είκοσι ημέρες δηλαδή πριν τις κάλπες...

Μακάρι στην επόμενη Βουλή να βρεθούν άνθρωποι όπως η Μαρία Καρυστιανού. Όπως είναι, επίσης, ευτύχημα που βρίσκεται στη σημερινή της σύνθεση η Ζωή Κωνσταντοπούλου και υπάρχουν και φωνές οι οποίες δεν σιγοντάρουν επί της ουσίας την κυβέρνηση μέσα από τη δήθεν θεσμικότητά τους. Κανένας μας, ωστόσο, δεν είναι ικανός για τα πάντα ή κατάλληλος για κάθε αξίωμα. Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η Καρυστιανού ούτε η Κωνσταντοπούλου είναι κατάλληλες για πρωθυπουργοί. Είναι, όμως, χρήσιμες για οποιαδήποτε κυβέρνηση συγκροτηθεί... 

  

 

Κιμ, ιδού ο στρατός σου...

Η πρέσβης των ΗΠΑ, η οποία θα μπορούσε και η ίδια να ήταν "σκυλί τής νύχτας" αν ήξερε καλύτερα ελληνικά, κάνει ντεμπούτο σε μπουζουξίδικο στο οποίο προσέρχεται η ελληνική ολιγαρχία. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερο παράδειγμα για την κατάσταση αυτήν τη στιγμή στη χώρα: η πολιτική κι επιχειρηματική της ελίτ τρέχει πίσω από τα φουστάνια τής εκλεκτής Τραμπ αποδεικνύοντας ότι δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε μπανανία...

Αν ο Αμερικανός πρόεδρος ενδιαφερόταν για την Ελλάδα θα γνώριζε- το λιγότερο- το όνομα του πρωθυπουργού της και δεν θα μας έστελνε την πρώην γκόμενα του γιου του η οποία μπορεί να γνωρίζει από εξωτερική πολιτική όσα και η Ελένη Μενεγάκη. Το ότι, από την άλλη, η άρχουσα- τρομάρα μας- τάξη έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά της υπό τις μελωδίες καψουροτράγουδων μαρτυρά πως το βλαχομπαρόκ τής Ψωροκώσταινας δεν έχει ακόμα σβήσει ύστερα από σχεδόν δύο αιώνες από τη σύσταση του ελληνικού κράτους... 

Τα ακριβά κοστούμια συνήθως συνοδεύονται από φτηνή αισθητική κι αυτό είδαμε να συγκεντρώνεται και το βράδυ τού Σαββάτου. Μια σύναξη κρατικοδίαιτων παλαιόπλουτων και νεόπλουτων μαζί με τις μαριονέτες τους στα υπουργεία και στη Βουλή...

Όλα αυτά θα μπορούσαν να ήταν κομμάτι μιας επιθεώρησης στο Δελφινάριο, μόνο που πίσω από την κωμωδία ελλοχεύει το δράμα μιας χώρας που κινδυνεύει με νέο εδαφικό ακρωτηριασμό εξαιτίας μιας κυβέρνησης που διαπραγματεύεται με βάση τις μπίζνες τού επικεφαλής της. Την ώρα που η Τουρκία δυναμώνει σε όλα τα μέτωπα εμείς χορεύουμε τσιφτετέλια στους ρυθμούς των αρκουδιάρηδων. Μην απορήσετε, συνεπώς, όταν σταματήσει ξαφνικά η μουσική να μην βρούμε καρέκλα να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τα νέα εθνικά μας σύνορα... 

 

Πού να κάνεις επανάσταση ύστερα από 13 ώρες στο μαγκανοπήγαδο;...

Οι βουλευτές τής ΝΔ που θα ψηφίσουν το 13ωρο οφείλουν πρώτοι από όλους να συμμορφωθούν για να δώσουν το καλό παράδειγμα: να βρίσκονται, δηλαδή, στη Βουλή πέντε ημέρες την εβδομάδα- και Σάββατα αν χρειάζεται- από τις εννέα το πρωί μέχρι τις δέκα το βράδυ. Φυσικά στο ωράριό τους δεν θα συμπεριλαμβάνονται ο χρόνος που απαιτείται για να πάνε και να φύγουν από το Κοινοβούλιο με κρατικό αυτοκίνητο που οδηγεί ο αστυνομικός τους ούτε η παρουσία τους στο κυλικείο ή στο εντευκτήριο. Ας τα δοκιμάσουν όλα αυτά για μια εβδομάδα κι αν μετά θα έχουν μετανιώσει για την επιλογή τους να προσθέσουν ένα ακόμα λιθαράκι στον εργασιακό μεσαίωνα μπορούν και να ζητήσουν την αναίρεση του νέου εκτρώματος Κεραμέως για χάρη των μεγαλοεργοδοτών στον τουρισμό και στον επισιτισμό...

Και στα εργασιακά το καθεστώς Μητσοτάκη επιβάλλει το δόγμα τού σοκ. Κανείς δεν κατάλαβε πότε περάσαμε από το δεκάωρο για να μαζεύουμε ελιές, όπως έλεγε ο Κ. Χατζηδάκης, στο 13ωρο ώστε οι εξουθενωμένοι εργαζόμενοι γονείς να βλέπουν τα παιδιά τους τρεις από τις επτά ημέρες τής εβδομάδας κι αυτό να χαρακτηρίζεται και δημογραφική πολιτική, πέρα από όλα τα άλλα. Αντί να συζητάμε το 35ωρο με τις ίδιες αποδοχές καταργούμε ακόμα και το δικαίωμα της 11ωρης ανάπαυσης. Ούτε η Θάτσερ θα τολμούσε να νομοθετήσει κάτι παρόμοιο...

Υπάρχει, όμως, κάτι πολύ βαθύτερο από την εργασιακή επισφάλεια και την ανεργία οι αριθμοί τής οποίας μασκαρεύονται πίσω από τον αποκλεισμό των μακροχρόνια άνεργων, τη φυγή πολλών στο εξωτερικό και το δημογραφικό. Ο εξαντλημένος πολίτης είναι ο ανενεργός πολίτης. Ο επισφαλής πολίτης είναι ο φοβισμένος πολίτης και, συνεπώς, ο καλύτερος πελάτης των φεουδαρχών... 

Αν στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης πρέπει να δουλεύουμε από νύχτα σε νύχτα επί καθημερινής βάσης είναι προφανές ότι κάποιοι εμπαίζουν τη φυσική μας νοημοσύνη. Και το κάνουν ομολογουμένως καλά...