Οι Αρχοντοχωριάτες έμειναν με την Βίσση και τον Καρβέλα...

Αν ο Μολιέρος ήταν Έλληνας και ζούσε στις ημέρες μας δεν υπήρχε περίπτωση να μην εμπνεόταν από τον τρόπο με τον οποίο το αρχοντοχωριάτικο ελληνικό μας σύστημα- πολιτικό, μιντιακό, κοινωνικό- υποδέχθηκε κι αντιμετώπισε το σύντομο πέρασμα της Κ. Γκιλφόιλ από τη χώρα μας. Η πρέσβειρα (sic) των ΗΠΑ δεν έκανε τίποτα άλλο, αν και χωρίς να είναι αυτός ο στόχος της, από το να αναδείξει πόσο ρηχοί είναι αυτοί που μας κυβερνούν, όταν δεν είναι υποτελείς. Σε ένα κράτος και μια κοινωνία που δεν λειτουργεί με όρους αξιοκρατίας αλλά γνωριμιών κι αλληλοεξυπηρετήσεων θα μπορούσε να είχε ζητήσει πολύ περισσότερα από μία Μερσεντές. Και θα της τα είχαν δώσει...

Προφανώς και δεν θα έπρεπε να συμπεριφερθούμε στην πρέσβειρα της υπερδύναμης σαν να ήταν ο τελευταίος τροχός τής αμάξης, παρόλο που είχε χαρακτηρίσει "σκυλιά" τούς Έλληνες πριν έρθει εδώ για να μας κατουρήσει. Ούτε να αποκλείαμε κάθε είδους συνεργασία, συμπεριλαμβανομένης της ενεργειακής, με την Ουάσιγκτον. Η θεωρία, ωστόσο, πως αν δώσουμε τα πάντα στις μεγάλες δυνάμεις αυτές θα μας δώσουν κάτι πίσω είναι τόσο ξένη με την ιστορία και την πραγματικότητα που θα έπρεπε να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα μόνο από ανιστόρητους. Ή από εθελόδουλους...

Η Κίμπερλι φεύγει, τα μπουζούκια έχασαν μια καλή πελάτισσα και η Ψωροκώσταινα έμεινε με μία κόντρα Βίσση- Καρβέλα να ασχολείται όταν γύρω μας ο πλανήτης φλέγεται. Έμειναν, όμως, πίσω οι πολιτικοί μας που χαριεντίζονταν πολιτικά- για να μην προσβληθούν και οι φεμινίστριες- με την πρώην πρέσβειρα, οι επιχειρηματίες που δεν της χαλούσαν χατίρια και της ζητούσαν τα δικά τους και, κυρίως, ένας απελπισμένος λαός που του δίνουν μια επιδοματική σχεδία κάθε τόσο για να διασχίζει τον ωκεανό. Τι λέτε, θα πνιγούμε ή θα βρούμε, επιτέλους, τη δύναμη να πετάξουμε εμείς στη θάλασσα τους ψευτομεσσίες μας;... 

Μια χώρα είναι τόσο μικρή όσο αυτοί που την κυβερνούν...

Κανένας ΥΠΕΞ των ΗΠΑ και ουδείς πρόεδρός τους θα υποστηρίξει, τουλάχιστον όχι δημοσίως, πως η Ελλάδα έχει δίκιο στα όσα ζητά κι απαιτεί από την Τουρκία. Πρώτον, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχει σε όλα δίκιο και δεύτερον γιατί κάτι τέτοιο δεν θα εξυπηρετούσε τα αμερικανικά συμφέροντα. 

Δεν περιμένω, συνεπώς, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη το ακατόρθωτο, όπως δεν το περίμενα από τις προηγούμενες και δεν το περιμένω από τις επόμενες. Δεν περιμένω, ωστόσο, και το να γυρίζει την εξωτερική πολιτική τής χώρας στις δεκαετίες τού '40, του '50 και του '60. Η εξωτερική πολιτική, άλλωστε, τής υποτέλειας οδήγησε στο 1922 και στο 1974, στη μικρασιατική καταστροφή και στον ακρωτηριασμό τής Κύπρου αντιστοίχως...

Όταν η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης στο δημοσίευμα της Wall Street Journal πως θα μας κάνουν Ρουμανία αν δεν γίνουμε ντίλερς τού αμερικανικού LNG είναι πως "δεν εκβιαζόμαστε" γίνεται φανερό ότι υπήρξε εκβιασμός. Κι αν η δίκη προθέσεων εμπεριέχει πάντοτε το ρίσκο τής διάψευσης, το ότι δεν έχουμε φέρει αντίρρηση ούτε με αυτήν την κυβέρνηση- ούτε και με την κυβέρνηση Τσίπρα- σε οτιδήποτε μας έχει απαιτήσει η Ουάσιγκτον λέει πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να πει ένας διπλωμάτης. Δεν ανήκουμε απλώς στη Δύση. Εξακολουθούμε να είμαστε προτεκτοράτο της, προσφέροντάς της ακόμα και τον Παρθενώνα για μαθήματα τραμπικής δημοκρατίας...

Η Ελλάδα δεν είναι υπερδύναμη και ούτε της επιτρέπει το πληθυσμιακό της μέγεθος να γίνει. Δεν είναι ούτε καν περιφερειακή δύναμη όπως η Τουρκία. Είναι, όμως, τόσο μεγάλη όσο θα όφειλε η ηγεσία της να την παρουσιάζει στους διεθνείς συνομιλητές της. Όταν, ωστόσο, ο ΥΠΕΞ, Γ. Γεραπετρίτης, παρατηρεί δημοσίως πως δεν θα ζητούσαμε να γίνουμε μη μόνιμο μέλος τού Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αν γνωρίζαμε τι θα ακολουθούσε ή όταν δεν απαιτούμε οικονομικά και γεωστρατηγικά ανταλλάγματα για τους σταθμούς υγροποίησης του φυσικού αερίου τότε είμαστε τόσο μικροί όσο αυτοί που μας κυβερνούν...   

Το Brexit μας λέει όλα όσα θα έπρεπε να ξέρουμε για το Grexit...

Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Τουλάχιστον όχι υπό τις ίδιες ακριβώς περιστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, το καλοκαίρι τού 2015 δεν μπορεί να επιστρέψει ούτε να φτάσουμε στο Grexit με τον έναν ή τον άλλον τρόπο για να διαπιστώσουμε αν είχε δίκιο ο Αλ. Τσίπρας ή ο Γ. Βαρουφάκης ή ο Π. Λαφαζάνης. Μπορούμε, όμως, να δούμε τι συνέβη στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο επέλεξε οικειοθελώς μάλιστα το Brexit και το οποίο είναι ισχυρότερο σε όλα τα επίπεδα από την Ελλάδα. Κι όμως, αλλάζει από το 2016, όταν κι αποχώρησε από την ΕΕ, σχεδόν έναν πρωθυπουργό κάθε χρόνο...

Φυσικά μια πολιτική κρίση διαρκείας δεν είναι δυνατό να οφείλεται σε έναν και μόνο παράγοντα. Το ότι, όμως, οι δημοσκοπήσεις που πραγματοποιούνται στη Μεγάλη Βρετανία δείχνουν επτά στους δέκα μετανιωμένους για το Brexit όλο και κάτι πρέπει να μας λέει: η οικονομία δεν άνθησε, το μεταναστευτικό- προσφυγικό δεν περιορίστηκε και οι Βρετανοί δεν έγιναν πιο χαρούμενοι. Αντιθέτως, αναζητούν τρόπους αξιοπρεπούς επιστροφής στην ΕΕ...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως οι Βρυξέλλες και το Στρασβούργο είναι ένας παράδεισος που δεν πρέπει να χάσουμε. Ούτε ότι η Ενωμένη Ευρώπη θα συγκροτηθεί από τη μία στιγμή στην άλλη. Ούτε καν πως κάτι τέτοιο θα ήταν ευκταίο. 

Ο απομονωτισμός, ωστόσο, όπως φαίνεται και στις τραμπικές ΗΠΑ, δεν συνιστά λογική επιλογή ακόμα και για τις υπερδυνάμεις, πόσω μάλλον για μια χώρα όπως η δική μας. Ο λαϊκισμός, εξάλλου, της καταστροφής όταν υπηρετείται από οικονομικά χορτάτους μοιάζει πιο πολύ με εθνική προδοσία...

Αν στη βάρκα δεν επιβαίνουν άνθρωποι γιατί να μην βουλιάζει;...

Το δικαιολογητικό θεμέλιο της επιχειρηματολογίας τής δεξιάς και της ακροδεξιάς- αν μπορεί να γίνει διακριτό στις ημέρες μας ποιος είναι ποιος- γύρω από το μεταναστευτικό- προσφυγικό βασίζεται στο ότι ο μετανάστης- πρόσφυγας είναι εγκληματίας. Η παραβίαση των συνόρων όχι για την απόκτηση εδάφους αλλά με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής συνιστά για την AltRight όχι μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά παραβίαση του δικαίου και, συνεπώς, νομιμοποιείται η κράτηση, φυλάκιση ή ακόμα και θανάτωση όποιου το διαπράττει. Ακόμα κι ενός ασυνόδευτού ανήλικου, μιας μωρομάνας ή ενός γέροντα...

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνία οφείλει να απαντά καταφατικά στο ρητορικό ερώτημα Βορίδη για το αν πρέπει ή όχι να βουλιάζουμε τη βάρκα κι ας συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Από τη στιγμή που δεν κινδυνεύουν με θανάτωση άνθρωποι αλλά εγκληματίες, οι οποίοι μάλιστα στο συλλογικό ασυνείδητο συνδέονται συλλήβδην με ακραίες θεωρίες περί πληθυσμιακής αλλαγής και τρομοκρατίας, τότε γιατί να μην κάνουμε push backs; Το ότι αυτή ακριβώς η αποσύνδεση μιας εθνοτικής ιδιότητας από την ανθρώπινη αποτέλεσε το δικαιολογητικό θεμέλιο και του Ολοκαυτώματος μοιάζει να λησμονείται από τους πρώην φανατικούς αντισημίτες και νυν δούλους κάθε εξουσίας...

Κανείς δεν αμφισβητεί το ρατσιστικό μένος τού υπουργού Μετανάστευσης, Πλεύρη, ο οποίος άλλωστε στο παρελθόν είχε επιχειρηματολογήσει και υπέρ τής ναρκοθέτησης του Αιγαίου. Κι όμως, οι μεταναστευτικές ροές αυξάνονται μολονότι έχουν ληφθεί τα τελευταία χρόνια ουκ ολίγα σκοταδιστικά- τραμπικά μέτρα. 

Παρεμπιπτόντως, οι ίδιες αυξήσεις έχουν παρατηρηθεί και στις ΗΠΑ παρά το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό. Φταίει ο Πλεύρης γι' αυτό; Όχι, φταίει η καταστατική ανθρώπινη ανάγκη για μετακίνηση που θα βρει τρόπους να υλοποιηθεί όσα προσκόμματα κι αν τίθενται. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ανάμεσά τους και οι πυρπολητές τού Μπέλφαστ, δεν αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη φύση παρά μόνο τα πιο χυδαία της ένστικτα...

 

Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Δεν έχω πρόσβαση στον ιατρικό φάκελο του Ντ. Τραμπ. Δεν θα μπορούσα να έχω. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως, σε αντίθεση με τον ΄'Αμλετ, δεν υπάρχει σχέδιο πίσω από την τρέλα τού αυτοαποκαλούμενου "ηγέτη τού ελεύθερου κόσμου". Φαίνεται πως το "πάμε κι όπου βγει" που χαρακτηρίζει την ελληνική δημόσια διοίκηση δεν απέχει και πολύ από τη στρατηγική (sic) του προέδρου των ΗΠΑ. Κι αν χρειαζόμασταν κάποιο επιχείρημα για να πειστούμε περί αυτού μας το έδωσε ο πόλεμος στο Ιράν, για τον οποίο άλλαξε χίλια αφηγήματα για να καταλήξει να διαπραγματεύεται την επιστροφή στην προτεραία κατάσταση, απλώς πάνω στον τάφο τού προηγούμενου αγιατολά...

Θα είναι ο κόσμος μας καλύτερος επειδή θα παραμείνει- ποιος ξέρει για πόσο- το καθεστώς των μουλάδων; Προφανώς κι όχι. Μόνο που ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός- σε συνεργασία ή με την καθοδήγηση του εβραϊκού σιωνισμού- το μόνο που κατάφερε ήταν να συσπειρώσει τον ιρανικό λαό γύρω από την κυβέρνησή του. 

Οι εικόνες με τους Ιρανούς να σχηματίζουν ανθρώπινες αλυσίδες για να προστατεύσουν τις γέφυρές τους αν μη τι άλλο μαρτυρά πως η Δύση έχασε το παιχνίδι τής προπαγάνδας. Αποδεικνύεται, άλλωστε, από την ολοένα κι αυξανόμενη αντίθεση και των Αμερικανών στον πόλεμο...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι δυνατό η χώρα μας να μην ασκεί καμία κριτική στα έργα και στα λόγια ενός ανοϊκού παράφρονα; Ποια εθνικά συμφέροντα, αλήθεια, επιτυγχάνονται με αυτόν τον τρόπο και πώς θα διαχειριστούμε μια άλλη κατάσταση πραγμάτων στην απέναντι όχθη τού Ατλαντικού την επόμενη ημέρα;... 

Αν η προτεραιότητα στην επικοινωνία είναι καταστροφική σε οποιονδήποτε άλλο τομέα, στην εξωτερική πολιτική μπορεί να οδηγήσει και σε εθνικό ακρωτηριασμό. Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Ο Αδόλφος ζει και φοράει κιπά...

Ο Ντ. Τραμπ όπου σταθεί κι όπου βρεθεί μάς δηλώνει σε κάθε τόνο πως οι ΗΠΑ είναι το ισχυρότερο κράτος τού κόσμου. Στην πραγματικότητα είναι τόσο ισχυρό ώστε έχει συρθεί σε έναν πόλεμο που δεν εξυπηρετεί κανένα από τα εθνικά της συμφέροντα παρά μόνο του Ισραήλ. Όσο περνούν, άλλωστε, οι ημέρες και οι εβδομάδες γίνεται ολοένα και σαφέστερο ότι η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν ήταν τόσο επείγουσα γεωστρατηγική ανάγκη για την Ουάσιγκτον όσο και μια στρατιωτική εισβολή στην Ελβετία...

Καμία σύγκρουση δεν είναι ανεπίλυτη, καμία διμερής διαφορά δεν είναι γόρδιος δεσμός που δεν λύνεται όταν υπάρχει η πολιτική βούληση. Αν, για παράδειγμα, η στάση τής Δύσης δεν ήταν τόσο απροκάλυπτα όσο κι ενοχικά φιλοσιωνιστική ύστερα από το Ολοκαύτωμα θα είχαμε εδώ και πολλά χρόνια και κράτος τού Ισραήλ και κράτος τής Παλαιστίνης με σύνορα κι εδάφη που θα βασίζονταν σε δίκαιη μοιρασιά κι όχι με βάση το νόμο τού ισχυρού. Το ότι αυτό μοιάζει ακόμα με όνειρο δεν είναι γραμμένο στις πλάκες τού Μωυσή αλλά βασίζεται σε ανθρώπινες πολιτικές αποφάσεις...

Το μίσος είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα, χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί και η αδικία λειτουργεί σαν λίπασμα. Όσο κι αν κάποιοι οπαδοί τού Ισραήλ, παλαιότεροι αλλά κι όψιμοι, θέλουν να το πιστέψουμε, το παλαιστινιακό δεν ξεκίνησε με την κτηνωδία τής Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Είχαν προηγηθεί δεκαετίες εκτοπισμού, γκετοποίησης, υποβιβασμού τής ζωής ενός Παλαιστίνιου στο επίπεδο ενός ζώου από τον ίδιο λαό που υπέστη ακριβώς το ίδιο από τη ναζιστική βιομηχανοποίηση της γενοκτονίας...

Το ζητούμενο, ωστόσο, σήμερα δεν είναι τόσο η επίρριψη ιστορικών ευθυνών όσο η εύρεση μιας βιώσιμης λύσης. Όσο, όμως, γενιές Ισραηλινών μεγαλώνουν διδασκόμενες το μίσος και γενιές Παλαιστινίων βιώνουν τις συνέπειές του η βία και η κτηνωδία θα αναπαράγονται σαν φυσικό φαινόμενο. Όταν, πάντως, τον κόσμο κυβερνούν Τραμπ, Νετανιάχου κι αγιατολάδες μάλλον ζητάω τον ουρανό με τα άστρα...  

 

Τα εθνικά μας συμφέροντα κείνται μακράν...

Από την εποχή τής πρωθυπουργίας τού Γιώργου Παπανδρέου οι ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά και οι κυπριακές, έχουν κάνει την επιλογή τής στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ. Υπό την αιγίδα των ΗΠΑ αλλά και της αφελούς προσέγγισης πως ο εχθρός τού εχθρού μου, εν προκειμένω της Τουρκίας, είναι φίλος μου. Αυτή η επιλογή δεν ήταν λανθασμένη. Λάθος είναι να αγόμαστε και να φερόμαστε από όλα όσα πράττουν οι ισραηλινές κυβερνήσεις, από βομβαρδισμούς άλλων κρατών ως γενοκτονίες...

Η Κύπρος έχει ήδη αισθανθεί τα αδιέξοδα της μονοδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, μακάρι να μην τα αισθανθούμε και στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στο βεληνεκές των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Όπως κι αν έχει, δεν μας τιμά να ισχυριζόμαστε πως η Κύπρος κείται μακράν και να εγκαταλείπουμε το δόγμα τού ενιαίου αμυντικού χώρου για το χατίρι τής Τουρκίας αλλά να βρίσκεται πιο κοντά και να στέλνουμε φρεγάτες και F-16 όταν πρόκειται να συνεισφέρουμε στους πολέμους Τραμπ- Νετανιάχου. Θα ήταν λιγότερο υποκριτικό και προκλητικό ταυτοχρόνως να παραδεχόμασταν ότι προτεραιοποιούμε αλλότρια συμφέροντα από τα εθνικά...

Δεν ξέρω κατά πόσο το Predator, το οποίο προμηθευτήκαμε από τους Αγίους Τόπους, έχει συμβάλει στην απόλυτη αφοσίωση που δείχνουμε στους ισραηλινούς σχεδιασμούς. Μπορώ μόνο να εικάσω. Το βέβαιο είναι, ωστόσο, ότι δεν μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να δεσμεύσει τη χώρα μας για δεκαετίες σε μια μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική που έχει αποδειχθεί ατελέσφορη και για τα εθνικά μας συμφέροντα. Το ότι, μάλιστα, από όλους τους πολίτικούς αρχηγούς επέλεξε να συναντήσει μόνο τον Ν. Ανδρουλάκη δεν σχετίζεται μόνο με το ότι ο τελευταίος είναι αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ίσως περισσότερο με το ότι τον θέλει αντιπρόεδρο της επόμενης κυβέρνησής του...  

Κατασκευάζοντας τους τζιχαντιστές αυτοκτονίας του μέλλοντός μας...

Αν δεν είχαμε ξαναδεί το έργο και, μάλιστα, σχετικά πρόσφατα θα μπορούσαμε να ελπίζαμε σε ένα διαφορετικό φινάλε του. Μόνο που το ξαναείδαμε στις αρχές τού 21ου αιώνα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και το τέλος δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν οι πιο αφελείς ανάμεσά μας: οι ταλιμπάν επέστρεψαν στο Καμπούλ και η Βαγδάτη σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με την πρωτεύουσα μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας... 

Αν το τίμημα για να καταλυθεί μια δεσποτεία είναι να παραβιαστεί κάθε κανόνας τού διεθνούς δικαίου, να αναφλεγεί για μια ακόμα φορά η Μέση Ανατολή και να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά τζιχαντιστών αυτοκτονίας μάλλον αυτό είναι μεγάλο. Ιδίως όταν η διάδοχη κατάσταση στο Ιράν δεν αναμένεται πολύ πιο δημοκρατική. 

Θα ήταν μικρότερο αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδιζαν, για χάρη τής δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και τις υπόλοιπες δεσποτείες τής περιοχής, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν πρόκειται να το πράξουν. Αφήστε που πρόκειται για το πιο πικρό ανέκδοτο της ιστορίας να βομβαρδίζουν για τη δημοκρατία εκείνοι που ταυτοχρόνως διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα...

Όπως κι αν έχει, η Δύση παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με τη φωτιά, με ανυπολόγιστες σήμερα συνέπειες. Αν υπολογίσουμε, μάλιστα, πως όταν συγκρούονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια ούτε η χώρα μας μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Πολλώ δε μάλλον όταν αντί να κρατά διεθνείς ισορροπίες έχει παίξει τα ρέστα της ποντάροντας στην Ουάσιγκτον, η οποία ακόμα κι αν κερδίσει- δεν είναι και πολύ βέβαιο- δεν θα μοιράσει τα κέρδη της όπως ακριβώς το υπολογίζουμε...

Το Predator δεν ήταν ζήτημα φθοράς, ήταν αρχικό σχέδιο...

Ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ που αναγκάστηκε σε παραίτηση ήταν ο Ρ. Νίξον, το 1974, κι ο λόγος ήταν οι παρακολουθήσεις πολιτικών του αντιπάλων κι όχι μόνο. Γι' αυτό κι όταν μάθαμε για πρώτη φορά για το Predator, το 2022, πολλοί είχαμε υποθέσει πως αυτό θα οδηγούσε και στην παραίτηση Μητσοτάκη αφού ήταν από τότε φανερό ότι το κέντρο του είχε στηθεί στο Μαξίμου. 

Διαψευστήκαμε, όμως, οικτρά από τη στιγμή που το κατηγορητήριο δεν έφτασε ποτέ ως τον πρωθυπουργό. Η αλήθεια, όμως, βρίσκει πάντα, έστω και καθυστερημένα, το δρόμο της κι όταν τον βρίσκει οι συνέπειες για τους απατεώνες είναι βαρύτερες των αρχικών συνθηκών...

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται επτά χρόνια στην εξουσία και καλοβλέπει και μια τρίτη θητεία θα ήταν παράταιρο να μην μαστίζεται κι από ζητήματα διαφθοράς. Εν προκειμένω, ωστόσο, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στη φυσική φθορά των ηθικών αντανακλαστικών από την πολύχρονη διακυβέρνηση αλλά είναι συστημικό. Ο Κ. Μητσοτάκης επέλεξε από την πρώτη στιγμή να ελέγξει τα πάντα μέσω του επιτελικού κράτους, διάλεξε δηλαδή επί της ουσίας να κινηθεί ακόμα και στο μεταίχμιο ανάμεσα στη νομιμότητα και στην κατάχρηση εξουσίας προκειμένου να μην κυβερνήσει μόνο τριάμισι χρόνια, όπως συνέβη με τον πατέρα του. Αν μη τι άλλο, επέδειξε διορατικότητα...

Στη δίκη για τις υποκλοπές δεν παρέστησαν τα περισσότερα από τα θύματα, τα οποία κατείχαν ή και κατέχουν ακόμα δημόσια αξιώματα. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο. Το έκαναν για να μην εκθέσουν τον Μητσοτάκη; Εκβιάζονται; Το θεωρούν ήσσονος σημασίας γιατί πιστεύουν ότι είναι καθαρά κι άρα δεν φοβούνται τις αστραπές; 

Ό,τι κι αν συμβαίνει- σε συνδυασμό με την παραδοχή των στημένων ερωτήσεων από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην εξεταστική αλλά και τα ζητήματα κατασκοπείας- είναι προφανές ότι υπάρχει θέμα διαφάνειας στην καρδιά τής δημοκρατίας μας αλλά και λογοδοσίας των υπευθύνων, των πραγματικά υπευθύνων. Ίσως, λοιπόν, οι επόμενες εκλογές να είναι και μια καλή ευκαιρία για κάθαρση, η οποία ωστόσο μπορεί να προχωρήσει μόνο από εκείνους που δεν έχουν τα χέρια τους λερωμένα...

 

Which side are you on?...

Αν ο Ντ. Τραμπ μιλούσε ελληνικά θα το έκανε με τα λόγια και τη φωνή τού Αδ. Γεωργιάδη. Φυσικά δεν είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ που μιμείται τον υπουργό Υγείας αλλά το αντίστροφο κι αυτό προφανώς και δεν είναι τυχαίο. Ο Αδωνις ξέρει ότι δεν θα έχει καλύτερη ευκαιρία για να διεκδικήσει την ηγεσία τής ΝΔ και την πρωθυπουργία από τη σημερινή, όταν ανοίγει η μάχη τής διαδοχής κι ο τραμπισμός, που βρίσκεται τόσο κοντά στις δικές του ιδεοληψίες, θριαμβεύει. Και γι' αυτό δεν θα διστάσει να ξεστομίσει ακόμα και τα μεγαλύτερα ψέματα για να πετύχει το σκοπό του ούτε να προβεί και στις πιο χυδαίες ενέργειες, όπως συνέβη και στη Νίκαια με θύμα του τον γιατρό που σώζει ζωές...

Το δύσκολο ερώτημα είναι τι κάνουμε για να απαντήσουμε στον τραμπισμό όσοι αυτοπροσδιοριζόμαστε ως προοδευτικοί. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραδώσουμε τα όπλα. Αν μη τι άλλο, οι 200 της Καισαριανής θα μας καταριούνταν αν το κάναμε και με το δίκιο τους... 

Από την άλλη, όμως, προφυλασσόμαστε κι από τις προβοκάτσιες και η καλύτερη προστασία είναι να απαντάμε με τη νομιμότητα κι όχι με την επαναστατική γυμναστική, η οποία έχει αποδειχθεί διαχρονικά ατελέσφορη. Ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι τον Μάη του '68 ακολούθησε η επανεκλογή Ντε Γκωλ στην προεδρία τής Γαλλίας...

Η ζωή είναι κι επιλογές, πρωτίστως επιλογές. Δεν έχει και τόση σημασία αν αποδειχθούν σωστές ή λανθασμένες. Έτσι κι αλλιώς κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει με απόλυτη επιτυχία το μέλλον. Το ίδιο ισχύει και με την πολιτική. 

Είτε είσαι με όσους αδικούν είτε με τους αδικημένους, με τους πολλούς ή με τους λίγους, με τους ισχυρούς ή τους αδύναμους. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις γιατί ντρέπεσαι να πεις ξεκάθαρα ότι προκειμένου να επιβιώσεις δεν έχεις κανένα πρόβλημα να γίνεις και το απαραίτητο δεκανίκι τού συστήματος ξεπλένοντάς το...

   

  

Πόσο γρήγορα ξεχάσαμε τον Κοτζιά...

Όταν η κυβέρνηση Τσίπρα επιχειρούσε την επίλυση ενός εθνικού θέματος, του μακεδονικού, διέθετε την υποστήριξη και των ΗΠΑ. Δίχως αυτή την υποστήριξη, όπως και της Γερμανίας, τα πράγματα θα ήταν πολύ δυσκολότερα. Το επέλυσε, ωστόσο, υπερασπίζοντας τα εθνικά συμφέροντα και πάνω στην απόφαση των πολιτικών αρχηγών πριν τρεις δεκαετίες για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων. Σε καμία περίπτωση, άλλωστε, η σημερινή Βόρεια Μακεδονία δεν είχε προχωρήσει σε μια απόπειρα γενοκτονίας μόλις λίγους μήνες νωρίτερα...

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας, πέρα από την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, οφείλει και να σέβεται το διεθνές δίκαιο. Ιδίως η εξωτερική πολιτική μιας χώρας όπως η Ελλάδα η οποία ζει υπό την απειλή ενός αναθεωρητικού γείτονα. 

Κι επιπλέον δεν μπορεί να είναι αντιφατική. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να δηλώνουμε πως βρισκόμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία λόγω της, παράνομης φυσικά, εισβολής της στην Ουκρανία αλλά να κάνουμε ενεργειακά ντιλ με μια κυβέρνηση η οποία συνεχίζει να σκοτώνει γυναικόπαιδα στη Γάζα. Κι όταν, μάλιστα, αυτό γίνεται μήπως κι ο πρωθυπουργός μας αποκτήσει δίαυλο επικοινωνίας με τον Ντ. Τραμπ...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να διακόψουμε τις διπλωματικές μας σχέσεις με το Ισραήλ ή ακόμα και να μην προχωρούμε σε συμφωνίες μαζί του. Η αφέλεια δεν συγχωρείται στην πολιτική και στις πολιτικές ηγεσίες δεν επιτρέπεται η ηθική άνεση ενός ακτιβιστή. 

Αλίμονο όμως αν βάζουμε όλα μας τα αβγά σε ένα καλάθι, την ίδια ώρα μάλιστα που η Ρωσία εξάγει τον πόλεμο και στη Μεσόγειο κι όταν δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο Μπ. Νετανιάχου θα στείλει πλοία στο Αιγαίο για να πολεμήσουν μαζί μας. Η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική Κοτζιά έφερε αποτελέσματα εκεί που οι προκάτοχοί του είχαν αποτύχει. Θα έπρεπε, επομένως, να αποτελεί παράδειγμα αντί να πράττουμε τα ακριβώς αντίθετα... 

  

Πρώην φονιάδες των λαών Αμερικάνοι κάντε με κυβερνητικό εταίρο...

Είναι προφανές ότι η έλευση της Κ. Γκιλφόιλ στην Αθήνα μπορεί να άργησε λίγο αλλά υπήρχαν σοβαροί λόγοι γι' αυτό. Η πρέσβης των ΗΠΑ δεν ήρθε μόνο για να πηγαίνει στα μπουζούκια ούτε για να κλείνει ενεργειακές συμφωνίες. Κατέφτασε και για να κλειδώσει τη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. Είτε με τους σημερινούς παίκτες στην ελληνική πολιτική σκηνή είτε με αυτούς που θα προκύψουν μετά τις εκλογές...

Προφανώς θα είναι πολύ δύσκολο για οποιαδήποτε μονοκομματική κυβέρνηση να περάσει κάτι τέτοιο, έστω κι αν είναι η πιο ρεαλιστική επιλογή διασφάλισης μιας βιώσιμης ειρήνης με την Τουρκία. Είναι λογικό, συνεπώς, και οι Αμερικανοί να βολεύονται με μια συγκυβέρνηση όσο γίνεται περισσότερων κομμάτων ώστε να διασφαλίσουν το κλείσιμο μιας σοβαρής ανοιχτής πληγής στο νοτιοανατολικό άκρο τής Μεσογείου και να αποστασιοποιηθούν ακόμα περισσότερο από μια ήπειρο, την ευρωπαϊκή, που θεωρούν πως πεθαίνει κι όχι αδίκως. Κι αν, μάλιστα, αυτή η συγκυβέρνηση καλύπτει ένα ευρύτερο ιδεολογικό φάσμα τόσο το καλύτερο για την Ουάσιγκτον...

Σε αυτό το πλαίσιο, έχει την πολιτική του λογική παίκτες που μέχρι πρότινος μας μιλούσαν για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική να συγκλίνουν προς την ικανοποίηση των αμερικανικών συμφερόντων. Ιδίως όταν στο παρελθόν τα συνέδραμαν τα μέγιστα με διακρατικές συμφωνίες που ναι μεν ήταν εθνικώς επωφελείς αλλά και ταυτίστηκαν με την ικανοποίηση πάγιων επιθυμιών από την άλλη πλευρά τού Ατλαντικού. Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα μην εκπλαγείτε αν δείτε ένα μετεκλογικό σχήμα στο οποίο θα συμμετέχουν και πολιτικοί οι οποίοι στη νιότη τους βροντοφώναζαν "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι"... 

 

Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αμερικανικό...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης είχε αναλάβει την εξουσία, το 2019, είχε τονίσει από το βήμα τής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ πως τα ορυκτά καύσιμα ανήκουν στον προηγούμενο αιώνα. Τότε, βλέπετε, είχε στο μυαλό του να πουλήσει τη βίαιη απολιγνιτοποίηση της δυτικής Μακεδονίας, η οποία δεν σήμαινε ΑΠΕ αλλά αεριοποίηση σε όφελος γερμανικών συμφερόντων. Το τελευταίο χρονικό διάστημα, όμως, έχει γίνει πιο Ντόναλντ Τραμπ κι από τον Ντόναλντ Τραμπ. Μόνο "drill baby, drill" δεν μας έχει πει αλλά αν περιμένουμε λίγο ακόμα θα το εκστομίσει κι αυτό...

Φυσικά κι αντιλαμβάνομαι ότι η αλλαγή στάσης του (και) στα ενεργειακά ζητήματα σχετίζεται με το ότι στις ΗΠΑ κυβερνά άλλος σερίφης εδώ και περίπου ένα χρόνο. Αυτό που δυσκολεύομαι, ωστόσο, να αντιληφθώ είναι γιατί η Ελλάδα πρέπει να λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Ουάσιγκτον, εγκαταλείποντας μάλιστα συμμαχίες που κι αυτές φυσικά είναι αποικιοκρατικές- όπως με την Cosco στο λιμάνι τού Πειραιά-, αλλά τουλάχιστον δεν μας κατατάσσουν στους δεδομένους για κανέναν... 

Μόνο αν ο Μητσοτάκης έχει λάβει ισχυρές δεσμεύσεις πως τα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό θα επιλυθούν προς όφελος των εθνικών μας συμφερόντων θα μπορούσα να το δικαιολογήσω. Ο τελευταίος, πάντως, που πίστεψε κάτι τέτοιο ήταν ο ταξίαρχος Ιωαννίδης κι ακόμα το 37% της Κύπρου είναι κατεχόμενο...

Η δημόσια αντιπαράθεση ΗΠΑ- Κίνας για τα λιμάνια τού Πειραιά και της Ελευσίνας αν μη τι άλλο αποδεικνύει και το πώς αντιμετωπίζεται η Ελλάδα από τις μεγάλες δυνάμεις, ως "πεδίο βολής που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι". Σκεφτείτε απλώς αν θα ασκείτο η ίδια πίεση στον Τ. Ερντογάν για παρόμοιο ζήτημα και, κυρίως, πώς θα αντιδρούσε ο πρόεδρος της Τουρκίας. 

Πιθανότατα Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη θα συνομιλούσε με τον Τραμπ και Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο με τον Σι Τζινπίγκ. Αλλά εδώ δεν μπορούμε ούτε να προσάγουμε βιαίως τον Φραπέ, θα ασκήσουμε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική;...

  

  

Κιμ, ιδού ο στρατός σου...

Η πρέσβης των ΗΠΑ, η οποία θα μπορούσε και η ίδια να ήταν "σκυλί τής νύχτας" αν ήξερε καλύτερα ελληνικά, κάνει ντεμπούτο σε μπουζουξίδικο στο οποίο προσέρχεται η ελληνική ολιγαρχία. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερο παράδειγμα για την κατάσταση αυτήν τη στιγμή στη χώρα: η πολιτική κι επιχειρηματική της ελίτ τρέχει πίσω από τα φουστάνια τής εκλεκτής Τραμπ αποδεικνύοντας ότι δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε μπανανία...

Αν ο Αμερικανός πρόεδρος ενδιαφερόταν για την Ελλάδα θα γνώριζε- το λιγότερο- το όνομα του πρωθυπουργού της και δεν θα μας έστελνε την πρώην γκόμενα του γιου του η οποία μπορεί να γνωρίζει από εξωτερική πολιτική όσα και η Ελένη Μενεγάκη. Το ότι, από την άλλη, η άρχουσα- τρομάρα μας- τάξη έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά της υπό τις μελωδίες καψουροτράγουδων μαρτυρά πως το βλαχομπαρόκ τής Ψωροκώσταινας δεν έχει ακόμα σβήσει ύστερα από σχεδόν δύο αιώνες από τη σύσταση του ελληνικού κράτους... 

Τα ακριβά κοστούμια συνήθως συνοδεύονται από φτηνή αισθητική κι αυτό είδαμε να συγκεντρώνεται και το βράδυ τού Σαββάτου. Μια σύναξη κρατικοδίαιτων παλαιόπλουτων και νεόπλουτων μαζί με τις μαριονέτες τους στα υπουργεία και στη Βουλή...

Όλα αυτά θα μπορούσαν να ήταν κομμάτι μιας επιθεώρησης στο Δελφινάριο, μόνο που πίσω από την κωμωδία ελλοχεύει το δράμα μιας χώρας που κινδυνεύει με νέο εδαφικό ακρωτηριασμό εξαιτίας μιας κυβέρνησης που διαπραγματεύεται με βάση τις μπίζνες τού επικεφαλής της. Την ώρα που η Τουρκία δυναμώνει σε όλα τα μέτωπα εμείς χορεύουμε τσιφτετέλια στους ρυθμούς των αρκουδιάρηδων. Μην απορήσετε, συνεπώς, όταν σταματήσει ξαφνικά η μουσική να μην βρούμε καρέκλα να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τα νέα εθνικά μας σύνορα... 

 

Οι Αμερικάνοι δεν είναι πλέον φονιάδες, είναι φίλοι μας...

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν πως οι εγχώριες πολιτικές εξελίξεις θα περάσουν και μέσα από το Λευκό Οίκο του Ντ. Τραμπ. Κάποιοι μπορεί να πούνε πως μια τέτοια σκέψη είναι κατάλοιπο προηγούμενων σκοτεινών δεκαετιών, όταν πρωθυπουργούς διόριζε η Ουάσιγκτον κι όχι ο ελληνικός λαός. 

Δεν προκύπτει πως η νέα πρέσβης των ΗΠΑ θα ορίσει τον νέο επικεφαλής τής ελληνικής κυβέρνησης, σαν άλλος Πιουριφόι. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, τα ελληνοτουρκικά να κρίνουν πολλά, όπως και το χρόνο των εκλογών...

Θρυαλλίδα είναι πιθανό να αποτελέσει η φόρα Τραμπ, μετά τη Μέση Ανατολή κι ενδεχομένως το ουκρανικό, να φέρει στο ίδιο τραπέζι Ελλάδα και Τουρκία για να επιλύσουν τις συνοριακές τους διαφορές. Κι επειδή ο Αλ. Τσίπρας από το "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" έχει περάσει στο "οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας" έσπευσε να δημοσιεύσει σχετικό άρθρο στην εφημερίδα που διευθύνει ο Αλ. Παπαχελάς και η οποία βλέπει διαχρονικά με φιλία την άλλη όχθη τού Ατλαντικού. Το καλό rebranding, άλλωστε, θέλει και καλές δημόσιες σχέσεις και με την υπερδύναμη...

Κανείς δεν θα έπρεπε να είναι αντίθετος σε μια συμφωνία με την Τουρκία. Για να μπορέσει, όμως, να είναι δίκαιη και βιώσιμη πρέπει να έχει και τη στήριξη του συνόλου τού κοινοβουλευτικού, τουλάχιστον, κομματικού συστήματος. Αυτό προϋποθέτει συμφωνία πολιτικών αρχηγών, εθνική συνεννόηση και διπλωματική συνεργασία. Πόσο πιθανό είναι, όμως, να δούμε κάτι τέτοιο, ιδίως όσο πλησιάζουν οι εκλογές; Γι' αυτό και καλοδεχούμενη η όποια πρωτοβουλία τού Αμερικανού προέδρου, ωστόσο τον Κ. Μητσοτάκη δυσκολεύομαι να τον εμπιστευτώ να κλείσει μόνος του μια συμφωνία που θα είναι εθνικώς επωφελής. Πώς να συμβεί αυτό όταν δεν θα είναι προτεραιότητά του;...   

Make Hitler Great Again...

Στο τέλος τού Β' Παγκοσμίου πολέμου η ανθρωπότητα κοιτούσε τον εαυτό της στον καθρέφτη κι ένιωθε μόνο ντροπή. Και εκείνοι που τον προκάλεσαν κι αυτοί που τον άφησαν να συμβεί. Είχαν επιβάλει και είχαν επιτρέψει αντιστοίχως την κανονικοποίηση της μισαλλοδοξίας, του εθνικισμού, της βαρβαρότητας και του φασισμού. Γι' αυτό κι αποφάσισαν να οικοδομήσουν οργανισμούς, θεσμούς και διεθνές δίκαιο που να εξασφάλιζαν όσο γίνεται περισσότερο ότι δεν θα ξαναδούμε σε αυτόν τον πλανήτη το δίκαιο του ισχυρού να δημιουργεί ωκεανούς αίματος...

Ο Ντ. Τραμπ δεν είναι ο πρώτος που παραβιάζει αυτό το πλέγμα κανόνων προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ιμπεριαλιστικές του ονειρώξεις. Ιδίως οι αμερικανικές κυβερνήσεις έκαναν λάστιχο το διεθνές δίκαιο, στήριξαν πραξικοπήματα, εισέβαλαν σε κράτη, εφάρμοσαν δύο μέτρα και δύο σταθμά για παρόμοιες περιπτώσεις. 

Ακόμα κι όταν έκαναν όλα αυτά επιχειρηματολογούσαν χρησιμοποιώντας ως προμετωπίδα ή άλλοθι την ελευθερία και τη δημοκρατία. Ποτέ το διαχωρισμό και το μίσος, είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό. Το ότι ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ τα γράφει όλα αυτά στα ξανθά του τα μαλλιά λέει περισσότερα για τη μετάλλαξη των λαών και λιγότερα για τον ίδιο...

Έχουμε αποδεχθεί ως αληθινή κάθε συνωμοσία θεωρίας, έχουμε στοχοποιήσει κάθε μειονότητα κι ευπαθή ομάδα, έχουμε ξεπλύνει κάθε απατεώνα κι έχουμε στιγματίσει οποιαδήποτε προσπάθεια ενίσχυσης των ελευθεριών, των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας. Δεν ισχυρίζομαι πως δεν υπάρχουν τσαρλατάνοι οι οποίοι εργαλειοποιούν πανανθρώπινες ιδέες κι αξίες προς ίδιον όφελος ή που τις φτάνουν στα άκρα κι έτσι χάνουν το δίκιο τους. Ακόμα κι αυτοί, ωστόσο, οι οποίοι, για παράδειγμα, μιλούν για ανοιχτά σύνορα είναι πολύ πιο ακίνδυνοι από εκείνους που καλούν στην τοποθέτηση ναρκών σε αυτά. Μπορεί να είναι ουτοπικό να ισχυρίζεσαι πως δεν θα διασαλευτεί η κοινωνική συνοχή από την αθρόα είσοδο παράτυπων μεταναστών, είναι όμως πολύ μικρότερο το κακό από το να τα βάζεις με τον ικέτη τής Γης αντί γι' αυτούς που τον εξωθούν στο να εγκαταλείψει το σπίτι του... 

Ο Τραμπ κάποια στιγμή θα πάψει να είναι πρόεδρος. Ο ίδιος, ωστόσο, και οι αντιγραφείς του και στη χώρα μας έχουν ρίξει τη σπορά τού μίσους, οι καιροί τους ευνοούν και οι ανθοί που θα βγουν δεν μπορεί παρά να είναι του κακού...   

 

 

Στη σωστή πλευρά της αλητείας...

Η εισβολή τής Ρωσίας στην Ουκρανία συνιστούσε μια κατάφωρη, αν κι όχι πρωτοφανή, παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Όπως ήταν, άλλωστε, και η αντίστοιχη της Τουρκίας στην Κυπριακή Δημοκρατία το 1974... 

Η παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας ενός ανεξάρτητου κράτους δεν μπορεί να δικαιολογείται με επιχειρηματολογία τού 19ου αιώνα περί σφαιρών επιρροής ούτε με το ότι οι ΗΠΑ έχουν πράξει αντίστοιχα, με πιο πρόσφατο κραυγαλέο παράδειγμα το Ιράκ. Αν κάποιος διαφωνεί με όλα όσα μνημονεύω μάλλον συμφωνεί και με την κατάργηση του Διεθνούς Δικαστηρίου τής Χάγης, οπότε θα έκανε καλή παρέα με τον Αδ. Γεωργιάδη...

Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να ισχυρίζεται πως στρουθοκαμηλίζει στην περίπτωση του Ισραήλ γιατί η συμμαχία μαζί του εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα. Την ώρα που συντελείται μια γενοκτονία και σκοτώνονται μαζικά γυναικόπαιδα μια τέτοια στάση μάς προσβάλλει ως έθνος που έχει γνωρίσει παρόμοιες καταστάσεις, αλλά θα ήταν μια κάποια απάντηση. 

Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, να ισχυρίζεται πως ακολουθεί μια εξωτερική πολιτική αρχών και πως βρίσκεται στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας. Είμαστε στην ίδια πλευρά με αυτούς που εξολοθρεύουν έναν ολόκληρο λαό και με τη συμπεριφορά τους θέτουν σε άμεσο κίνδυνο και το δικό τους. Θα έλεγα, συνεπώς, πως απέχουμε τόσο πολύ από τη σωστή πλευρά τής Ιστορίας όσο η γη από τον ήλιο... 

Σε βάρος τής Ρωσίας έχουν επιβληθεί από το 2014 και την προσάρτηση της Κριμαίας κυρώσεις σε όλα τα επίπεδα. Έχει αποβληθεί ακόμα κι από τις αθλητικές διοργανώσεις κι ορθώς. Η Ρωσία είναι ένοχη αλλά δεν έχει εξαπολύσει ένα γενοκτονικό πόλεμο, σε αντίθεση με το Ισραήλ που μέχρι πρότινος τουλάχιστον απολάμβανε τα κλειστά μάτια πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων κι ακόμα απολαμβάνει την πολιτική μυωπία των ΗΠΑ. Το λιγότερο, επομένως, που πρέπει να κάνουμε ως Δύση είναι η επιβολή κυρώσεων, έστω και τώρα. Το απολύτως λιγότερο...

  

Ας συμμαχούσαμε και με τον Χίτλερ...

Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει περάσει προ πολλού ακόμα και το ακρότατο όριο της αναλογικής απάντησης στις τρομοκρατικές επιθέσεις τής 7ης Οκτωβρίου 2023. Το ότι δεν μπορούν να την υπερασπιστούν πια ακόμα και πολύ πρόθυμες και στο πρόσφατο παρελθόν να το κάνουν δυτικές κυβερνήσεις μιλά από μόνο του. Αν ο Μπ. Νετανιάχου συνεχίσει τη γενοκτονία σε λίγο δεν θα μπορεί να τον υπερασπιστεί ούτε η Γερμανία, παρά το άγος τού ναζισμού στις πλάτες της...

Μια κυβέρνηση, ωστόσο, στα νοτιοανατολικά τής Ευρώπης εξακολουθεί να σφυρίζει αδιάφορα, δήθεν για γεωστρατηγικούς λόγους κι όχι γιατί έχει αυτοαναγορευτεί σε προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ. Χρησιμοποιεί, μάλιστα, πρωθύστερα επιχειρήματα για να δικαιολογηθεί, όπως το ότι γειτονικά κράτη συνάπτουν συμμαχίες με την Τουρκία κι επομένως πρέπει να διατηρήσουμε ζωντανή τη συμμαχία με το Ισραήλ. Μόνο που πέρα από τους στοιχειώδεις ανθρωπιστικούς λόγους που θα όφειλαν από μόνοι τους να λειτουργούν ως καμπάνες, κανείς δεν μας έχει εξηγήσει από το Μαξίμου ή από τη Βασιλίσσης Σοφίας γιατί, για παράδειγμα, η Λιβύη και η Αίγυπτος μας άφησαν στα κρύα του λουτρού για χάρη τής Άγκυρας...

Η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να στηρίζει το Ισραήλ στη γενοκτονική του μανία, η οποία πρώτα και κύρια προσβάλλει τους έξι εκατομμύρια νεκρούς τού Ολοκαυτώματος, ακόμα κι αν ο Νετανιάχου μας υποσχόταν την Πόλη και την Αγιά Σοφιά. Αν ήταν έτσι, κακώς δεν συμπαραταχθήκαμε και με τον Χίτλερ στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος εμπνεόταν από το αρχαιοελληνικό κάλλος... 

Την ώρα που το εβραϊκό κράτος επιχειρεί να βάλει την οριστική ταφόπλακα στην αναγνώριση παλαιστινιακού αντιστοίχου του η μόνη στάση που μπορεί να μας απαλλάξει από την αιώνια ντροπή είναι να σταθούμε απέναντί του χωρίς ναι μεν αλλά. Οποιαδήποτε άλλη στάση θα μας απαξιώνει και στις επόμενες γενιές... 

  

Χάσαμε ενώ δεν χρειαζόταν καν να παίξουμε...

Τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει για τα βατράχια αν οι βούβαλοι αποφασίζουν για το μέλλον τους δίχως καν την πρόφαση ενός διεθνούς οργανισμού ή του διεθνούς δικαίου. Το ότι ΗΠΑ και Ρωσία καθορίζουν το μέλλον τής Ουκρανίας χωρίς την Ουκρανία είναι τόσο ασφαλές και για τα εθνικά μας συμφέροντα όσο και η πιθανότητα ΗΠΑ και Τουρκία να αποφασίσουν για το μέλλον τής Κύπρου χωρίς την Κύπρο. Οι μεγάλες δυνάμεις είναι φύσει ιμπεριαλιστικές, το να παριστάνουμε πως υπάρχουν ανάμεσά τους καλές και κακές για τα ελληνικά συμφέροντα είναι σαν να πιστεύουμε ότι το λιοντάρι θα επιλέξει να φάει την καμηλοπάρδαλη από το ελάφι κι όχι και τα δύο...

Όποιος επιχαίρει για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 μάλλον θεωρεί πως η Κύπρος κείται μακράν. Όποιος, όμως, επίσης, θεωρεί πως η Μόσχα δεν θα αντιδρούσε στην ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ έχει και την αφέλεια πως οι ΗΠΑ δεν θα αντιδρούσαν αν το Μεξικό εντασσόταν στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, την αντίστοιχη ασιατική ΕΕ υπό την υψηλή προστασία τής Ρωσίας και της Κίνας. Φυσικά και σε θεωρητικό επίπεδο οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Όπως, όμως, κι εμείς μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και οι Ουκρανοί αποδέχθηκαν να εμπλακούν σε έναν πόλεμο που αναπόφευκτα θα τους οδηγούσε στη συντριβή μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν πρόσκαιρα παιχνίδια των μεγάλων δυνάμεων...

Το να παριστάνουμε τους σοκαρισμένους για το ότι οι ισχυροί τού πλανήτη τον μοιράζουν σε μια σύνοδο κορυφής είναι σαν να ξέρουμε μόνο ότι η Γιάλτα είναι ένα όμορφο παραλιακό θέρετρο της Κριμαίας κι όχι κι ο διαμορφωτής των μεταπολεμικών γεωπολιτικών συσχετισμών. Φυσικά και δεν μπορούμε να το επικροτούμε αλλά αν ύστερα από 80 χρόνια από το τέλος τού Β' Παγκοσμίου πολέμου το μόνο που έχει να παρουσιάσει η Ευρώπη ως αντιστάθμισμα στον αμερικανικό και στο ρωσικό ιμπεριαλισμό είναι η Ούρ. φον ντερ Λάιεν μάλλον απέχουμε πολύ ακόμα από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Όσο για την ελληνική κυβέρνηση, η οποία είχε κηρύξει τον πόλεμο στη Ρωσία πριν τριάμισι χρόνια, της έχω νέα: Κυριάκο χάσαμε ενώ δεν χρειαζόταν καν να παίξουμε...

 

Ο νάνος που παριστάνει τον γίγαντα με πήλινα πόδια...

Δεν χρειαζόταν να πληροφορηθούμε τη διπλωματική ήττα τής Ευρώπης από τις ΗΠΑ και για τους δασμούς για να επιβεβαιώσουμε ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι ένας χάρτινος πύργος. Εδώ και πολλά χρόνια, πριν ακόμα την κρίση τού ευρώ, είχε περιέλθει σε τέλμα το οποίο γιγαντώθηκε με μια ανεξέλεγκτη διεύρυνση που το γέμισε με δούρειους ίππους, ιδίως της Ρωσίας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το ενδυνάμωσε. Κι αν δεν είχαν χρησιμοποιηθεί τα PIGS- ανάμεσά τους και η Ελλάδα- ως αποδιοπομπαίοι τράγοι ή δεν ήταν τα κάθε λογής ευρωπαϊκά κονδύλια πάνω στα οποία στηρίζονται ολόκληρα κρατικά συστήματα εξουσίας- το βλέπουμε εδώ και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ- η ευρωπαϊκή ιδέα θα ήταν τόσο δημοφιλής στους λαούς της όσο ένας οπαδός τού Παναθηναϊκού στο Πασαλιμάνι...

Την ίδια ώρα κατά την οποία στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο κατοικοεδρεύει μια γραφειοκρατία που σιτίζεται πλουσιοπάροχα κι επομένως έχει κάθε λόγο να πιστεύει στο ευρωπαϊκό όνειρο αφού με αυτό γεμίζει τους λογαριασμούς της οι ευρωπαϊκοί λαοί παραδίδονται στην ακροδεξιά ακριβώς γιατί είναι η μόνη αυτή τη στιγμή που δεν τους παραμυθιάζει για την εξέλιξη της ΕΕ. Φυσικά και δεν ασπάζομαι το ξενοφοβικό, μισαλλόδοξο και ρατσιστικό περιεχόμενο της επιφανειακής ρητορικής της αλλά αν η Αριστερά- ευρωπαϊκή κι ελληνική- δεν σταματήσει να στρουθοκαμηλίζει θα εξακολουθεί να χάνει ψηφοφόρους από προνομιακά της ακροατήρια με τον ίδιο τρόπο που τα κέρδισε ο Ντ. Τραμπ στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού... 

Η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει ποτέ μια ενιαία πολιτική οντότητα γιατί ο Έλληνας ή ο Γερμανός θα αισθάνεται πρώτα Έλληνας ή Γερμανός και μετά ευρωπαίος. Κι όποια προσπάθεια γίνει για να αλλάξει αυτό άνωθεν το μόνο που θα πετύχει θα είναι την ακόμα μεγαλύτερη κανονικοποίηση του ακροδεξιού λόγου...

Αν οι περισσότεροι Έλληνες γνώριζαν πόσα τσεπώνει ένας μέσος ευρωπαίος γραφειοκράτης τα ποσοστά στήριξης της ΕΕ θα είχαν πέσει στο ναδίρ, ενδεχομένως χαμηλότερα κι από την περίοδο της μνημονιακής κρίσης. Ο κοινοτικός προϋπολογισμός, άλλωστε, θα εξοικονομούσε ουκ ολίγους πόρους αν στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο δεν έτρωγαν με χρυσά κουτάλια ή αν δεν ταξίδευαν στα πέρατα του κόσμου στη business class. 

Όχι μόνο, όμως, δεν συμβαίνει αυτό αλλά εισερχόμαστε σε μια πολεμική οικονομία προς αντιμετώπιση ενός εχθρού ο οποίος, στην ουσία, δεν μας απειλεί, τη Ρωσία. Ούτε καν η Ουκρανία θα απειλείτο αν κάποιοι δεν προβόκαραν την εισβολή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο μαλακό υπογάστριο της ρωσικής αρκούδας. Με αυτά και με άλλα, είναι χίλιες φορές προτιμότερο η Ευρώπη να ενισχύσει την αναπτυξιακή και κοινωνική της πολιτική από το να παριστάνει τον γίγαντα που ουδέποτε υπήρξε ως σύνολο και ουδέποτε θα γίνει...