Μεταναστεύαμε, μεταναστεύουμε, θα μεταναστεύουμε...

Το μόνο που με εξέπληξε με τους 15 νεκρούς μετανάστες στη Χίο είναι το ότι δεν συνέβη παρόμοια πολύνεκρη τραγωδία νωρίτερα. Όταν πριν τρία χρόνια πνίγηκαν σχεδόν 600 άνθρωποι στην Πύλο με ευθύνη τού ελληνικού Λιμενικού- πιστοποιημένη πλέον από ανεξάρτητες εγχώριες και διεθνείς Αρχές- χωρίς να τιμωρηθεί κανείς, όταν ο προηγούμενος υπουργός Μετανάστευσης ήταν ο Μ. Βορίδης και νυν ο Θ. Πλεύρης, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο είχε πει πως η φύλαξη των συνόρων απαιτεί και νεκρούς, να βάλουμε νάρκες στο Αιγαίο κι "ο ανθρωπισμός είναι μόνο για τους Έλληνες"- νομίζω πως από θαύμα πέρασαν σχεδόν τρία έτη από την τελευταία τραγωδία. Κι από θαύμα, μάλλον, θα χρειαστούν άλλα τόσα, ύστερα κι από τα συγχαρητήρια Πλεύρη στο Λιμενικό από τις πρώτες ώρες χωρίς να ξέρουμε το μερίδιο της δικής του ευθύνης για τόσους θανάτους...

Φυσικά και οι διακινητές έχουν τεράστιες ευθύνες, όπως οποιοσδήποτε εκμεταλλεύεται αισχρά την ανάγκη ενός ανθρώπου προκειμένου να προσποριστεί οικονομικά οφέλη. Το να τους κατηγορείς, ωστόσο, αποκλειστικώς για τους πνιγμούς στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, όπως κάνει η κυβέρνηση, είναι σαν να ισχυρίζεσαι πως αν δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, βαπόρια κι αεροπλάνα οι άνθρωποι δεν θα μετακινούνταν από τόπο σε τόπο. Το έκαναν κι όταν δεν υπήρχαν, θα το κάνουν κι όταν θα μπορούμε να διακτινιζόμαστε από σημείο σε σημείο. Κι εμείς οι ίδιοι, εξάλλου, ως έθνος προκύψαμε από μετακινούμενα φύλα...

Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η Αριστερά έχει κατανοήσει το βάθος τού ζητήματος της μετανάστευσης, νόμιμης και παράτυπης. Ακόμα κι αν αύριο, με ένα μαγικό ραβδί, τελείωναν οι πόλεμοι, η φτώχεια και η καταπίεση, όλοι στον κόσμο είχαν από μία αξιοπρεπή εργασία και χρήματα για να ζήσουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους, και πάλι θα υπήρχαν άνθρωποι που θα μετανάστευαν. Μπορεί να ήταν λιγότεροι αλλά θα υπήρχαν γιατί είναι στη φύση τού ανθρώπου να αναζητά αυτό που πιστεύει ως καλύτερο, να μην κάθεται στα αβγά του, να ζει κι όχι απλώς να αναπνέει... 

  

 

Πρώην φονιάδες των λαών Αμερικάνοι κάντε με κυβερνητικό εταίρο...

Είναι προφανές ότι η έλευση της Κ. Γκιλφόιλ στην Αθήνα μπορεί να άργησε λίγο αλλά υπήρχαν σοβαροί λόγοι γι' αυτό. Η πρέσβης των ΗΠΑ δεν ήρθε μόνο για να πηγαίνει στα μπουζούκια ούτε για να κλείνει ενεργειακές συμφωνίες. Κατέφτασε και για να κλειδώσει τη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. Είτε με τους σημερινούς παίκτες στην ελληνική πολιτική σκηνή είτε με αυτούς που θα προκύψουν μετά τις εκλογές...

Προφανώς θα είναι πολύ δύσκολο για οποιαδήποτε μονοκομματική κυβέρνηση να περάσει κάτι τέτοιο, έστω κι αν είναι η πιο ρεαλιστική επιλογή διασφάλισης μιας βιώσιμης ειρήνης με την Τουρκία. Είναι λογικό, συνεπώς, και οι Αμερικανοί να βολεύονται με μια συγκυβέρνηση όσο γίνεται περισσότερων κομμάτων ώστε να διασφαλίσουν το κλείσιμο μιας σοβαρής ανοιχτής πληγής στο νοτιοανατολικό άκρο τής Μεσογείου και να αποστασιοποιηθούν ακόμα περισσότερο από μια ήπειρο, την ευρωπαϊκή, που θεωρούν πως πεθαίνει κι όχι αδίκως. Κι αν, μάλιστα, αυτή η συγκυβέρνηση καλύπτει ένα ευρύτερο ιδεολογικό φάσμα τόσο το καλύτερο για την Ουάσιγκτον...

Σε αυτό το πλαίσιο, έχει την πολιτική του λογική παίκτες που μέχρι πρότινος μας μιλούσαν για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική να συγκλίνουν προς την ικανοποίηση των αμερικανικών συμφερόντων. Ιδίως όταν στο παρελθόν τα συνέδραμαν τα μέγιστα με διακρατικές συμφωνίες που ναι μεν ήταν εθνικώς επωφελείς αλλά και ταυτίστηκαν με την ικανοποίηση πάγιων επιθυμιών από την άλλη πλευρά τού Ατλαντικού. Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα μην εκπλαγείτε αν δείτε ένα μετεκλογικό σχήμα στο οποίο θα συμμετέχουν και πολιτικοί οι οποίοι στη νιότη τους βροντοφώναζαν "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι"... 

 

Πώς θα ζητήσει συναίνεση για Τουρκία από αυτούς που πούλησαν τη Μακεδονία και τη Θράκη;...

Δεν είναι καθόλου κακό να ανοίξει μια βεντάλια συζητήσεων με την Τουρκία για περισσότερα θέματα από την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Σε διαφορετική περίπτωση θα ανακυκλώνουμε εντάσεις που πυροδοτούν αμοιβαίως τον εθνικισμό και την ανασφάλεια. Μπορεί, όμως, να στηρίξει αυτό το εγχείρημα ένας πολιτικός ο οποίος στην προεκλογική περίοδο κατηγορούσε την αξιωματική αντιπολίτευση για εσχάτη προδοσία (και) ως προς τη Θράκη; Μάλλον όχι...

Δεν θα έχει κάθε δικαίωμα ο ΣΥΡΙΖΑ να αρνηθεί να συναινέσει στην αλλαγή τής εθνικής γραμμής όταν αυτό του απαιτηθεί από ένα κόμμα που το κατηγόρησε για εθνική εξαίρεση και για τη Συμφωνία των Πρεσπών; Γιατί να δεχθεί να αναλάβει ξανά το πολιτικό κόστος, όταν μάλιστα του το απαιτεί ένα κόμμα που δεν ανάλαβε ποτέ κανένα; Δεν ισχυρίζομαι πως η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να το παίξει βαρύ πεπόνι, αλλά κάποιοι θα πρέπει επιτέλους να πάψουν να δοξάζονται με την τοξικότητα για την οποία κατηγορούν μονίμως τους άλλους...

Έτσι κι αλλιώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να κερδίσει κάτι αντιπολιτευόμενος τον Κ. Μητσοτάκη από τα δεξιά. Ιδίως όταν στη Βουλή έχουμε υπερπληθωρισμό ακροδεξιών. Το διεθνές δίκαιο και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι οι μόνοι που μπορούν να δώσουν λύσεις, αλλά κυρίως η αναγνώριση από την πλευρά μας ότι δεν έχουμε όλα τα δίκια με το μέρος μας, ότι δεν μπορούμε για παράδειγμα να απομονώνουμε την Τουρκία από τη Μεσόγειο γιατί έχουμε μια κουτσουλιά στο χάρτη που λέγεται Καστελόριζο. Όταν, όμως, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό, και το αριστερό, έχει εκπαιδεύσει το λαό να πιστεύει ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές είναι μια υπόθεση καλού και κακού τότε προφανώς και οποιαδήποτε υποχώρηση θα χαρακτηριστεί προδοσία. Εν προκειμένω, όπως έστρωσες θα κοιμηθείς Κυριάκο... 

 

 

Οι Σμυρνιοί, οι Κύπριοι και οι Καλυμνιώτες ακόμα περιμένουν τον έκτο στόλο...

Όταν η μετεμφυλιακή δεξιά είχε ανεβεί σύσσωμη στο αμερικανικό άρμα είχε και μερικές καλές δικαιολογίες. Οι ΗΠΑ μας είχαν δώσει χρήματα στο πλαίσιο του σχεδίου Μάρσαλ, το οποίο ξεζούμισαν οι δωσίλογοι της Κατοχής, και ήταν μία από τις δύο υπερδυνάμεις τής εποχής. Σήμερα, όμως, οι ΗΠΑ μας παίρνουν λεφτά, είτε για πολεμικούς εξοπλισμούς είτε για υγροποιημένο φυσικό αέριο, και είναι απλώς μία από τις περισσότερες από δύο μεγάλες δυνάμεις τής εποχής...

Τι κερδίζουμε, συνεπώς, από το να είμαστε προβλέψιμος και δεδομένος σύμμαχος, σε βαθμό που να κυκλοφορούμε μπροστά της με κατεβασμένα τα βρακιά, για μία μόνο από τις μεγάλες δυνάμεις; Ακούσατε μήπως τον Τ. Μπάιντεν να δηλώνει πως θα τραβήξει το αφτί τού Τ. Ερντογάν; Κι αν ακόμα το δήλωνε ποιος πιστεύει ότι οι Αμερικανοί θα στείλουν τον έκτο στόλο στο Αιγαίο ή στη νοτιοανατολική Μεσόγειο για να υπερασπιστούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας; Οι Σμυρνιοί τον περιμένουν από το 1922, οι Κύπριοι από το 1974 και οι Καλυμνιώτες από το 1996...

Ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε στο Κογκρέσο σαν να ήταν Αμερικανός κι εδώ τα γιουσουφάκια του πανηγυρίζουν για τους ύμνους που γράφονται για τον πρωθυπουργό στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού. Την επομένη, βεβαίως ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ συνάντησε τον ομόλογό του της Τουρκίας πίσω από κλειστές πόρτες, κάνοντας το ανατολίτικο παζάρι που οι πορφυρογέννητοι σνομπάρουν αλλά είναι κι αυτό που φέρνει αποτελέσματα στην εξωτερική πολιτική. Ο κόσμος μας ανακατατάσσεται, αν δεν βρίσκεται και στα πρόθυρα ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, κι εμείς άδουμε για χάντρες και καθρεφτάκια...

 

 

Η Μεσόγειος δεν μπορεί να γίνει ελληνική θάλασσα γιατί έχουμε το Καστελόριζο...

Στην Ελλάδα ζούμε με την ψευδαίσθηση πως το διεθνές δίκαιο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μας, πως ό,τι περιλαμβάνεται σε αυτό δικαιώνει τη χώρα μας απέναντι στην Τουρκία. Την ίδια ώρα, επικαλούμαστε συνεχώς τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, την οποία όμως δεν έχει υπογράψει η Τουρκία. Καλούμε, δηλαδή, τη γείτονα να σεβαστεί μια συμφωνία την οποία δεν έχει υπογράψει, αφού δεν τη συμφέρει κι αυτό θεωρούμε πως συμβαδίζει με το Διεθνές Δίκαιο...

Πριν μερικές εβδομάδες έπεσαν οι ελλαδέμποροι να φάνε τον Χρήστο Ροζάκη γιατί είπε πως το Καστελόριζο κείται μακράν της ηπειρωτικής, αλλά και της υπόλοιπης νησιωτικής χώρας. Λες κι αυτό δεν ισχύει ή λες κι αν δεν το έλεγε δεν το έχουν υπόψη στο εξωτερικό ή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης- αν φτάσουμε ποτέ εκεί, τουλάχιστον χωρίς να έχει προηγηθεί πολεμική εμπλοκή. Το δικαίωμα ανακήρυξης κι οριοθέτησης ΑΟΖ εμπίπτει κι αυτό στη διαδικασία τής αναλογικής και μη καταχρηστικής άσκησής του, αλλά εμείς πιστεύουμε ότι μπορούμε να μετατρέψουμε τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο σε ελληνική θάλασσα επειδή έχουμε το Καστελόριζο όταν η Τουρκία διαθέτει χιλιάδες χιλιόμετρα ηπειρωτικής ακτογραμμής στα νοτιοανατολικά...

Αν, εξάλλου, επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ν.μ. δεν είναι η Τουρκία που θα φέρει τα περισσότερα προσκόμματα, αλλά η Ρωσία. Κι αυτό γιατί θα περιοριστούν κατά πολύ τα διεθνή ύδατα και η ανέξοδη ρωσική πρόσβαση στη Μεσόγειο. Κοντολογίς, η επέκταση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, ασχέτως αν μας αρέσει ή όχι, περνά μέσα από τη συνεννόηση και με την Άγκυρα, είτε αυτή τη βαφτίσουμε συνδιαχείριση, που μας ενοχλεί ως έννοια, είτε δίκαιη μοιρασιά, που είναι και το ορθότερο...