Όλοι μαζί ξέρουμε ποιοι τα έφαγαν...

Είναι φανερό ότι ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία αντιγράφει τον Ανδρ. Παπανδρέου κι ως προς το σχέδιο επιστροφής του. Δεν θα σταθώ στη σύγκριση των δύο ανδρών, ας τους κρίνει η Ιστορία. 

Στέκομαι, ωστόσο, σε μια άλλη κεφαλαιώδη διαφορά. Όταν το 1993 ο Ανδρέας επέστρεψε στην εξουσία ήταν ηγέτης μιας παράταξης κι όχι απλώς ενός κόμματος. Το ΠΑΣΟΚ είχε γειωθεί για τα καλά στην κοινωνία κι αυτή του η γείωση, άλλωστε, στο συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση συνέδραμε τα μάλα ώστε ο πατήρ Μητσοτάκης να μην ολοκληρώσει καν τετραετία. Όσο χαρισματικός, δηλαδή, κι αν ήταν ο, έτσι κι αλλιώς ασθενής, αρχηγός δεν θα τα είχε καταφέρει αν δεν υπήρχε κι ένας δυνατός πολιτικός οργανισμός από πίσω του να τον υποστηρίζει...

Από την άλλη, ο συγγραφέας τής "ΠαραμΙθάκης" δεν έχει καν κόμμα και ούτε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα κάνει. Εδώ καλά καλά δεν μπορεί να συνεδριάσει το επιστημονικό του συμβούλιο χωρίς γκρίνιες, σκεφτείτε να πρέπει να βρει και στελέχη που να κάνουν το στοιχειώδες γκελ στην κοινωνία. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με μια κοινωνία που εξαγριώνεται ημέρα με την ημέρα, πως δεν θέλει να βλέπει μπροστά της κανέναν από αυτούς που κυβέρνησαν ή κυβερνούν...

Φυσικά κι αυτή η κοινωνία δεν είναι αμέτοχη ευθυνών. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, για παράδειγμα, δεν μπορούν να παριστάνουν πως οι κομπίνες με τις επιδοτήσεις ξεκίνησαν το 2019 ή θα τελειώσουν μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Κι αν δεν τα φάγαμε όλοι μαζί σίγουρα ξέρουμε περισσότερα για το ποιοι τα έφαγαν αλλά ντρεπόμαστε να το μαρτυρήσουμε. Είμαστε μια κοινωνία συνενοχής κι όχι αθώων, προσφέροντας εμμέσως το καλύτερο άλλοθι για τους "νόμιμους ιδιοκτήτες τής χώρας". Κι αυτοί φυσικά το εκμεταλλεύονται απολύτως...

 

Ο Μεγάλος μας Αντιφατικός...

Ο Μίκης Θεοδωράκης πέθανε, κατόπιν επιθυμίας του, ως κομμουνιστής αλλά η τελευταία του δημόσια παρέμβαση ήταν στο πλευρό τού Κασιδιάρη και των ψεκασμένων μακεδονομάχων. Ο Μεγάλος μας Αντιφατικός είπε κι έκανε πράγματα που αν τα έλεγε και τα έκανε μια μετριότητα δεν θα της συγχωρούνταν ποτέ. Ο ιδρυτής των λαμπράκηδων έγινε υπουργός τού αποστάτη Μητσοτάκη, ο εξόριστος Αριστερός έθεσε το δίλημμα "Καραμανλής ή τανκς" και χαρακτήρισε τον Ανδρ. Παπανδρέου αρχηγό τής 17Ν, ο κοσμοπολίτης καλλιτέχνης κι αγωνιστής έχει βυθίσει σήμερα στο πένθος και τους ακροδεξιούς...

Μόνο στην Ελλάδα οι επικήδειοι επιβάλλεται να είναι αγιογραφίες, λες και η ειλικρινής αποτίμηση μιας ζωής μπορεί να προσβάλει τον νεκρό. Ο Μίκης δεν ζυγίστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2021, ζυγιζόταν επί 96 συναπτά έτη και το τελικό ισοζύγιο ήταν παραπάνω από θετικό... 

Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες του τελευταίου αιώνα κι αν ακόμα ο ίδιος θέλησε να αγαπηθεί από όλους, κι από αυτούς που τον μίσησαν, η Ιστορία έχει βγάλει την κρίση της και τον έχει ήδη κατατάξει στους κορυφαίους. Προς τι, λοιπόν, η ηθελημένη συλλογική μας αμνησία στα μεγάλα του λάθη; Αυτά είναι που τον έκαναν πιο ανθρώπινο, εκτός κι αν η προσωπολατρία παραμένει παιδική ασθένεια του προοδευτισμού...

Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν γέννησε την εποχή του, αντιστάθηκε όμως στις αποτυχίες της κι εν μέρει την καθόρισε. Κι αν είχε τη βιολογική ευτυχία να ζήσει πολλά χρόνια υποχρεώθηκε, τρόπον τινά, να παρακμάσει όταν σταμάτησε να τρώει ξύλο κι άρχισε κάθε πόλη, κωμόπολη και χωριό να τον κάνει επίτιμο δημότη του... 

Αν δεν είχε ζήσει κατοχή, εμφύλιο, δικτατορίες ενδεχομένως ο θάνατός του να μην είχε πυροδοτήσει εθνική συγκίνηση και τριήμερο εθνικό πένθος. Να είχε παραμείνει, δηλαδή, ένας ακόμα μέσα στο πλήθος. 

Κι άλλοι, όμως, έζησαν αυτές τις τραγωδίες και είτε συμμάχησαν με το άδικο είτε άφησαν το κύμα να τους παρασύρει. Όπως κι αν έχει, ο Μίκης ήταν πράγματι, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος κάποτε για τον εαυτό του, ένα τάνκερ στη λίμνη των Ιωαννίνων. Κι αυτή η λίμνη είναι τώρα πολύ, μα πολύ φτωχότερη... 

  

  
 

Ο πόνος του να είσαι μόνο γόνος...

Οι δύο διασημότεροι, αν όχι και καλύτεροι, Έλληνες αθλητές είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο κι ο Στέφανος Τσιτσιπάς. Οι γονείς τού μπασκετμπολίστα είναι Νιγηριανοί και η μητέρα τού τενίστα Ρωσίδα. Προς απογοήτευση πολλών ελληναράδων που πιστεύουν ότι Έλληνας γεννιέσαι και δεν γίνεσαι και οι δύο γεννήθηκαν και, κυρίως, αισθάνονται Έλληνες. Αποδεικνύουν, αν μη τι άλλο, ότι η πρόσμειξη των πολιτισμών, η πολυπολιτισμικότητα, που τόσο έχει κακοποιηθεί από τα στόματα των χρυσαυγιτών και των επιγόνων τους, δεν είναι εν τέλει και τόσο κακό πράγμα όταν φέρνει στη χώρα παγκόσμια δόξα...

Με αφορμή τις επιτυχίες και της Μαρίας Σάκκαρη παίχτηκε τις τελευταίες ημέρες από το Μαξίμου ένα άθλιο επικοινωνιακό παιχνίδι, υποβαθμίζοντας μια σπουδαία αθλήτρια σε ερωμένη τού γόνου Μητσοτάκη. Άθελά τους, ωστόσο, οι διαρροείς αυτής της σχέσης μάς βοήθησαν να κάνουμε και συγκρίσεις. 

Και οι δύο έχουν γνωστούς γονείς- η Σάκκαρη είναι κόρη τής Αγγελικής Κανελλοπούλου- μόνο που η τενίστρια έχει κερδίσει τα παράσημά της με το σπαθί της στους αγωνιστικούς χώρους, ξεπερνώντας την μητέρα της. Αντιθέτως, ο γόνος ενδεχομένως μια ημέρα να ξεπεράσει τον πατέρα και τον παππού του, μόνο που σήμερα το μεγάλο του κατόρθωμα ήταν να είναι ταυτοχρόνως φαντάρος στον Έβρο κι εραστής στο Παρίσι...

Είναι πολιτική παράδοση η απόπειρα οικειοποίησης αθλητικών επιτυχιών στις οποίες συνήθως οι πολιτικοί μας έχουν ελάχιστη ή και καθόλου συμμετοχή. Περισσότερο αυτές οι επιτυχίες λαμβάνουν χώρα κόντρα σε αντιξοότητες κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας παρά το αντίθετο... 

Οι επιτυχίες, συνεπώς, του Τσιτσιπά, της Σάκκαρη και του Αντετοκούνμπο είναι πρωτίστως δικές τους κι ό,τι απομένει μπορούμε οι υπόλοιποι να το απολαμβάνουμε ως Έλληνες κι εμείς. Αρκεί να είμαστε το ίδιο γενναιόψυχοι και υπερήφανοι και με τις επιτυχίες στη ζωή παιδιών μεταναστών που δεν κάνουν πρωταθλητισμό γιατί αλλιώς συλλαμβανόμαστε για μια ακόμα φορά για υποκρισία...

 

Το να ντρέπεσαι να πεις ότι είσαι νεοφιλελεύθερος είναι από μόνο του ιδεολογική ήττα...

Η Μ. Θάτσερ ήταν μια αδίστακτη και κυνική υποστηρίκτρια του κοινωνικού δαρβινισμού, η οποία άφησε πίσω της μια ερειπωμένη κοινωνία. Ήταν, όμως, και ειλικρινής, αφού δεν έκρυψε ποτέ πως δεν πιστεύει στην κοινωνία παρά μόνο στην ατομικιστική πρόοδο, η οποία δήθεν θα ωφελούσε και το κοινωνικό σύνολο. Υπήρξε, δηλαδή, μια ανοιχτή νεοφιλελεύθερη που δεν χρησιμοποίησε ποτέ το σοσιαλισμό ως προκάλυμμα για τις ανάλγητες πολιτικές της...

Οι θατσερικές ιδεοληψίες αποτελούν νάματα για τον Κ. Μητσοτάκη, μολονότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει αποτύχει να επιτύχει αυτά που έχει υποσχεθεί. Κι αν η Μεγάλη Βρετανία κείται μακράν για να βγάζουμε ασφαλή συμπεράσματα, η Ελλάδα των μνημονίων ταυτίζεται και χωρικά και χρονικά με τις ζωές μας. 

Η ανεργία των νέων, για παράδειγμα, αυξήθηκε, παρότι θεσπίσαμε υποκατώτατο μισθό πείνας, ενώ ούτε η ανάπτυξη ήρθε με καταιγιστικούς ρυθμούς παρόλο που ο κρατικός έλεγχος διακόπηκε σε πολλούς τομείς και τα εργασιακά δικαιώματα υποβαθμίστηκαν. Κι όμως, ο πρωθυπουργός επαναφέρει τα μνημόνια από το παράθυρο μέσω του δήθεν καινοτόμου σχεδίου Πισσαρίδη, το οποίο έχει εκπονηθεί στην ουσία πριν σχεδόν μια δεκαετία και οι προβλέψεις τού οποίου έχουν υλοποιηθεί κι αλλού στον κόσμο δίχως να μικρύνουν οι ταξικές ανισότητες. Αντιθέτως, έχουν γιγαντωθεί...

Ο Κ. Μητσοτάκης, ενδεχομένως γιατί αντιλαμβάνεται την αποτυχία των πολιτικών που μπήκαν στη ζωή μας τη δεκαετία τού '80 ή γιατί απλώς πιστεύει ότι πέτυχαν γιατί η κοινωνική του τάξη έγινε ακόμα πλουσιότερη, ντρέπεται να ομολογήσει το νεοφιλελευθερισμό του και παριστάνει τον κοινωνικώς ευαίσθητο. Ενώ, για παράδειγμα, δεν πιστεύει στη δημόσια υγεία και παιδεία υποκρίνεται πως τις ενισχύει, οικειοποιούμενος γελοία επιχειρήματα, όπως των Γεωργιάδη- Γεραπετρίτη... 

Ο σοσιαλισμός δεν έχει όλες τις σωστές απαντήσεις, μόνο που ουδείς σοσιαλιστής ντρέπεται να υπερασπιστεί την ιδεολογία του. Κι αυτό από μόνο του είναι μια απόδειξη του ποιος πιστεύει και είναι υπερήφανος για τις ιδέες του και ποιος τις κρύβει, έστω κι άκομψα, γιατί γνωρίζει ότι δεν εξυπηρετούν κανέναν παρά μόνο μια μικρή ελίτ...  

  
 

Ρουσφέτια η φαμίλια Μητσοτάκη; Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα...

Ένα από τα μυστικά τής επιτυχίας τής οικογένειας Μητσοτάκη είναι- πέρα από τον άγνωστο πώς αποκτήθηκε από πολιτικούς πλούτο της- η ρουσφετολογική σχέση εξάρτησης που έχει δημιουργήσει εδώ και χρόνια με χιλιάδες ψηφοφόρους. Ούτε ο ίδιος ο Κων. Μητσοτάκης θυμόταν, για παράδειγμα, πόσα βαφτιστήρια είχε. Κι όλα αυτά βεβαίως στο όνομα του φιλελευθερισμού και του αντικρατισμού που πάντοτε ήταν οι σημαίες ευκαιρίας μιας διεφθαρμένης φαμίλιας...

Πρέπει, συνεπώς, κάποιος να εθελοτυφλεί για να εκπλήσσεται από τις ρουσφετολογικές επιλογές ακόμα και υπερήλικων κομματόσκυλων για τις θέσεις των διευθυντών νοσοκομείων. Ιδίως όταν έχει προηγηθεί ένας νόμος για το επιτελικό κράτος που αυξάνει τον αριθμό των μετακλητών και μη, μαζί με τους μισθούς τους, ενώ αρκείται σε ένα απλό πτυχίο λυκείου για τους, κατά τα άλλα, άριστους. Η υποκρισία αναδεικνύεται σε νούμερο ένα χαρακτηριστικό αυτής της διακυβέρνησης και στο ζήτημα της αξιοκρατίας...

Τον επόμενο μήνα, εξάλλου, θα ψηφιστεί ένας προϋπολογισμός που βάζει ταφόπλακα στις προσδοκίες τής μεσαίας τάξης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κι αυτό γιατί η συντριπτική πλειονότητα των ελάχιστων έτσι κι αλλιώς φοροελαφρύνσεων αφορά τους έχοντες και κατέχοντες, που δεν επανεπενδύουν στην πραγματική οικονομία, αλλά μετατρέπουν τα κέρδη τους σε εξωχώριες εταιρείες. Κάτι μου λέει, αν συνυπολογίσουμε και το προσφυγικό, πως η φθορά Μητσοτάκη και συνεπακόλουθα οι εκλογές βρίσκονται πολύ πιο κοντά από όσο πιστεύουμε σήμερα και η δεξιά παρένθεση θα γίνεται προϊόντος τού χρόνου πολύ πιο ρεαλιστική προοπτική από ό,τι ήταν η αριστερή το 2015...

Το "Θάνος Αξαρλιάν" ούτε που πέρασε από τη ματαιοδοξία τής "Αγίας Οικογένειας"...

Φαντάζομαι την οικογένεια Μητσοτάκη σε πλήρη απαρτία- πρωθυπουργούς, δημάρχους, υπουργούς, νυν και πρώην- να δειπνεί ήσυχα κι ωραία απολαμβάνοντας ξανά τα προνόμια της κληρονομικώ δικαίω εξουσίας όταν κάποιο από τα πάμπολλα μέλη της πετά την ιδέα ο σταθμός "Ευαγγελισμός" του μετρό να μετονομαστεί σε "Παύλος Μπακογιάννης". "Και γιατί όχι;", ενδεχομένως να απάντησαν όλοι με μια φωνή, "εμείς έχουμε το πεπόνι, εμείς έχουμε και το μαχαίρι", θα συμπλήρωσαν. Και κάπως έτσι ο δολοφονηθέντας σώγαμπρος τιμήθηκε με τον ίδιο τρόπο όπως ο Αλέκος Παναγούλης...

Αν το μητσοτακέικο ήθελε όντως να τιμήσει τα θύματα της τρομοκρατίας κι όχι να επιδαψιλεύσει πάλι δάφνες στον εαυτό του, σε έναν τυμβωρυχικό αυνανισμό σε δημόσια θέα, θα μπορούσε να είχε δώσει στον "Ευαγγελισμό" το όνομα του Θάνου Αξαρλιάν, του νεαρού δηλαδή που δεν ήταν στόχος τής "17Ν", αλλά παράπλευρή απώλεια τρομοκρατικής της επίθεσης. Έτσι κι αλλιώς κι ο γράφων δεν αισθάνεται πως ζει σε μία κοσμική κοινωνία με τόσες στάσεις μέσων μεταφοράς με ονόματα αγίων και των εκκλησιών τους. Οι μετριότητες, ωστόσο, είναι αυτές που αναζητούν αφορμές για να γιορτάζουν το ανύπαρκτο κλέος τους...

Μπορεί η σύγχρονη δόξα των Ελλήνων να υπολείπεται της αρχαίας, όμως δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο σημείο να έχουμε εξαντλήσει τις τιμηθείσες πιο μοντέρνες προσωπικότητές μας ώστε η λίστα να φτάσει έως τον Παύλο Μπακογιάννη. Δεν είναι λογικότερο, για παράδειγμα, να τιμήσουμε, δίνοντάς το όνομά του και σε σταθμό μετρό, τον Μίκη Θεοδωράκη ενώ βρίσκεται ακόμα εν ζωή; Κι αν προτιμάμε τους ήρωές μας νεκρούς, ας τον πουν "Μάνος Χατζιδάκις". Η οικογένεια Μητσοτάκη, ωστόσο, στον καθρέφτη της κοιτιέται και μόνη της αγαπιέται πιστεύοντας την ψευδαίσθηση μεγαλείου που της έχει καλλιεργήσει ένα σφόδρα υποστηρικτικό προς αυτή μιντιακό σύστημα...

Ποιος, αλήθεια, σε ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ λέει σήμερα αυτά που έλεγε το 2008;...

Ιερές αγελάδες βρίσκονται μόνο στην Ινδία, κι αυτές κατά συνθήκη. Επομένως, ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να επικρίνει τη στάση τού Μίκη Θεοδωράκη στο Μακεδονικό, ακόμα κι αν η συνεισφορά του σε αυτήν τη χώρα δεν αντιστοιχεί ούτε στο ένα εκατομμυριοστό αυτής του μουσικοσυνθέτη. Ούτε ο γράφων, άλλωστε, συμφωνεί επ' αυτού με τον Μίκη και ιδίως με τη στήριξή του σε εθνικιστικά συλλαλητήρια.

Από αυτό, ωστόσο, έως του να συγκρίνεται η συμπεριφορά του με την αντίστοιχη του Γρ. Μπιθικώτση όταν ο τελευταίος τραγούδησε τον ύμνο τής χούντας, όπως το αναμασούν συριζαίικα μέσα ενημέρωσης, υπάρχει τεράστια διαφορά που όποιος δεν τη βλέπει είτε εθελοτυφλεί είτε λειτουργεί με μικροκομματικά κίνητρα. Αρκετοί από όσους συμμετέχουν σε αυτά τα συλλαλητήρια μπορεί να είναι εθνικιστές, υπερπατριώτες, θρησκόληπτοι, λούμπεν προλεταριάτο ή πρεκαριάτο, αλλά δεν τραγουδούν "Μακεδονία ξακουστή" για ένα καθεστώς που καταπατά ανθρώπινα δικαιώματα, φυλακίζει ή και δολοφονεί τους πολίτες του...

Όπως κι αν έχει, η υποκρισία περισσεύει για το Μακεδονικό. Μπορεί το Μαξίμου να κυκλοφορεί βιντεάκια με το τι δήλωναν προ δεκαετίας και εικοσαετίας ζωντανοί και πεθαμένοι πρωταγωνιστές τής ΝΔ για να καταδείξει τις υπαρκτές κωλοτούμπες τους, ωστόσο ούτε ο Αλέξης Τσίπρας και πολλοί συριζαίοι είχαν τότε τις ίδιες απόψεις που έχουν σήμερα. Οι περισσότεροι δεν είχαν πρόβλημα ακόμα και με τη συνταγματική ονομασία τής ΠΓΔΜ, με τον όρο τής απάλειψης από το Σύνταγμα των αλυτρωτικών της θέσεων, όπως άλλωστε κι ο γράφων...

Βεβαίως μπορούν να ισχυρίζονται πως τότε δεν κυβερνούσαν ούτε είχαν φιλοδοξίες να κυβερνήσουν, αλλά αν θέλουμε να αποκτήσουμε ένα σοβαρό πολιτικό σύστημα, τότε και το Κόμμα των Κυνηγών- τυχαίο παράδειγμα- οφείλει να καταθέτει προτάσεις στον ελληνικό λαό που θα είναι πρόθυμο να τις υπερασπίζεται αν καταλάβει υπουργικούς θώκους. Αλλιώς ο δημόσιος πολιτικός λόγος δεν έχει μεγαλύτερη αξία από μια καφενειακή συζήτηση γκρινιάρηδων συνταξιούχων...

Όσο πιο σημαντική είναι μια προσωπικότητα τόσο και πιο αντιφατική είναι. Κι αυτό είναι λογικό, αφού δεν χωρούν σε κουτάκια, ακόμα και ιδεολογικά, άνθρωποι με ικανότητες κι έργο που ξεπερνά το μέσο όρο. Σε αυτήν την κατηγορία προφανώς κι ανήκει κι ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος και στο παρελθόν έχει ξεφύγει από τον καλώς ή κακώς νοούμενο αριστερό καθωσπρεπισμό, όπως με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση του Κων. Μητσοτάκη. Εκείνοι, συνεπώς, που αντιδρούν στα συλλαλητήρια είναι προτιμότερο να χρησιμοποιούν επιχειρήματα, και υπάρχουν πολλά τέτοια, για να πείσουν την κοινή γνώμη ότι η ελληνική Μακεδονία δεν πρόκειται να χαθεί αν ένα γειτονικό κράτος την περιέχει στην ονομασία του, από το να επιδίδονται στην αποκαθήλωση ανθρώπων για τους οποίους ήδη η Ιστορία έχει φυλάξει πρώτο τραπέζι πίστα...   

 


  

Είναι πολλοί οι σκελετοί στη ντουλάπα Κούλη, τί να προλάβει κι ο Θέμος να κρύψει...

Ας υποθέσουμε πως συλλαμβανόταν στη Μολδαβία για παιδεραστία, ακόμα και με επιληπτικά ανήλικα, ο κολλητός τού Αλέξη Τσίπρα και υπουργός Επικρατείας, Νίκος Παππάς. Ας υποθέσουμε, επίσης, πως η Μπέτυ Μπαζιάνα, συμβία τού πρωθυπουργού, έκανε δουλειές με τον Στ. Παπασταύρου, τον στενό συνεργάτη τού Αντ. Σαχλαμαρά, ο οποίος παρά τους κουτσαβακισμούς του περί αθωότητάς του για τη λίστα Λαγκάρντ έσπευσε να πληρώσει 3,3 εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να μην ασκηθεί κακουργηματική δίωξη σε βάρος του. Φαντάζεστε τί "πάρτι" θα γινόταν από τα διαπλεκόμενα μίντια που τώρα λυσσομανούν για τη Mercedes που οδηγεί ο γραμματέας τής νεολαίας τού ΣΥΡΙΖΑ ή για το διορισμό κάποιου συριζαίου ως μετακλητού υπαλλήλου (θεωρώ πως κι αυτές οι θέσεις θα πρέπει να καλύπτονται από στελέχη τής δημόσιας διοίκησης, αλλά ούτε επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό ούτε μένουν για πάντα σε αυτά τα πόστα); Θα ζητούσαν τουλάχιστον την παραίτηση Τσίπρα, αν όχι και τη δημόσια εκτέλεσή του στην πλατεία Συντάγματος. Οταν, όμως, γι' αυτά ακριβώς τα αδικήματα ή τις υποψίες σκανδάλων ενέχονται άνθρωποι του μητσοτακέικου, τότε υπάρχει και γι' αυτό λύση: η ομερτά ή οι απειλές σε βάρος των δημοσιογράφων που δεν κάνουν τα στραβά μάτια...

Εχοντας προσωπική γνώση τής υπόθεσης Μαρέβας-Παπασταύρου μπορώ να διαβεβαιώσω ότι το ρεπορτάζ των "Επικαίρων" δεν βασίζεται στο "άκουσα-μου είπαν", αλλά στηρίζεται σε δημοσιευμένα ΦΕΚ από τα οποία προκύπτει η επαγγελματική σύζευξη της γυναίκας Μητσοτάκη και του πρωτοπαλίκαρου Σαχλαμαρά, για το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός στενοχωριόταν που δεν έχουμε άλλους δέκα σαν αυτό. Προφανώς από μόνο του δεν συνιστά ποινικό αδίκημα, δημιουργεί ωστόσο πολλά ερωτηματικά, πόσω μάλλον όταν γνωρίζουμε την "παράξενη" μάχη που έδωσε ο Αντ. Σαχλαμαράς για να κερδίσει την προεδρία τής ΝΔ ένας Μητσοτάκης...

Οταν η υποψία πως ο Στ. Παπασταύρου λειτουργούσε ως αχυράνθρωπος σιγά σιγά μετατρέπεται σε βεβαιότητα, οι δημοσιογράφοι δεν οφείλουν να αναρωτηθούν τί γύρευε η αλεπού στο παζάρι; Μέχρι τώρα, εξάλλου, δεν έχω ακούσει ή διαβάσει καμιά ουσιαστική απάντηση από την "Αγία Οικογένεια" και το κόμμα που αυτή ξαναδιοικεί για την ουσία τής υπόθεσης. Οφείλουν, όμως, να δώσουν πειστικές εξηγήσεις ως δημόσια πρόσωπα και θεσμικός παράγοντας του τόπου αντιστοίχως, που να υπερβαίνουν τις απειλές για τις οποίες να είναι σίγουροι ότι δεν λυγίζουν μπροστά σε αυτές εκείνοι που τις έχουν για ψωμοτύρι. Σε διαφορετική περίπτωση, ιδού τα δικαστήρια ιδού και το πήδημα. Δεν ξέρω, απλώς, ποιός θα πονέσει περισσότερο από το τελευταίο...

Δυστυχώς για τον ίδιο, ο Κούλης έχει πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα του-κάποιοι από αυτούς θα βγουν στο φως τής δημοσιότητας πολύ σύντομα, όπως είμαι επίσης σε θέση να γνωρίζω-, ώστε να μπορέσει να τους κρύψει όλους. Κι αυτός είναι ένας παράγοντας που το σύστημα της διαπλοκής δεν φάνηκε να έχει υπολογίσει όταν έσπευδε να τον αγιοποιήσει στην εναγώνια αναζήτησή του για σοβαρό αντίπαλο του Αλέξη Τσίπρα. Αυτή η χώρα, άλλωστε, είναι πολύ μικρή για να μπορεί κάποιος να κρύβει τις πομπές του για πάντα...

Οταν, επομένως, η ελίτ επιλέγει να παίξει το χαρτί τής δήθεν ηθικής της υπεροχής απέναντι στους "διεφθαρμένους συριζαίους που διορίζουν παιδιά, γκόμενες κι εγγόνια" καλό θα ήταν να γυρίσει τον καθρέφτη προς τη δική της πλευρά αν θέλει να δει σαπίλα. Το ξέρω ότι το θέαμα της ίδιας της της βρομιάς την αηδιάζει-έτσι δεν είναι, για παράδειγμα, Θέμο;-, αλλά τί να κάνουμε; Αφού διάλεξε να κρατηθεί ζωντανή με το ξίφος, θα αναγκαστεί να πεθάνει κι από αυτό...
 

 
 

Ζούμε στη χώρα όπου ποινικό αδίκημα δεν είναι τα θαλασσοδάνεια της "Καθημερινής" αλλά ο ναρκισσισμός ενός άξιου ανθρώπου...

Είναι απάνθρωπο, είναι κτηνώδες, είναι αηδιαστικό. Εκείνοι που οδήγησαν τη χώρα στα μνημόνια με τις ανερμάτιστες μεροληπτικές υπέρ τής άρχουσας τάξης πολιτικές τους και οι οποίοι στη συνέχεια μετέτρεψαν την τραγωδία σε οικονομική γενοκτονία έχουν το απύθμενο θράσος να χρησιμοποιούν αχυρανθρώπους για να γελοιοποιούν, να συκοφαντούν και να μηνύουν τον Γιάνη Βαρουφάκη για εσχάτη προδοσία επειδή, κατ' εντολή Μαξίμου, έπραξε το αυτονόητο: κατάρτισε ένα Σχέδιο Β' στην περίπτωση που αποτύγχανε η διαπραγμάτευση. Οταν οι ξένοι έχουν "Plan Β" είναι δείγμα προνοητικότητας, αλλά όταν επιχειρεί να το σχεδιάσει η ελληνική κυβέρνηση αποτελεί ποινικό αδίκημα για τους απανταχού γερμανοτσολιάδες. Η "Καθημερινή", για παράδειγμα, κι όλα τα υπόλοιπα μίντια του Ομίλου Αλαφούζου καταγγέλλουν καθημερινώς τους έλληνες γιατί έζησαν πάνω από τις δυνατότητές τους. Δεν λένε, ωστόσο, κουβέντα για το ότι και στα χρόνια τής κρίσης έλαβαν τα ίδια τραπεζικά θαλασσοδάνεια μερικών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ τα οποία βεβαίως δεν θα είχαν δοθεί ποτέ αν επρόκειτο για μια πραγματικά καινοτόμα "startup" επιχείρηση...

Βλέπετε, μια νεοφυής εταιρεία που είναι σε θέση να προσφέρει υγιείς θέσεις εργασίας και να οδηγήσει στην ανάπτυξη δεν μπορεί να εκβιάσει, να απειλήσει, να προπαγανδίσει, να χυδαιολογήσει, να ψευδολογήσει μέσα από γραπτά, ραδιοφωνικά ή τηλεοπτικά εμέσματα ώστε να υπάρχει λόγος για το σύστημα της διαπλοκής να τη χρηματοδοτήσει. Κι έτσι έρχεται σήμερα η νεοφιλελεύθερη φυλλάδα να παραδίδει μαθήματα ηθικής κι ελεύθερης οικονομίας και να επιτίθεται στον υπουργό Οικονομικών γιατί χρειάζεται να χακάρει για να έχει πρόσβαση στα ΑΦΜ που εκδίδει το υπουργείο... Οικονομικών!Την ίδια ώρα, οι κήνσορες της κάθαρσης αφήνουν στο απυρόβλητο τη γενική γραμματέα δημοσίων εσόδων, η οποία ως μεγαλοστέλεχος της PwC βοήθησε στο στήσιμο του συστήματος φοροδιαφυγής στο Λουξεμβούργο ("Lux Leaks"). Οι σαμαροβενιζέλοι, δηλαδή, έβαλαν το λύκο να φυλά τα πρόβατα, αλλά εμείς κυνηγούμε αυτόν που ήθελε να προστατέψει το μαντρί...

Αυτοί που επί 40 χρόνια χάιδευαν μια ελίτ που νομιμοποίησε την άδικη κατανομή τού πλούτου, την αναξιοκρατία, το νεποτισμό, την κομματοκρατία, το ρουσφέτι, την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, τη διαπλοκή, τα σκάνδαλα και τη διαφθορά, αυτοί που εξύμνησαν τους καραμανλήδες, τους παπανδρέου, τους μητσοτάκηδες και τους σημίτηδες έρχονται σήμερα σαν άλλες σαλώμες κι απαιτούν το κεφάλι επί πίνακι ενός ανθρώπου που έγινε πολιτικός μόλις πριν έξι μήνες, ενός φτασμένου επιστήμονα που οι συνάδελφοί του τον ακούνε με δέος αλλά ο οποίος στην Ελλάδα θεωρείται από ορισμένους σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι. Δεν μου κάνει εντύπωση αφού ζούμε σε μια χώρα που κάποτε έδωσε στον Σωκράτη να πιει το κώνειο, που έστελνε αξιωματούχους στη Στοκχόλμη για να μην πάρει ο Νίκος Καζαντζάκης το Νόμπελ Λογοτεχνίας, που φυλάκισε τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος κλείνει σήμερα τα 90, και που τώρα εξορίζει τα καλύτερα μυαλά της για να μην χάσει ούτε ευρώ το κατεστημένο. Δεν παραξενεύομαι, επομένως, που τιμητές τού πρώην υπουργού είναι τύποι όπως ο τηλεπωλητής βιβλίων τής κακιάς ώρας Αδ. Γεωργιάδης. Ηταν, είναι και θα είναι ίδιον των μέτριων να λασπολογούν τους άξιους...

Εχουν αναγάγει τον όποιο ναρκισσισμό τού Βαρουφάκη σε αδίκημα πολύ βαρύτερο της φούσκας τού χρηματιστηρίου ή των μιζών για τα εξοπλιστικά και για τη Siemens. Τον χαρακτηρίζουν ψυχοπαθή ακόμα και σύντροφοί του γιατί έτσι πιστεύουν ότι προστατεύουν τον Αλέξη Τσίπρα. Ας γνωρίζουν, ωστόσο, όλοι αυτοί πως αν στείλουν τον Γιάνη στο Ειδικό Δικαστήριο απέξω θα είναι πέντε εκατομμύρια έλληνες που θα τον χειροκροτούν. Αμφιβάλλω αν θα είναι πάνω από μερικές εκατοντάδες εκείνοι που θα συμπαρασταθούν στον αρχιερέα τής διαπλοκής, για παράδειγμα, ή στον τουρίστα τής Ραφήνας ή στο ρεζίλη των Παπανδρέου αν κι όταν με το καλό αποφανθεί η Δικαιοσύνη για τα αμαρτήματά τους.  Κι αυτό γιατί το λαϊκό ένστικτο ξέρει να διακρίνει αυτούς που προσπαθούν για το καλό των πολλών κι ας αποτυγχάνουν από εκείνους που σκύβουν μια ζωή το κεφάλι για να μην χάνουν τα προνόμια που τους παραχωρεί η ολιγαρχία. Συμβουλεύω, επομένως, τους διάφορους κανίβαλους να είναι περισσότερο προσεκτικοί για τα δικά τους συμφέροντα γιατί η βρόμικη επίθεσή τους στον Βαρουφάκη είναι πιθανότερο να τον μετατρέψει στον επόμενο πρωθυπουργό παρά σε πολιτικό πτώμα...