Ο Αδόλφος ζει και φοράει κιπά...

Ο Ντ. Τραμπ όπου σταθεί κι όπου βρεθεί μάς δηλώνει σε κάθε τόνο πως οι ΗΠΑ είναι το ισχυρότερο κράτος τού κόσμου. Στην πραγματικότητα είναι τόσο ισχυρό ώστε έχει συρθεί σε έναν πόλεμο που δεν εξυπηρετεί κανένα από τα εθνικά της συμφέροντα παρά μόνο του Ισραήλ. Όσο περνούν, άλλωστε, οι ημέρες και οι εβδομάδες γίνεται ολοένα και σαφέστερο ότι η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν ήταν τόσο επείγουσα γεωστρατηγική ανάγκη για την Ουάσιγκτον όσο και μια στρατιωτική εισβολή στην Ελβετία...

Καμία σύγκρουση δεν είναι ανεπίλυτη, καμία διμερής διαφορά δεν είναι γόρδιος δεσμός που δεν λύνεται όταν υπάρχει η πολιτική βούληση. Αν, για παράδειγμα, η στάση τής Δύσης δεν ήταν τόσο απροκάλυπτα όσο κι ενοχικά φιλοσιωνιστική ύστερα από το Ολοκαύτωμα θα είχαμε εδώ και πολλά χρόνια και κράτος τού Ισραήλ και κράτος τής Παλαιστίνης με σύνορα κι εδάφη που θα βασίζονταν σε δίκαιη μοιρασιά κι όχι με βάση το νόμο τού ισχυρού. Το ότι αυτό μοιάζει ακόμα με όνειρο δεν είναι γραμμένο στις πλάκες τού Μωυσή αλλά βασίζεται σε ανθρώπινες πολιτικές αποφάσεις...

Το μίσος είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα, χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί και η αδικία λειτουργεί σαν λίπασμα. Όσο κι αν κάποιοι οπαδοί τού Ισραήλ, παλαιότεροι αλλά κι όψιμοι, θέλουν να το πιστέψουμε, το παλαιστινιακό δεν ξεκίνησε με την κτηνωδία τής Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Είχαν προηγηθεί δεκαετίες εκτοπισμού, γκετοποίησης, υποβιβασμού τής ζωής ενός Παλαιστίνιου στο επίπεδο ενός ζώου από τον ίδιο λαό που υπέστη ακριβώς το ίδιο από τη ναζιστική βιομηχανοποίηση της γενοκτονίας...

Το ζητούμενο, ωστόσο, σήμερα δεν είναι τόσο η επίρριψη ιστορικών ευθυνών όσο η εύρεση μιας βιώσιμης λύσης. Όσο, όμως, γενιές Ισραηλινών μεγαλώνουν διδασκόμενες το μίσος και γενιές Παλαιστινίων βιώνουν τις συνέπειές του η βία και η κτηνωδία θα αναπαράγονται σαν φυσικό φαινόμενο. Όταν, πάντως, τον κόσμο κυβερνούν Τραμπ, Νετανιάχου κι αγιατολάδες μάλλον ζητάω τον ουρανό με τα άστρα...  

 

Πες μου τη φυλή σου να σου πω τον ανθρωπισμό μου...

Δεν ξέρω πόσοι από τους Ισραηλινούς επιβάτες τού κρουαζιερόπλοιου που παρεμποδίστηκε από το να δέσει στη Σύρο στηρίζουν τη γενοκτονία στη Γάζα. Μπορεί κι όλοι τους, μόνο που αυτό δεν το ήξεραν όσοι τους παρεμπόδισαν να σταθμεύσουν ούτε και δικαιούνται να το γνώριζαν... 

Ούτε και είναι δημοκρατικό επιχείρημα το ότι δεν μπορείς να κάνεις διακοπές όταν η χώρα σου διαπράττει γενοκτονία. Μου θυμίζει αυτό που λένε οι ακροδεξιοί για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες: "γιατί δεν μένετε στην πατρίδα σας να πολεμήσετε γι' αυτή και τις ζωές σας";...

Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν δικαιολογείται η ένταση της κριτικής που ασκείται στους κατοίκους τής Σύρου από εκείνους που ξεπλένουν μια γενοκτονία. Τουλάχιστον οι επιβάτες τού κρουαζιερόπλοιου δεν έχασαν κανένα γεύμα τους, σε αντίθεση με τους κατοίκους τής Γάζας που λιμοκτονούν και τους βομβαρδίζουν ακόμα κι όταν συγκεντρώνονται για να λάβουν ένα πιάτο φαγητό ή ένα ποτήρι νερό... 

Ούτε ξεπλένεται αυτή η απανθρωπιά με την επίκληση των εθνικών μας συμφερόντων, της τρομοκρατίας τής Χαμάς ή των διαδόχων τού ISIS που κυβερνούν τη Συρία. Όχι γιατί όλα αυτά δεν ισχύουν αλλά γιατί υπάρχουν κι όρια και "κόκκινες γραμμές" που δεν μπορεί να παρακάμπτει ιδίως μια χώρα όπως η Ελλάδα που έχει ακόμα ανοιχτή την πληγή τής Κύπρου...

Ο ανθρωπισμός μας, πάντως, δεν γίνεται να είναι ούτε α λα καρτ ούτε με βάση φυλετικές συμπάθειες κι αντιπάθειες. Θα μπλοκάραμε, για παράδειγμα, ένα κρουαζιερόπλοιο με Ρώσους ή Τούρκους γιατί οι χώρες τους έχουν εισβάλει στην Ουκρανία ή στην Κύπρο αντιστοίχως;... 

Ή, μήπως, έχουμε την αυταπάτη πως οι πόλεμοι γίνονται με γαρύφαλλα κι επειδή σκοτώνονται άνθρωποι με σφαίρες κι όχι με τη στέρηση φαγητού ο θάνατός τους είναι λιγότερο απάνθρωπος; Με λίγα λόγια, ο ανθρωπισμός είναι μια καθημερινή άσκηση που για να είναι επιτυχημένη δεν πρέπει να διακρίνεται από την υποκρισία. Αλλιώς είναι μια ακόμα επαναστατική γυμναστική τού πληκτρολογίου και του πεζοδρομίου...

  

Ολοκαυτώματα ξεπλένουν μόνο όσοι βρίσκονται στη χυδαία πλευρά της Ιστορίας...

Είτε σκοτώσω έναν άνθρωπο είτε σκοτώσω χιλιάδες είμαι δολοφόνος. Αν σκοτώσω κάποιον που απειλεί τη ζωή μου δικαιολογούμαι γιατί βρίσκομαι σε νόμιμη άμυνα. Αν σκοτώσω κι όλους τους ομοεθνείς του είμαι γενοκτόνος. Τι παριστάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε από όλα αυτά; Γιατί πρέπει πάντα το μέτρο τού ανθρωπισμού μας να ταυτίζεται αποκλειστικώς με τον ένα λαό ή τον άλλο;...

Ναι, ολόκληρη η Χαμάς κι όχι μόνο ένα μέρος της είναι τρομοκρατική, δολοφονική οργάνωση. Το ίδιο, ωστόσο, ισχύει διαχρονικά και για το κράτος τού Ισραήλ. Όταν δολοφονείς αδιακρίτως και γυναικόπαιδα κι όταν έχεις δημιουργήσει στη Γάζα εδώ και χρόνια μια κόλαση επί γης είναι ντροπιαστικό να επικαλείσαι το Ολοκαύτωμα του οποίου ήσουν θύμα για να δικαιολογείς το Ολοκαύτωμα του οποίου είσαι θύτης. Κι όποιος πολίτης κι όποια κυβέρνηση κάνουν πως δεν το βλέπουν δεν είναι ενάντια στον αντισημιτισμό και στο ναζισμό, στην ουσία είναι απολογητές τους...

Αν ήταν μια φορά υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης να αναγνωρίσει παλαιστινιακό κράτος πριν τη γενοκτονία, τώρα είναι χίλιες φορές καθήκον της. Ομοίως, αν ήταν μια φορά υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης να κυρώσει τα πρωτόκολλα συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία τώρα που καταπατείται η Συμφωνία των Πρεσπών είναι χίλιες φορές. 

Σε διαφορετική περίπτωση δεν θέλω καν να ακούσω τον Κ. Μητσοτάκη όταν θα μιλήσει ξανά για σεβασμό τού διεθνούς δικαίου ή για σωστή πλευρά τής Ιστορίας. Το διεθνές δίκαιο και τη σωστή πλευρά τής Ιστορίας τα σέβεσαι α λα καρτ μόνο όταν είσαι χυδαίος υποκριτής...

  
 

Φοβούνται τον νέο τύπο ανθρώπου λες κι ο σημερινός είναι εικόνα κι ομοίωση του θεού...

Όσο στην Ψωροκώσταινα ασχολούμαστε με τα μεσαιωνικά καπρίτσια των τραγοπαπάδων και τους βίγκαν μπουφέδες στις Σπέτσες, στον πλανήτη βρισκόμαστε κοντά στο να ξεσπάσει ένας Γ' Παγκόσμιος πόλεμος. Υπερβολή; Χίλιες φορές μακάρι, αλλά η εντελώς ασύμμετρη απάντηση του Ισραήλ στους τρομοκράτες τής Χαμάς- στο όριο της γενοκτονίας- έχει ανοίξει για μια ακόμα φορά την πόρτα τού τρελάδικου στη Μέση Ανατολή κι όχι μόνο. Και ξέρουμε πολύ καλά από την Ιστορία πως όταν αυτή η πόρτα ανοίγει πολύ δύσκολα κλείνει χωρίς να έχει προηγηθεί αιματοκύλισμα...

Γι' άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο ατελής μορφή ζωής είναι ο άνθρωπος και πόσο παρωχημένο είναι να τρέμουμε την τεχνητή νοημοσύνη όταν εξακολουθούμε να αλληλοσκοτωνόμαστε για μερικά τετραγωνικά χιλιόμετρα γης. Για την ακρίβεια, όταν εξακολουθούμε να αλληλοσκοτωνόμαστε για το οτιδήποτε... 

Την ίδια ώρα, βεβαίως, στην Ελλάδα έχει ανοίξει μια συζήτηση για το αν ο γάμος και η τεκνοθεσία των ομόφυλων θα δημιουργήσει έναν νέο τύπο ανθρώπου. Μακάρι, θα έλεγα εγώ αν το αντίθετο θα είναι να είμαστε ένα αποκλειστικώς ετεροφυλόφιλο είδος που αλληλοσφαγιάζεται για ψύλλου πήδημα...

Σε 200 χρόνια από τώρα κι αναλόγως της τεχνολογικής εξέλιξης θα είναι νεκροί κι όσοι γεννήθηκαν σήμερα. Αντί, όμως, αυτή η επίγνωση της θνητότητάς μας να μας κάνει περισσότερο σεμνούς και ταπεινούς μάς αποκτηνώνει. Κι αν δεν υπήρχε θεός όλα θα επιτρέπονταν τι διαφορά έχει με το εδώ και τώρα που οι περισσότεροι πιστεύουν πράγματι σε έναν θεό;...  

  

  
 

Ελεύθερη Παλαιστίνη, ελεύθερο Ισραήλ...

Μακάρι ανθρώπους να σκότωναν μόνο οι, με επιστημονικούς όρους, ψυχικώς διαταραγμένοι. Η εγκληματικότητα- παράνομη και νομιμοποιημένη- δεν θα βρισκόταν σε αυτά τα ύψη. Ανθρώπους, όμως, σκοτώνουν κι άνθρωποι χωρίς ιατρικό ιστορικό ή μέλλον. Υπό μία, ωστόσο, πολύ βασική προϋπόθεση: να έχουν πείσει πρώτα τον εαυτό τους πως δεν σκοτώνουν άνθρωπο, αλλά ένα υποδεέστερό τους κτήνος, ένα παράσιτο και τίποτα παραπάνω...

Αν κάποιος πειστεί ότι οι Παλαιστίνιοι ή οι Ισραηλινοί είναι ζώα τότε δεν διαπράττει ανθρωποκτονία, αλλά στη χειρότερη περίπτωση ζωοκτονία και στην καλύτερη για τον ίδιο θα έπρεπε να του απονεμηθεί κι έπαινος. Ούτε, όμως, θα φτάσουμε ποτέ στην ειρήνη αν βλέπουμε τις σφαγές και τα εγκλήματα πολέμου μόνο της μίας πλευράς κι όχι της άλλης... 

Ναι, οι Παλαιστίνιοι δικαιούνται κράτος, να μην ζουν φυλακισμένοι δυόμισι εκατομμύρια άνθρωποι σε μια γεωγραφική έκταση ίση με τη Νάξο ή να σκοτώνει ο ισραηλινός στρατός τούς αμάχους τους. Και οι Ισραηλινοί, ωστόσο, δικαιούνται να έχουν κράτος, να μην απειλούνται και να μην σκοτώνονται ή απάγονται από μία φονταμενταλιστική τρομοκρατική οργάνωση όπως η Χαμάς...

Θα με βλέπατε σε μια συγκέντρωση υπέρ τής ειρήνης, των αμάχων και της δίκαιης επίλυσης του παλαιστινιακού. Δεν θα με δείτε, όμως, σε μια συγκέντρωση όπου υπάρχει μόνο Παλαιστίνη και καθόλου Ισραήλ... 

Κι αν η επιδίωξη της ειρήνης και της δικαιοσύνης θεωρείται ίσες αποστάσεις, είναι προτιμότερες από τα δάκρυα μόνο για τα νεκρά γυναικόπαιδα της μιας πλευράς. Τουλάχιστον δεν έχω υποπέσει στο αμάρτημα της υποκρισίας... 

   

Εξωτερική πολιτική αρχών, αξιών και Predator...

Από αρχαιοτάτων χρόνων η εξωτερική πολιτική ενός κράτους εμπεριέχει πολλές δόσεις κυνισμού. Το εθνικό συμφέρον, άλλωστε, δεν ταυτίζεται πάντα με αρχές κι αξίες. Το να ισχυρίζεσαι, ωστόσο, πως ακολουθείς πολιτική αρχών κι αξιών όταν αποδέχεσαι θανάτους αμάχων μάλλον υποκριτή σε κάνει παρά κράτος με αρχές κι αξίες. Κι αυτό αποδεικνύεται και με τη στάση τής Ελλάδας στη σύγκρουση Ισραήλ- Χαμάς την οποία έχουν πληρώσει χιλιάδες άμαχοι κι από τις δύο πλευρές...

Η Ελλάδα έχει αποφασίσει, καλώς ή κακώς, εδώ και δεκαετίες πως ανήκει στη Δύση. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι συνώνυμο με το ανήκω στο δίκιο. Δεν ήταν, για παράδειγμα, στην εισβολή στο Ιράκ ούτε με το να παίρνεις ολοσχερώς το μέρος μιας πλευράς όταν και η άλλη δικαιούται μερίδιο στη δικαιοσύνη... 

Το να ανήκεις, εξάλλου, σε μια συμμαχία δεν είναι αντιθετικό της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής που πρέπει να τηρεί μια χώρα, ιδίως μικρή. Κι αν ο Κ. Μητσοτάκης δεν με πιστεύει, ας ρωτήσει τον καλό του φίλο Τ. Ερντογάν...

Η εμμονή- αθώα ή υποβολιμαία- του Ελ. Βενιζέλου με την Αγγλία οδήγησε στην εδαφική επέκταση της χώρας, αλλά και στη μικρασιατική καταστροφή. Ο Κ. Μητσοτάκης που με τη στάση του στη Συμφωνία των Πρεσπών έπαιξε το παιχνίδι των Ρώσων τώρα είναι πιο Αμερικανός κι από τους Αμερικανούς... 

Το πρόβλημα, όμως, με τον σημερινό πρωθυπουργό δεν είναι πως παίζει όλα τα λεφτά του σε ένα νούμερο. Είναι πως ασκεί κι εξωτερική πολιτική με βάση την προσωπική του ατζέντα. Κι έχει και το θράσος να κατηγορεί άλλους για τρολ, ποιος, ο βασιλιάς τού Predator...

 

 
 

Τα καλά και τα κακά νεκρά γυναικόπαιδα...

Για να μπορέσει ένας άνθρωπος να διαπράξει τα πιο στυγερά εγκλήματα πρέπει πρώτα να έχει αποκτήσει τη βεβαιότητα ότι αυτό που κάνει είναι το απολύτως σωστό. Για να συμβάλει, για παράδειγμα, ο κάθε αφανής και μη ναζί Γερμανός στο Ολοκαύτωμα έπρεπε πρώτα να πειστεί πως οι εβραίοι δεν είναι άνθρωποι, αλλά παράσιτα που είχε υποχρέωση να εξαλείψει για το καλό τής ανθρωπότητας. Όταν, επομένως, θεωρείς τον αντίπαλό σου σε οποιοδήποτε πεδίο μη άνθρωπο, κτήνος ή εωσφόρο μετά γίνεται πολύ εύκολο να σκοτώνεις κατά εκατοντάδες και χιλιάδες τα γυναικόπαιδά του...

Αν συλλήβδην οι εβραίοι θεωρούνται καρκινικός όγκος, όπως διατείνεται επισήμως το Ιράν, και οι παλαιστίνιοι τρομοκράτες, όπως ισχυρίζεται το Ισραήλ, η ειρήνη δεν θα φτάσει ποτέ στη Μέση Ανατολή. Και ούτε θα βοηθήσει κι ο υπόλοιπος πλανήτης αν υποβαθμίζει τα εγκλήματα του ενός και μεγαλοποιεί του άλλου. Για τη Δύση το Ισραήλ έχει πάντα δίκιο, για τους άραβες οι παλαιστίνιοι, όπως και για τους Έλληνες...

Όταν γίνεται γνωστό πως η Χαμάς αποκεφάλισε παιδιά η αυθόρμητη αντίδρασή μας ήταν να μιλήσουμε για fake news. Όταν σκοτώνονται εκατοντάδες σε νοσοκομείο στη Γάζα θεωρούμαι αυτομάτως σίγουρο ότι γι' αυτό ευθύνεται το Ισραήλ... 

Προσαρμόζουμε τα γεγονότα στις προκαταλήψεις μας. Κάποιες φορές αυτό μπορεί να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, κάποιες άλλες όμως όχι. Στην ειρήνη, ωστόσο, δεν θα φτάσουμε ποτέ αν δεν προσεγγίσουμε πρώτα τα γεγονότα απροκατάλυπτα...

 

 

Τα λάθη που βαφτίζονται ιδεολογική συνέπεια γίνονται εγκλήματα...

Τα ελληνοτουρκικά, το κυπριακό, το παλαιστινιακό δεν θα επιλυθούν ποτέ. Το ισχυρίζονται οι ίδιοι άνθρωποι που έλεγαν πως δεν θα λυνόταν ποτέ το μακεδονικό. Είναι ακριβώς αυτή η αντίληψη που δεν συνδράμει στην επίλυση ζητημάτων, καθώς και η μονομέρεια που βρίσκει όλα τα δίκια στη μία πλευρά κι όλο το άδικο στην άλλη. Αν δεν συμφωνήσουμε, ωστόσο, πως ο αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία ή την εδαφική ακεραιότητα δεν δικαιολογεί τον θάνατο αμάχων τότε έχουμε κάνει πολλά βήματα πίσω προς το μεσαίωνα...

Η Χαμάς επιτίθεται γιατί το Ισραήλ έχει μετατρέψει τη Λωρίδα της Γάζας σε ανοιχτή φυλακή. Το Ισραήλ απαντά γιατί σκοτώνονται άμαχοι στο έδαφός του. Κι αυτές οι απαντήσεις θα συνεχίζονται στον αιώνα τον άπαντα αν κάποιος ή κάποιοι γενναίοι δεν πάνε κόντρα στο μίσος και πουν ως "εδώ, φταίμε και φταίτε, πάμε να βρούμε μια λύση που να εξασφαλίζει την ειρήνη". Το να υψώνουμε, ωστόσο, ισραηλινές ή παλαιστινιακές σημαίες σαν να είμαστε οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων την ώρα που και οι δύο πλευρές έχουν αίμα αθώων στα χέρια τους δεν ωφελεί σε κάτι άλλο πέρα από την αυτοδικαίωση των προκαταλήψεών μας...

Αν κάποιος πιστεύει ότι απάγοντας αμάχους ή, πολύ περισσότερο κι εφόσον ισχύει, αποκεφαλίζοντας μωρά θα πάρεις την εθνική ανεξαρτησία που δικαιούται μάλλον αυταπατάται. Όσοι διαπράττουν τέτοια εγκλήματα κατά τής ανθρωπότητας στην ουσία κάνουν ό,τι μπορούν για να μείνουν σκλάβοι και να δίνουν το δικαίωμα σε ένα κράτος- τρομοκράτη όπως είναι το Ισραήλ να κερδίζει τη συμπάθεια της παγκόσμιας κοινής γνώμης... 

Πάνω στις μεγάλες, όμορφες ιδέες και στην πίστη πως αυτές είναι αναντίρρητες αλήθειες στηρίχθηκαν τα πιο εγκληματικά κι απολυταρχικά καθεστώτα. Όταν όλοι μας κι ο καθένας μας ξεχωριστά κατανοήσουμε πως οι απόψεις και οι ιδέες μας δεν έχουν προέλθει από θεϊκή έμπνευση τότε ίσως συνειδητοποιήσουμε πως κι αυτό που ονομάζουμε ιδεολογική μας συνέπεια μπορεί να μην είναι τίποτα άλλο από ανικανότητα να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας. Και δεν μιλάω φυσικά μόνο για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη...