Κατά φαντασία πολέμιοι του συστήματος...

"Μας πολεμά το σύστημα". Αν όχι όλα, τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούν αυτή την επωδό. Τα πολεμά όμως; Και, κυρίως, γιατί να τα πολεμήσει; Ακόμα και το ΚΚΕ δεν ζητά την αλλαγή κοινωνικού συστήματος αλλά λειτουργεί στο πλαίσιο του υπάρχοντος. 

Κι όταν υπήρξε η ιστορική ευκαιρία για έξοδο από την ευρωζώνη, ο Δ. Κουτσούμπας την απέρριψε λέγοντας πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Λες και η κατάλληλη στιγμή δεν ήταν όταν η Ελλάδα χρεοκοπούσε αλλά θα έρθει όταν οι Έλληνες θα ευημερούν έχοντας στις τσέπες τους ευρώ...

Κι αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε τα προγράμματα των κομμάτων, όσα τέλος πάντων έχουν κι από αυτό. Φυσικά και προτείνουν αλλαγές στις κυβερνητικές πολιτικές αλλά κανένα τόσο ριζοσπαστικές ώστε να έρθει ανάποδα ο ντουνιάς. Ακόμα κι ο κρατικός επανέλεγχος στην Εθνική Τράπεζα ή στη ΔΕΗ δεν μπορεί να θεωρείται επαναστατικός εν έτει 2026 όταν όλα τριγύρω λειτουργούν με όρους καρτέλ. Από τη στιγμή, άλλωστε, που έχουμε κάνει τη στρατηγική επιλογή να παραμείνουμε στη νεοφιλελεύθερη ΕΕ, και στις επόμενες εκλογές καλύτερους διαχειριστές θα αναζητήσουμε κι όχι επαναστάτες που δήθεν τους πολεμά το σύστημα...  

Την επόμενη φορά, συνεπώς, που θα ακούσετε κάποιον να σας λέει πως τον πολεμά το σύστημα να τον ρωτήσετε τι προτείνει για την ανατροπή του και, το βασικότερο, ποιος τον χρηματοδοτεί. Γιατί αν η σχέση που τον συνδέει με το σύστημα είναι χορηγού- δωρολήπτη τότε, να με συγχωρείτε, ο πόλεμος για τον οποίο μιλάει μάλλον θα είναι με στρακαστρούκες. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για φιλικά ματσάκια μέχρι να αποφασίσουν οι ολιγάρχες ποιος τους κάνει περισσότερο...    

  

Το Brexit μας λέει όλα όσα θα έπρεπε να ξέρουμε για το Grexit...

Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Τουλάχιστον όχι υπό τις ίδιες ακριβώς περιστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, το καλοκαίρι τού 2015 δεν μπορεί να επιστρέψει ούτε να φτάσουμε στο Grexit με τον έναν ή τον άλλον τρόπο για να διαπιστώσουμε αν είχε δίκιο ο Αλ. Τσίπρας ή ο Γ. Βαρουφάκης ή ο Π. Λαφαζάνης. Μπορούμε, όμως, να δούμε τι συνέβη στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο επέλεξε οικειοθελώς μάλιστα το Brexit και το οποίο είναι ισχυρότερο σε όλα τα επίπεδα από την Ελλάδα. Κι όμως, αλλάζει από το 2016, όταν κι αποχώρησε από την ΕΕ, σχεδόν έναν πρωθυπουργό κάθε χρόνο...

Φυσικά μια πολιτική κρίση διαρκείας δεν είναι δυνατό να οφείλεται σε έναν και μόνο παράγοντα. Το ότι, όμως, οι δημοσκοπήσεις που πραγματοποιούνται στη Μεγάλη Βρετανία δείχνουν επτά στους δέκα μετανιωμένους για το Brexit όλο και κάτι πρέπει να μας λέει: η οικονομία δεν άνθησε, το μεταναστευτικό- προσφυγικό δεν περιορίστηκε και οι Βρετανοί δεν έγιναν πιο χαρούμενοι. Αντιθέτως, αναζητούν τρόπους αξιοπρεπούς επιστροφής στην ΕΕ...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως οι Βρυξέλλες και το Στρασβούργο είναι ένας παράδεισος που δεν πρέπει να χάσουμε. Ούτε ότι η Ενωμένη Ευρώπη θα συγκροτηθεί από τη μία στιγμή στην άλλη. Ούτε καν πως κάτι τέτοιο θα ήταν ευκταίο. 

Ο απομονωτισμός, ωστόσο, όπως φαίνεται και στις τραμπικές ΗΠΑ, δεν συνιστά λογική επιλογή ακόμα και για τις υπερδυνάμεις, πόσω μάλλον για μια χώρα όπως η δική μας. Ο λαϊκισμός, εξάλλου, της καταστροφής όταν υπηρετείται από οικονομικά χορτάτους μοιάζει πιο πολύ με εθνική προδοσία...

Μισούμε την Ευρώπη, λατρεύουμε τα λεφτά της...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα για όσα συνέβησαν με τις κοινοτικές επιδοτήσεις την τελευταία πενταετία δεν σημαίνει πως στις προηγούμενες δεν υπήρχαν εγκληματικά κυκλώματα με πολιτική κάλυψη. Όποιος το πιστεύει αυτό αγνοεί δολίως ή αφελώς 200 χρόνια νεοελληνικού κράτους. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα συμβαίνει γιατί ο θεσμός τού Ευρωπαίου Εισαγγελέα είναι νεοφυής. Μόνο που αυτό το επιχείρημα μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όλοι εκτός από εκείνους που κυβερνούν τα τελευταία επτά χρόνια...

Φυσικά και υφίστανται διαχρονικές παθογένειες, βεβαίως και δεν αρκούν ούτε επτά έτη για να τις εξαλείψεις. Αρκεί, ωστόσο, μία και μόνο στιγμή για να αναλάβεις την πολιτική βούληση για να τις διορθώσεις. Προφανώς και η διαφθορά δεν μπορεί να εξαλειφθεί εντελώς, ιδίως ανάμεσα σε εκείνους που ασκούν επί χρόνια εξουσία, ωστόσο εν προκειμένω η μόνη προσπάθεια που καταβάλλεται την τελευταία επταετία- κι όχι μόνο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ- δεν είναι η διόρθωση αλλά η συγκάλυψη...

Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί αυτή την ασθενική πολιτικά και νεοφιλελεύθερη οικονομικά ΕΕ. Αν, όμως, αφαιρούνταν αύριο από την ελληνική οικονομία όλα τα Κοινοτικά κονδύλια να είστε σίγουροι ότι οι πρώτοι που θα διαμαρτύρονταν θα ήταν εκείνοι που ρητορεύουν συνεχώς κατά τού Δημοσίου αλλά σιτίζονται επί δεκαετίες από αυτό, καθώς και το ΚΚΕ που χρησιμοποιεί ως άλλοθι τον αντικομμουνισμό με την ίδια συχνότητα που επικαλείται το κράτος τού Ισραήλ τον αντισημιτισμό. Χωρίς το ρουσφέτι, άλλωστε, τον κοτζαμπασισμό, τον πελατειασμό, το συντεχνιασμό και το μικροκομματισμό το μόνο που θα απέμενε από το πολιτικό μας σύστημα θα ήταν ένα Κοινοβούλιο χωρίς βουλευτές...

 

 

Για να αλλάξουμε κυβέρνηση πρέπει να αλλάξουμε λαό...

"Δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για να δώσουμε περισσότερα λεφτά στους πολίτες", μας λέει ο αρχιδελφίνος Πιερρακάκης και μεσάζοντας για το Predator. Παραδόξως, ωστόσο, λεφτά υπάρχουν για να πληρώσουμε πρόωρα επτά δισ. ευρώ μνημονιακών χρεών χωρίς κανείς να μας το ζητήσει, τουλάχιστον δημοσίως, και με υψηλότερο επιτόκιο. Την ίδια ώρα, δεν μπαίνει κανένα πλαφόν στην πηγή τού κακού- στα διυλιστήρια Λάτση- Βαρδινογιάννη-, ενώ το κράτος θα έχει επιπλέον υπερέσοδα αφού ο προϋπολογισμός τού 2026 είχε συνταχθεί με την τιμή τού βαρελιού πετρελαίου στο μισό από αυτή που πωλείται σήμερα...

Μπορεί να έχουμε την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ αλλά η κυβέρνηση μας παίρνει χρήματα από τη μία τσέπη για να μας δώσει πολύ λιγότερα στην άλλη με τη μορφή fuel pass, δηλαδή ενός φιλοδωρήματος 60 ευρώ το οποίο γίνεται 50 αν δεν βγάλεις προπληρωμένη κάρτα. Μας κυβερνούν αλχημιστές και το γράφω κομψά. Αν ήθελα να γίνω ακριβέστερος θα έγραφα πως μας κυβερνούν απατεώνες τους οποίους ανεχόμαστε να μας πουλάνε σταθερότητα και κυβερνησιμότητα...

Κάποιοι πιστεύουν ότι η δίκη των Τεμπών, οι νέες αποκαλύψεις για τις υποκλοπές ή η νέα δικογραφία για ΟΠΕΚΕΠΕ θα γκρεμίσουν τον Κ. Μητσοτάκη. Λες και το 2023 όσοι τον ψήφισαν το έκαναν γιατί τον θεωρούσαν αδιάφθορο... 

Άλλοι, μάλιστα, είναι τόσο αφελείς ώστε να βασίζουν το comeback τους στην ψευδαίσθηση μιας δικαίωσης που τους έχει προσπεράσει γιατί είναι και οι ίδιοι φθαρμένοι και ξεπερασμένοι. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο πολιτικό προσωπικό αλλά για να το βρει θα έπρεπε πρώτα να αλλάξει και το εκλογικό σώμα των βολεμένων, των ψοφοδεών και των λούμπεν μεσσιανιστών. Δύσκολες εξισώσεις και μάλλον άλυτες όσο οι καλύτεροι ανάμεσά μας ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους κι απέχουν από τις κάλπες ή έχουν φύγει στο εξωτερικό δίχως εισιτήριο επιστροφής...   

  

    

Όταν είχε λιακάδα αγοράζαμε Πόρσε...

Η ΕΕ είναι χειρότερη από όσο θα θέλαμε οι προοδευτικοί, ευρωπαϊστές πολίτες, είναι πολύ καλύτερη όμως από όσο πιστεύουμε η δική μου γενιά που είναι γεννημένη τη δεκαετία τού '70 και οι νεότερες. Ποιος πιστεύει, για παράδειγμα, σήμερα ότι η Γερμανία θα εισβάλει, στρατιωτικά μιλώντας, στις Κάτω Χώρες, στη Νορβηγία, στη Γαλλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο ή και στην Ελλάδα; Κι όμως, δεν έχουν περάσει και τόσες πολλές δεκαετίες, σε σύγκριση με την ανθρώπινη ιστορία, από την τελευταία φορά που νυν κράτη- μέλη τής Ένωσης πολεμούσαν το ένα το άλλο...

Φυσικά και συμμερίζομαι και πολλά από τα επιχειρήματα σε βάρος τής ΕΕ, από το ότι λειτουργεί προς εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων τής Γερμανίας και οι πολιτικές της ρέπουν προς το νεοφιλελευθερισμό ως τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τους χρυσοκάνθαρούς της. Θα ήμουν, επίσης, αφελής αν πίστευα ότι ο γαλλογερμανικός άξονας θα έβαζε στην άκρη τα οικονομικά και γεωπολιτικά του συμφέροντα ώστε να πολεμήσει στο πλευρό τής Ελλάδας σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης με την Τουρκία. Θα ήμασταν, όμως, καλύτερα αν σε αυτή την παγκόσμια ανασφάλεια κολυμπούσαμε μόνοι μας στον πλανήτη και χωρίς τα ευρωχρήματα, τα οποία εισπράττουν κι εκείνοι που δηλώνουν ευρωσκεπτικιστές ή και πολέμιοι της ΕΕ; Δυσκολεύομαι να δώσω μια καταφατική απάντηση...

Η ίδια πολιτική διπολικότητα μας κατατρύχει και με την Κοινή Αγροτική Πολιτική, η οποία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τής Γαλλίας, των funds και των υπόλοιπων επενδυτικών ομίλων που θέλουν να αντικαταστήσουν την παραγωγή τής γης με συνθετικά προϊόντα. Από την άλλη, όμως, από τα χέρια των αγροτών αλλά και των κτηνοτρόφων μας έχουν περάσει εκατομμύρια ευρώ από τη δεκαετία τού '80 μέχρι και σήμερα. 

Κι αν προφανώς δεν ήταν όλοι ή και οι περισσότεροι "φραπέδες" και "χασάπηδες", οι πιο πολλοί ήταν ωστόσο τζίτζικες κι όχι μέρμηγκες. Και τώρα που μας έπιασε η διεθνής διατροφική καταιγίδα προσπαθούμε να επισκευάσουμε μια σκεπή που θα οφείλαμε να είχαμε κάνει με τη λιακάδα. Αν φταίει και η ΕΕ γι' αυτό, μάλλον ζούμε σε σπίτια χωρίς καθρέφτες... 

 

 

Δεν βρήκα τον Αντύπα ούτε στο Μαξίμου ούτε στα μπλόκα για να του πω γεια χαρά...

Σας έχω ένα ερώτημα για όχι και τόσο δυνατούς λύτες: πότε- το αργότερο- θα επιστρέψουν στα χωράφια τους οι αγρότες; Όταν χαραχτεί εθνική στρατηγική για τη γεωργία και την κτηνοτροφία, όπως δικαίως τώρα ζητούν, ή όταν επανεκκινήσουν οι γεωργικές εργασίες τους; 

Μάλλον το δεύτερο, γι' αυτό και περισσεύουν τα επιχειρήματα περί ηρωισμού. Ήρωας είναι αυτός που θυσιάζει και τον εαυτό του για κάτι που τον ξεπερνά. Όχι αυτός που αντί να πάει στο καφενείο για να παίξει χαρτιά πηγαίνει στο μπλόκο για να παίξει χαρτιά...

Προφανώς και η κομπανία των προθύμων αγροτών που συνάντησαν την Τρίτη τον Κ. Μητσοτάκη είναι συνδικαλιστές φίλα προσκείμενοι στη ΝΔ. Ποιοι νομίζετε, ωστόσο, πως βρίσκονται κατά βάση στα μπλόκα; 

Οι κολλίγοι από το "Χώμα βάφτηκε κόκκινο", ο Μαρίνος Αντύπας ή Ινδοί μετανάστες που δουλεύουν στα χωράφια κάτω από τους σαράντα βαθμούς Κελσίου; Συνδικαλιστές βρίσκονται κι εκεί διαφόρων κομμάτων, κάποιοι μάλιστα όπως ο "πολύς" Ανεστίδης και της ΝΔ. Και βρέθηκαν στα μπλόκα κυρίως γιατί δεν τους είχαν καταβληθεί οι ενισχύσεις. Τη Mercosur την ανακάλυψαν κι εκείνοι- όπως κι αρκετοί στην αντιπολίτευση πλην Κασσελάκη- στην πορεία...

Η πρωτογενής παραγωγή πεθαίνει και η ευθύνη τής ΕΕ γι' αυτό είναι τεράστια. Πρόκειται, όμως, για την ίδια Ευρώπη από την οποία εισπράττουν και οι κομμουνιστές αγροτοσυνδικαλιστές. Πότε, έτσι κι αλλιώς, βγήκαν οι αγρότες στους δρόμους για να απαιτήσουν, για παράδειγμα, την κατάρτισή τους σε νέες τεχνολογίες και καλλιέργειες κι όχι για επιδοτήσεις και φτηνό ρεύμα και πετρέλαιο; 

Τι έχουν πράξει οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια για να μην τους τρώνε το βιός οι μεσάζοντες; Οι συνεταιρισμοί έχουν αφήσει εποχή με την αδιαφάνεια και την κακοδιοίκησή τους. Ας παραμερίσουν, συνεπώς, όλες οι πλευρές τα πολιτικάντικα παιχνιδάκια κι ας καθίσουν στο τραπέζι οι πραγματικοί παραγωγοί για να βρουν ρεαλιστικές λύσεις αντί να παράγεται ένα καθημερινό τηλεοπτικό σόου που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την επισιτιστική κρίση η οποία βρίσκεται προ των πυλών...  

Μην γεμίσουμε δρόμους, αεροδρόμια και λιμάνια με μπανανόφλουδες κοινωνικού αυτοματισμού...

Δεν είναι καθήκον ενός πραγματικού πολίτη η τήρηση της νομιμότητας όταν αυτός ο πολίτης αισθάνεται πως ο νόμος είναι άδικος. Όταν, άλλωστε, οι περισσότεροι νόμοι είναι αποτυπώματα της βούλησης της εκάστοτε άρχουσας τάξης είναι λογικό αρκετές φορές να μην συμβαδίζουν με τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι αγρότες και κτηνοτρόφοι που πράγματι αντιμετωπίζουν ζητήματα επιβίωσης είναι υποχρεωμένοι να φλερτάρουν και με την παρανομία για να ζήσουν τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Οφείλουν, όμως, και να είναι πρόθυμοι και να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της παρανομίας τους. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα έχουμε κράτος αλλά ζούγκλα η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από καμία συντεχνιακή διεκδίκηση που πλήττει τα συμφέροντα μιας άλλης συντεχνίας, όπως επί του συγκεκριμένου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων για παράδειγμα που πλήττονται από τις συγκοινωνιακές δυσχέρειες, ή ακόμα και του δικαιώματος του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου να μην κάνει δέκα ώρες για να μεταβεί από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη ή το αντίστροφο...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιδοθεί επανειλημμένως στον ποινικό λαϊκισμό, βρίσκοντας- διόλου παράξενα- υποστηρικτές και στην ακροδεξιά. Η αυστηροποίηση των ποινών έχει αποδειχθεί ότι δεν μειώνει την εγκληματικότητα, σίγουρα όμως αυξάνει την υποκρισία τού να παριστάνεις πως μπορεί να λειτουργεί α λα καρτ. 

Η δεξιά και η ακροδεξιά, π.χ., διεύρυνε τα όρια του τι σημαίνει εγκληματική οργάνωση έχοντας στο μυαλό της και τους μπαχαλάκηδες των Εξαρχείων, ωστόσο τα άνοιξε τόσο πολύ που μπορεί να περιλαμβάνει πλέον και αγρότες που κάνουν μπλόκα. Το να ζητάς τώρα άρση τού αξιοποίνου στην περίπτωσή τους το μόνο που μαρτυρά είναι αδυναμία κατανόησης πως η ποινική νομοθέτηση δεν είναι δυνατό να θεμελιώνεται πάνω σε τηλεοπτικά ρεπορτάζ "κίτρινης" δημοσιογραφίας...

Φυσικά και δεν θα βλέπαμε αυτή τη μαζικότητα στα μπλόκα αν δεν υπήρχε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η ΕΕ δεν άνοιγε πολύ περιορισμένα την κάνουλα των χρηματοδοτήσεων στη χώρα μας. Και ούτε είναι πρόβλημα που δημιουργήθηκε από τους δημοσιογράφους οι οποίοι, όπως επί της ουσίας μου είχε πει πριν λίγο καιρό αγροτοσυνδικαλιστής, έπρεπε να θάψουν το σκάνδαλο γιατί για κάποιους απατεώνες που πήραν μερικά εκατομμύρια ευρώ παραπάνω κινδυνεύουν οι έντιμοι ή οι πιο έντιμοι αγρότες να χάσουν τα ευρωπαϊκά λεφτά. Για το φόνο φταίει ο φονιάς κι όχι αυτός που τον καταγγέλλει, τελεία και παύλα. 

Από την άλλη, όμως, και οι αγροτοκτηνοτρόφοι κινδυνεύουν να χάσουν τη λαϊκή υποστήριξη που απολαμβάνουν αν μετατρέψουν τις κινητοποιήσεις τους σε υφεσιακό ζήτημα για την ελληνική πραγματική οικονομία. Ας μην κάνουν το λάθος, επομένως, και πατήσουν τη μπανανόφλουδα του κοινωνικού αυτοματισμού γιατί ακριβώς το λαϊκό μέτωπο είναι σημαντικότερο από το συγκοινωνιακό ακρωτηριασμό τής χώρας... 

 

Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί αν και πολύ θα το θέλαμε...

Και οι πέτρες σε αυτήν τη χώρα έχουν αντιληφθεί τα κυκλώματα που έδρασαν επί καθεστώτος Μητσοτάκη και ξεζούμισαν τις επιδοτήσεις τού ΟΠΕΚΕΠΕ. Το ότι, όμως, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έπιασε δουλειά τα τελευταία χρόνια δεν σημαίνει πως τα προηγούμενα όλα πήγαιναν καλά με τις κοινοτικές επιδοτήσεις για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, ιδίως επί ΠΑΣΟΚ, παπανδρεϊκού και σημιτικού. Είτε για τους πραγματικούς αγρότες και κτηνοτρόφους είτε για τους γιαλαντζί τους οποίους οι αστοί δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν και γι' αυτό τιμούν αδιακρίτως...

Καμία αντίρρηση, η ΕΕ είναι ένα νεοφιλελεύθερο κλαμπ το οποίο εξυπηρετεί κατά βάση τα συμφέροντα της γερμανικής και της γαλλικής άρχουσας τάξης. Μόνο που από το 1981 που γίναμε κράτος- μέλος της έχει διατεθεί ένα συνολικό ποσό στη χώρα- αφήνω στην άκρη τα μνημονιακά δανεικά- το οποίο αν είχε αξιοποιηθεί θα έπρεπε η Ελλάδα σήμερα να βρισκόταν στο ίδιο επίπεδο με τα πιο προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη. 

Δεν είμαστε όμως και γι' αυτό δεν ευθύνονται μόνο οι κατά καιρούς κυβερνήσεις. Το τάγκο τής διαφθοράς δεν χορεύεται από έναν μόνο κι ως προς τις αγροτικές επιδοτήσεις χορεύτηκε κι από πολλούς αγρότες και κτηνοτρόφους. Η ιστορία των αγροτικών συνεταιρισμών είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα...

Το να πιστέψω, επομένως, ότι η χώρα θα ξεμπερδέψει με το πελατειακό κράτος γιατί θα το υποσχεθεί κάποιος πολιτικός αρχηγός θα ήταν τόσο συνετό όσο και το να εμπιστευτώ το μέλλον μου στον Άγιο Βασίλη. Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς μεταξύ μας: θέλουμε μια κυβέρνηση που θα κάνει ρουσφέτια και δωράκια και σε εμάς κι όχι μια κυβέρνηση που θα προτάσσει την κοινωνική δικαιοσύνη και την αξιοκρατία. Και μπορεί να μην τα φάγαμε όλοι μαζί αλλά πολύ θα θέλαμε να είχε συμβεί κάτι τέτοιο και χωρίς τύψεις κι ενοχές...

Θα είναι ακόμα εδώ όταν όλοι οι άλλοι θα είναι πρώην...

Θα μειώσουν το ΦΠΑ, θα επαναφέρουν το 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο, θα προσλάβουν, θα καταργήσουν το νόμο περί ευθύνης υπουργών και τη βουλευτική ασυλία. Αυτά υποσχέθηκαν οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί στη Θεσσαλονίκη και μακάρι να συμβούν. 

Θα φέρουν, ωστόσο, όλα τούτα δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου; Θα ξηλώσουν τα καρτέλ τής διαπλοκής; Θα καταστήσουν τη χώρα ισότιμο διεθνή εταίρο; Μάλλον όχι, αλλά τι να περιμένεις από αναλώσιμους ηγέτες που δεν μπορούν να πείσουν ούτε τα δικά τους ακροατήρια;...

Υπήρξε, όμως, και η εξαίρεση του Στέφανου Κασσελάκη, ο οποίος δεν παρουσίασε ένα πρόγραμμα αναδιανομής τής μιζέριας για να ευχαριστήσει αφτιά συντεχνιών ούτε ικέτεψε τους ψηφοφόρους να επιλέξουν εκείνον για να διώξει τον Κ. Μητσοτάκη, όπως έκαναν οι υπόλοιποι. Παρουσίασε ένα οραματικό σχέδιο για τις επόμενες δεκαετίες, στο οποίο φυσικά δεν συμφωνώ σε όλα, δεν είναι πλήρες, σε ορισμένα σημεία είναι πρόχειρο και ούτε είναι απρόσβλητο κι από λαϊκιστικές υποσχέσεις που δύσκολα μπορούν να εκπληρωθούν με ένα νόμο κι ένα άρθρο, όπως η επέκταση των χωρικών μας υδάτων. Είναι, όμως, ένα σχέδιο- τροφή για σκέψη κι όχι μπακαλίστικοι υπολογισμοί για να έχουμε κάτι να λέμε στα πρωινάδικα...

Ο Κασσελάκης, εξάλλου, στη σύντομη πολιτική του διαδρομή έχει αποδείξει ότι δεν του αρέσει ο ρόλος τής μαριονέτας ούτε του χρήσιμου ηλίθιου για τους νόμιμους ιδιοκτήτες τής χώρας. Στην πολιτική, άλλωστε, το σημαντικότερο δεν είναι να τάζεις τον ουρανό με τα άστρα αλλά να έχεις τη βούληση να προσπαθήσεις τουλάχιστον να κάνεις ένα άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά. 

Σε ένα πολιτικό τοπίο, συνεπώς, μετριοτήτων, εκπεσόντων βασιλιάδων και μεσσιών κάθε φύλου- παρόντων και υπό εκκόλαψη- που έχουν μπερδέψει τον ίσκιο τους με το μπόι τους ξεχωρίζουν τα άντερα ενός ανθρώπου να μας ξεβολέψει από συνήθειες, πρακτικές και ιδεοληψίες που μας εγκλώβισαν κατά τη μεταπολίτευση και μας έχουν φέρει σε θέση ουραγού στην ΕΕ και τα υπόλοιπα Βαλκάνια να κάνουν πλέον λόγο για το φόβο ελλαδοποίησης. Αυτός ο παράταιρος τύπος θα βρίσκεται ακόμα εδώ όταν οι σημερινοί του πολιτικοί αντίπαλοι θα μιλούν με το "πρώην" να τους συνοδεύει. Έτσι πρέπει να γίνει κι έτσι θα γίνει...     

 

 

Ναι, καρυδότσουφλο, αλλά είναι το μόνο που έχουμε...

Είναι τόσο πιθανό η Ρωσία να επιτεθεί στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στη Ρώμη ή στην Αθήνα όσο κι ο Κ. Μητσοτάκης να δωρίσει μέρος, έστω, της περιουσίας του σε αυτούς που φτωχοποίησε τα τελευταία έξι χρόνια. Δεν νομίζω, έτσι κι αλλιώς, πως ο Βλ. Πούτιν θεωρούσε μέχρι πρότινος τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα γεωστρατηγική απειλή για τα συμφέροντα της χώρας του. 

Ούτε τώρα τις θεωρεί στην πραγματικότητα κι ο τρόπος που οι ευρωπαίοι ηγέτες προσκύνησαν τον Ντ. Τραμπ δεν νομίζω πως τον τρόμαξε. Τότε γιατί η Ευρώπη εξοπλίζεται σαν να μην υπάρχει αύριο; Ρωτήστε αυτούς που θα θησαυρίσουν από τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα κι αν δεν τους ξέρετε, ζητήστε από το Μαξίμου να σας τους κατονομάσει...

Το σαθρό ευρωπαϊκό οικοδόμημα είχε κρυφτεί τις προηγούμενες δεκαετίες πίσω από τους πιο χαρισματικούς του ηγέτες από τους σημερινούς, την πολεμική κάλυψη των ΗΠΑ και το ότι κοιμώμενοι γίγαντες όπως η Κίνα και η Ινδία δεν είχαν ή δεν μπορούσαν να δείξουν επεκτατικές διαθέσεις, τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα. Γι' αυτό και το να πιστεύουμε ότι αν καγκελάριος της Γερμανίας ήταν ο Χ. Κολ κι όχι ο Φρ. Μερτς ή πρόεδρος της Γαλλίας ο Φρ. Μιτεράν κι όχι ο Εμ. Μακρόν η Ευρώπη σήμερα θα έπαιζε μπαλίτσα στο ουκρανικό αποτελεί μάλλον μια επιφανειακή προσέγγιση. Το πρόβλημα είναι δομικό και δευτερευόντως ζήτημα προσώπων...

Πρέπει, συνεπώς, να αποχωρήσουμε από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπως προτείνει το ΚΚΕ όταν δεν είναι πολύ πιθανό αυτό να συμβεί, όπως το 2015; Όχι, είναι προτιμότερο να κρεμιέσαι από ένα καρυδότσουφλο στη μέση τού ωκεανού από το να θαλασσοπνίγεσαι χωρίς τίποτα και κανέναν δίπλα σου. Από την άλλη, βεβαίως, με το καρυδότσουφλο δεν πρόκειται να πας μακριά. Είτε, λοιπόν, θα κάνεις ό,τι μπορείς για να επιβιώσεις και στη συνέχεια να σταθείς αυτόνομα στα δικά σου πόδια με την κοινωνία όρθια κι όχι τις πολεμικές βιομηχανίες είτε θα παραμένεις εσαεί ικέτης τού πρώτου πλοίου που θα περάσει με αμερικανική, ρωσική ή κινεζική σημαία να κυματίζει στην πλώρη του...

 

 

Ο νάνος που παριστάνει τον γίγαντα με πήλινα πόδια...

Δεν χρειαζόταν να πληροφορηθούμε τη διπλωματική ήττα τής Ευρώπης από τις ΗΠΑ και για τους δασμούς για να επιβεβαιώσουμε ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι ένας χάρτινος πύργος. Εδώ και πολλά χρόνια, πριν ακόμα την κρίση τού ευρώ, είχε περιέλθει σε τέλμα το οποίο γιγαντώθηκε με μια ανεξέλεγκτη διεύρυνση που το γέμισε με δούρειους ίππους, ιδίως της Ρωσίας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το ενδυνάμωσε. Κι αν δεν είχαν χρησιμοποιηθεί τα PIGS- ανάμεσά τους και η Ελλάδα- ως αποδιοπομπαίοι τράγοι ή δεν ήταν τα κάθε λογής ευρωπαϊκά κονδύλια πάνω στα οποία στηρίζονται ολόκληρα κρατικά συστήματα εξουσίας- το βλέπουμε εδώ και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ- η ευρωπαϊκή ιδέα θα ήταν τόσο δημοφιλής στους λαούς της όσο ένας οπαδός τού Παναθηναϊκού στο Πασαλιμάνι...

Την ίδια ώρα κατά την οποία στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο κατοικοεδρεύει μια γραφειοκρατία που σιτίζεται πλουσιοπάροχα κι επομένως έχει κάθε λόγο να πιστεύει στο ευρωπαϊκό όνειρο αφού με αυτό γεμίζει τους λογαριασμούς της οι ευρωπαϊκοί λαοί παραδίδονται στην ακροδεξιά ακριβώς γιατί είναι η μόνη αυτή τη στιγμή που δεν τους παραμυθιάζει για την εξέλιξη της ΕΕ. Φυσικά και δεν ασπάζομαι το ξενοφοβικό, μισαλλόδοξο και ρατσιστικό περιεχόμενο της επιφανειακής ρητορικής της αλλά αν η Αριστερά- ευρωπαϊκή κι ελληνική- δεν σταματήσει να στρουθοκαμηλίζει θα εξακολουθεί να χάνει ψηφοφόρους από προνομιακά της ακροατήρια με τον ίδιο τρόπο που τα κέρδισε ο Ντ. Τραμπ στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού... 

Η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει ποτέ μια ενιαία πολιτική οντότητα γιατί ο Έλληνας ή ο Γερμανός θα αισθάνεται πρώτα Έλληνας ή Γερμανός και μετά ευρωπαίος. Κι όποια προσπάθεια γίνει για να αλλάξει αυτό άνωθεν το μόνο που θα πετύχει θα είναι την ακόμα μεγαλύτερη κανονικοποίηση του ακροδεξιού λόγου...

Αν οι περισσότεροι Έλληνες γνώριζαν πόσα τσεπώνει ένας μέσος ευρωπαίος γραφειοκράτης τα ποσοστά στήριξης της ΕΕ θα είχαν πέσει στο ναδίρ, ενδεχομένως χαμηλότερα κι από την περίοδο της μνημονιακής κρίσης. Ο κοινοτικός προϋπολογισμός, άλλωστε, θα εξοικονομούσε ουκ ολίγους πόρους αν στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο δεν έτρωγαν με χρυσά κουτάλια ή αν δεν ταξίδευαν στα πέρατα του κόσμου στη business class. 

Όχι μόνο, όμως, δεν συμβαίνει αυτό αλλά εισερχόμαστε σε μια πολεμική οικονομία προς αντιμετώπιση ενός εχθρού ο οποίος, στην ουσία, δεν μας απειλεί, τη Ρωσία. Ούτε καν η Ουκρανία θα απειλείτο αν κάποιοι δεν προβόκαραν την εισβολή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο μαλακό υπογάστριο της ρωσικής αρκούδας. Με αυτά και με άλλα, είναι χίλιες φορές προτιμότερο η Ευρώπη να ενισχύσει την αναπτυξιακή και κοινωνική της πολιτική από το να παριστάνει τον γίγαντα που ουδέποτε υπήρξε ως σύνολο και ουδέποτε θα γίνει...   

 

  

Ανήκομεν εις τα κορόιδα...

Όσο διεξάγονται αθλητικές διοργανώσεις στις οποίες θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους εθνικές ομάδες από τα κράτη- μέλη τής ΕΕ μην περιμένετε την ομοσπονδιοποίηση της Γηραιάς Ηπείρου. Δεν ισχυρίζομαι πως είναι κακό να μην φτάσουμε στο φεντεραλισμό, αλλά αν αυτό είναι το όραμα των ευρωπαϊκών ηγεσιών δεν θα επιτευχθεί ποτέ όσο θα αισθανόμαστε πρώτα Έλληνες ή Γερμανοί και δευτερευόντως Ευρωπαίοι. Αυτοί, άλλωστε, που κατά την ελληνική κρίση χρέους προέτασσαν την τιμωρία- λες και οι τράπεζές τους, για παράδειγμα, ήταν αμέτοχες ευθυνών- από την αμοιβαιότητα δεν μπορούν σήμερα να πείθουν όταν μιλάνε για την αναγκαιότητα για κοινές πολιτικές άμυνας κι ασφάλειας...

Το παράδειγμα του αθλητισμού είναι απλώς ενδεικτικό. Αν δεν είμαστε αποφασισμένοι να αποσυνδέσουμε τους λαούς τής Ευρώπης από τις εθνικές τους συνειδήσεις- επαναλαμβάνω, δεν το θεωρώ επιθυμητό- δεν θα φτάσουμε ποτέ όχι μόνο στην ομοσπονδία αλλά ούτε καν σε κοινή εξωτερική πολιτική. Γι' αυτό και είναι ρεαλιστικότερο από το να συνεδριάζουν κάθε τρεις και λίγο οι ευρωπαίοι ηγέτες για την Ουκρανία να εστιάσουν σε ζητήματα όπου πραγματικά μπορούν να υπάρξουν συγκλίσεις προς όφελος των ευρωπαίων πολιτών. Το να επιζητάς την ανεξαρτητοποίηση από τις ΗΠΑ ή τη Ρωσία σε έναν τόσο στενά διασυνδεδεμένο πλανήτη με εντελώς διαφορετικές ιστορικές παραστάσεις κι εθνικά συμφέροντα είναι δυσκολότερο κι από τον τετραγωνισμό τού κύκλου...

Τούτων δοθέντων γίνεται ακόμα πιο κατανοητό το πόσο τραγικό ήταν η Ελλάδα να βάλει όλα της τα λεφτά στις ΗΠΑ. Στείλαμε, κατόπιν εντολών τής Ουάσιγκτον, ένα σκασμό όπλα στην Ουκρανία αποδυναμώνοντας την εθνική μας άμυνα για χάρη των Αμερικανών και τώρα οι Αμερικανοί λένε στον Β. Ζελένσκι να κάνει εκλογές και να αποδεχθεί όποια ειρήνη τού επιβάλουν. Πάνε χαμένα, επομένως, η "σωστή πλευρά τής ιστορίας", τα χειροκροτήματα στο Κογκρέσο και τα "ανήκομεν εις τη Δύση". Μάλλον ανήκομεν εις τα κορόιδα... 

 

 

Κι όμως, είναι αυτό ακριβώς που νομίζετε...

Έπρεπε να ντρεπόμαστε που τον κατηγορήσαμε για το Predator, έπρεπε να ντρεπόμαστε που τον καταγγείλαμε για τη διαρροή προσωπικών δεδομένων, έπρεπε να ντρεπόμαστε για τη μονταζιέρα των Τεμπών, έπρεπε να ντρεπόμαστε για τα ουισκάκια και τα πούρα του με την ολιγαρχία. Ο μόνος που δεν ντρέπεται ποτέ να προσβάλλει τους άλλους είναι ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης. Κάνει εδώ και πέντε σχεδόν χρόνια πολιτική ως πρωθυπουργός με τα "δεν ντρέπεστε" και πιστεύει ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα...

Ξέρετε τι μας λέει επί της ουσίας ο πρωθυπουργός; "Αυτό που βλέπετε με τα μάτια σας κι ακούτε με τα αφτιά σας δεν είναι αυτό που φαίνεται". Φυσικά το αποτέλεσμα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών τον δικαιώνει, μόνο που δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για πάντα, ιδίως όταν έχουν μεσολαβήσει και 57 αδικαίωτοι νεκροί. Η αποφασιστικότητα του ηγέτη στις δημοκρατίες κάποτε συγκρούεται με τα αμαρτήματά του κι όταν αυτά είναι πολύ περισσότερα τότε ο ηγέτης γίνεται πρώην...

Αν η Ελλάδα ήταν Ρωσία ή Κίνα ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να πουλά αποφασιστικότητα για μεταξωτές κορδέλες. Είμαστε, όμως, κράτος- μέλος τής ΕΕ κι όχι ένα εξ ορισμού αυταρχικό καθεστώς. Ναι μεν κι εμείς αναζητάμε πατερούληδες, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τους επιτρέπουμε τα πάντα. Πολλώ δε μάλλον όταν δεν εγγυώνται ούτε την ασφάλειά μας. Αν η χώρα, για παράδειγμα, είχε ένα σιδηρόδρομο που δεν προκαλούσε ανασφάλεια τότε θα έχωνε ευκολότερα το κεφάλι της στην άμμο για τα σκάνδαλα του αρχηγού. Από τη στιγμή, ωστόσο, που τελειώνουν και τα pass τελειώνουν και οι ημέρες του...

 
 

Απολογούμενοι στο σκότος δεν θα γίνουμε ποτέ...

Αντεθνικό να ασκείς κριτική στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αντεθνικό να θέτεις ερωτήματα στο Ελληνικό Λιμενικό, αντεθνικό να ζητάς από την ΕΕ να διερευνήσει τις παρακολουθήσεις. Αντιθέτως, είναι εθνικό να φωτογραφίζεται η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας μπροστά σε ένα τείχος όταν η Κύπρος είναι ακόμα διχοτομημένη. Είναι, επίσης, εθνικό να κάνεις επαναπροωθήσεις και είναι, επίσης, εθνικό να παρακολουθείς ακόμα και τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων και να κάνεις φέιγ βολάν τα σημειώματα της ΕΥΠ...

Βαδίζω στα 45, δεν έχω ζήσει το μετεμφυλιακό κράτος και τη χούντα, αλλά ούτε κι ένα τόσο δυστοπικό καθεστώς όσο το σημερινό, το οποίο έχει ψωμοτύρι την κατηγορία τής εθνικής μειοδοσίας για τους αντιπάλους του. Ούτε ο πατήρ Μητσοτάκης ούτε ο τουρίστας της Ραφήνας θα διανοούνταν να ισχυρίζονται και να πράττουν όσα ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ. Πολλώ δε μάλλον αν είχαν στην πλάτη τους το Oruc Reis που το "παράσυρε το κύμα", το Turkaegean ή νουθεσίες στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας να εγκαταλείψει τις γεωτρήσεις...

Δεν εκφάσισε ο Κ. Μητσοτάκης την ελληνική κοινωνία. Κάνει, όμως, ό,τι μπορεί για να την εκφασίσει περισσότερο θωπεύοντας τα πιο χυδαία αντανακλαστικά της. Το να υπερασπίζεσαι το δικαίωμα ενός ανθρώπου να μην πνίγεται σε ένα σαπιοκάραβο μαζί με άλλους 700 είναι στη μητσοτάκειο Ελλάδα πράξη γενναιότητας. 

Το να είσαι κόντρα στο ρεύμα γιατί δεν αποδέχεσαι μανάδες να πεθαίνουν στις θάλασσές μας με τα μωρά τους είτε είναι χριστιανές είτε μουσουλμάνες είναι ένα απίστευτα τρομακτικό συναίσθημα. Εμείς, τα παιδιά προσφύγων κι ενδεχομένως γονείς και παππούδες μεταναστών που θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα όταν θα γίνει έρημος γιατί μόνο το κέρδος μας ενδιαφέρει, μάλλον αξίζουμε να δώσουμε και 50% την Κυριακή στον Μητσοτάκη. Αν είναι, όμως, να πέσουμε ας πέσουμε με και για τις ιδέες μας. Απολογούμενοι στο σκότος δεν θα γίνουμε ποτέ... 

 

Του τα έδωσε όλα ο λαός το '19, του έδωσε πίσω τα Τέμπη...

Δεν είμαι κατά των δεύτερων ευκαιριών. Ουδείς αλάνθαστος, άλλωστε, κι όποιος δεν συγχωρεί, κινδυνεύει και να μην συγχωρεθεί. Για να ζητάς, ωστόσο, δεύτερη ευκαιρία, όπως ζητά ο Κ. Μητσοτάκης τώρα, πρέπει να συντρέχουν κι ορισμένες προϋποθέσεις: να έχεις ζητήσει συγγνώμη για τα λάθη σου και να μην ήξερες ότι ήταν λάθη όταν τα διέπραττες. Α, και κάτι ακόμα, το αίτημα να αφορά πράγματι δεύτερη ευκαιρία κι όχι τη χιλιοστή...

Τίποτα από όλα αυτά, ωστόσο, δεν ισχύει για τον πρωθυπουργό. Πρώτον, δεν έχει ζητήσει συγγνώμη, αφού συγγνώμη είναι το "έφταιξα" κι όχι το "έφταιξε όποιος έχει κυβερνήσει τη χώρα από τον Τρικούπη". Δεύτερον, γνώριζε ότι επί τέσσερα χρόνια απαξίωνε με δόλο το σιδηρόδρομο, έχοντας αποδεχθεί ενδεχομένως ακόμα και το χειρότερο σενάριο. Τρίτον, κυβερνά ήδη τέσσερα χρόνια, διετέλεσε υπουργός για δυόμισι έτη, βουλευτής για 19 και γόνος από πάντα. Για ποια δεύτερη ευκαιρία, συνεπώς, να μιλάμε;...

Τον Ιούλιο του 2019 ο Κ. Μητσοτάκης κέρδισε μια άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 158 εδρών, προηγουμένως οι περισσότερες περιφέρειες και δήμοι είχαν γίνει "γαλάζιοι" και η χώρα, χάρη στον "επάρατο" ΣΥΡΙΖΑ, είχε βγει από τα μνημόνια και είχε, για πρώτη φορά στα χρονικά, δημοσιονομικό μαξιλάρι 37 δισ. ευρώ. Ούτε η πανδημία, άλλωστε, ούτε ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορούν να χαρακτηριστούν δικαιολογίες για το ότι δεν καταπολέμησε το ρουσφέτι ή τη γραφειοκρατία στο Δημόσιο. 

Ίσα ίσα που οι περίοδοι κρίσης απαιτούν περισσότερο από τις άλλες την αξιοποίηση των ικανότερων. Αφήστε που η ΕΕ αντιμετώπισε αυτές τις κρίσεις τελείως διαφορετικά από τη δημοσιονομική κι αντί για λιτότητα μοίρασε χρήμα κι ανάστειλε υποχρεώσεις. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι ότι ο Μητσοτάκης χρειάζεται οκτώ χρόνια για να ολοκληρώσει το έργο του. Το μεγάλο πρόβλημα θα είναι αν του δώσουμε αυτά τα οκτώ χρόνια...

 
 

Απατεώνες νέτα σκέτα...

Ας υποθέσουμε πως οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας γίνονται με νόμο τού ΣΥΡΙΖΑ, που δεν γίνονται. Για χάρη τής συζήτησης ας χαρακτηρίσουμε, επίσης, διαβολικό το νόμο Κατρούγκαλου για τις συντάξεις ή προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που κυβερνά εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια, δεν κατάργησε τίποτα από όλα αυτά κι άλλα "σατανικά" που υποτίθεται πως έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για τη μεσαία τάξη και την πατρίδα;...

Για να είμαι ακριβέστερος, η σημερινή κυβέρνηση άλλαξε τη νομοθεσία ΣΥΡΙΖΑ και κατάργησε την προστασία τής πρώτης κατοικίας, κατάργησε τη 13η σύνταξη και δεν επέστρεψε σε όλους τα αναδρομικά κι όπου τα επέστρεψε το έκανε κουτσουρεμένα, ενώ δίνει μάχες για την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ. Είναι ευφημισμός, συνεπώς, αν τους χαρακτήριζα πολιτικούς απατεώνες, ιδίως αν μνημονεύσω πόσο έχουν ασελγήσει στους θεσμούς και στο κράτος δικαίου. Οι άνθρωποι είναι απατεώνες, νέτα σκέτα...

Αυτό που ζήσαμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν μια βίαιη αναδιανομή τού εισοδήματος από τους λίγους στους πολλούς χωρίς καν να υπάρχει η δικαιολογία των μνημονίων. Η κυβέρνηση αξιοποίησε παγκόσμιες κρίσεις για να μας φτωχοποιήσει είτε χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι είτε αποδίδοντάς το σε εξωτερικούς παράγοντες όταν η ενίσχυση της εγχώριας ολιγαρχίας είναι δικό της έργο. Και για να μας εξευτελίσει περισσότερο μας μοιράζει τώρα προεκλογικά δωράκια, που είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι όσων έχουμε δώσει για να είμαστε υπερήφανοι για τους "ευεργέτες" εφοπλιστές και τραπεζίτες μας... 

 

 

Prostychia pass...

Κι ένα ευρώ να μου δώσουν πίσω από τα κλεμμένα οι ολιγάρχες τής ενέργειας ή των σούπερ μάρκετ θα το πάρω. Σε ένα καπιταλιστικό καθεστώς απαιτείται μεγαλύτερη δύναμη χαρακτήρα για να απαρνηθείς το χρήμα από αυτή που διαθέτω. Από αυτό το σημείο, ωστόσο, μέχρι να με κάνουν να αισθάνομαι και υπόχρεος στους "εθνικούς ευεργέτες" μας και στα ανδρείκελά τους στο Μαξίμου και στα υπουργεία η απόσταση είναι χαώδης...

Δείτε, για παράδειγμα, τι γίνεται με τα διυλιστήρια. Υποτίθεται πως τα φορολόγησαν, αλλά με το χαμηλότερο ποσοστό που επιτρέπει η ΕΕ, ενώ το νομοθέτησαν ως δαπάνη κι όχι ως φόρο ώστε να έχουν και τη σχετική έκπτωση. Με λίγα λόγια, τα υπερκέρδη τους με το δικό μας υστέρημα είναι δωρεά τους στους πλεμπαίους για την οποία πρέπει και να τους λέμε κι ευχαριστώ από πάνω. Μία λέξη υπάρχει για να το περιγράψει όλο αυτό κι αυτή η λέξη είναι "προστυχιά"...

Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να υπερψηφίσει το market pass, όπως και το επίδομα στους μπάτσους, στους πυροσβέστες και στους λιμενικούς, που δεν είναι όλοι τους σάπιοι και δολοφόνοι. Ναι, να καταγγείλει την κοροϊδία, αλλά να ψηφίσει και για να μην δίνει πατήματα στους φαύλους γόνους να μιλάνε για αριστερούς τού χαβιαριού. Και τη δεύτερη φορά που θα έρθει στα πράγματα να τους βάλει επιτέλους φυλακή. Όχι από εκδίκηση, όπως θέλει ο Κ. Μητσοτάκης για Παππά- Παπαγγελόπουλο, αλλά γιατί αυτή είναι η τιμωρία που τους πρέπει...

Υ.Γ. Καλά Χριστούγεννα σε όλες κι όλους!

 

Βγάλτε το Κατάρ από το χάρτη και μας μένει ένας αγγελικά πλασμένος κόσμος...

Αν εξαφανιζόταν το Κατάρ από το χάρτη, θα εξαφανιζόταν και η διαφθορά από τον πλανήτη; Οι περισσότεροι, εξάλλου, γνωρίζουμε περιπτώσεις συμπολιτών μας, κυρίως επιστημόνων, οι οποίοι μετακομίζουν σε αραβικές χώρες με πετροδόλαρα όπου τα λεφτά που βγάζουν εκεί είναι πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή, που υποτίθεται πως σέβεται τα εργασιακά δικαιώματα. Εργασιακό δικαίωμα, άλλωστε, δεν είναι μόνο να μην πεθαίνεις από ηλίαση, όπως οι ανειδίκευτοι εργάτες στο Κατάρ, αλλά και να αμείβεσαι και να εργάζεσαι με αξιοπρέπεια. Δεν ξέρω πολλούς στην Ελλάδα που να ισχυρίζονται πως αυτοί οι όροι καλύπτονται στη χώρα μας...

Το Κατάρ δεν είναι πιο διεφθαρμένο από τη Γερμανία, τη Ρωσία ή τις ΗΠΑ. Απλώς έχει περισσότερα φράγκα, γι' αυτό και πήρε, για παράδειγμα, τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Εκτός αν θέλετε να πιστέψω ότι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί δεν έδωσαν τα δικά τους δωράκια στη ΦΙΦΑ, που εκ του αποτελέσματος μάλλον ήταν φτωχότερα. Θα πίστευα, επομένως, περισσότερο την προσπάθεια της ΕΕ για κάθαρση αν ασχολιόταν με τη διαφθορά τού συνόλου των λομπιστών στις Βρυξέλλες, ανεξαρτήτως αν είναι λευκοί ή σκούροι ή μιλούν αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά ή αραβικά...

Η διαφθορά είναι σχεδόν αναπόφευκτη όπου υπάρχει εξουσία κι όπου θεός είναι το χρήμα και το κέρδος. Αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία στην Ελλάδα είναι ο μιθριδατισμός μας, η ηθική μας αναισθησία απέναντι στην κατάχρηση εξουσίας, ο ωχαδερφισμός τού "όλοι ίδιοι είναι". Σε αυτήν την παθητικότητά μας, άλλωστε, βασίζεται ο Κ. Μητσοτάκης για να τη βγάλει καθαρή. Θα το επιτρέψουμε να μας θεωρεί πρόβατα;...

 

Μένουμε Ευρώπη ή μένουμε με τον Μητσοτάκη;...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχτισε ένα καθεστώς το οποίο στηρίζεται στα ψέματα και το οποίο θα καταρρεύσει εξαιτίας τους. Γι' αυτό όσα κι αν λέει, που δεν λέει και πολλά άλλωστε, για να δικαιολογηθεί για τις παρακολουθήσεις είναι τόσο αξιόπιστα όσο οι πολεμικές ιστορίες τού βαρόνου Μινχάουζεν. Κανείς δεν τον πιστεύει, ούτε καν εκείνοι που αισθάνονται κομματικώς υποχρεωμένοι να τον πιστεύουν...

Το 2015 ο σατανικός στόχος τού Αλέξη Τσίπρα, για το ακραίο κέντρο, ήταν να βγάλει την Ελλάδα από την ΕΕ. Δεν την έβγαλε, αντιθέτως έβγαλε την Ελλάδα από τα μνημόνια. Και ήρθαν οι δήθεν ακραιφνείς ευρωπαϊστές για να θέσουν ξανά σε κίνδυνο την παρουσία τής χώρας μας στην Ευρώπη. Κι αυτήν τη φορά όχι γιατί τη χρεοκόπησαν- ευτυχώς δεν θα το προλάβουν αυτό-, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο από τα ελλείμματα και το χρέος, γιατί έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια θεσμούς και κράτος δικαίου...

Αν το 2015, συνεπώς, το "μένουμε Ευρώπη" ήταν στην πραγματικότητα ένα ψευδοερώτημα, το 2022 αποκτά πιο ρεαλιστικές διαστάσεις. Δεν θα μας αποβάλουν γιατί ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε τους πάντες ή γιατί έλεγχε τα ΜΜΕ και τη δικαστική εξουσία, ωστόσο επέστρεψε το έλλειμμα εμπιστοσύνης των Βρυξελλών για όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Κι ο Κ. Μητσοτάκης, φυσικά, δεν μπορεί να επικαλεστεί ούτε έλλειψη εμπειρίας ούτε ψευδαισθήσεις. Ήξερε πολύ καλά τι έκανε όταν βίαζε τη Γ' Ελληνική Δημοκρατία...

 

 
 

Υβριδικό καθεστώς εκλογικής απολυταρχίας. Η Ουγγαρία φυσικά...

"Υβριδικό καθεστώς εκλογικής απολυταρχίας κι όχι δημοκρατία". Η Ευρωβουλή απέδωσε αυτόν το χαρακτηρισμό στην Ουγγαρία κι όχι στην Ελλάδα. Όχι ακόμα, για να είμαι πιο ακριβής, αφού με το ορμπανοποιημένο καθεστώς Μητσοτάκη προς τα εκεί οδεύουμε με βήμα ταχύ. Μπορεί στο λιστοΠετσιστάν να μην το έχουμε αντιληφθεί ακόμα, αλλά στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο δεν πιστεύουν ότι ο πρωθυπουργός μας είναι μεταρρυθμιστής. Πιστεύουν ότι είναι ο βαλκάνιος Όρμπαν...

Για χάρη τής συζήτησης, μολονότι δεν προκύπτει από πουθενά, να σας πω ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε δώσει εντολή παρακολούθησης του Στ. Πιτσιόρλα. Από πού κι ως πού, όμως, αυτό αθωώνει τον Κρυφακούλη για την παρακολούθηση πολιτικών του αντιπάλων εκτός κι εντός ΝΔ; Το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" είναι επιχείρημα των ένοχων, όχι των αθώων...

Πρέπει να είναι, εξάλλου, πολύ απελπισμένοι στο Μαξίμου για να πιστεύουν ότι το δυνατό τους χαρτί είναι η οικονομία και με αυτό να επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από το ότι έχουν εγκαθιδρύσει ένα παρακράτος μέσα σε ένα, έτσι κι αλλιώς, ελεγχόμενο από τους ίδιους βαθύ κράτος. Η Ελλάδα κινδυνεύει, σύμφωνα με τη Eurostat, περισσότερο από κάθε άλλη χώρα τής ΕΕ, πλην Βουλγαρίας και Ρουμανίας, από την φτωχοποίηση αλλά στην κυβέρνηση μαγειρεύουν τους αριθμούς γιατί άψητοι δεν τρώγονται με τίποτα... 

Αυτό το παρακράτος δεν βελτιώνεται με έλεγχο των αρμών του. Καταστρέφεται κι αλλάζει προς το δημοκρατικότερο το βαθύ κράτος. Δύσκολο το στοίχημα, αλλά αν κάποιος έχει την πολιτική βούληση για να το κάνει δεν είναι άλλος από την Αριστερά. Την αυτοδύναμη, όμως, Αριστερά, χωρίς δήθεν σοσιαλδημοκρατικά βαρίδια...