Στη σωστή πλευρά της αλητείας...

Η εισβολή τής Ρωσίας στην Ουκρανία συνιστούσε μια κατάφωρη, αν κι όχι πρωτοφανή, παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Όπως ήταν, άλλωστε, και η αντίστοιχη της Τουρκίας στην Κυπριακή Δημοκρατία το 1974... 

Η παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας ενός ανεξάρτητου κράτους δεν μπορεί να δικαιολογείται με επιχειρηματολογία τού 19ου αιώνα περί σφαιρών επιρροής ούτε με το ότι οι ΗΠΑ έχουν πράξει αντίστοιχα, με πιο πρόσφατο κραυγαλέο παράδειγμα το Ιράκ. Αν κάποιος διαφωνεί με όλα όσα μνημονεύω μάλλον συμφωνεί και με την κατάργηση του Διεθνούς Δικαστηρίου τής Χάγης, οπότε θα έκανε καλή παρέα με τον Αδ. Γεωργιάδη...

Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να ισχυρίζεται πως στρουθοκαμηλίζει στην περίπτωση του Ισραήλ γιατί η συμμαχία μαζί του εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα. Την ώρα που συντελείται μια γενοκτονία και σκοτώνονται μαζικά γυναικόπαιδα μια τέτοια στάση μάς προσβάλλει ως έθνος που έχει γνωρίσει παρόμοιες καταστάσεις, αλλά θα ήταν μια κάποια απάντηση. 

Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, να ισχυρίζεται πως ακολουθεί μια εξωτερική πολιτική αρχών και πως βρίσκεται στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας. Είμαστε στην ίδια πλευρά με αυτούς που εξολοθρεύουν έναν ολόκληρο λαό και με τη συμπεριφορά τους θέτουν σε άμεσο κίνδυνο και το δικό τους. Θα έλεγα, συνεπώς, πως απέχουμε τόσο πολύ από τη σωστή πλευρά τής Ιστορίας όσο η γη από τον ήλιο... 

Σε βάρος τής Ρωσίας έχουν επιβληθεί από το 2014 και την προσάρτηση της Κριμαίας κυρώσεις σε όλα τα επίπεδα. Έχει αποβληθεί ακόμα κι από τις αθλητικές διοργανώσεις κι ορθώς. Η Ρωσία είναι ένοχη αλλά δεν έχει εξαπολύσει ένα γενοκτονικό πόλεμο, σε αντίθεση με το Ισραήλ που μέχρι πρότινος τουλάχιστον απολάμβανε τα κλειστά μάτια πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων κι ακόμα απολαμβάνει την πολιτική μυωπία των ΗΠΑ. Το λιγότερο, επομένως, που πρέπει να κάνουμε ως Δύση είναι η επιβολή κυρώσεων, έστω και τώρα. Το απολύτως λιγότερο...

  

Οι βόμβες δεν ξεχωρίζουν τους πολεμοχαρείς από τους ειρηνιστές...

Τα όσα διαδραματίζονται στη Γάζα συνιστούν γενοκτονία. Όχι μόνο γιατί το ισχυρίζονται ο γράφων και πολλοί άλλοι στην Ελλάδα και στον κόσμο, αλλά και με τη σφραγίδα τού Διεθνούς Δικαστηρίου τής Χάγης. Παραβίαση του διεθνούς δικαίου συνιστά και η "προληπτική" επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν ώστε οι μουλάδες να μην αποκτήσουν πυρηνική βόμβα μολονότι ούτε κοντά βρίσκονται σε αυτή ούτε έχουν δείξει όλα αυτά τα χρόνια διάθεση για κάτι παραπάνω από "proxy wars" με το Ισραήλ μέσω τής Χαμάς ή της Χεζμπολά. Υποτίθεται πως μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο δεν υπάρχουν παγκόσμιοι σερίφηδες αλλά ο ΟΗΕ κι όποτε τα Ηνωμένα Έθνη παρακάμφθηκαν, όπως συνέβη πριν δύο δεκαετίες με το Ιράκ, ανοίχθηκε το κουτί τής Πανδώρας κι ακόμα να κλείσει...

Είναι αλήθεια ότι η ισραηλινή κοινωνία ζει μέσα στο φόβο. Κι ο φόβος γεννά μίσος, ιδίως όταν το διδάσκεσαι από την πρώτη ημέρα που πηγαίνεις στο σχολείο. Όταν, άλλωστε, έχεις χάσει τους γονείς ή τα παιδιά σου σε κάποια βομβιστική επίθεση δεν χρειάζεται να είσαι σιωνιστής για να μισήσεις τους δολοφόνους τους. Αρκεί να έχεις αγάπη γι' αυτούς που σε έφεραν στον κόσμο ή τους έφερες. 

Γι' αυτό και είναι ανεπίτρεπτο να υπερασπιζόμαστε οποιαδήποτε επίθεση στρέφεται κατά αμάχων. Συλλογική ευθύνη υπάρχει μόνο στους θαλάμους αερίων. Ούτε, εξάλλου, έχει τη δυνατότητα μια βόμβα που χτυπά μια πολυκατοικία στο Τελ Αβίβ, στην Ιερουσαλήμ ή στην Τεχεράνη να ξεχωρίζει τους πολεμοχαρείς ενοίκους από τους ειρηνιστές...

Ύστερα από τόσες δεκαετίες διενέξεων μπορεί και να είναι ουτοπικό να πιστεύουμε ότι είναι δυνατό να συνυπάρξουν ένα ισραηλινό, ένα παλαιστινιακό κι ένα ιρανικό κράτος. Είτε, όμως, θα συνυπάρξουν και τα τρία είτε δεν θα επέλθει πότε η ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Τα όπλα δεν θα σιγήσουν αν πνιγούν η Παλαιστίνη και το Ιράν ούτε αν πνιγεί το Ισραήλ. Είναι τόσο απλό και συνάμα τόσο περίπλοκο... 

Οι σάρισες βουλιάζουν στο Αιγαίο...

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι Μητσοτάκης- Ερντογάν επιδίδονται εδώ και πολύ καιρό σε μυστική διπλωματία για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, με την Κύπρο να έχει μπει σκοπίμως στο περιθώριο, όπως και η Χάγη. Η κρυψίνοια δεν είναι καλός οιωνός, αλλά εν πάση περιπτώσει όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος κι από τη συμφωνία που θα φέρουν η οποία, αν επιτευχθεί, προφανώς και θα εμπεριέχει παραχωρήσεις κι από την ελληνική πλευρά. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό όμως οι ίδιοι που θεωρούν έγκλημα καθοσιώσεως το όνομα του βόρειου γείτονα να περιέχει τη λέξη "Μακεδονία" να σφυρίζουν αδιάφορα στο ενδεχόμενο να παραιτηθούμε, για παράδειγμα, από την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. Έτσι δεν είναι;...

Αν η παραίτηση από τα 12 ν.μ. ή η συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο είναι προϋποθέσεις μια βιώσιμης ειρήνης καλώς να γίνουν. Είναι, άλλωστε, και παράλογο να θεωρούμε το Αιγαίο αποκλειστικώς ελληνική θάλασσα όταν βρέχει τόσα τετραγωνικά χιλιόμετρα και τουρκικού εδάφους. Αυτοί, ωστόσο, οι οποίοι στήριξαν την άνοδό τους στην εξουσία και στον εθνολαϊκισμό είναι πολύ δύσκολο να πείσουν την ελληνική κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα υποχωρήσεων...

Καμία λύση, έτσι κι αλλιώς, για το Αιγαίο δεν θα είναι βιώσιμη όσο δεν επιλύεται και το κυπριακό με όρους δικαιοσύνης. Τι σημασία έχει να αφαιρέσεις κάποια αγκάθια κι όχι όλα; Σε αντίθεση, ωστόσο, με την εξωτερική πολιτική Τσίπρα- Κοτζιά η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη είναι ΙΧ. Τι καλύτερο να περιμένεις, όμως, όταν έχεις έναν διακοσμητικό υπουργό Εξωτερικών, τον Γ. Γεραπετρίτη, και ουσιαστικό έναν άνθρωπο της αγίας οικογένειας, την Αλ. Παπαδοπούλου;... 

 

 

Προετοιμάζοντας τις μικρασιατικές καταστροφές του μέλλοντός μας...

Αν όλοι όσοι σήμερα χαρακτηρίζουν φιλορώσους ή πουτινάκια όποιους δεν καταδικάζουν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία κάθε πέντε δευτερόλεπτα ήταν το ίδιο φιλειρηνιστές κι όταν οι ΗΠΑ βομβάρδιζαν, για παράδειγμα, τη Γιουγκοσλαβία ή το Ιράκ αυτός ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος. Μόνο που αρκετοί δεν χρειάζονται νέα διαπιστευτήρια κυνισμού, αφού τα έχουν κερδίσει με το σπαθί τους χρόνια τώρα. Και είναι κρίμα γιατί κάποιοι ανάμεσά τους στα νιάτα τους δήλωναν Αριστεροί και τώρα από την πολλή μάσα δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το αριστερό από το δεξί τους μπούτι...

Όταν κάποιος εγκρίνει τα αμερικανικά ιμπεριαλιστικά τανκ, αλλά όχι τα ρωσικά και το αντίστροφο δεν βρίσκεται ποτέ στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας. Αντιθέτως, μαρτυρά μια δουλοπρέπεια που έκανε πάταγο και την περίοδο των μνημονίων, όταν κάποιοι παρέδιδαν τα όπλα πριν καν τους τα ζητήσουν οι δανειστές. Οι διαφόρων λογιών γερμανοτσολιάδες δεν έχουν εποχή, είναι πιο διαχρονικοί κι από την βασίλισσα Ελισάβετ, πάντα πρόθυμοι να υπηρετήσουν ακόμα κι αφεντάδες που δεν έχουν ανάγκη τις υπηρεσίες τους...

Δεν εγκαλώ τον Κ. Μητσοτάκη γιατί συζητά με τον Τ. Ερντογάν και ζητήματα πέρα από την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Αν θέλουμε κάποια στιγμή να ηρεμήσει η γειτονιά μας, η Χάγη μοιάζει με μονόδρομο κι εκεί δεν μπορούμε να στείλουμε μόνο τα θέματα που εμείς θέλουμε... 

Τον εγκαλώ, όμως, γιατί συζητά τα πάντα γιατί έτσι του έχουν ζητήσει να κάνει Αμερικανοί και Γερμανοί, χωρίς κανένα εθνικό σχέδιο και με μόνο επιχείρημα αυτό του πρόθυμου συμμάχου που θα ευεργετηθεί για τις υπηρεσίες του κάποια στιγμή στο μέλλον. Η Ελλάδα, ωστόσο, έχει παίξει αυτό το χαρτί δεκαετίες τώρα κι έχει καεί ουκ ολίγες φορές. Μάλλον ετοιμάζεται να καεί άλλη μία για να "γιορτάσει" όπως της πρέπουν τα 100 χρόνια από τη μικρασιατική καταστροφή... 

 

 

Περήφανα θα πετάνε τα Rafale πάνω από τα συσσίτια των Ελλήνων...

Η ελληνική δεξιά είναι πιο προβλέψιμη κι από σαπουνόπερα του συρμού. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν για την τσέπη των πολιτών πουλά πατρίδα με το κιλό. Το ίδιο κάνει και σήμερα. Την ίδια ώρα που οι περισσότεροι πολίτες θα έπρεπε να υποθηκεύσουν τα σπίτια τους για να πληρώσουν τους λογαριασμούς τού ρεύματος η κυβέρνηση επιχαίρει για το νέο ράλι εξοπλισμών που έχει φτάσει τα επτά δισ. ευρώ και συνεχίζεται. Κι έχει, μάλιστα, το θράσος να εγκαλεί το ΣΥΡΙΖΑ για έλλειμμα πατριωτισμού σε μια χώρα που δεν έχει ξεχάσει τον Ακ. Τσοχατζόπουλο και τον Γ. Παπαντωνίου...

Είναι απαραίτητη η αποτρεπτική ισχύς απέναντι στην Τουρκία; Είναι, όπως χρήσιμο θα ήταν η χώρα να είχε, για παράδειγμα, κι αεροπλανοφόρο. Το αντέχει, όμως, οικονομικώς; Όχι, εκτός αν θέλουμε να γεμίσει το Αιγαίο φρεγάτες, οι ελληνικοί ουρανοί F-16, Rafale ή και F- 35 και ταυτοχρόνως η πλειονότητα των Ελλήνων να ξεγελά την πείνα της στα συσσίτια. Πολλώ δε μάλλον όταν την προμήθεια των επιπλέον έξι Rafale πληροφορήθηκαν τα επιτελεία από την τηλεόραση...

Ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Γαλλία θα πολεμήσουν στο πλευρό τής Ελλάδας αν παραστεί ανάγκη. Ούτε τα Rafale ή οι Belharra θα μας σώσουν από μόνες τους ή οποιοδήποτε ράλι εξοπλισμών. Τη μόνιμη ειρήνη είναι πιθανότερο να διασφαλίσει μια κοινή προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, συμφωνώντας ότι θα καταφύγουμε σε αυτό για περισσότερα ζητήματα από την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ όπως πολύ θα θέλαμε, μόνο που η Τουρκία δεν θα συναινέσει σε κάτι τέτοιο. Για να συμβεί, ωστόσο, μια παρόμοια εξέλιξη χρειάζεται πολιτική βούληση και διακομματική συναίνεση κι αυτό είναι ένα μεγάλο εθνικό ζητούμενο. Δυστυχώς... 

 

 

Ο Τσίπρας φορά στο Αιγαίο την περικεφαλαία που καλώς πέταξε στις Πρέσπες...

Και τίποτα άλλο να μην επιτύγχανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η Συμφωνία των Πρεσπών είναι ικανή από μόνη της να της χαρίσει μία θέση ανάμεσα στις καλύτερες που πέρασαν ποτέ από τον τόπο. Δεν έχουμε, άλλωστε, πολλά παραδείγματα κυβερνήσεων που να πήγαν κόντρα στον εθνικισμό και στο λαϊκισμό για να επιλύσουν ένα εθνικό θέμα που επί δεκαετίες πολλοί δεν τόλμησαν να λύσουν φοβούμενοι το πολιτικό κόστος κι όχι από δήθεν υπέρτερη της Αριστεράς πατριωτική ευαισθησία. Το Μακεδονικό, εξάλλου, επιλύθηκε με όρους βιωσιμότητας γιατί έγιναν αμοιβαίες υποχωρήσεις, όπως επιβάλλεται σε συμφωνίες ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα κράτη προκειμένου κανείς να μην μένει παραπονούμενος και να διασφαλίζεται, κατά το μέτρο τού δυνατού, ότι δεν πρόκειται να αναθεωρηθούν επί τα χείρω με την πρώτη ευκαιρία...

Η Συμφωνία των Σεβρών μπορεί να ήταν απείρως πλεονεκτικότερη για την Ελλάδα από τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά έμεινε στα χαρτιά γιατί ακριβώς ήταν ουτοπική. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα είναι κρίμα σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση στα ελληνοτουρκικά με επιχειρήματα που χρησιμοποιεί και η ακροδεξιά και τα οποία δεν είναι ρεαλιστικά. 

Η Τουρκία δεν πρόκειται να συνυπογράψει συνυποσχετικό για τη Χάγη μόνο για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ ούτε θα επιτρέψει, μαζί με τη Ρωσία, να γίνει το Αιγαίο κλειστή ελληνική θάλασσα μέσω της απανταχού επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Αν, επομένως, πράγματι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί "κόκκινες" γραμμές την υφαλοκρηπίδα και τα 12 ν. μ. τότε οφείλει και να πει στον ελληνικό λαό πως η ικανοποίηση αυτών των μαξιμαλιστικών στόχων είναι πολύ πιθανό να σημάνει πολεμική εμπλοκή με τη γείτονα η οποία, μάλιστα, δεν θα είναι μια στιγμή στην Ιστορία, αλλά θα παρατείνεται, έστω ως απειλή, όσο ένα από τα δύο ενδιαφερόμενα μέρη αισθάνεται αδικημένο...

Πολύ φοβάμαι, για να αντιστρέψω το δικό του επιχείρημα, πως ο Αλέξης Τσίπρας φόρεσε πιτζάμες στα ρηχά νερά των Πρεσπών και περικεφαλαία στα βαθιά τού Αιγαίου προκειμένου να θωπεύσει ένα πατριωτικό- εθνικιστικό ακροατήριο που δεν θα πάψει να τον θεωρεί προδότη για το Μακεδονικό. Η διεύρυνση και μετασχηματισμός τού ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο θεμιτές επιδιώξεις, είναι και ιστορικώς αναγκαίες. 

Αλίμονο, όμως, αν με αυτόν το μανδύα μετατραπεί και σε ένα κόμμα- σούπερ μάρκετ στα "ράφια" τού οποίου θα πωλούνται συγχρόνως διεθνισμός κι εθνικισμός, υπευθυνότητα και λαϊκισμός, ρεαλισμός και ουτοπία. Σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα μιλάμε για προσαρμογή στις ανάγκες των καιρών, αλλά για καθαρό οπορτουνισμό, με σύντομη μάλιστα ημερομηνία λήξης για ένα κόμμα εξουσίας για το οποίο το μέλλον θα είναι πάντα εχθρός όταν δεν προσέχει τι ζητά όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση...