Απαιτούνται άλλοι Έλληνες...

Ο Σέρτζο Ματαρέλα είναι πρόεδρος της Ιταλίας. Πριν λίγες ημέρες μνημόνευσε δύο αντίδοτα στην αλαζονεία τής εξουσίας, τα θεσμικά αντίβαρα και τον αυτοσαρκασμό. Το δεύτερο μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό από το πρώτο αλλά μάλλον θα ζητούσα πολλά από ένα πολιτικό σύστημα βουτηγμένο στην υποκρισία κι ένα εκλογικό σώμα πνιγμένο στη σοβαροφάνεια. Ας δώσουμε, συνεπώς, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση μεγαλύτερη έμφαση στα θεσμικά αντίβαρα, στην εξισορρόπηση δηλαδή των αρμοδιοτήτων που κάθε εξουσία διαθέτει ώστε να απαλλαγούμε από εκλεγμένους βασιλιάδες...

Μπορεί και να ζητάμε πολλά από το σημερινό πολιτικό προσωπικό όταν το καλούμε να βάλει όρια στον εαυτό του, ωστόσο το αίτημα για κάθαρση αποκτά όλο και πιο μαζικά χαρακτηριστικά, το οποίο δυσκολεύει και πολύ τη δυνατότητα διαφυγής πολλών από τις ευθύνες τους. Όπως κι αν έχει, το πρωθυπουργοκεντρικό μας σύστημα, ιδίως με τη μορφή τού επιτελικού κράτους, μοιάζει ανήμπορο όχι μόνο να πολεμήσει τη διαφθορά και την αδιαφάνεια αλλά ακόμα και να πείσει πως τις πολεμά. 

Τώρα είναι, συνεπώς, η ώρα και για τους πολίτες να απαιτήσουν πολύ περισσότερα από έναν άνακτα με δημοκρατικό επίχρισμα. Το αν θα το κάνουν όντας εθισμένοι επί δεκαετίες στο ρουσφέτι και στις προσωπικές εξυπηρετήσεις είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...

Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικοί μας στους οποίους πρέπει να βάλουμε όρια δεν είναι ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροί μας. Είναι σαν εμάς, απλώς με περισσότερες εξουσίες στα χέρια τους και γι' αυτό πιο εύκολο για εκείνους να βουτήξουν το χέρι στο μέλι. 

Αν το αποδεχθούμε θα καταλάβουμε πως είναι αδύνατο να βρούμε καλύτερους, ακόμα κι αν απαλλαγούμε από τους σημερινούς, αν δεν πολεμήσουμε πρώτα τις δικές μας παθογένειες. Κι αυτό, βεβαίως, δεν αντιμετωπίζεται με μια Συνταγματική Αναθεώρηση, ακόμα κι αν η επόμενη Βουλή δεν ήταν Αναθεωρητική αλλά Συντακτική. Απαιτούνται άλλη κουλτούρα, άλλη παιδεία, άλλη γενιά. Απαιτούνται, εν ολίγοις, άλλοι Έλληνες...

 

  

 

Ελεγκτές κι ελεγχόμενοι με την ίδια φανέλα παίζουν...

Δεν ήταν καθόλου τυχαίο που το πρώτο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αυτό για το δήθεν επιτελικό κράτος, αφορούσε την υπερσυγκέντρωση εξουσιών στο Μαξίμου και στον Κ. Μητσοτάκη. Ο σημερινός πρωθυπουργός εκπροσωπεί μια παράταξη και μια οικογένεια που αντιλαμβάνονται πλήρως ότι ο έλεγχος της κυβέρνησης δεν σημαίνει αυτομάτως κι έλεγχο της εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, υπόφερε από αυτή την άγνοια τα τεσσεράμισι χρόνια που πρωτοκυβέρνησε...

Έλεγχος της εξουσίας σημαίνει κι έλεγχο των μηχανισμών που την ελέγχουν. Γι' αυτό κι επίσης μία από τις πρώτες κινήσεις Μητσοτάκη ήταν η καρατόμηση της Βασιλικής Θάνου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού και η σύμπτυξη των ελεγκτικών φορέων σε ένα υπό τον κολλητό του Αγγ. Μπίνη. Σε αυτό το πλαίσιο, πώς και η ΡΑΕ και η Επιτροπή Ανταγωνισμού να μην κάνουν τα στραβά μάτια στα υπερκέρδη των ενεργειακών εταιρειών κι όταν εξαναγκάζονται από την κοινωνική και πολιτική πίεση να το κάνουν να τα υποκοστολογούν; Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο τον Κ. Μητσοτάκη και τους χορηγούς του...

Ο πειρασμός τού ελέγχου των αρμών τής εξουσίας θα είναι μεγάλος και για την επόμενη προοδευτική κυβέρνηση. Αν, άλλωστε, μπεις στην πολιτική ταλαιπωρία να αλλάξεις το βαθύ κράτος με κάτι πρέπει να το αντικαταστήσεις και το ότι μπορείς να το κάνεις με τους δικούς σου όρους και προϋποθέσεις αυξάνει και τον κίνδυνο οικειοποίησης των θεσμικών αντίβαρων. 

Γι' αυτό και μία από τις πρώτες κινήσεις τής δεύτερης φοράς Αριστερά πρέπει να είναι η καθιέρωση γενικών γραμματέων υπουργείων με θητεία μεγαλύτερη του ενός εκλογικού κύκλου. Την πρώτη φορά "απλώς" θεσμοθετήθηκε, την επόμενη πρέπει και να εφαρμοστεί...

 

Στη μοναρχία υπάρχει κυβερνησιμότητα, δημοκρατία δεν υπάρχει...

Μόλις πριν μία εβδομάδα στη ΝΔ κατηγορούσαν το ΣΥΡΙΖΑ πως δεν σέβεται την ισοδυναμία τής ψήφου ως προς την ψήφο των Πορτοκάλος και της θείας από το Σικάγο. Αυτήν την εβδομάδα, όμως, νομοθέτησε ότι δήμαρχος εκλέγεται κάποιος από τον πρώτο γύρο όχι με το 50% συν ένα, αλλά με το 43% συν ένα και, μάλιστα, θα παίρνει το 60% των εδρών. Με λίγα λόγια, το τζουκ μποξ τής ΝΔ παίζει ό,τι γουστάρει το αφεντικό, ο αυτοκράτωρ Κυριάκος των Μητσοτακηδών...

Η κυβέρνηση πιπιλίζει την καραμέλα τής κυβερνησιμότητας για την τοπική αυτοδιοίκηση, απαξιώνοντας την αντιπροσωπευτικότητα κι εν τέλει την ίδια τη δημοκρατία. Με το σκεπτικό της θα έπρεπε να αυτοκαταργηθεί, να καταργήσει και τη Βουλή και τις αποφάσεις να λαμβάνει ένα μονοπρόσωπο όργανο, ο πρωθυπουργός, άντε με ένα συμβουλευτικό όργανο "αρίστων"... 

Αντί το πολιτικό μας σύστημα να οδεύει σε πιο αντιπροσωπευτικές τής γνήσιας βούλησης του λαού διαδικασίες μάς επιστρέφει σε ολιγαρχικές αν όχι και μοναρχικές παρεκτροπές. Ο δήμαρχος, ο περιφερειάρχης κι ο πρωθυπουργός- αυτή είναι, άλλωστε, και η σημασία τού επιτελικού κράτους και της υπερσυγκέντρωσης εξουσιών στο Μαξίμου- ξέρουν καλύτερα από όλους μας κι οφείλουμε να τους αφήνουμε απερίσπαστους κι ασύδοτους να καθορίζουν τις τύχες μας...

Είναι λογικό το πολιτικό μας σύστημα, που νομοθετεί προς την κατεύθυνση της αέναης αναπαραγωγής του, να απεχθάνεται την ανόθευτη απλή αναλογική. Η πρόσφατη ιστορία τού τόπου, μάλιστα, απόδειξε ότι η αναποτελεσματικότητα των κυβερνήσεων συνεργασίας είναι μύθος. ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ συγκυβέρνησαν ανά διάφορα σχήματα ελέω ανάγκης κι εφάρμοσαν, λίγο έως πολύ, τις προγραμματικές τους συμφωνίες. 

Η κουλτούρα, συνεπώς, συνεργασιών υπάρχει ντε φάκτο και θα ενισχυόταν αν η απλή αναλογική ή, έστω, ένα αναλογικότερο σύστημα από το σημερινό καθίστατο υποχρεωτική μέσω του Συντάγματος. Το μόνο εμπόδιο είναι η μονοκομματική βουλιμία για εξουσία η οποία ενδύεται το χαρακτήρα τής δήθεν κυβερνησιμότητας για να κρύβει, ανάμεσα σε άλλα, και τη λιγούρα της για διαφθορά...

 

Ο έλεγχος ενός καναλιού είναι παρακράτος, ο έλεγχος όλων είναι απλώς η δεξιά...

Η ΝΔ χαρακτηρίζει παρακράτος την αποτυχημένη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να συνδράμει όταν βρισκόταν στα πράγματα στη δημιουργία τηλεοπτικού σταθμού που θα προπαγάνδιζε τις απόψεις του. Φυσικά κανένα κόμμα δεν επιτρέπεται εκεί όπου λειτουργεί η διάκριση των εξουσιών να παρεμβαίνει στο μιντιακό τοπίο προκειμένου να επηρεάζει έστω και την παραμικρή ψηφίδα του. Αναρωτιέμαι, όμως, αν μία αποτυχημένη προσπάθεια συνιστά παρακράτος, τότε τι είναι η σχεδόν ολοκληρωτική κυριαρχία τού συστήματος Μητσοτάκη στα ΜΜΕ;...

Πρέπει κάποιος να έχει έρθει από άλλον πλανήτη για να πιστέψει ότι η μαζική στήριξη των ΜΜΕ στην κυβέρνηση οφείλεται σε ιδεολογική ταύτιση ή κοινή παραδοχή για τα δήθεν σπουδαία επιτεύγματά της. Είναι το χρήμα που τους συνδέει, γι' αυτό και μοιάζει σαν να έχουν όλοι έναν κοινό αρχισυντάκτη που αποφασίζει τι θα υπερπροβληθεί και τι θα θαφτεί. Όταν, μάλιστα, χρησιμοποιούνται και μαφιόζικες πρακτικές παρακολούθησης ή όταν αφαιρούνται αρμοδιότητες της ΕΥΠ για να μετατραπεί σε ΚΥΠ στο "επιτελικό" κράτος Μητσοτάκη χωρίς διαφάνεια και προκειμένου να πολεμά αποκλειστικώς τον "εσωτερικό εχθρό", περιττεύει να ασχοληθώ περισσότερο με το ποιος είναι παρακράτος...

Γιατί κάποιος που προηγείται με νταμπλ σκορ στις δημοσκοπήσεις, που διαθέτει 158 βουλευτές και τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ φοβάται τόσο πολύ την κριτική ώστε, ανάμεσα σε άλλα, να ποινικοποιεί τις συγκεντρώσεις, να ασκεί ασύστολη κι άμετρη βία κατά τη διάρκειά τους, να αναβαθμίζει σε σκάνδαλο των σκανδάλων τη συνάντηση ενός πολιτικού κι ενός δικηγόρου σε καφέ στην Κύπρο και να απειλεί με εξεταστική έναν πρώην πρωθυπουργό και με Ειδικό Δικαστήριο έναν πρώην υπουργό; Ο Κ. Μητσοτάκης φοβάται την πραγματικότητα, γι' αυτό και παίρνει τα μέτρα του, ιδίως τώρα που ο τουρισμός είναι ανύπαρκτος και τα κρούσματα κοροναΐού αυξάνονται. Αν ο Σεπτέμβριος μας βρει ταπί και σε καραντίνα, τότε θα χρειαστεί να δοθούν στα μίντια πολύ περισσότερα από 20 εκατ. ευρώ για να βαφτίζουν το ψάρι κρέας...

Οι Αμερικανοί επικοινωνιολόγοι δεν μπορούν και να κυβερνήσουν στη θέση σου Κυριάκο...

Ο Αντ. Διαματάρης είπε ψέματα για τα πτυχία του, διατηρούσε παρανόμως κι αντισυνταγματικώς επιχειρηματική δραστηριότητα ενόσω ήταν υφυπουργός και είχε συνεργάτη που κατηγορείται για κακουργηματική απιστία. Κι όμως, δεν απολύθηκε από τον Κ. Μητσοτάκη, αλλά παραιτήθηκε πριν προλάβουμε να μάθουμε και γιατί είναι τόσο σημαντικός για τον πρωθυπουργό- πέρα από την εξ αγχιστείας συγγένειά τους- ώστε να του συγχωρούνται τα πάντα. Κι έρχονται τώρα η ΝΔ και τα πααγαλάκια της να μας πουν πως είναι διαφορετικοί από το ΣΥΡΙΖΑ γιατί διορθώνουν τα λάθη τους, που μέχρι προχθές ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας έλεγε πως έχουν λήξει...

Ο Αντ. Διαματάρης δεν είναι κανένας τυχαίος κι ας είναι άγνωστο αν έχει βγάλει καν το δημοτικό. Άλλωστε, στο επιτελικό κράτος Μητσοτάκη το πανεπιστημιακό πτυχίο είναι μια περιττή τυπικότητα που δεν παίζει κανένα ρόλο για την πρόσληψη σε αυτό. Αρκεί η πιστοποίηση της υποταγής στο μητσοτακισμό κι όλα καλά κι όλα ωραία. Είναι κομματάρχης τής ομογένειας στις ΗΠΑ και ταμίας τής ΝΔ και της οικογένειας Μητσοτάκη. Πώς, επομένως, ο πρωθυπουργός να θυσιάσει ένα τέτοιο κελεπούρι που αν κελαηδήσει, μάλιστα, μπορεί να πάρει πολλούς στον πολιτικό του τάφο;...

Θέλει, συνεπώς, πολύ θράσος για να παρουσιάζεις αισχρές πολιτικές συναλλαγές- όπως κι αυτή, για παράδειγμα, με τον υπερήλικα κομματάρχη στα Τρίκαλα- ως λάθη που διορθώνονται αμέσως από το "μαγικό" χέρι Μητσοτάκη. Ο πρωθυπουργός είναι τυχερός γιατί διαθέτει μιντιακή υπεροπλία κι ένα πολύ καλό επικοινωνιακό επιτελείο.

Πρέπει, όμως, και να κυβερνήσει και σε αυτό δεν μπορούν να τον βοηθήσουν οι Αμερικανοί επικοινωνιολόγοι του. Αν κρίνουμε, μάλιστα, κι από το πώς διαχειρίστηκε τη συνάντησή του με τον Τ. Ερντογάν, όπου ο ευφημισμός των προβλημάτων έπεσε σύννεφο, αλλά και το αλαλούμ με τα ΜΟΕ τότε ο Κ. Μητσοτάκης ξοδεύει το πολιτικό του κεφάλαιο πολύ γρηγορότερα κι από όσο ανάμενε ο Αλέξης Τσίπρας...

Ρουσφέτια η φαμίλια Μητσοτάκη; Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα...

Ένα από τα μυστικά τής επιτυχίας τής οικογένειας Μητσοτάκη είναι- πέρα από τον άγνωστο πώς αποκτήθηκε από πολιτικούς πλούτο της- η ρουσφετολογική σχέση εξάρτησης που έχει δημιουργήσει εδώ και χρόνια με χιλιάδες ψηφοφόρους. Ούτε ο ίδιος ο Κων. Μητσοτάκης θυμόταν, για παράδειγμα, πόσα βαφτιστήρια είχε. Κι όλα αυτά βεβαίως στο όνομα του φιλελευθερισμού και του αντικρατισμού που πάντοτε ήταν οι σημαίες ευκαιρίας μιας διεφθαρμένης φαμίλιας...

Πρέπει, συνεπώς, κάποιος να εθελοτυφλεί για να εκπλήσσεται από τις ρουσφετολογικές επιλογές ακόμα και υπερήλικων κομματόσκυλων για τις θέσεις των διευθυντών νοσοκομείων. Ιδίως όταν έχει προηγηθεί ένας νόμος για το επιτελικό κράτος που αυξάνει τον αριθμό των μετακλητών και μη, μαζί με τους μισθούς τους, ενώ αρκείται σε ένα απλό πτυχίο λυκείου για τους, κατά τα άλλα, άριστους. Η υποκρισία αναδεικνύεται σε νούμερο ένα χαρακτηριστικό αυτής της διακυβέρνησης και στο ζήτημα της αξιοκρατίας...

Τον επόμενο μήνα, εξάλλου, θα ψηφιστεί ένας προϋπολογισμός που βάζει ταφόπλακα στις προσδοκίες τής μεσαίας τάξης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κι αυτό γιατί η συντριπτική πλειονότητα των ελάχιστων έτσι κι αλλιώς φοροελαφρύνσεων αφορά τους έχοντες και κατέχοντες, που δεν επανεπενδύουν στην πραγματική οικονομία, αλλά μετατρέπουν τα κέρδη τους σε εξωχώριες εταιρείες. Κάτι μου λέει, αν συνυπολογίσουμε και το προσφυγικό, πως η φθορά Μητσοτάκη και συνεπακόλουθα οι εκλογές βρίσκονται πολύ πιο κοντά από όσο πιστεύουμε σήμερα και η δεξιά παρένθεση θα γίνεται προϊόντος τού χρόνου πολύ πιο ρεαλιστική προοπτική από ό,τι ήταν η αριστερή το 2015...

Ο Μητσοτάκης είναι περισσότερο Σοβιετικός από όσο πιστεύει...

Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει τη μισή αλήθεια όταν ισχυρίζεται πως η ΝΔ ανατρέπει το νόμο τού 2016 για το διορισμό γενικών γραμματέων στα υπουργεία μέσα από ένα μητρώο στελεχών κι όχι με κομματικά κριτήρια. Κι αυτό γιατί και η προηγούμενη κυβέρνηση με φωτογραφικές προκηρύξεις είχε στην ουσία αθετήσει την υπόσχεσή της για αποκομματικοποίηση, διορίζοντας ως επί το πλείστον δικούς της γενικούς γραμματείς. Σήμερα, επομένως, με το νέο νομοσχέδιο για το επιτελικό κράτος η ΝΔ δεν κάνει κάτι παραπάνω από το να διαιωνίζει μια χρόνια παθογένεια που θέλει τη δημόσια διοίκηση λάφυρο των κομμάτων εξουσίας...

Το ελληνικό Δημόσιο δεν είναι καταδικασμένο από το DNA του να είναι κομματικό, γραφειοκρατικό, συντεχνιακό και καθυστερημένο. Από την εμπειρία μου, άλλωστε, αποκλειστικώς στον ιδιωτικό τομέα μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι κι εκεί παράγονται, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, οι ίδιες παθογένειες. Είναι, επομένως, οι πολιτικές αποφάσεις, όπως τώρα η σύγχυση αρμοδιοτήτων μεταξύ διορισμένων και υπηρεσιακών γενικών γραμματέων και γενικών διευθυντών, που εμποδίζουν τη δημόσια διοίκηση να είναι πιο αποτελεσματική και λιγότερο ευάλωτη στη δημόσια κριτική...

Σε αυτό το πλαίσιο, φυσικά και είναι απαραίτητη η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων ανά τακτά χρονικά διαστήματα από ανεξάρτητες αρχές. Από την άλλη, ωστόσο, ελλοχεύει ο κίνδυνος της απραξίας υπό το φόβο τής τιμωρίας στην περίπτωση που οι εντεταλμένοι τού Μαξίμου σε κάθε υπουργείο λειτουργούν ως χαφιέδες κι όχι ως συνεργάτες. Η υπερσυγκέντρωση, εξάλλου, αρμοδιοτήτων στο πρωθυπουργικό γραφείο θυμίζει περισσότερο σοβιετικό καθεστώς παρά φιλελεύθερο, όπως ευαγγελίζεται ο Κ. Μητσοτάκης...