Ελπίδα για τη Ρωσία μπορεί, για τη δημοκρατία καμία...

Πριν τρεις μήνες περίπου στις δημοσκοπήσεις καταγραφόταν μια σημαντική κοινή δεξαμενή ψηφοφόρων των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού, κυρίως προοδευτικής ιδεολογικής κατεύθυνσης. Από τότε η πρόεδρος της Ελπίδας για τη Δημοκρατία κάνει τα πάντα για να πείσει αυτή την κρίσιμη εκλογική μάζα πως δεν αποτελεί ελπίδα για τη δημοκρατία αλλά για την ακροδεξιά. Κι όπως φάνηκε κι από την τοποθέτηση Γρατσία για τις γυναικοκτονίες, τα καταφέρνει μια χαρά...

Ακόμα δεν είναι αργά για να μας εκπλήξει θετικώς και πράγματι η Μαρία των Τεμπών είναι η μοναδική που διαθέτει μαζική λαϊκή υποστήριξη που δεν τροφοδοτείται από τους ολιγάρχες, σε αντίθεση με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να φανταστώ την ανακοίνωση από την πλευρά της ενός προοδευτικού προγράμματος ύστερα από τις αμβλώσεις, τους εισβολείς τού Αιγαίου και τις γυναικοκτονίες. Ιδίως με το ρωσικό θίασο που την συνοδεύει και, στην ουσία, την χειραγωγεί μακριά από οτιδήποτε θυμίζει 21ο αιώνα κι όχι μεσαίωνα...

Λίγο, πάντως, ενδιαφέρουν όλα αυτά την Καρυστιανού, η οποία βλέπει αυτό που βλέπουμε όλοι μας: πως όσο περισσότεροι φτάσουν στις κάλπες τόσο πιο ακροδεξιά θα είναι η ψήφος (ο όρος "AltRight" απλώς κάνει μια προσπάθεια εξευγενισμού τού φασισμού). Το βλέπουν και στο Μαξίμου, γι' αυτό και θέλουν να συνταγματοποιήσουν ακόμα και την προστασία τής σημαίας λες και βρισκόμαστε στο 1830, το ελληνικό κράτος μόλις ιδρύεται και είναι φυσιολογικό να αισθάνεται ανασφαλές ακόμα και για τα σύμβολά του. Υπό αυτή την έννοια περιμένω σύντομα από την Ελπίδα για τη Ρωσία να μας επιχειρηματολογήσει, ανάμεσα σε άλλα, και για την αναγκαιότητα επιστροφής τής θανατικής ποινής...   

 

Αν όλα αυτά έχουν καλή κατάληξη θα πρέπει να σκίσουμε όλα τα βιβλία της Ιστορίας...

Δεν υπάρχει πράξη, ακόμα και η πιο καλοπροαίρετη, που να μην έχει συνέπειες, πολλές φορές και τραγικές. Γι' αυτό και τα έλλογα όντα οφείλουν να τις υπολογίζουν, στο μέτρο τού ανθρωπίνως δυνατού φυσικά, πριν προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουμε να ανοίξουμε το Κουτί της Πανδώρας με απρόβλεπτες παρενέργειες. Όπως, δηλαδή, συμβαίνει τώρα με το Ιράν...

"Μα, θέλετε τη διαιώνιση του θεοκρατικού καθεστώτος των φονταμενταλιστών που καταπιέζει τον πληθυσμό του; Και πώς θα ανατραπεί όταν ο λαός του είναι άοπλος κι αυτό εξοπλισμένο σαν αστακός κι έχει την υποστήριξη ισχυρών δυνάμεων, όπως η Κίνα και η Ρωσία; Με τριαντάφυλλα και φιλάκια"; 

Πολύ εύλογα όλα αυτά τα ερωτήματα, μόνο που δεν προσμετρούν τις παγκόσμιες συνέπειες, οι οποίες φυσικά αγγίζουν και την Ελλάδα. Γιατί ακόμα κι αν καταρρεύσουν οι μουλάδες- αυτή τη στιγμή, πάντως, ούτε αυτό μοιάζει εύκολο- θα έχουν πρώτα καταρρεύσει το παγκόσμιο μεταπολεμικό σύστημα που εξασφάλισε μια μακρά περίοδο ειρήνης στη Δύση και το προσφυγικό θα επανέλθει σε ρυθμούς 2015, όπως πολύ πιθανό και η τρομοκρατία... 

Αφήστε που οι υπόλοιπες δεσποτείες τού Κόλπου, οι οποίες, ως προς τις γυναίκες τουλάχιστον, είναι ακόμα πιο αυταρχικές, θα παραμείνουν ακλόνητες και ξεπλυμένες από το δυτικό κόσμο. Με λίγα λόγια, για να κάνουμε το Ιράν μια δυτική δημοκρατία- αν και δεν βλέπω πώς αυτό θα γίνει όταν ο πρόεδρος μιας άλλης χώρας θέλει να επιβάλει τη δικής του επιλογής ηγεσία- θα έχουμε τινάξει στον αέρα την ανθρωπότητα...

Όσο για τη χώρα μας, τα πολλά λόγια είναι περιττά. Ποιος μπορεί πλέον, με λίγο μυαλό στο κεφάλι του κι όχι εθνικιστικές μπαρούφες, να εκπλήσσεται όταν το "Κίμων" κατευθύνεται στο Ισραήλ για το ότι η πολεμική μας εμπλοκή ελάχιστη σχέση είχε με την προστασία τής Κύπρου, η οποία εργαλειοποιήθηκε χυδαία από τους ελλαδέμπορες; Ποιος είναι δυνατό να κοιμάται ήσυχος για το ότι η τουρκική πολεμική αεροπορία επέστρεψε στα κατεχόμενα, ενδεχομένως κι ως παρενέργεια- αφορμή των δικών μας πολεμικών αποστολών; Ποιος, εν τέλει, δύναται να κοιμάται ήσυχος και να μην φοβάται ευλόγως πως όλα αυτά μόνο καλή κατάληξη δεν θα έχουν;... 

 

 

Πόσο γρήγορα ξεχάσαμε τον Κοτζιά...

Όταν η κυβέρνηση Τσίπρα επιχειρούσε την επίλυση ενός εθνικού θέματος, του μακεδονικού, διέθετε την υποστήριξη και των ΗΠΑ. Δίχως αυτή την υποστήριξη, όπως και της Γερμανίας, τα πράγματα θα ήταν πολύ δυσκολότερα. Το επέλυσε, ωστόσο, υπερασπίζοντας τα εθνικά συμφέροντα και πάνω στην απόφαση των πολιτικών αρχηγών πριν τρεις δεκαετίες για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων. Σε καμία περίπτωση, άλλωστε, η σημερινή Βόρεια Μακεδονία δεν είχε προχωρήσει σε μια απόπειρα γενοκτονίας μόλις λίγους μήνες νωρίτερα...

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας, πέρα από την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, οφείλει και να σέβεται το διεθνές δίκαιο. Ιδίως η εξωτερική πολιτική μιας χώρας όπως η Ελλάδα η οποία ζει υπό την απειλή ενός αναθεωρητικού γείτονα. 

Κι επιπλέον δεν μπορεί να είναι αντιφατική. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να δηλώνουμε πως βρισκόμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία λόγω της, παράνομης φυσικά, εισβολής της στην Ουκρανία αλλά να κάνουμε ενεργειακά ντιλ με μια κυβέρνηση η οποία συνεχίζει να σκοτώνει γυναικόπαιδα στη Γάζα. Κι όταν, μάλιστα, αυτό γίνεται μήπως κι ο πρωθυπουργός μας αποκτήσει δίαυλο επικοινωνίας με τον Ντ. Τραμπ...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να διακόψουμε τις διπλωματικές μας σχέσεις με το Ισραήλ ή ακόμα και να μην προχωρούμε σε συμφωνίες μαζί του. Η αφέλεια δεν συγχωρείται στην πολιτική και στις πολιτικές ηγεσίες δεν επιτρέπεται η ηθική άνεση ενός ακτιβιστή. 

Αλίμονο όμως αν βάζουμε όλα μας τα αβγά σε ένα καλάθι, την ίδια ώρα μάλιστα που η Ρωσία εξάγει τον πόλεμο και στη Μεσόγειο κι όταν δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο Μπ. Νετανιάχου θα στείλει πλοία στο Αιγαίο για να πολεμήσουν μαζί μας. Η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική Κοτζιά έφερε αποτελέσματα εκεί που οι προκάτοχοί του είχαν αποτύχει. Θα έπρεπε, επομένως, να αποτελεί παράδειγμα αντί να πράττουμε τα ακριβώς αντίθετα... 

  

Ε, όχι, δεν θα πολεμήσουμε και στο Ταλίν για να μην πέσει ο Μητσοτάκης...

Τα φέρετρα του Ν. Δένδια και η ακυβερνησία τού Κ. Τασούλα έχουν μία κοινή συνισταμένη κι αυτή λέγεται φόβος. Μια κοινωνία στην οποία "υπόσχονται" νεκρούς από έναν Γ' Παγκόσμιο πόλεμο και πως δεν θα έχει κυβέρνηση αν δεν δώσει ξανά αυτοδυναμία στον Κυρ. Μητσοτάκη είναι και μια κοινωνία που αποδέχεται τη σημερινή της εξαθλίωση σε όλους τους τομείς με τη στωικότητα ενός πιστού που ανέχεται τα πάντα σε αυτήν τη ζωή με την προσδοκία τής βασιλείας των ουρανών. Μια κοινωνία στην οποία οι πόλεμοι και η πολιτική αστάθεια παρουσιάζονται σαν φυσικά φαινόμενα κι όχι ως ανθρώπινα δημιουργήματα είναι ικανή να απορροφήσει την ταπείνωσή της ως δίκαιο μαρτύριο, τον αυτοεξευτελισμό της ως αναπόδραστη τιμωρία...  

Αν η Ευρώπη δεν θέλει να πολεμήσει με τη Ρωσία μπορεί, πολύ απλά, να απαιτήσει να γίνουν εκλογές στην Ουκρανία για να δούμε πόσο δημοφιλές είναι το διεφθαρμένο καθεστώς Ζελένσκι. Αντί να συνεχίσουμε να το προμηθεύουμε και με όπλα ας το υποχρεώσουμε τουλάχιστον να καθίσει στα σοβαρά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ώστε να μην οδηγηθούμε και στην ενεργειακή χρεοκοπία επειδή το καλομαθημένο παιδί τής Δύσης πιστεύει ότι αξίζει να μας σύρει σε μια νέα παγκόσμια καταστροφή αρκεί να μην παραχωρήσει το ρωσόφωνο Ντονιέτσκ. 

Ούτε θα πάμε να πολεμήσουμε στις βαλτικές χώρες για να ικανοποιήσουμε τις δικές τους διαχρονικές ρωσοφοβίες. Καταδικάζουμε και δικαίως τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αλλά υπάρχει κι ένα όριο στο τι πρέπει να κάνουμε για να τερματιστεί. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι ο πυρηνικός όλεθρος...

Παρομοίως, το να μιλάς για ακυβερνησία ενάμισι χρόνο πριν τις εκλογές χωρίς να ξέρεις ποια κόμματα θα κατεβούν στις κάλπες και, κυρίως, ποιο θα είναι το αποτέλεσμά τους είναι, το λιγότερο, κουτοπονηριά. Στο τέλος τής ημέρας θα είναι η κρίση τού λαού αυτή που θα λύσει το γόρδιο δεσμό κι όσοι επιχειρούν να την προεξοφλήσουν είναι κι εκείνοι που την τρέμουν πιο πολύ... 

Αν μη τι άλλο, είναι και μια έμμεση παραδοχή ότι όχι μόνο δεν υπάρχει το 41% των βουλευτικών τού 2023 αλλά ούτε καν το 28% των ευρωεκλογών τού 2024. Η ουσία είναι πως η νέα μεταπολίτευση έρχεται και οι παλιοί παίκτες- κόμματα και πρόσωπα- φοβούνται και δικαίως την αποστρατεία τους...  

  

Στη σωστή πλευρά της αλητείας...

Η εισβολή τής Ρωσίας στην Ουκρανία συνιστούσε μια κατάφωρη, αν κι όχι πρωτοφανή, παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Όπως ήταν, άλλωστε, και η αντίστοιχη της Τουρκίας στην Κυπριακή Δημοκρατία το 1974... 

Η παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας ενός ανεξάρτητου κράτους δεν μπορεί να δικαιολογείται με επιχειρηματολογία τού 19ου αιώνα περί σφαιρών επιρροής ούτε με το ότι οι ΗΠΑ έχουν πράξει αντίστοιχα, με πιο πρόσφατο κραυγαλέο παράδειγμα το Ιράκ. Αν κάποιος διαφωνεί με όλα όσα μνημονεύω μάλλον συμφωνεί και με την κατάργηση του Διεθνούς Δικαστηρίου τής Χάγης, οπότε θα έκανε καλή παρέα με τον Αδ. Γεωργιάδη...

Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να ισχυρίζεται πως στρουθοκαμηλίζει στην περίπτωση του Ισραήλ γιατί η συμμαχία μαζί του εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα. Την ώρα που συντελείται μια γενοκτονία και σκοτώνονται μαζικά γυναικόπαιδα μια τέτοια στάση μάς προσβάλλει ως έθνος που έχει γνωρίσει παρόμοιες καταστάσεις, αλλά θα ήταν μια κάποια απάντηση. 

Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, να ισχυρίζεται πως ακολουθεί μια εξωτερική πολιτική αρχών και πως βρίσκεται στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας. Είμαστε στην ίδια πλευρά με αυτούς που εξολοθρεύουν έναν ολόκληρο λαό και με τη συμπεριφορά τους θέτουν σε άμεσο κίνδυνο και το δικό τους. Θα έλεγα, συνεπώς, πως απέχουμε τόσο πολύ από τη σωστή πλευρά τής Ιστορίας όσο η γη από τον ήλιο... 

Σε βάρος τής Ρωσίας έχουν επιβληθεί από το 2014 και την προσάρτηση της Κριμαίας κυρώσεις σε όλα τα επίπεδα. Έχει αποβληθεί ακόμα κι από τις αθλητικές διοργανώσεις κι ορθώς. Η Ρωσία είναι ένοχη αλλά δεν έχει εξαπολύσει ένα γενοκτονικό πόλεμο, σε αντίθεση με το Ισραήλ που μέχρι πρότινος τουλάχιστον απολάμβανε τα κλειστά μάτια πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων κι ακόμα απολαμβάνει την πολιτική μυωπία των ΗΠΑ. Το λιγότερο, επομένως, που πρέπει να κάνουμε ως Δύση είναι η επιβολή κυρώσεων, έστω και τώρα. Το απολύτως λιγότερο...

  

Ναι, καρυδότσουφλο, αλλά είναι το μόνο που έχουμε...

Είναι τόσο πιθανό η Ρωσία να επιτεθεί στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στη Ρώμη ή στην Αθήνα όσο κι ο Κ. Μητσοτάκης να δωρίσει μέρος, έστω, της περιουσίας του σε αυτούς που φτωχοποίησε τα τελευταία έξι χρόνια. Δεν νομίζω, έτσι κι αλλιώς, πως ο Βλ. Πούτιν θεωρούσε μέχρι πρότινος τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα γεωστρατηγική απειλή για τα συμφέροντα της χώρας του. 

Ούτε τώρα τις θεωρεί στην πραγματικότητα κι ο τρόπος που οι ευρωπαίοι ηγέτες προσκύνησαν τον Ντ. Τραμπ δεν νομίζω πως τον τρόμαξε. Τότε γιατί η Ευρώπη εξοπλίζεται σαν να μην υπάρχει αύριο; Ρωτήστε αυτούς που θα θησαυρίσουν από τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα κι αν δεν τους ξέρετε, ζητήστε από το Μαξίμου να σας τους κατονομάσει...

Το σαθρό ευρωπαϊκό οικοδόμημα είχε κρυφτεί τις προηγούμενες δεκαετίες πίσω από τους πιο χαρισματικούς του ηγέτες από τους σημερινούς, την πολεμική κάλυψη των ΗΠΑ και το ότι κοιμώμενοι γίγαντες όπως η Κίνα και η Ινδία δεν είχαν ή δεν μπορούσαν να δείξουν επεκτατικές διαθέσεις, τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα. Γι' αυτό και το να πιστεύουμε ότι αν καγκελάριος της Γερμανίας ήταν ο Χ. Κολ κι όχι ο Φρ. Μερτς ή πρόεδρος της Γαλλίας ο Φρ. Μιτεράν κι όχι ο Εμ. Μακρόν η Ευρώπη σήμερα θα έπαιζε μπαλίτσα στο ουκρανικό αποτελεί μάλλον μια επιφανειακή προσέγγιση. Το πρόβλημα είναι δομικό και δευτερευόντως ζήτημα προσώπων...

Πρέπει, συνεπώς, να αποχωρήσουμε από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπως προτείνει το ΚΚΕ όταν δεν είναι πολύ πιθανό αυτό να συμβεί, όπως το 2015; Όχι, είναι προτιμότερο να κρεμιέσαι από ένα καρυδότσουφλο στη μέση τού ωκεανού από το να θαλασσοπνίγεσαι χωρίς τίποτα και κανέναν δίπλα σου. Από την άλλη, βεβαίως, με το καρυδότσουφλο δεν πρόκειται να πας μακριά. Είτε, λοιπόν, θα κάνεις ό,τι μπορείς για να επιβιώσεις και στη συνέχεια να σταθείς αυτόνομα στα δικά σου πόδια με την κοινωνία όρθια κι όχι τις πολεμικές βιομηχανίες είτε θα παραμένεις εσαεί ικέτης τού πρώτου πλοίου που θα περάσει με αμερικανική, ρωσική ή κινεζική σημαία να κυματίζει στην πλώρη του...

 

 

Χάσαμε ενώ δεν χρειαζόταν καν να παίξουμε...

Τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει για τα βατράχια αν οι βούβαλοι αποφασίζουν για το μέλλον τους δίχως καν την πρόφαση ενός διεθνούς οργανισμού ή του διεθνούς δικαίου. Το ότι ΗΠΑ και Ρωσία καθορίζουν το μέλλον τής Ουκρανίας χωρίς την Ουκρανία είναι τόσο ασφαλές και για τα εθνικά μας συμφέροντα όσο και η πιθανότητα ΗΠΑ και Τουρκία να αποφασίσουν για το μέλλον τής Κύπρου χωρίς την Κύπρο. Οι μεγάλες δυνάμεις είναι φύσει ιμπεριαλιστικές, το να παριστάνουμε πως υπάρχουν ανάμεσά τους καλές και κακές για τα ελληνικά συμφέροντα είναι σαν να πιστεύουμε ότι το λιοντάρι θα επιλέξει να φάει την καμηλοπάρδαλη από το ελάφι κι όχι και τα δύο...

Όποιος επιχαίρει για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 μάλλον θεωρεί πως η Κύπρος κείται μακράν. Όποιος, όμως, επίσης, θεωρεί πως η Μόσχα δεν θα αντιδρούσε στην ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ έχει και την αφέλεια πως οι ΗΠΑ δεν θα αντιδρούσαν αν το Μεξικό εντασσόταν στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, την αντίστοιχη ασιατική ΕΕ υπό την υψηλή προστασία τής Ρωσίας και της Κίνας. Φυσικά και σε θεωρητικό επίπεδο οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Όπως, όμως, κι εμείς μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και οι Ουκρανοί αποδέχθηκαν να εμπλακούν σε έναν πόλεμο που αναπόφευκτα θα τους οδηγούσε στη συντριβή μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν πρόσκαιρα παιχνίδια των μεγάλων δυνάμεων...

Το να παριστάνουμε τους σοκαρισμένους για το ότι οι ισχυροί τού πλανήτη τον μοιράζουν σε μια σύνοδο κορυφής είναι σαν να ξέρουμε μόνο ότι η Γιάλτα είναι ένα όμορφο παραλιακό θέρετρο της Κριμαίας κι όχι κι ο διαμορφωτής των μεταπολεμικών γεωπολιτικών συσχετισμών. Φυσικά και δεν μπορούμε να το επικροτούμε αλλά αν ύστερα από 80 χρόνια από το τέλος τού Β' Παγκοσμίου πολέμου το μόνο που έχει να παρουσιάσει η Ευρώπη ως αντιστάθμισμα στον αμερικανικό και στο ρωσικό ιμπεριαλισμό είναι η Ούρ. φον ντερ Λάιεν μάλλον απέχουμε πολύ ακόμα από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Όσο για την ελληνική κυβέρνηση, η οποία είχε κηρύξει τον πόλεμο στη Ρωσία πριν τριάμισι χρόνια, της έχω νέα: Κυριάκο χάσαμε ενώ δεν χρειαζόταν καν να παίξουμε...

 

Ο νάνος που παριστάνει τον γίγαντα με πήλινα πόδια...

Δεν χρειαζόταν να πληροφορηθούμε τη διπλωματική ήττα τής Ευρώπης από τις ΗΠΑ και για τους δασμούς για να επιβεβαιώσουμε ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι ένας χάρτινος πύργος. Εδώ και πολλά χρόνια, πριν ακόμα την κρίση τού ευρώ, είχε περιέλθει σε τέλμα το οποίο γιγαντώθηκε με μια ανεξέλεγκτη διεύρυνση που το γέμισε με δούρειους ίππους, ιδίως της Ρωσίας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το ενδυνάμωσε. Κι αν δεν είχαν χρησιμοποιηθεί τα PIGS- ανάμεσά τους και η Ελλάδα- ως αποδιοπομπαίοι τράγοι ή δεν ήταν τα κάθε λογής ευρωπαϊκά κονδύλια πάνω στα οποία στηρίζονται ολόκληρα κρατικά συστήματα εξουσίας- το βλέπουμε εδώ και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ- η ευρωπαϊκή ιδέα θα ήταν τόσο δημοφιλής στους λαούς της όσο ένας οπαδός τού Παναθηναϊκού στο Πασαλιμάνι...

Την ίδια ώρα κατά την οποία στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο κατοικοεδρεύει μια γραφειοκρατία που σιτίζεται πλουσιοπάροχα κι επομένως έχει κάθε λόγο να πιστεύει στο ευρωπαϊκό όνειρο αφού με αυτό γεμίζει τους λογαριασμούς της οι ευρωπαϊκοί λαοί παραδίδονται στην ακροδεξιά ακριβώς γιατί είναι η μόνη αυτή τη στιγμή που δεν τους παραμυθιάζει για την εξέλιξη της ΕΕ. Φυσικά και δεν ασπάζομαι το ξενοφοβικό, μισαλλόδοξο και ρατσιστικό περιεχόμενο της επιφανειακής ρητορικής της αλλά αν η Αριστερά- ευρωπαϊκή κι ελληνική- δεν σταματήσει να στρουθοκαμηλίζει θα εξακολουθεί να χάνει ψηφοφόρους από προνομιακά της ακροατήρια με τον ίδιο τρόπο που τα κέρδισε ο Ντ. Τραμπ στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού... 

Η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει ποτέ μια ενιαία πολιτική οντότητα γιατί ο Έλληνας ή ο Γερμανός θα αισθάνεται πρώτα Έλληνας ή Γερμανός και μετά ευρωπαίος. Κι όποια προσπάθεια γίνει για να αλλάξει αυτό άνωθεν το μόνο που θα πετύχει θα είναι την ακόμα μεγαλύτερη κανονικοποίηση του ακροδεξιού λόγου...

Αν οι περισσότεροι Έλληνες γνώριζαν πόσα τσεπώνει ένας μέσος ευρωπαίος γραφειοκράτης τα ποσοστά στήριξης της ΕΕ θα είχαν πέσει στο ναδίρ, ενδεχομένως χαμηλότερα κι από την περίοδο της μνημονιακής κρίσης. Ο κοινοτικός προϋπολογισμός, άλλωστε, θα εξοικονομούσε ουκ ολίγους πόρους αν στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο δεν έτρωγαν με χρυσά κουτάλια ή αν δεν ταξίδευαν στα πέρατα του κόσμου στη business class. 

Όχι μόνο, όμως, δεν συμβαίνει αυτό αλλά εισερχόμαστε σε μια πολεμική οικονομία προς αντιμετώπιση ενός εχθρού ο οποίος, στην ουσία, δεν μας απειλεί, τη Ρωσία. Ούτε καν η Ουκρανία θα απειλείτο αν κάποιοι δεν προβόκαραν την εισβολή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο μαλακό υπογάστριο της ρωσικής αρκούδας. Με αυτά και με άλλα, είναι χίλιες φορές προτιμότερο η Ευρώπη να ενισχύσει την αναπτυξιακή και κοινωνική της πολιτική από το να παριστάνει τον γίγαντα που ουδέποτε υπήρξε ως σύνολο και ουδέποτε θα γίνει...   

 

  

Χίτλερσταϊν...

Πολύ καλά έπραξαν η Ελλάδα, η Ευρώπη, σχεδόν το σύνολο της Δύσης κι επέβαλαν εμπάργκο και κυρώσεις στη Ρωσία όταν εισέβαλε στην Ουκρανία το 2022. Εμείς, άλλωστε, που έχουμε το προηγούμενο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο θα ήταν αυτοκτονικό να μέναμε άπραγοι... 

Στη Γάζα, ωστόσο, σήμερα δεν έχουμε απλώς εισβολή, λαμβάνει χώρα μια γενοκτονία προκειμένου να μετατραπεί σε real estate για πλούσιους Ισραηλινούς κι Αμερικανούς. Κι όμως, σχεδόν κανείς στην "πολιτισμένη" Δύση δεν συζητά για κυρώσεις σε βάρος τού Ισραήλ, πολλώ δε μάλλον για πολεμική εμπλοκή ώστε να το σταματήσει...

Φυσικά και το Ισραήλ δικαιούται να έχει το δικό του κράτος και να μην αισθάνεται απειλούμενο από κανέναν. Υπάρχει, όμως, ένας πολύ καλός τρόπος να απομονώσει τους εχθρούς του κι αυτός δεν είναι να τους "γενοκτονήσει" αλλά να τους επιτρέψει τη συγκρότηση κράτους στα σύνορα του 1967, σύμφωνα και με τις αποφάσεις τού ΟΗΕ. Σε διαφορετική περίπτωση το μίσος θα εξακολουθήσει να γεννά μίσος που δεν θα πεθάνει ποτέ...

Προφανώς και τα κράτη λειτουργούν πρωτίστως με βάση τα συμφέροντά τους και δευτερευόντως την ηθική. Αλίμονο, όμως, αν δεν υπήρχαν όρια. Την τελευταία φορά που δεν μπήκαν ο Χίτλερ αιματοκύλισε τον πλανήτη. Και ούτε τα χθεσινά θύματα μπορούν να επικαλούνται το άγος των χθεσινών θυτών για να πράττουν τα ίδια και χειρότερα. Ο Χίτλερ παραμένει Χίτλερ ακόμα κι αν λέγεται Χίτλερσταϊν...

   

 

Αν δεν θέλεις πόλεμο δεν προετοιμάζεσαι μόνο για πόλεμο...

Οι εξοπλισμοί, ιδίως αν πρόκειται για μια χώρα όπως η Ελλάδα που συνορεύει με ένα αναθεωρητικό κράτος με την ισχύ τής Τουρκίας, είναι απαραίτητοι. Μπορεί, όμως, αν χάσουμε το μέτρο να λειτουργούν κι ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία: μιας που έχουμε τόσα κανόνια γιατί να μην τα χρησιμοποιήσουμε; Κλέφτες θα γίνουν οι οπλοβιομηχανίες; Πολύ φοβάμαι πως σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε κι ως Ελλάδα κι ως Ευρώπη...

Η Ρωσία μπορεί να εισβάλει στο Ταλίν, στη Ρίγα ή στο Βίλνιους, αν και το πιθανότερο είναι πως θα το έκανε πριν αυτές οι χώρες μπουν στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, όπως έπραξε προληπτικά με τη Γεωργία και την Ουκρανία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν πρόκειται να εισβάλει στο Βερολίνο, στο Παρίσι ή στο Λονδίνο... 

Όποιος, συνεπώς, αντιμετωπίζει τον Βλ. Πούτιν ως ένα ημίτρελο αντίγραφο του Χίτλερ κι όχι ως έναν νεοϊμπεριαλιστή που βουτάει μέχρι εκεί που πατώνει είτε το κάνει από πολιτική αφέλεια είτε από σκοπιμότητα. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, για να αντιπαλέψει τις κοινωνικές ανισότητες, τη φτωχοποίηση ή τα ελλείμματα στην υγεία και στην παιδεία...

Η Ευρώπη είναι το πεπρωμένο μας για πολλούς και προφανείς λόγους. Όσοι, άλλωστε, δηλώνουν αντίπαλοί της αλλά μια χαρά συμμετέχουν στις ευρωεκλογές κι απολαμβάνουν τα προνόμια της Ευρωβουλής δεν γίνονται ιδιαιτέρως πιστευτοί. Αλίμονο, όμως, αν το πεπρωμένο μας είναι η Ευρώπη τής πολεμικής οικονομίας, των 800 δισ. ευρώ για το "Rearm Europe" και της επέλασης του νεοφιλελευθερισμού και της τρομολαγνείας... 

Κι αν η Ελλάδα είναι πολύ μικρή και πολύ λαβωμένη για να αλλάξει τις ισορροπίες θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι μέρος τού προβλήματος αντί για συνεργός στο έγκλημα κατά τής ευημερίας των ευρωπαϊκών λαών. Με τη σημερινή κυβέρνηση, ωστόσο, αυτό μοιάζει αδιανόητο. Όπως και πολλά άλλα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα... 

 

Πάλι καλά που ο Πούτιν δεν μας πήρε στα σοβαρά...

Η Ρωσία δεν απειλεί με εισβολή την Ελλάδα. Κι όμως,  η χώρα μας συμμετέχει στην αύξηση των αμυντικών δαπανών στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Αντιθέτως, την περίοδο των μνημονίων τα βαλτικά κράτη έδειχναν με το δάχτυλο τη χώρα μας αρνούμενα την οποιαδήποτε συμπαράσταση. Πόσα ακόμα παραδείγματα χρειάζεστε για να πειστείτε για το ότι η Ευρώπη δεν πρόκειται να γίνει ποτέ ομοσπονδιακό κράτος;... 

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε παρά να καταδικάσει την εισβολή τής Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 κι όχι μόνο λόγω της προσήλωσής της στο διεθνές δίκαιο. Όταν η Κύπρος είναι μισό αιώνα διαιρεμένη δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε και διαφορετικά. Αλίμονο όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη το τερμάτισε φτάνοντας στο σημείο να ισχυριστεί πως βρισκόμαστε σε πόλεμο με τη Μόσχα. Πάλι καλά, τρόπος τού λέγειν, που είμαστε ανυπόληπτοι κι ο Βλ. Πούτιν δεν το πήρε στα σοβαρά...  

Δεν μπορούμε να παριστάνουμε πως ζούμε σε έναν ειρηνικό κόσμο ούτε στη γειτονιά μας ούτε ευρύτερα. Κι αν είναι αλήθεια ότι οι έμποροι όπλων και οι πολιτικές μαριονέτες τους το εκμεταλλεύονται για να κερδοσκοπούν, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει οι στρατιώτες μας στα σύνορα να κρατούν γαρύφαλλα κι όχι όπλα. Όσο για την κυβέρνηση, όταν βάζεις όλα τα αβγά σου σε ένα καλάθι πρωτίστως για ιδιοτελείς κι όχι για εθνικούς λόγους τότε όταν αυτά σπάνε μένεις νηστικός ή εκτός διασκέψεων. Κι αυτό, βεβαίως, είναι επικίνδυνο. Πολύ επικίνδυνο... 

Ανήκομεν εις τα κορόιδα...

Όσο διεξάγονται αθλητικές διοργανώσεις στις οποίες θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους εθνικές ομάδες από τα κράτη- μέλη τής ΕΕ μην περιμένετε την ομοσπονδιοποίηση της Γηραιάς Ηπείρου. Δεν ισχυρίζομαι πως είναι κακό να μην φτάσουμε στο φεντεραλισμό, αλλά αν αυτό είναι το όραμα των ευρωπαϊκών ηγεσιών δεν θα επιτευχθεί ποτέ όσο θα αισθανόμαστε πρώτα Έλληνες ή Γερμανοί και δευτερευόντως Ευρωπαίοι. Αυτοί, άλλωστε, που κατά την ελληνική κρίση χρέους προέτασσαν την τιμωρία- λες και οι τράπεζές τους, για παράδειγμα, ήταν αμέτοχες ευθυνών- από την αμοιβαιότητα δεν μπορούν σήμερα να πείθουν όταν μιλάνε για την αναγκαιότητα για κοινές πολιτικές άμυνας κι ασφάλειας...

Το παράδειγμα του αθλητισμού είναι απλώς ενδεικτικό. Αν δεν είμαστε αποφασισμένοι να αποσυνδέσουμε τους λαούς τής Ευρώπης από τις εθνικές τους συνειδήσεις- επαναλαμβάνω, δεν το θεωρώ επιθυμητό- δεν θα φτάσουμε ποτέ όχι μόνο στην ομοσπονδία αλλά ούτε καν σε κοινή εξωτερική πολιτική. Γι' αυτό και είναι ρεαλιστικότερο από το να συνεδριάζουν κάθε τρεις και λίγο οι ευρωπαίοι ηγέτες για την Ουκρανία να εστιάσουν σε ζητήματα όπου πραγματικά μπορούν να υπάρξουν συγκλίσεις προς όφελος των ευρωπαίων πολιτών. Το να επιζητάς την ανεξαρτητοποίηση από τις ΗΠΑ ή τη Ρωσία σε έναν τόσο στενά διασυνδεδεμένο πλανήτη με εντελώς διαφορετικές ιστορικές παραστάσεις κι εθνικά συμφέροντα είναι δυσκολότερο κι από τον τετραγωνισμό τού κύκλου...

Τούτων δοθέντων γίνεται ακόμα πιο κατανοητό το πόσο τραγικό ήταν η Ελλάδα να βάλει όλα της τα λεφτά στις ΗΠΑ. Στείλαμε, κατόπιν εντολών τής Ουάσιγκτον, ένα σκασμό όπλα στην Ουκρανία αποδυναμώνοντας την εθνική μας άμυνα για χάρη των Αμερικανών και τώρα οι Αμερικανοί λένε στον Β. Ζελένσκι να κάνει εκλογές και να αποδεχθεί όποια ειρήνη τού επιβάλουν. Πάνε χαμένα, επομένως, η "σωστή πλευρά τής ιστορίας", τα χειροκροτήματα στο Κογκρέσο και τα "ανήκομεν εις τη Δύση". Μάλλον ανήκομεν εις τα κορόιδα... 

 

 

Σήμερα είμαι πλουσιότερος από τον Ωνάση κι αύριο το ίδιο φτωχός...

Αν οι άνθρωποι είναι πλάσματα του θεού, τότε ο θεός έχει κάνει πολύ κακή δουλειά γιατί αυτό που δημιούργησε είναι η αποθέωση της αυτοκαταστροφής. Πώς αλλιώς να εξηγήσω ότι περνάμε όλη μας τη ζωή κυνηγώντας το χρήμα, την εξουσία και τη δόξα, τα οποία μας είναι παντελώς αχρείαστα στην αιωνιότητα; Σήμερα είμαι πλουσιότερος από τον Β. Βαρδινογιάννη, τον Σ. Μπερλουσκόνι ή τον Αρ. Ωνάση και σε κάποια χρόνια από τώρα θα είμαι το ίδιο φτωχός με αυτούς...

Κι όμως, το 2025 ξημερώνει με την ανθρωπότητα να κρατά την ανάσα της και με το φόβο ενός Γ' Παγκοσμίου πολέμου να είναι πιο ορατός από ποτέ άλλοτε τα τελευταία 35 χρόνια. Φυσικά οι ευθύνες δεν είναι ίδιες για όλους: του Ισραήλ, για παράδειγμα, σε σχέση με την Παλαιστίνη ή της Ρωσίας απέναντι στην Ουκρανία. Όπως κι αν έχει, ωστόσο, κάποιοι παίζουν με τη φωτιά πιστεύοντας σε μια αιώνια δόξα που δεν θα τους αφορά όταν θα είναι τροφή για τα σκουλήκια. Όπως κι εκείνοι που τώρα εξολοθρεύουν...

Το ότι, πάντως, όλοι αύριο θα είμαστε νεκροί δεν μπορεί να συνδυάζεται με την παραίτηση από τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή. Κάτι, άλλωστε, πρέπει να κάνουμε όσο είμαστε ζωντανοί κι απλώς το να αναπνέουμε δεν πρόκειται να μας γλιτώσει από την κατάθλιψη... 

Ας δώσει ο καθένας μας τη δική του ερμηνεία για την "καλύτερη ζωή". Ας είναι, όμως, και διατεθειμένος να την αλλάζει όταν η πείρα τον οδηγεί σε άλλα μονοπάτια. Διαφορετικά η συνέπεια στα λάθη θα είναι συνώνυμο της συνέπειας στην ανοησία... 

 

Ο σημιτισμός έχει ήδη γίνει ο σύγχρονος αντισημιτισμός...

Αν οι φοιτητές τής Νομικής είχαν καταλάβει τη σχολή τους στη μνήμη των νεκρών τού Ολοκαυτώματος θα είχαν προσαχθεί από την αστυνομία; Κατά πάσα πιθανότητα όχι. Όταν, όμως, την καταλαμβάνουν για την Παλαιστίνη προσάγονται. Η σωστή, ωστόσο, πλευρά τής Ιστορίας δεν διαχωρίζει γενοκτονίες. Σε διαφορετική περίπτωση ο σημιτισμός έχει ήδη γίνει ο σύγχρονος αντισημιτισμός...

Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες ή κι εκατομμύρια πολίτες που διαμαρτύρονται ανά τον κόσμο για τη σφαγή στη Γάζα αντισημίτες που θέλουν τη διάλυση του κράτους τού Ισραήλ; Ναι, κάποιοι- αρκετοί αν το θέλετε- είναι. Η Δύση, ωστόσο, δεν έχει εξεγερθεί γιατί ξέχασε το ναζισμό, αλλά ακριβώς γιατί τον θυμάται. 

Γιατί ναζισμός είναι να θεωρείς κάποιες φυλές κατώτερες από τις άλλες ώστε να δικαιολογείς ακόμα και τη φυσική τους εξόντωση. Ναζισμός είναι, δηλαδή, ό,τι ακριβώς πράττει το κράτος τού Ισραήλ αυτή τη στιγμή στα κατεχόμενα εδάφη τής Παλαιστίνης...

Σε καμία περίπτωση δεν ξεπλένω τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ούτε τον πρόεδρο της Ρωσίας και για τα εγκλήματα πολέμου που έχει διαπράξει. Αν, όμως, ο Βλ. Πούτιν είναι ο διάβολος χωρίς να διαπράττει γενοκτονία τότε ο Μπ. Νετανιάχου ποιος ακριβώς είναι; 

Κι αν είναι ίδιος και χειρότερος από τον Πούτιν γιατί η Δύση- οι ΗΠΑ δηλαδή- δεν του επιβάλουν ούτε μία κύρωση; Κι από κοντά ο Κ. Μητσοτάκης με την Ι.Χ. εξωτερική του πολιτική εξαιτίας της οποίας θα ξυπνήσουμε μια ημέρα και δεν θα υπάρχουν ούτε Αιγαίο ούτε Κύπρος ούτε Μακεδονία. Στο όνομα της πατρίδας βεβαίως βεβαίως...

 

 

Κι όμως, είναι αυτό ακριβώς που νομίζετε...

Έπρεπε να ντρεπόμαστε που τον κατηγορήσαμε για το Predator, έπρεπε να ντρεπόμαστε που τον καταγγείλαμε για τη διαρροή προσωπικών δεδομένων, έπρεπε να ντρεπόμαστε για τη μονταζιέρα των Τεμπών, έπρεπε να ντρεπόμαστε για τα ουισκάκια και τα πούρα του με την ολιγαρχία. Ο μόνος που δεν ντρέπεται ποτέ να προσβάλλει τους άλλους είναι ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης. Κάνει εδώ και πέντε σχεδόν χρόνια πολιτική ως πρωθυπουργός με τα "δεν ντρέπεστε" και πιστεύει ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα...

Ξέρετε τι μας λέει επί της ουσίας ο πρωθυπουργός; "Αυτό που βλέπετε με τα μάτια σας κι ακούτε με τα αφτιά σας δεν είναι αυτό που φαίνεται". Φυσικά το αποτέλεσμα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών τον δικαιώνει, μόνο που δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για πάντα, ιδίως όταν έχουν μεσολαβήσει και 57 αδικαίωτοι νεκροί. Η αποφασιστικότητα του ηγέτη στις δημοκρατίες κάποτε συγκρούεται με τα αμαρτήματά του κι όταν αυτά είναι πολύ περισσότερα τότε ο ηγέτης γίνεται πρώην...

Αν η Ελλάδα ήταν Ρωσία ή Κίνα ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να πουλά αποφασιστικότητα για μεταξωτές κορδέλες. Είμαστε, όμως, κράτος- μέλος τής ΕΕ κι όχι ένα εξ ορισμού αυταρχικό καθεστώς. Ναι μεν κι εμείς αναζητάμε πατερούληδες, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τους επιτρέπουμε τα πάντα. Πολλώ δε μάλλον όταν δεν εγγυώνται ούτε την ασφάλειά μας. Αν η χώρα, για παράδειγμα, είχε ένα σιδηρόδρομο που δεν προκαλούσε ανασφάλεια τότε θα έχωνε ευκολότερα το κεφάλι της στην άμμο για τα σκάνδαλα του αρχηγού. Από τη στιγμή, ωστόσο, που τελειώνουν και τα pass τελειώνουν και οι ημέρες του...

 
 

Πιλότοι σκοτώνονται, μπάτσοι διαφθείρονται αλλά ευτυχώς δεν μας κυβερνούν απάτριδες και μπαχαλάκηδες...

Πιλότοι πολεμικών αεροσκαφών σκοτώνονται και υψηλόβαθμοι αξιωματικοί, τοποθετημένοι από την πολιτική ηγεσία, συνομιλούν με μαφιόζους. Ποιος να το πίστευε ότι τέτοια πράγματα θα συνέβαιναν όχι με μια κυβέρνηση "απάτριδών" και "μπαχαλάκηδων" όπως του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επί ΝΔ της πατρίδας και της ασφάλειας; Μάλλον όλοι όσοι ταυτίζουμε τις πατριωτικές κορώνες και τα κηρύγματα περί νόμου και τάξης με τους πολιτικούς ή και ποινικούς απατεώνες...

Ο Τσοχατζόπουλος πήγε φυλακή προχωρώντας στα μισά από τα εξοπλιστικά προγράμματα στα οποία έχει προχωρήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, για τα περισσότερα εκ των οποίων δεν ρώτησε καν τα Επιτελεία. Κι όμως, η εθνική μας ασφάλεια θα μπορούσε να είχε υπηρετηθεί πολύ καλύτερα και πολύ φθηνότερα από 15 δισ. ευρώ που μας κοστίζουν τα Ραφάλ και οι Μπελαρά, αν επενδύαμε πιο πολύ στη διπλωματία παρά στο σισύφειο εξοπλιστικό ράλι. 

Αν, για παράδειγμα, αναλαμβάναμε εμείς ρόλο ειρηνοποιού ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία αντί να τον έχουμε παραχωρήσει στην Τουρκία. Ούτε καν το κοινό χριστιανικό δόγμα δεν αξιοποιούν αυτοί που σταυροκοπιούνται με το που βλέπουν κάμερες να τους καταγράφουν...

Τρομάζω και μόνο στη σκέψη τού τι άλλο θα κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη αν της ανανεωθεί η λαϊκή εντολή. Αν μέσα σε τέσσερα χρόνια σκότωσε εκατοντάδες ή και χιλιάδες που θα είχαν σωθεί αν είχε ενισχύσει ουσιαστικώς το ΕΣΥ, έχει γιγαντώσει τις ταξικές ανισότητες καθιστώντας τους πλούσιους πλουσιότερους και τους υπόλοιπους φτωχότερους κι έχει ασελγήσει με τέτοια βιαιότητα πάνω στους θεσμούς και στις δημοκρατικές λειτουργίες τι άλλο "καλούδι" μας ετοιμάζει;... 

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχτισε από το μηδέν το σύστημα διαφθοράς. Το βρήκε έτοιμο από τους πολιτικούς και οικογενειακούς του προγόνους και το επέκτεινε. Κρίμα δεν είναι να το επεκτείνει κι άλλο;... 

 

Βγάλτε το Κατάρ από το χάρτη και μας μένει ένας αγγελικά πλασμένος κόσμος...

Αν εξαφανιζόταν το Κατάρ από το χάρτη, θα εξαφανιζόταν και η διαφθορά από τον πλανήτη; Οι περισσότεροι, εξάλλου, γνωρίζουμε περιπτώσεις συμπολιτών μας, κυρίως επιστημόνων, οι οποίοι μετακομίζουν σε αραβικές χώρες με πετροδόλαρα όπου τα λεφτά που βγάζουν εκεί είναι πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή, που υποτίθεται πως σέβεται τα εργασιακά δικαιώματα. Εργασιακό δικαίωμα, άλλωστε, δεν είναι μόνο να μην πεθαίνεις από ηλίαση, όπως οι ανειδίκευτοι εργάτες στο Κατάρ, αλλά και να αμείβεσαι και να εργάζεσαι με αξιοπρέπεια. Δεν ξέρω πολλούς στην Ελλάδα που να ισχυρίζονται πως αυτοί οι όροι καλύπτονται στη χώρα μας...

Το Κατάρ δεν είναι πιο διεφθαρμένο από τη Γερμανία, τη Ρωσία ή τις ΗΠΑ. Απλώς έχει περισσότερα φράγκα, γι' αυτό και πήρε, για παράδειγμα, τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Εκτός αν θέλετε να πιστέψω ότι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί δεν έδωσαν τα δικά τους δωράκια στη ΦΙΦΑ, που εκ του αποτελέσματος μάλλον ήταν φτωχότερα. Θα πίστευα, επομένως, περισσότερο την προσπάθεια της ΕΕ για κάθαρση αν ασχολιόταν με τη διαφθορά τού συνόλου των λομπιστών στις Βρυξέλλες, ανεξαρτήτως αν είναι λευκοί ή σκούροι ή μιλούν αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά ή αραβικά...

Η διαφθορά είναι σχεδόν αναπόφευκτη όπου υπάρχει εξουσία κι όπου θεός είναι το χρήμα και το κέρδος. Αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία στην Ελλάδα είναι ο μιθριδατισμός μας, η ηθική μας αναισθησία απέναντι στην κατάχρηση εξουσίας, ο ωχαδερφισμός τού "όλοι ίδιοι είναι". Σε αυτήν την παθητικότητά μας, άλλωστε, βασίζεται ο Κ. Μητσοτάκης για να τη βγάλει καθαρή. Θα το επιτρέψουμε να μας θεωρεί πρόβατα;...

 

Κλαίνε κι οδύρονται για την Μαχσά Αμινί γιατί δεν πρόλαβαν να την πνίξουν στο Αιγαίο...

Η Ευρώπη, και πολύ καλά έκανε, έχει ήδη υποδεχθεί περί τα πέντε εκατομμύρια Ουκρανούς πρόσφυγες στην επικράτειά της. Αν αντί για Ουκρανοί, ωστόσο, που συνηγορούν εμμέσως και στο αφήγημα περί δαιμονικής Ρωσίας κι αγίας Δύσης, ήταν ένα εκατομμύριο ή και λιγότεροι Σύριοι ή Αφγανοί η Ευρώπη θα παράμενε ένα κλειστό φρούριο και η Ελλάδα ο δεσμοφύλακάς της. 

Καλό είναι, συνεπώς, πολλοί από αυτούς που θρηνούν δήθεν για τα νεκρά γυναικόπαιδα στη Λέσβο και στα Κύθηρα να μαζέψουν τα κροκοδείλια δάκρυά τους και να φροντίσουν την επόμενη φορά να δείξουν την ελάχιστη έστω ανθρωπιά και να μην κάνουν push backs. Γιατί μπορεί σε ένα από αυτά να είχαν πνίξει και την Μαχσά Αμινί αν είχε καταφέρει να ξεφύγει από τους διώκτες της στο Ιράν...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να ανοίξουμε τα σύνορα για όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Δεν θα ήταν κοινωνικώς βιώσιμο. Οφείλουμε, όμως, ως Ευρώπη να δημιουργήσουμε νόμιμες οδούς για πρόσφυγες και μετανάστες και τα υπόλοιπα κράτη- μέλη να αναλάβουν σημαντικό από το βάρος που τώρα πολύ βολικά έχουν φορτώσει στη μικρή Ελλάδα. Για να έχεις, άλλωστε, το δικαίωμα να κριτικάρεις στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για παράνομες επαναπροωθήσεις πρέπει κι εσύ να αναλαμβάνεις τις δικές σου ευθύνες. Αλλιώς η αλληλεγγύη σου είναι γιαλαντζί...

Ούτε μας τιμά να συγκρινόμαστε με μια χώρα όπως η Τουρκία, η οποία έχει ακόμα και πολιτικούς κρατούμενους, για να φαινόμαστε περισσότερο ανθρωπιστές. Ο Τ. Ερντογάν θα κάνει ό,τι μπορεί για να μας κάνει τη ζωή δύσκολη. Και χίλιους ικέτες τής Γης, όμως, να ρίξει στα νερά τού Αιγαίου και τους χίλιους οφείλουμε να διασώσουμε. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι...

 

 

Ο καλύτερος στρατός μετά τον Αλέξανδρο θέλει μάλλον και Αλέξανδρο...

Πώς είναι δυνατό να έχουμε τον καλύτερο στρατό στην ιστορία μας μετά την εποχή τού Αλέξανδρου, όπως γράφουν τα νεοδημοκρατικά τρολ, και η Τουρκία να ετοιμάζεται για έρευνες νοτίως της Κρήτης; Και πώς γίνεται να έχουμε δώσει τα πάντα στους Αμερικανούς, αλλά ο Τ. Ερντογάν να γίνεται κάθε ημέρα και πιο προκλητικός; Μήπως, τελικώς, ο Γιώργος Τσίπρας είχε δίκιο και η άμυνα δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά χρειάζεται κι αυτή η ρημάδα η εξωτερική πολιτική εν έτει 2022;...

Προφανώς και δεν μπορώ να το αποκλείσω, αλλά δεν πιστεύω ότι θα ξεσπάσει ελληνοτουρκικός πόλεμος ή πυρηνικός, αν με ρωτάτε και για τη Ρωσία. Ακόμα και οι πιο αποθρασυμένοι ηγέτες ξέρουν τα όριά τους και δεν είναι τρελοί, όπως θέλει ένα πολύ απλοϊκό αφήγημα να είναι. 

Άλλωστε εμείς είμαστε με τη σωστή πλευρά τής Ιστορίας, όπως έχει πει ο Κ. Μητσοτάκης, και θα κάνουμε τα πάντα για να αναχαιτίσουμε τον Βλ. Πούτιν, ακόμα και να σταματήσουν τα πλοία των Ελλήνων εφοπλιστών να μεταφέρουν το ρωσικό πετρέλαιο. Έτσι δεν είναι ή, μήπως, έχει και η σωστή πλευρά τής Ιστορίας τα όριά της κι αυτά τίθενται από τις ολιγαρχικές εξαρτήσεις τής αγίας οικογένειας;...

Όσο οι περισσότερες κυβερνήσεις- σταγόνα στον ωκεανό ήταν η Συμφωνία των Πρεσπών- ασκούν εξωτερική πολιτική με το μυαλό στον εσωτερικό εκλογικό κύκλο τόσο θα συνεχίζουμε να εξοπλιζόμαστε σαν αστακοί για να λέμε πως κάνουμε κάτι. Λες κι αν υπάρξει πολεμικό επεισόδιο ή εκτεταμένος πόλεμος δεν θα συρθούμε έτσι κι αλλιώς από τις ΗΠΑ με την Τουρκία σε μια αίθουσα την οποία θα κλειδώσουν μέχρι να τα βρούμε... 

Δεν θα ήταν, για παράδειγμα, προτιμότερο να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα νοτίως της Κρήτης στα 12 ν. μ. αντί να αγοράσουμε άλλη μια παρτίδα F- 16; Μόνο που αυτό απαιτεί σχεδιασμό και τόλμη και δεν φτιάχνει ωραία τηλεοπτικά πλάνα, όπως αυτά με πολεμικά αεροσκάφη να πετάνε πάνω από τον Παρθενώνα...

  
 

Ο Γ' Παγκόσμιος είναι η αδιάβαστη πλευρά της Ιστορίας...

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία κι ο συνεχιζόμενος πόλεμος συνιστούν την επιτομή τού ιμπεριαλισμού, όποια γυαλιά κι αν επιλέξει να φορέσει κανείς. Το αν τα ίδια έκαναν στο παρελθόν οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί ή οι Γάλλοι, που τα έκαναν και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα τα κάνουν, δεν δικαιολογεί τον πουτινικό ιμπεριαλισμό. Ούτε, φυσικά, το αυταρχικό καθεστώς τής Μόσχας, το οποίο εξουσιάζει τη Ρωσία όπως την εξουσίαζαν οι τσάροι κι ο Στάλιν, με ελάχιστο σεβασμό δηλαδή ακόμα και για την ανθρώπινη ζωή...

Η Δύση, ωστόσο, έχει πολύ καιρό να βρεθεί στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας για να επικαλείται τώρα αυτό το επιχείρημα και να φτωχοποιεί τους λαούς της με τις κυρώσεις της σε βάρος τής Ρωσίας την ίδια ώρα που κάνει μπίζνες με άλλα απολυταρχικά καθεστώτα για να αναπληρώνει τα ενεργειακά της κενά. Πίστεψε όταν ο Μ. Γκορμπατσόφ, ο οποίος παράλαβε κράτος και παράδωσε πολλά κράτη, έβαλε το λιθαράκι του στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ότι είχε φτάσει το τέλος τής Ιστορίας. Συμπεριφέρθηκε στη Ρωσία με αλαζονεία και τώρα η Ρωσία της το ανταποδίδει. Μόνο που για μια ακόμα φορά τα γεωπολιτικά παιχνιδάκια δεν τα πληρώνουν τα βουβάλια, αλλά τα βατράχια...

Όχι, δεν πρέπει να αφήσουμε τους Ουκρανούς μόνους τους. Όπως δεν θα έπρεπε να είχαμε αφήσει και τους Αφγανούς, τους Ιρακινούς, τους Τσερόκι ή τους Αζτέκους. Δεν είναι, όμως, ο Γ' Παγκόσμιος πόλεμος ο καλύτερος τρόπος για να τους βοηθήσουμε. Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο δεν βρίσκεται στη σωστή, αλλά στην αδιάβαστη πλευρά τής Ιστορίας...