Μια χώρα είναι τόσο μικρή όσο αυτοί που την κυβερνούν...

Κανένας ΥΠΕΞ των ΗΠΑ και ουδείς πρόεδρός τους θα υποστηρίξει, τουλάχιστον όχι δημοσίως, πως η Ελλάδα έχει δίκιο στα όσα ζητά κι απαιτεί από την Τουρκία. Πρώτον, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχει σε όλα δίκιο και δεύτερον γιατί κάτι τέτοιο δεν θα εξυπηρετούσε τα αμερικανικά συμφέροντα. 

Δεν περιμένω, συνεπώς, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη το ακατόρθωτο, όπως δεν το περίμενα από τις προηγούμενες και δεν το περιμένω από τις επόμενες. Δεν περιμένω, ωστόσο, και το να γυρίζει την εξωτερική πολιτική τής χώρας στις δεκαετίες τού '40, του '50 και του '60. Η εξωτερική πολιτική, άλλωστε, τής υποτέλειας οδήγησε στο 1922 και στο 1974, στη μικρασιατική καταστροφή και στον ακρωτηριασμό τής Κύπρου αντιστοίχως...

Όταν η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης στο δημοσίευμα της Wall Street Journal πως θα μας κάνουν Ρουμανία αν δεν γίνουμε ντίλερς τού αμερικανικού LNG είναι πως "δεν εκβιαζόμαστε" γίνεται φανερό ότι υπήρξε εκβιασμός. Κι αν η δίκη προθέσεων εμπεριέχει πάντοτε το ρίσκο τής διάψευσης, το ότι δεν έχουμε φέρει αντίρρηση ούτε με αυτήν την κυβέρνηση- ούτε και με την κυβέρνηση Τσίπρα- σε οτιδήποτε μας έχει απαιτήσει η Ουάσιγκτον λέει πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να πει ένας διπλωμάτης. Δεν ανήκουμε απλώς στη Δύση. Εξακολουθούμε να είμαστε προτεκτοράτο της, προσφέροντάς της ακόμα και τον Παρθενώνα για μαθήματα τραμπικής δημοκρατίας...

Η Ελλάδα δεν είναι υπερδύναμη και ούτε της επιτρέπει το πληθυσμιακό της μέγεθος να γίνει. Δεν είναι ούτε καν περιφερειακή δύναμη όπως η Τουρκία. Είναι, όμως, τόσο μεγάλη όσο θα όφειλε η ηγεσία της να την παρουσιάζει στους διεθνείς συνομιλητές της. Όταν, ωστόσο, ο ΥΠΕΞ, Γ. Γεραπετρίτης, παρατηρεί δημοσίως πως δεν θα ζητούσαμε να γίνουμε μη μόνιμο μέλος τού Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αν γνωρίζαμε τι θα ακολουθούσε ή όταν δεν απαιτούμε οικονομικά και γεωστρατηγικά ανταλλάγματα για τους σταθμούς υγροποίησης του φυσικού αερίου τότε είμαστε τόσο μικροί όσο αυτοί που μας κυβερνούν...   

Οι σάρισες βουλιάζουν στο Αιγαίο...

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι Μητσοτάκης- Ερντογάν επιδίδονται εδώ και πολύ καιρό σε μυστική διπλωματία για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, με την Κύπρο να έχει μπει σκοπίμως στο περιθώριο, όπως και η Χάγη. Η κρυψίνοια δεν είναι καλός οιωνός, αλλά εν πάση περιπτώσει όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος κι από τη συμφωνία που θα φέρουν η οποία, αν επιτευχθεί, προφανώς και θα εμπεριέχει παραχωρήσεις κι από την ελληνική πλευρά. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό όμως οι ίδιοι που θεωρούν έγκλημα καθοσιώσεως το όνομα του βόρειου γείτονα να περιέχει τη λέξη "Μακεδονία" να σφυρίζουν αδιάφορα στο ενδεχόμενο να παραιτηθούμε, για παράδειγμα, από την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. Έτσι δεν είναι;...

Αν η παραίτηση από τα 12 ν.μ. ή η συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο είναι προϋποθέσεις μια βιώσιμης ειρήνης καλώς να γίνουν. Είναι, άλλωστε, και παράλογο να θεωρούμε το Αιγαίο αποκλειστικώς ελληνική θάλασσα όταν βρέχει τόσα τετραγωνικά χιλιόμετρα και τουρκικού εδάφους. Αυτοί, ωστόσο, οι οποίοι στήριξαν την άνοδό τους στην εξουσία και στον εθνολαϊκισμό είναι πολύ δύσκολο να πείσουν την ελληνική κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα υποχωρήσεων...

Καμία λύση, έτσι κι αλλιώς, για το Αιγαίο δεν θα είναι βιώσιμη όσο δεν επιλύεται και το κυπριακό με όρους δικαιοσύνης. Τι σημασία έχει να αφαιρέσεις κάποια αγκάθια κι όχι όλα; Σε αντίθεση, ωστόσο, με την εξωτερική πολιτική Τσίπρα- Κοτζιά η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη είναι ΙΧ. Τι καλύτερο να περιμένεις, όμως, όταν έχεις έναν διακοσμητικό υπουργό Εξωτερικών, τον Γ. Γεραπετρίτη, και ουσιαστικό έναν άνθρωπο της αγίας οικογένειας, την Αλ. Παπαδοπούλου;... 

 

 

No hope for Kyriakos...

Πόσο ειρωνική μπορεί να γίνει η ζωή! Την ημέρα που το επιτελικό κράτος, του οποίου υπήρξε εισηγητής και θεμελιωτής, πνίγηκε σε μερικούς πόντους χιόνι, ο Γ. Γεραπετρίτης εμφανίζεται συχνός συνομιλητής ενός ατόμου που με πολλή ευγένεια θα χαρακτήριζε κάποιος αμφιλεγόμενο. Όπως κι αν έχει, οι συνομιλίες και τα ανταλλασσόμενα μηνύματα του υπουργού Επικρατείας και του Μ. Φουρθιώτη αν μη τι άλλο μαρτυρούν πως ο βόθρος και το Μαξίμου είναι πολύ πιο συνδεδεμένα από όσο θα θέλαμε να πιστέψουμε ακόμα κι εμείς που δεν θεωρούσαμε τον Κ. Μητσοτάκη είδωλο της ηθικής ακεραιότητας. Στην πραγματικότητα μοιάζουν να είναι το ίδιο και το αυτό, ό,τι κι αν σημαίνει κάτι τέτοιο για τη διαφθορά στην Ψωροκώσταινα...

Προφανώς και η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν εισήγαγε στην Ελλάδα τη διαφθορά, τη διαπλοκή και την αναποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού. Το ερώτημα είναι τι κάνει για να τις καταπολεμήσει και η απάντηση, για όσους δεν το πήραν χαμπάρι και με την πανδημία και την ακρίβεια, είναι ένα μεγάλο τίποτα. Αντιθέτως, λιθαράκι το λιθαράκι, για να μην γράψω κοτρόνα την κοτρόνα, συμπληρώνει το οικοδόμημα ενός φαύλου καθεστώτος που θα κλέβει και θα καταστρέφει όσο το στηρίζει και το πόπολο με την ψήφο του...

Είχα γράψει στο τέλος τού 2021 πως το φινάλε τού 2022 δεν θα βρει τη χώρα με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη. Μάλλον ήμουν αισιόδοξος για την τύχη τού σημερινού πρωθυπουργού γιατί έτσι όπως το πάει θα μας αποχαιρετήσει πολύ νωρίτερα, ιδίως αν ο Ν. Ανδρουλάκης μείνει πιστός στη δήλωσή του πως δεν θα συγκυβερνήσει με τη ΝΔ. Κι αυτή η ισχυρή πλέον πιθανότητα αποδρομής Μητσοτάκη είναι η μόνη που μας δίνει πραγματική ελπίδα τις δύσκολες αυτές εποχές...

 

 
 

Το να ντρέπεσαι να πεις ότι είσαι νεοφιλελεύθερος είναι από μόνο του ιδεολογική ήττα...

Η Μ. Θάτσερ ήταν μια αδίστακτη και κυνική υποστηρίκτρια του κοινωνικού δαρβινισμού, η οποία άφησε πίσω της μια ερειπωμένη κοινωνία. Ήταν, όμως, και ειλικρινής, αφού δεν έκρυψε ποτέ πως δεν πιστεύει στην κοινωνία παρά μόνο στην ατομικιστική πρόοδο, η οποία δήθεν θα ωφελούσε και το κοινωνικό σύνολο. Υπήρξε, δηλαδή, μια ανοιχτή νεοφιλελεύθερη που δεν χρησιμοποίησε ποτέ το σοσιαλισμό ως προκάλυμμα για τις ανάλγητες πολιτικές της...

Οι θατσερικές ιδεοληψίες αποτελούν νάματα για τον Κ. Μητσοτάκη, μολονότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει αποτύχει να επιτύχει αυτά που έχει υποσχεθεί. Κι αν η Μεγάλη Βρετανία κείται μακράν για να βγάζουμε ασφαλή συμπεράσματα, η Ελλάδα των μνημονίων ταυτίζεται και χωρικά και χρονικά με τις ζωές μας. 

Η ανεργία των νέων, για παράδειγμα, αυξήθηκε, παρότι θεσπίσαμε υποκατώτατο μισθό πείνας, ενώ ούτε η ανάπτυξη ήρθε με καταιγιστικούς ρυθμούς παρόλο που ο κρατικός έλεγχος διακόπηκε σε πολλούς τομείς και τα εργασιακά δικαιώματα υποβαθμίστηκαν. Κι όμως, ο πρωθυπουργός επαναφέρει τα μνημόνια από το παράθυρο μέσω του δήθεν καινοτόμου σχεδίου Πισσαρίδη, το οποίο έχει εκπονηθεί στην ουσία πριν σχεδόν μια δεκαετία και οι προβλέψεις τού οποίου έχουν υλοποιηθεί κι αλλού στον κόσμο δίχως να μικρύνουν οι ταξικές ανισότητες. Αντιθέτως, έχουν γιγαντωθεί...

Ο Κ. Μητσοτάκης, ενδεχομένως γιατί αντιλαμβάνεται την αποτυχία των πολιτικών που μπήκαν στη ζωή μας τη δεκαετία τού '80 ή γιατί απλώς πιστεύει ότι πέτυχαν γιατί η κοινωνική του τάξη έγινε ακόμα πλουσιότερη, ντρέπεται να ομολογήσει το νεοφιλελευθερισμό του και παριστάνει τον κοινωνικώς ευαίσθητο. Ενώ, για παράδειγμα, δεν πιστεύει στη δημόσια υγεία και παιδεία υποκρίνεται πως τις ενισχύει, οικειοποιούμενος γελοία επιχειρήματα, όπως των Γεωργιάδη- Γεραπετρίτη... 

Ο σοσιαλισμός δεν έχει όλες τις σωστές απαντήσεις, μόνο που ουδείς σοσιαλιστής ντρέπεται να υπερασπιστεί την ιδεολογία του. Κι αυτό από μόνο του είναι μια απόδειξη του ποιος πιστεύει και είναι υπερήφανος για τις ιδέες του και ποιος τις κρύβει, έστω κι άκομψα, γιατί γνωρίζει ότι δεν εξυπηρετούν κανέναν παρά μόνο μια μικρή ελίτ...