Κατασκευάζοντας τους τζιχαντιστές αυτοκτονίας του μέλλοντός μας...

Αν δεν είχαμε ξαναδεί το έργο και, μάλιστα, σχετικά πρόσφατα θα μπορούσαμε να ελπίζαμε σε ένα διαφορετικό φινάλε του. Μόνο που το ξαναείδαμε στις αρχές τού 21ου αιώνα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και το τέλος δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν οι πιο αφελείς ανάμεσά μας: οι ταλιμπάν επέστρεψαν στο Καμπούλ και η Βαγδάτη σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με την πρωτεύουσα μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας... 

Αν το τίμημα για να καταλυθεί μια δεσποτεία είναι να παραβιαστεί κάθε κανόνας τού διεθνούς δικαίου, να αναφλεγεί για μια ακόμα φορά η Μέση Ανατολή και να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά τζιχαντιστών αυτοκτονίας μάλλον αυτό είναι μεγάλο. Ιδίως όταν η διάδοχη κατάσταση στο Ιράν δεν αναμένεται πολύ πιο δημοκρατική. 

Θα ήταν μικρότερο αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδιζαν, για χάρη τής δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και τις υπόλοιπες δεσποτείες τής περιοχής, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν πρόκειται να το πράξουν. Αφήστε που πρόκειται για το πιο πικρό ανέκδοτο της ιστορίας να βομβαρδίζουν για τη δημοκρατία εκείνοι που ταυτοχρόνως διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα...

Όπως κι αν έχει, η Δύση παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με τη φωτιά, με ανυπολόγιστες σήμερα συνέπειες. Αν υπολογίσουμε, μάλιστα, πως όταν συγκρούονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια ούτε η χώρα μας μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Πολλώ δε μάλλον όταν αντί να κρατά διεθνείς ισορροπίες έχει παίξει τα ρέστα της ποντάροντας στην Ουάσιγκτον, η οποία ακόμα κι αν κερδίσει- δεν είναι και πολύ βέβαιο- δεν θα μοιράσει τα κέρδη της όπως ακριβώς το υπολογίζουμε...

Η Ελλάδα ας περιμένει, προέχει η διάσωση Μητσοτάκη...

Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν τολμά να ασκήσει την επιεικέστερη, έστω, κριτική για τη γενοκτονία στη Γάζα ή για τη Βενεζουέλα; Πονά η ψυχούλα του για τους Παλαιστίνιους ή τους Βενεζολάνους αλλά προέχει η προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων; 

Αν αυτή ήταν η αιτία- ακόμα κι αν δεν υπήρχε κανένας λόγος να είμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως- θα μπορούσα να τον αντιμετωπίσω με συμπάθεια, έναν πρωθυπουργό που στεγνώνει την ψυχή του για να βρει η πατρίδα του μια καλύτερη θέση στον κόσμο. Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη και πολύ πιο καταδικαστική για τον Μητσοτάκη...

Ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε ή και παρακολουθεί τους πάντες με μια τεχνολογία την οποία αγόρασε από το Ισραήλ και στην οποία εμπλέκεται κι ο υπουργός του των Οικονομικών στον οποίο έχει δώσει το δαχτυλίδι τής διαδοχής. Την ίδια ώρα, έχει προσφέρει τα πάντα στην κυβέρνηση Τραμπ- δείτε, μόνο, τις ενεργειακές συμφωνίες- προσδοκώντας πως θα τον συνδράμει όσο μπορεί στη διατήρηση της εξουσίας. 

Κι εδώ μπαίνουμε στο ζουμί: η οικογένεια Μητσοτάκη ήταν πάντα φιλοαμερικανική, από την εποχή που ο μπαμπάς έριχνε μια δημοκρατική κυβέρνηση αποστατώντας. Και τώρα η Ουάσιγκτον είναι το τελευταίο χαρτί τού κανακάρη του για να παραμείνει στο Μαξίμου. Και η Ελλάδα ας περιμένει να καταρρεύσει μήπως και διασωθεί...

Φυσικά έχει για σύμμαχό του την εθνική μας τάση να μετατρέπουμε τα πάντα σε σύγκρουση του απόλυτου καλού με το απόλυτο κακό, να διαχωρίζουμε ακόμα και τους ιμπεριαλισμούς των μεγάλων δυνάμεων σε καλούς και κακούς αδυνατώντας να αναγνωρίσουμε ότι και τα δικά μας διπλά στάνταρ διευκολύνουν τον κυνισμό αυτών που μας κυβερνούν. Αν ο Ντ. Τραμπ είναι κακός, το ίδιο είναι κι ο Βλ. Πούτιν. Αν ο Βολ. Ζελένσκι είναι διεφθαρμένος το ίδιο είναι κι ο Ν. Μαδούρο. Κι όχι γιατί πρέπει στο όνομα κάποιου θολού εξισωτισμού αλλά γιατί αυτό προκύπτει από πάμπολλα στοιχεία... 

Αλίμονο, ακόμα και το τοτέμ τής διεθνούς Αριστεράς, ο Μπέρνι Σάντερς, καταδικάζοντας τον τραμπικό τυχοδιωκτισμό χαρακτήρισε τον απαχθέντα πρόεδρο της Βενεζουέλας βίαιο και διεφθαρμένο δικτάτορα αλλά στο Ελλαδιστάν απαντάμε με τον Τσάβες. Λες κι αν κάποιος ασκήσει κριτική στον Ν. Ανδρουλάκη έχει οποιοδήποτε νόημα η παραπομπή στον Ανδρ. Παπανδρέου... 

 

Θέλετε κυβέρνηση ή δικαιοσύνη;...

 Έπρεπε  να φτάσει κοντά στο θάνατο ένας άνθρωπος, να τον στηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία τού ελληνικού λαού κι ο αρχιδελφίνος Μητσοτάκη για να πέσει μια αυτονόητη σταγόνα δικαιοσύνης σε αυτήν τη χώρα. Κι αυτό από μόνο του είναι ενδεικτικό τής σήψης στην οποία βρισκόμαστε και την οποία, ως επί το πλείστον, ανεχόμαστε. Αν για να προχωρήσει μια εκταφή νεκρού που ζητά ο πατέρας του πρέπει ο χαροκαμένος γονιός να κάνει απεργία πείνας επί ημέρες πώς να μην μας κυβερνά η διαφθορά;...

Μια γρήγορη ματιά στην επικαιρότητα κι ο οποιοσδήποτε μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος της σαπίλας: καλοταϊσμένοι κι αδιευκρίνιστοι υπουργοί να αμφισβητούν τον αγώνα τού Πάνου Ρούτσι, καταθέσεις στην εξεταστική τού ΟΠΕΚΕΠΕ όπου ο ένας φαύλος δίνει τον άλλο για να σώσει το τομάρι του, ιδιωτικά κολέγια που βαφτίζονται πανεπιστήμια χωρίς καθηγητές, με προγράμματα σπουδών τής πλάκας κι εγκαταστάσεις σε ορόφους πολυκατοικιών, ένα νομοσχέδιο που καθιερώνει το 13ωρο εργασίας κι ένα κράτος που δεν αναγνωρίζει τη γενοκτονία στη Γάζα... 

Η κοινωνία ζαλισμένη δεν ξέρει για ποιο πράγμα να πρωτοξεσπάσει κι έτσι μένει αμήχανη να συσσωρεύει οργή μέχρι το τελικό μπαμ. Κι όταν, αναπόφευκτα, συμβεί θα μας μιλάνε και πάλι για σταθερότητα και για τον κίνδυνο ακυβερνησίας. Λες και δεν μπορούν κι άλλοι να είναι το ίδιο διεφθαρμένοι με αυτούς που σήμερα κυβερνούν...

Τι να περιμένεις, όμως, από ένα σύστημα εξουσίας που αισθάνεται καλά με τον εαυτό του γιατί, όπως είπε η Ευρωπαία Εισαγγελέας, είναι κι άλλοι το ίδιο διεφθαρμένοι με αυτό; Φυσικά όχι και πολλά, μόνο που για να ξεμπερδεύουμε με δαύτους δεν αρκεί να τους αντικαταστήσουμε με "καλύτερους κι ωριμότερους διαχειριστές". Χρειάζεται μια επανάσταση νοοτροπιών η οποία, όμως, δεν θα συμβεί ποτέ όσο τρέχουμε από το ένα βουλευτικό γραφείο στο άλλο για μικροεξυπηρετησούλες που καταλήγουν να αναπαράγουν τον κοτζαμπασισμό...

 

 

Free Palestine, free Israel...

Μία από τις εργασίες που κλήθηκα να διεκπεραιώσω όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου στη δημοσιογραφία στο Κάρντιφ ήταν και το πώς μπορείς να καλύπτεις μια πολεμική αναμέτρηση έχοντας ως στόχο την ειρηνική επίλυσή της. Σε καμία περίπτωση αυτό δεν σήμαινε κουκούλωμα ή εξωραϊσμό τής αλήθειας. 

Καμία συμβίωση, άλλωστε, δεν είναι μακράς διαρκείας αν βασίζεται στο στρουθοκαμηλισμό. Από την άλλη, ωστόσο, δεν φτάνεις ποτέ στην ειρήνη αν βλέπεις μόνο αγίους και διαβόλους, ήρωες και προδότες, καλούς και κακούς. Είναι όλοι τους άνθρωποι και κάποιοι από αυτούς διαπράττουν εγκλήματα...

Στη Γάζα συντελείται, εδώ και πολλούς μήνες, μια γενοκτονία. Και, μάλιστα, σε αντίθεση με τις γενοκτονίες των Ποντίων ή των Αρμενίων αυτή διεξάγεται σε απευθείας μετάδοση στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης. Χωρίς ναι μεν αλλά, δίχως εισαγωγικά και περιστροφές γινόμαστε μάρτυρες σε καθημερινή βάση μιας θηριωδίας. Όταν σκοτώνονται κατά χιλιάδες με βόμβες ή από ασιτία ακόμα και γυναικόπαιδα, όταν εκπεφρασμένος στόχος τής κυβέρνησης του Ισραήλ είναι η μετατόπιση πληθυσμού για να μετατραπεί η περιοχή σε ριβιέρα κι όταν συλλαμβάνεται στολίσκος σε διεθνή ύδατα οι παραβιάσεις τού διεθνούς δικαίου είναι τόσες πολλές ώστε ο Βλ. Πούτιν ή, παλιότερα, ο Μιλόσεβιτς να μοιάζουν με την Μητέρα Τερέζα μπροστά στον Μπ. Νετανιάχου...

Τίποτα από όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνει πως οι Εβραίοι δεν δικαιούνται να έχουν το κράτος τους, πως οι ίδιοι δεν έχουν υποστεί διώξεις ανά τους αιώνες- με κορυφαίο παράδειγμα, βεβαίως, το Ολοκαύτωμα-, ή πως η Χαμάς δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση που επίσης σκοτώνει γυναικόπαιδα. Κανένας απελευθερωτικός αγώνας δεν μπορεί να σταθεί ως δικαιολογία στην περίπτωση που κάποιος δολοφονήσει τον πατέρα, την αδερφή ή την γυναίκα μου αν οι τελευταίοι δεν είναι στρατιώτες τού κατακτητή. 

Γι' αυτό κι όποιος αγαπάει την ειρήνη κι όχι α λα καρτ οφείλει να στέκεται δημοσίως υπέρ τής ύπαρξης δύο κρατών, του ισραηλινού και του παλαιστινιακού, δίχως να στιγματίζει κανέναν από τους δύο λαούς εν συνόλω. Ο φασισμός κρύβεται και στις αγνότερες των προθέσεων, ο ανθρωπισμός μας για να είναι διαυγής δεν χωρά αποκλεισμούς... 

 

Η Ελλάδα μόνο στα γήπεδα επιτρέπεται να αναστενάζει...

Ζούμε σε μια χώρα όπου ο πατέρας ενός νεκρού παιδιού αναγκάζεται να κάνει απεργία πείνας και δίψας προκειμένου να εκταφούν τα οστά του μήπως και μάθουμε την αλήθεια. Αν ο Σοφοκλής έγραφε στις ημέρες μας θα είχε ήδη κάνει το προσχέδιο της νέας του τραγωδίας σε έναν τόπο όπου ο ηρωισμός θεωρείται προϋπόθεση της ελευθερίας και η αυτοθυσία της δικαιοσύνης. Η Ελλάδα του Κ. Μητσοτάκη είναι ένα κράτος ντροπής που δεν μπορεί να εκστομίσει ούτε τη λέξη "γενοκτονία" για το θάνατο και δεκάδων χιλιάδων παιδιών στη Γάζα και το βίαιο εκπατρισμό ενός ολόκληρου λαού, το αυτόβουλο θύμα- ας μην ξεχνάμε ότι έχει κερδίσει εκλογές- ενός πρωθυπουργού που κυβερνά με όρους μαφίας η οποία δεν λογοδοτεί σε κανέναν...

Τι κάνουμε συνεπώς; Καθόμαστε αμήχανα στα αβγά μας γιατί και οι προηγούμενοι σωτήρες δεν έσπασαν αβγά; Σιωπούμε αντί να είμαστε παρόντες την ίδια ώρα που λοιδορούμε τους παρόντες; Παριστάνουμε ότι αγνοούμε τους κανόνες τού πολιτικού παιχνιδιού παρά και τις σχετικές σπουδές μας γιατί η εμπάθειά μας είναι υψηλότερο ιδανικό; Αποθεώνουμε τους απόντες από τους αγώνες αλλά παρόντες στα γήπεδα γιατί έτσι νομίζουμε πως εκδικούμαστε αυτούς που δεν αναγνώρισαν το μεγαλείο μας;...

Αυτή η κυβέρνηση δεν θα πέσει ούτε από εκείνους που παραδίδουν διαπιστευτήρια συστημικότητας- παλαιότερους και νεόκοπους- ούτε από τους αντισυστημικούς κενού περιεχομένου ούτε από αυτούς που σχεδιάζουν να αποκομίσουν πρωθυπουργίες για να ξεπεράσουν τον πόνο τους. Θα πέσει από το λαό ο οποίος την ώρα τής κρίσης θα δώσει ένα αποτέλεσμα που δεν θα έχει καμία σχέση με τα σενάρια που κατασκευάζονται πίσω από κλειστές πόρτες και τα οποία δεν λογαριάζουν τον ξενοδόχο. Οι εκλογές δεν γίνονται τη επόμενη Κυριακή ούτε τον επόμενο μήνα κι όποιος χτίζει στρατηγική σαν να ήταν τακτική κινδυνεύει όχι μόνο να καεί στην προπόνηση αλλά την κρίσιμη στιγμή να συνειδητοποιήσει ότι αυτή που πίστευε ως προσωρινή αποστρατεία είναι οριστική, τελεσίδικη κι αμετάκλητη...

 

Μισό λεπτό να ρωτήσω τους χορηγούς μου για τον ανθρωπισμό μου...

Το ότι εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο διαμαρτυρόμαστε για τη γενοκτονία στη Γάζα ναι μεν έχει απομονώσει διπλωματικά το Ισραήλ κι από διαχρονικούς συμμάχους του, δεν έχει σταματήσει ωστόσο το να σκοτώνονται και να μένουν ανάπηροι δεκάδες ή κι εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ημέρα στην πολύπαθη περιοχή. Παρομοίως, αν ο Β. Σπανούλης έκανε μια ξεκάθαρη δήλωση καταδίκης τής γενοκτονίας μπορεί να θυσίαζε την ηρεμία τής εθνικής ομάδας αλλά μάλλον δεν θα οδηγούσε τον Μπ. Νετανιάχου να τερματίσει τον αφανισμό τού παλαιστινιακού λαού. Αν, όμως, αποδεχόμασταν τη ματαιότητα κάθε ενέργειας, ακόμα και των πλοιαρίων που προσπαθούν γενναία να προσεγγίσουν τη Γάζα, τότε θα χάναμε και κάθε δικαίωμα να λεγόμαστε άνθρωποι...

Αλίμονό μας, άλλωστε, ως κοινωνία αν ιεραρχούμε ένα μετάλλιο σε Ευρωμπάσκετ ψηλότερα από το στοιχειώδες χρέος μας ως πολίτες να καταδικάζουμε εθνοκαθάρσεις. Αλίμονό μας, επίσης, κι αν αναζητάμε αποδιοπομπαίους τράγους γιατί μπορεί ο Σπανούλης να ρωτήθηκε και να μισοαπάντησε πως "όλοι ξέρουμε τι γίνεται" αλλά δεν έχουν πέσει στην αντίληψή μου πολλές δηλώσεις αστέρων αθλητών για όσα συμβαίνουν στη Γάζα. Καλές είναι οι δωρεές χρημάτων που έτσι κι αλλιώς θα τα πάρουν από αλλού αλλά δεν νομίζω πως πρέπει κάποιος να με ρωτήσει πρώτα για να απαντήσω στη συνέχεια για ένα ζήτημα που μπορεί να απασχολεί την ψυχή μου αλλά όχι και τόσο τους χορηγούς μου...

Όποιος θέλει να είναι στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας οφείλει να έχει τα μέτρα και τα σταθμά του ισοζυγισμένα. Αν κλαις μόνο για την Ουκρανία κι όχι για τη Γάζα ή το αντίστροφο το μισό σου δάκρυ δεν σε κάνει ανθρωπιστή, σε μετατρέπει σε υποκριτή ολκής. Την ώρα που το κράτος τού Ισραήλ ξεπατικώνει ακόμα και το χιτλερικό "lebensraum", την "ανάγκη για ζωτικό χώρο" με την οποία ο Φύρερ δικαιολογούσε έναν παγκόσμιο πόλεμο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το να ενδιαφέρεσαι για τη δουλίτσα σου είναι τόσο ατιμωτικό όσο ακριβώς διαβάζεται... 

   

Έχω γνωρίσει θύματα του συνδρόμου της Στοκχόλμης με περισσότερο αυτοσεβασμό...

Ιδεολογική συνέπεια δεν σημαίνει δογματισμός ή αμετακίνητες θέσεις όταν η πραγματικότητα και η πείρα οδηγούν σε άλλους δρόμους. Σε διαφορετική περίπτωση γινόμαστε είτε μουσεία τού εαυτού μας είτε οπαδοί κάποιας θρησκείας είτε ΚΚΕ. Όταν, όμως, μετατοπιζόμαστε εμείς οι ίδιοι, διδασκόμενοι από τα λάθη μας ή και στρεβλές πρότερες εκτιμήσεις μας, χωρίς αυτό να προέρχεται από πολιτικές ή οικονομικές σκοπιμότητες οφείλουμε να αποδεχόμαστε κι ότι κι άλλοι μπορεί να μετακινούνται χωρίς αυτό να υπονοεί καιροσκοπισμό ή χρηματισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλ. Τσίπρας πολύ καλά πράττει και μιλά, για παράδειγμα, για δημοκρατικό καπιταλισμό ή για την ανάγκη συμμετοχής και των πλουσίων στην ισότιμη ανάπτυξη της χώρας, έστω κι αν η τελευταία του πρόταση στη Θεσσαλονίκη θυμίζει περισσότερο ελεημοσύνη και λιγότερο κοινωνική δικαιοσύνη. Όταν, όμως, ο Στέφανος Κασσελάκης προτείνει παρόμοια με τον πρώην πρωθυπουργό οι θέσεις του αποκαλούνται αυθωρεί και παραχρήμα δεξιές. Λες και το ότι ο Τσίπρας έχει, πράγματι, μεγαλύτερο αριστερό παρελθόν από τον προσωρινό του διάδοχο στην ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ καθιστά αυτομάτως όσα λέει αριστερά και δεξιά όσα παρουσιάζει το "αμερικανάκι"...

Σκεφτείτε ο Κασσελάκης να έκανε μία ωριαία ομιλία και να μην έλεγε κουβέντα για τα Τέμπη και τη Γάζα, ακόμα και σε ένα οικονομικό φόρουμ, τι θα έλεγαν όσοι πετάνε έναν Μακρόν και πιστεύουν ότι έχουν απογειώσει το περιεχόμενο της πολιτικής κριτικής. Όπως κι αν έχει, τα αριστερόμετρα έχουν απαρχαιωθεί. 

Έχουν κουράσει οι αποστάτες που βγήκαν στον Τσίπρα από τα αριστερά γιατί θεώρησαν την ομιλία του πολύ κεντρώα όταν οι ίδιοι ως υπουργοί του εφάρμοζαν καθημερινά τον υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό. Έχουν κουράσει, όμως, κι όσοι παριστάνουν τους εξαπατηθέντες από τον Κασσελάκη με μοναδικά επιχειρήματα το Renew Europe και την ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ. 

Όχι πως και τα δύο δεν είναι ζητήματα που απαιτούν κριτική, ακόμα κι αυστηρή, όχι πως δεν δικαιολογούν ακόμα και την αποστρατεία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν δικαιολογούν την επανένταξη στους πραξικοπηματίες ή στον αρχιερέα τους. Έχω γνωρίσει θύματα του συνδρόμου τής Στοκχόλμης με περισσότερο αυτοσεβασμό...   

Το Σουδάν κείται μακράν...

Ας μην είμαστε άδικοι, μπορεί η Σ. Βούλτεψη κι όλοι όσοι επικαλούνται το ίδιο επιχείρημα να κοιμούνται και να ξυπνάνε έχοντας στο νου και στην καρδιά τους τα παιδιά που λιμοκτονούν στο Σουδάν. Δεν έχω βάλει κοντέρ στον ανθρωπισμό κανενός για να μπορώ να μιλάω με σιγουριά για ειλικρινή ή υποκριτικά συναισθήματα. Όπως κι αν έχει, όμως, η Βούλτεψη και η κάθε Βούλτεψη έχουν κι ένα δίκιο για το πόσο επιλεκτικοί είμαστε στο τι μας συγκλονίζει και τι μας αφήνει αδιάφορους...

Φυσικά υπάρχουν πολλές δικαιολογίες. Το παλαιστινιακό δράμα, για παράδειγμα, δεν είναι χθεσινό, διαρκεί δεκαετίες κι αν τώρα ζούμε μια κορύφωσή του αυτό δεν σημαίνει πως εμείς ως λαός που έχει υποστεί το ζυγό τού κατακτητή δεν είναι λογικό να αισθανόμαστε διαχρονικά αλληλέγγυοι όταν βλέπουμε να εκτυλίσσεται στη γειτονιά μας μιας τέτοιας έκτασης τραγωδία. Είναι, άλλωστε, πολύ πιο φυσιολογικό από το να θρηνούμε την 11η Σεπτεμβρίου 2001 κάθε τρεις και λίγο μόνο και μόνο γιατί χτύπησε την παγκόσμια υπερδύναμη που με την υπεροπλία της και στους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς την έχει κάνει σημαία τού ιμπεριαλισμού της. Η ευαισθησία μας, εξάλλου, δεν είναι τιμητικό να συναρτάται αποκλειστικώς με τη στατιστική, με τον αριθμό δηλαδή των νεκρών ή με τη σπανιότητα ενός γεγονότος...

Το ότι κράτη που μέχρι πρότινος σφύριζαν αδιάφορα για τη γενοκτονία στη Γάζα τώρα κινητοποιούνται προφανώς και είναι ευχάριστο, αλίμονο όμως αν δίνουμε ανθρωπιστικές διαστάσεις στην ανάγνωση της γεωπολιτικής ή και των αποτελεσμάτων που έχει η άσκηση λαϊκής πίεσης στις κυβερνήσεις. Κι από την άλλη, οι εγχώριοι πολιτικοί αρχηγοί και τα κόμματά τους θα έπρεπε να κρίνονται πολύ περισσότερο από τη δική τους άσκηση πολιτικής παρά για τα όσα πράττουν τα αδελφά ευρωπαϊκά τους κόμματα... 

Σε μια εποχή, άλλωστε, που οι ιδεολογίες έχουν καταντήσει εμπορεύματα στα στόματα δημοκόπων οι πράξεις αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη επαναστατική διάσταση. Είμαστε, εξάλλου, κυρίως ό,τι κάνουμε και πολύ λιγότερο ό,τι λέμε...    

 

Πες μου τη φυλή σου να σου πω τον ανθρωπισμό μου...

Δεν ξέρω πόσοι από τους Ισραηλινούς επιβάτες τού κρουαζιερόπλοιου που παρεμποδίστηκε από το να δέσει στη Σύρο στηρίζουν τη γενοκτονία στη Γάζα. Μπορεί κι όλοι τους, μόνο που αυτό δεν το ήξεραν όσοι τους παρεμπόδισαν να σταθμεύσουν ούτε και δικαιούνται να το γνώριζαν... 

Ούτε και είναι δημοκρατικό επιχείρημα το ότι δεν μπορείς να κάνεις διακοπές όταν η χώρα σου διαπράττει γενοκτονία. Μου θυμίζει αυτό που λένε οι ακροδεξιοί για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες: "γιατί δεν μένετε στην πατρίδα σας να πολεμήσετε γι' αυτή και τις ζωές σας";...

Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν δικαιολογείται η ένταση της κριτικής που ασκείται στους κατοίκους τής Σύρου από εκείνους που ξεπλένουν μια γενοκτονία. Τουλάχιστον οι επιβάτες τού κρουαζιερόπλοιου δεν έχασαν κανένα γεύμα τους, σε αντίθεση με τους κατοίκους τής Γάζας που λιμοκτονούν και τους βομβαρδίζουν ακόμα κι όταν συγκεντρώνονται για να λάβουν ένα πιάτο φαγητό ή ένα ποτήρι νερό... 

Ούτε ξεπλένεται αυτή η απανθρωπιά με την επίκληση των εθνικών μας συμφερόντων, της τρομοκρατίας τής Χαμάς ή των διαδόχων τού ISIS που κυβερνούν τη Συρία. Όχι γιατί όλα αυτά δεν ισχύουν αλλά γιατί υπάρχουν κι όρια και "κόκκινες γραμμές" που δεν μπορεί να παρακάμπτει ιδίως μια χώρα όπως η Ελλάδα που έχει ακόμα ανοιχτή την πληγή τής Κύπρου...

Ο ανθρωπισμός μας, πάντως, δεν γίνεται να είναι ούτε α λα καρτ ούτε με βάση φυλετικές συμπάθειες κι αντιπάθειες. Θα μπλοκάραμε, για παράδειγμα, ένα κρουαζιερόπλοιο με Ρώσους ή Τούρκους γιατί οι χώρες τους έχουν εισβάλει στην Ουκρανία ή στην Κύπρο αντιστοίχως;... 

Ή, μήπως, έχουμε την αυταπάτη πως οι πόλεμοι γίνονται με γαρύφαλλα κι επειδή σκοτώνονται άνθρωποι με σφαίρες κι όχι με τη στέρηση φαγητού ο θάνατός τους είναι λιγότερο απάνθρωπος; Με λίγα λόγια, ο ανθρωπισμός είναι μια καθημερινή άσκηση που για να είναι επιτυχημένη δεν πρέπει να διακρίνεται από την υποκρισία. Αλλιώς είναι μια ακόμα επαναστατική γυμναστική τού πληκτρολογίου και του πεζοδρομίου...

  

Οι βόμβες δεν ξεχωρίζουν τους πολεμοχαρείς από τους ειρηνιστές...

Τα όσα διαδραματίζονται στη Γάζα συνιστούν γενοκτονία. Όχι μόνο γιατί το ισχυρίζονται ο γράφων και πολλοί άλλοι στην Ελλάδα και στον κόσμο, αλλά και με τη σφραγίδα τού Διεθνούς Δικαστηρίου τής Χάγης. Παραβίαση του διεθνούς δικαίου συνιστά και η "προληπτική" επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν ώστε οι μουλάδες να μην αποκτήσουν πυρηνική βόμβα μολονότι ούτε κοντά βρίσκονται σε αυτή ούτε έχουν δείξει όλα αυτά τα χρόνια διάθεση για κάτι παραπάνω από "proxy wars" με το Ισραήλ μέσω τής Χαμάς ή της Χεζμπολά. Υποτίθεται πως μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο δεν υπάρχουν παγκόσμιοι σερίφηδες αλλά ο ΟΗΕ κι όποτε τα Ηνωμένα Έθνη παρακάμφθηκαν, όπως συνέβη πριν δύο δεκαετίες με το Ιράκ, ανοίχθηκε το κουτί τής Πανδώρας κι ακόμα να κλείσει...

Είναι αλήθεια ότι η ισραηλινή κοινωνία ζει μέσα στο φόβο. Κι ο φόβος γεννά μίσος, ιδίως όταν το διδάσκεσαι από την πρώτη ημέρα που πηγαίνεις στο σχολείο. Όταν, άλλωστε, έχεις χάσει τους γονείς ή τα παιδιά σου σε κάποια βομβιστική επίθεση δεν χρειάζεται να είσαι σιωνιστής για να μισήσεις τους δολοφόνους τους. Αρκεί να έχεις αγάπη γι' αυτούς που σε έφεραν στον κόσμο ή τους έφερες. 

Γι' αυτό και είναι ανεπίτρεπτο να υπερασπιζόμαστε οποιαδήποτε επίθεση στρέφεται κατά αμάχων. Συλλογική ευθύνη υπάρχει μόνο στους θαλάμους αερίων. Ούτε, εξάλλου, έχει τη δυνατότητα μια βόμβα που χτυπά μια πολυκατοικία στο Τελ Αβίβ, στην Ιερουσαλήμ ή στην Τεχεράνη να ξεχωρίζει τους πολεμοχαρείς ενοίκους από τους ειρηνιστές...

Ύστερα από τόσες δεκαετίες διενέξεων μπορεί και να είναι ουτοπικό να πιστεύουμε ότι είναι δυνατό να συνυπάρξουν ένα ισραηλινό, ένα παλαιστινιακό κι ένα ιρανικό κράτος. Είτε, όμως, θα συνυπάρξουν και τα τρία είτε δεν θα επέλθει πότε η ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Τα όπλα δεν θα σιγήσουν αν πνιγούν η Παλαιστίνη και το Ιράν ούτε αν πνιγεί το Ισραήλ. Είναι τόσο απλό και συνάμα τόσο περίπλοκο... 

Τους σταθερά οργισμένους να φοβούνται...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι αυτός που, κατά βάση, διαμορφώνει τη δημόσια ατζέντα. Το ότι σήμερα αντί για τη Γάζα, τα Τέμπη και τη φτωχοποίηση μιλάμε για την αξιολόγηση και τις απολύσεις στο Δημόσιο είναι δικό του επίτευγμα, του Στ. Γκρίνμπεργκ και της μιντιακής του υπεροπλίας. Αυτό, άλλωστε, αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις, στις οποίες παραμένει κυρίαρχος. Δεν έχουμε, όμως, εκλογές ούτε σε μία εβδομάδα ούτε σε ένα μήνα κι όποιος προδικάζει τρίτη τετραετία και, μάλιστα, αυτοδύναμη καλύτερα να είναι πιο προσεκτικός στις εκτιμήσεις του γιατί ενδέχεται σοβαρά να πάει κουβά...

Μπορεί η κυβέρνηση να επικαλείται ως πλεονέκτημά της τη σταθερότητα, οι πολίτες ωστόσο μοιάζουν διατεθειμένοι να ψηφίσουν με βάση την οργή τους κι όχι την κυβερνησιμότητα της χώρας. Όπως κι αν έχει, δεν πρόκειται να ψηφίσουν ένα κόμμα το οποίο πέρα από έλλειμμα ηγεσίας και πολιτικού αφηγήματος θεωρείται από πολλούς ως η τσόντα που θα χρειαστεί η ΝΔ για να κυβερνήσει κι όχι ο αντίπαλος πόλος της. 

Το περί ου ο λόγος ΠΑΣΟΚ κρατιέται στη ζωή γιατί κυβέρνησε τη μισή μεταπολίτευση και κάποιοι νοσταλγικοί το συνδέουν ακόμα με τον Ανδρ. Παπανδρέου κι ένα ριζοσπαστισμό που είναι εδώ και πολύ καιρό νεκρός. Όσο για τους σημιτικούς, αυτοί έχουν μετακομίσει στη ΝΔ και δεν ξεκουνάνε αφού κάποιοι από αυτούς μάλιστα προετοιμάζονται για να διαδεχθούν τον Μητσοτάκη. Κοντολογίς, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης στον 21ο αιώνα...

Ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να πείσει ότι μπορεί να μην είναι καλός αλλά είναι τουλάχιστον καλύτερος από τους άλλους. Χάρη σε αυτή την πεποίθηση κυβερνά ήδη έξι χρόνια. Όχι, όμως, μόνο χάρη σε αυτή. 

Η χώρα θα είχε σήμερα αξιωματική αντιπολίτευση που θα έπαιζε πόντο πόντο τη ΝΔ στις δημοσκοπήσεις. Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, ωστόσο, επέλεξε να την διαλύσει γιατί δεν ήξερε τι να κάνει με τον ελεύθερο χρόνο του. Και μόνο γι' αυτό- πέρα από πολλά ακόμα βεβαίως- χρωστά μια μεγάλη συγγνώμη στους προοδευτικούς πολίτες... 

 

Άρση τής μονιμότητας της πανεπιστημιακής αστυνομίας...

Θα έρθουν το Χάρβαρντ, το Κέιμπριτζ και η Σορβόνη στην Ελλάδα και οι δημόσιοι υπάλληλοι που είναι απόφοιτοι λυκείου θα αντικατασταθούν από υπαλλήλους με διδακτορικά στο ΜΙΤ, στο Γέιλ και στην Οξφόρδη. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να πλασάρει μια ιλουστρασιόν εκδοχή μεταρρυθμίσεων που δεν πρόκειται να συμβούν όχι απαραιτήτως γιατί θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν αλλά γιατί ούτε αυτή τις θέλει. Τι θα γίνονταν, άλλωστε, οι σχολάρχες των ΙΕΚ- χορηγοί Μητσοτάκη και τα "γαλάζια" ρουσφέτια αν η ανώτατη εκπαίδευση και το Δημόσιο κατακλύζονταν από πραγματικούς άριστους;...

Αν περνούσε ένας νόμος με τον οποίο θα απολύονταν όσοι έχουν τοποθετηθεί στη δημόσια διοίκηση με παρέμβαση νεοδημοκρατών η πλατεία Κλαυθμώνος θα ήταν πολύ μικρή για να χωρέσει τα δάκρυά τους. Ανάμεσά τους κι αυτά του μοιραίου σταθμάρχη των Τεμπών. Ο Μ. Βορίδης, άλλωστε, δεν είχε πει "ποιους θέλετε να βάλουμε, τους ξένους";... 

Αφήστε που έτσι κι αλλιώς το Δημόσιο είναι γεμάτο με μη μόνιμους οι οποίοι και τώρα δεν είναι κάτοχοι διδακτορικών αλλά πολύ καλοί γνώστες τού μπάρμπα στην Κορώνη. Το καθεστώς Μητσοτάκη, ωστόσο, συνεχίζει να υποθάλπει κοινωνικά στερεότυπα για να κρύβει αυτό που πραγματικά συμβαίνει πίσω από την κουίντα, ένα όργιο αυθαιρεσίας, διαφθοράς και νεποτισμού που χαρακτηριστικό του παράδειγμα είναι και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ...

Είναι προφανές ότι η όλη συζήτηση για την αξιολόγηση και τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων γίνεται για τα μάτια τού κόσμου και για αποπροσανατολισμό από τη φτωχοποίηση του πληθυσμού, τα Τέμπη και τη Γάζα. Το ίδιο, εξάλλου, είχε συμβεί και με την πανεπιστημιακή αστυνομία που όσοι λέγαμε πως δεν μπορεί σε ένα δημοκρατικό καθεστώς στα πανεπιστήμια να υπάρχουν αστυνομικά τμήματα είχαμε χαρακτηριστεί συμπαθούντες τον μπαχαλακισμό. Αυτή ήταν, όμως, πάντα η δεξιά, επιφανειακές κι απλοϊκές λύσεις σε πολύ πιο σύνθετα προβλήματα ώστε να αυξάνονται στην ουσία η κοινωνική ανασφάλεια και η "αναγκαιότητα" του αυταρχισμού...

Η εσχάτη προδοσία στην υπηρεσία και της γενοκτονίας...

Η εξωτερική πολιτική κάθε κράτους οφείλει πρωτίστως να υπηρετεί το εθνικό συμφέρον. Σε αυτό το πλαίσιο συνομιλείς και κάνεις μπίζνες και με αυταρχικά καθεστώτα. Αλίμονο, όμως, αν δεν θέτεις όρια. Αλίμονο, για παράδειγμα, αν η ηλεκτρική διασύνδεση με μια χώρα είναι μεγαλύτερης αξίας από την αποτροπή μιας γενοκτονίας. Κι ακόμα περισσότερο αλίμονο αν έπρεπε να περάσουν ημέρες αιδήμονος σιωπής κι έμμεσης στήριξης μιας γενοκτονίας για να μιλήσεις μόνο και μόνο για να μετριάσεις τη λαϊκή αγανάκτηση σε βάρος σου...

Στην ουσία με τις δηλώσεις του ο Μπ. Νετανιάχου έχει παραδεχθεί ότι διεξάγει εθνοκάθαρση στη Γάζα. Τι άλλο, εξάλλου, από γενοκτονία είναι η βίαιη μετακίνηση- είτε με τις βόμβες είτε με την πείνα- των κατοίκων μια περιοχής; Το Ισραήλ, άλλωστε, το έχει ξανακάνει, με αφετηρία τη Νάκμπα πριν 80 περίπου χρόνια. Και ούτε είναι δυνατό η τρομοκρατία τής Χαμάς να δικαιολογεί το βίαιο αφανισμό και γυναικόπαιδων. Ούτε στο βασίλειο των ζώων θα μπορούσε να δικαιολογηθεί κάτι τέτοιο...

Το να κλείνεις τα μάτια σε μια γενοκτονία γιατί θεωρείς πως αυτό εξυπηρετεί την εξωτερική σου πολιτική είναι από μόνο του μεμπτό. Γίνεται, ωστόσο, ακόμα πιο ντροπιαστικό όταν αυτό δεν συμβαίνει ούτε καν για να εξυπηρετήσεις τη χώρα αλλά τα προσωπικά- οικογενειακά σου συμφέροντα. 

Κι αυτή ακριβώς είναι η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη, Ι.Χ., ακόμα και στα ελληνοτουρκικά, ιδίως στα ελληνοτουρκικά. Τίποτα δεν είναι σημαντικότερο για τον ίδιο από τις μπίζνες του με τον Τ. Ερντογάν. Τίποτα δεν είναι, όμως, και πιο οφθαλμοφανές από τη διάπραξη του αδικήματος (και) της εσχάτης προδοσίας...

 

  

Και η λίγη κόπρος που έμεινε θα καθαριστεί μετά τις 9 Ιουνίου...

Κλαίνε για τη Γάζα και τους Παλαιστίνιους από την Αθήνα, αλλά τους πειράζουν τα χαμόγελα από τη Βηθλεέμ και τη Δυτική Όχθη. Πρώτα διέσπασαν ένα κόμμα με τη δικαιολογία πως έγινε δεξιό και τώρα ζητούν μέτωπο μαζί του κατά τής δεξιάς. Ισχυρίζονται πως η ΕΕ δεν αλλάζει από μέσα, αλλά κατεβαίνουν στις ευρωεκλογές. Γενικώς η πέραν του ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται προοδευτική αντιπολίτευση ένα "μικρό θεματάκι" με την υποκρισία το έχει...

Υπάρχουν, βεβαίως, κι εκείνοι εντός τού ΣΥΡΙΖΑ που αφού είδαν το τρένο να περνά και να το έχει πάρει άλλος, εδώ και καιρό κάνουν πόλεμο χαρακωμάτων κι εκείνοι στο όνομα της ενότητας του χώρου. Λες και δεν ήταν το ΠΑΣΟΚ που πήγε να κόψει το χέρι που του είχε απλώσει ο ΣΥΡΙΖΑ ή λες και οι ηγεσίες Πλεύσης Ελευθερίας, αποστατών και ΜέΡΑ 25 δεν ανήκαν στο ΣΥΡΙΖΑ κι αποφάσισαν ότι είναι πολύ μεγάλοι οι πισινοί τους για την Κουμουνδούρου. Στην πραγματικότητα όλοι τους βρίσκονται σε αναζήτηση ρόλου, όπως φυσικά κι ο Αλέξης Τσίπρας...

Πρέπει την επόμενη ημέρα ο Στέφανος Κασσελάκης να μοιράσει ρολάκια σε όλους αυτούς τους ανεπάγγελτους; Μόνο αν θα έχει απελπιστεί να βρει άξια στελέχη από την κοινωνία, με κολλημένα ένσημα και διάθεση για δουλειά κι όχι για ίντριγκες. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, των ευρωεκλογών θα είναι τέτοιο που όχι μόνο θα δώσει τέλος στην κατευθυνόμενη σεναριολογία για το ποιος μπορεί να ηγηθεί της Κεντροαριστεράς, αλλά και τη δυνατότητα σε αυτόν που ήδη ηγείται και θα ηγείται να πάρει φαράσι και να καθαρίσει κι όση από την κόπρο του Αυγεία δεν έχει ακόμα καθαριστεί...

 

 
 

Ολοκαυτώματα ξεπλένουν μόνο όσοι βρίσκονται στη χυδαία πλευρά της Ιστορίας...

Είτε σκοτώσω έναν άνθρωπο είτε σκοτώσω χιλιάδες είμαι δολοφόνος. Αν σκοτώσω κάποιον που απειλεί τη ζωή μου δικαιολογούμαι γιατί βρίσκομαι σε νόμιμη άμυνα. Αν σκοτώσω κι όλους τους ομοεθνείς του είμαι γενοκτόνος. Τι παριστάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε από όλα αυτά; Γιατί πρέπει πάντα το μέτρο τού ανθρωπισμού μας να ταυτίζεται αποκλειστικώς με τον ένα λαό ή τον άλλο;...

Ναι, ολόκληρη η Χαμάς κι όχι μόνο ένα μέρος της είναι τρομοκρατική, δολοφονική οργάνωση. Το ίδιο, ωστόσο, ισχύει διαχρονικά και για το κράτος τού Ισραήλ. Όταν δολοφονείς αδιακρίτως και γυναικόπαιδα κι όταν έχεις δημιουργήσει στη Γάζα εδώ και χρόνια μια κόλαση επί γης είναι ντροπιαστικό να επικαλείσαι το Ολοκαύτωμα του οποίου ήσουν θύμα για να δικαιολογείς το Ολοκαύτωμα του οποίου είσαι θύτης. Κι όποιος πολίτης κι όποια κυβέρνηση κάνουν πως δεν το βλέπουν δεν είναι ενάντια στον αντισημιτισμό και στο ναζισμό, στην ουσία είναι απολογητές τους...

Αν ήταν μια φορά υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης να αναγνωρίσει παλαιστινιακό κράτος πριν τη γενοκτονία, τώρα είναι χίλιες φορές καθήκον της. Ομοίως, αν ήταν μια φορά υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης να κυρώσει τα πρωτόκολλα συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία τώρα που καταπατείται η Συμφωνία των Πρεσπών είναι χίλιες φορές. 

Σε διαφορετική περίπτωση δεν θέλω καν να ακούσω τον Κ. Μητσοτάκη όταν θα μιλήσει ξανά για σεβασμό τού διεθνούς δικαίου ή για σωστή πλευρά τής Ιστορίας. Το διεθνές δίκαιο και τη σωστή πλευρά τής Ιστορίας τα σέβεσαι α λα καρτ μόνο όταν είσαι χυδαίος υποκριτής...

  
 

Ο σημιτισμός έχει ήδη γίνει ο σύγχρονος αντισημιτισμός...

Αν οι φοιτητές τής Νομικής είχαν καταλάβει τη σχολή τους στη μνήμη των νεκρών τού Ολοκαυτώματος θα είχαν προσαχθεί από την αστυνομία; Κατά πάσα πιθανότητα όχι. Όταν, όμως, την καταλαμβάνουν για την Παλαιστίνη προσάγονται. Η σωστή, ωστόσο, πλευρά τής Ιστορίας δεν διαχωρίζει γενοκτονίες. Σε διαφορετική περίπτωση ο σημιτισμός έχει ήδη γίνει ο σύγχρονος αντισημιτισμός...

Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες ή κι εκατομμύρια πολίτες που διαμαρτύρονται ανά τον κόσμο για τη σφαγή στη Γάζα αντισημίτες που θέλουν τη διάλυση του κράτους τού Ισραήλ; Ναι, κάποιοι- αρκετοί αν το θέλετε- είναι. Η Δύση, ωστόσο, δεν έχει εξεγερθεί γιατί ξέχασε το ναζισμό, αλλά ακριβώς γιατί τον θυμάται. 

Γιατί ναζισμός είναι να θεωρείς κάποιες φυλές κατώτερες από τις άλλες ώστε να δικαιολογείς ακόμα και τη φυσική τους εξόντωση. Ναζισμός είναι, δηλαδή, ό,τι ακριβώς πράττει το κράτος τού Ισραήλ αυτή τη στιγμή στα κατεχόμενα εδάφη τής Παλαιστίνης...

Σε καμία περίπτωση δεν ξεπλένω τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ούτε τον πρόεδρο της Ρωσίας και για τα εγκλήματα πολέμου που έχει διαπράξει. Αν, όμως, ο Βλ. Πούτιν είναι ο διάβολος χωρίς να διαπράττει γενοκτονία τότε ο Μπ. Νετανιάχου ποιος ακριβώς είναι; 

Κι αν είναι ίδιος και χειρότερος από τον Πούτιν γιατί η Δύση- οι ΗΠΑ δηλαδή- δεν του επιβάλουν ούτε μία κύρωση; Κι από κοντά ο Κ. Μητσοτάκης με την Ι.Χ. εξωτερική του πολιτική εξαιτίας της οποίας θα ξυπνήσουμε μια ημέρα και δεν θα υπάρχουν ούτε Αιγαίο ούτε Κύπρος ούτε Μακεδονία. Στο όνομα της πατρίδας βεβαίως βεβαίως...

 

 

Η σωστή πλευρά της Ιστορίας αν δεν είναι για όλους στο τέλος δεν είναι για κανένα...

Είναι θεμιτό ο Κ. Μητσοτάκης να θέλει να γίνει πρόεδρος της Κομισιόν ή γραμματέας τού ΝΑΤΟ; Ναι, γιατί όχι; Φυσικά στην ΕΕ δεν πρόκειται να λάβει κανένα αξίωμα γιατί όσο και να το κρύβει στην Ελλάδα η Ενημέρωση 107, στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο ο πρωθυπουργός είναι υπόλογος για σοβαρές παραβιάσεις τού κράτους δικαίου. Όπως και να το κάνουμε, δεν θεωρούν ευρωπαϊκό κεκτημένο να παρακολουθείς ακόμα και τους υπουργούς σου ή να υπάρχει υπερσυγκέντρωση ΜΜΕ σε λίγα χέρια...

Δεν είναι, όμως, καθόλου θεμιτό να μετατρέπεις την εξωτερική πολιτική τής χώρας σε ΙΧ εξωτερική πολιτική προκειμένου ο ναρκισσισμός σου να βρει έκφραση και στας Ευρώπας. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να ισχυρίζεσαι πως η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία όταν αυτό δεν το έχει πει ούτε ο Τ. Μπάιντεν. 

Ούτε να αφαιρείς από την άμυνα των νησιών προκειμένου να ενισχύσεις την Ουκρανία, αλλά να μην λες κουβέντα για τα εγκλήματα πολέμου τού Ισραήλ στη Γάζα. Η σωστή πλευρά τής Ιστορίας αν δεν είναι για όλους στο τέλος δεν είναι για κανέναν...

Για να μην αδικώ τον Μητσοτάκη, η προσέγγιση με τον Τ. Ερντογάν και την Τουρκία είναι θετική εξέλιξη. Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, από τη μία να γίνεται κουβέντα στο παρασκήνιο ακόμα και για συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο- κι ορθώς γίνεται αν θέλουμε μια μακροχρόνια ειρήνη που θα βασίζεται σε δίκαια οικονομικά οφέλη για όλους- κι από την άλλη να επιδιδόμαστε σε νέο ράλι εξοπλισμών. Δεν διαφωνώ, αν θέλουμε ειρήνη πρέπει να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο. Αν, όμως, προετοιμαζόμαστε τόσο πολύ στο τέλος πέρα από μια νέα οικονομική χρεοκοπία ενδέχεται και να τον έχουμε μετατρέψει σε αναπόφευκτο...

 

Ο Μητσοτάκης πολεμά τα καρτέλ κι ο Τοτός είναι ο καλύτερος μαθητής της τάξης...

Εδώ και τρία χρόνια το κυβερνητικό αφήγημα ήταν πως για την ακρίβεια φταίνε η πανδημία, ο πόλεμος στην Ουκρανία κι εσχάτως στη Γάζα. Σε καμία περίπτωση, πάντως, κι ο εγχώριος πληθωρισμός απληστίας για τον οποίο η κυβέρνηση κάνει τον τροχονόμο κι όχι τον ελεγκτή. Όλα αυτά, όμως, μέχρι την Τετάρτη όταν ο Κ. Μητσοτάκης κήρυξε- λέμε τώρα- τον πόλεμο σε όσους συμπεριφέρονται σαν η Ελλάδα να είναι μπανανία όταν όλοι ξέρουμε, βεβαίως βεβαίως, ότι δεν είναι...

Ήδη τα συμβατικά ΜΜΕ παρουσιάζουν τον πρωθυπουργό σαν τον μαχητή κατά των καρτέλ, των ολιγοπωλίων και του μεγάλου κεφαλαίου που πίνουν το αίμα τής κοινωνικής πλειοψηφίας. Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό και για την ποιότητα της δημοκρατίας σε αυτήν τη χώρα. Κι αυτό γιατί δημοκρατία σημαίνει και λογοδοσία κι όταν αυτή δεν υπάρχει το καθεστώς που κυβερνά μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί κι αυταρχικό...

Δεν είμαστε τυχαία πρωταθλητές Ευρώπης στην ακρίβεια, όπως δεν ήμασταν τυχαία και πρωταθλητές Ευρώπης σε νεκρούς από την πανδημία σε αναλογία πληθυσμού. Αυτά συμβαίνουν όταν έχεις μια κυβέρνηση- ντίλερ τής ολιγαρχίας κι απαξίωσης καθετί του δημόσιου... 

Το ότι δεν έχει πληρώσει τις αμαρτίες της, χάρη κυρίως στην πρωτοφανή στα μεταπολιτευτικά χρονικά μιντιακή στήριξη που απολαμβάνει, δεν σημαίνει πως δεν θα τις πληρώσει ποτέ. Αντιθέτως, σημαίνει πως θα τις πληρώσει όλες μαζεμένες και πολύ πιο σύντομα από όσο προεξοφλείται από τους καλοπληρωμένους νοστράδαμους του γλυκού νερού... 

 
 

Τα καλά και τα κακά νεκρά γυναικόπαιδα...

Για να μπορέσει ένας άνθρωπος να διαπράξει τα πιο στυγερά εγκλήματα πρέπει πρώτα να έχει αποκτήσει τη βεβαιότητα ότι αυτό που κάνει είναι το απολύτως σωστό. Για να συμβάλει, για παράδειγμα, ο κάθε αφανής και μη ναζί Γερμανός στο Ολοκαύτωμα έπρεπε πρώτα να πειστεί πως οι εβραίοι δεν είναι άνθρωποι, αλλά παράσιτα που είχε υποχρέωση να εξαλείψει για το καλό τής ανθρωπότητας. Όταν, επομένως, θεωρείς τον αντίπαλό σου σε οποιοδήποτε πεδίο μη άνθρωπο, κτήνος ή εωσφόρο μετά γίνεται πολύ εύκολο να σκοτώνεις κατά εκατοντάδες και χιλιάδες τα γυναικόπαιδά του...

Αν συλλήβδην οι εβραίοι θεωρούνται καρκινικός όγκος, όπως διατείνεται επισήμως το Ιράν, και οι παλαιστίνιοι τρομοκράτες, όπως ισχυρίζεται το Ισραήλ, η ειρήνη δεν θα φτάσει ποτέ στη Μέση Ανατολή. Και ούτε θα βοηθήσει κι ο υπόλοιπος πλανήτης αν υποβαθμίζει τα εγκλήματα του ενός και μεγαλοποιεί του άλλου. Για τη Δύση το Ισραήλ έχει πάντα δίκιο, για τους άραβες οι παλαιστίνιοι, όπως και για τους Έλληνες...

Όταν γίνεται γνωστό πως η Χαμάς αποκεφάλισε παιδιά η αυθόρμητη αντίδρασή μας ήταν να μιλήσουμε για fake news. Όταν σκοτώνονται εκατοντάδες σε νοσοκομείο στη Γάζα θεωρούμαι αυτομάτως σίγουρο ότι γι' αυτό ευθύνεται το Ισραήλ... 

Προσαρμόζουμε τα γεγονότα στις προκαταλήψεις μας. Κάποιες φορές αυτό μπορεί να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, κάποιες άλλες όμως όχι. Στην ειρήνη, ωστόσο, δεν θα φτάσουμε ποτέ αν δεν προσεγγίσουμε πρώτα τα γεγονότα απροκατάλυπτα...