Μένουμε Ευρώπη ή μένουμε με τον Μητσοτάκη;...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχτισε ένα καθεστώς το οποίο στηρίζεται στα ψέματα και το οποίο θα καταρρεύσει εξαιτίας τους. Γι' αυτό όσα κι αν λέει, που δεν λέει και πολλά άλλωστε, για να δικαιολογηθεί για τις παρακολουθήσεις είναι τόσο αξιόπιστα όσο οι πολεμικές ιστορίες τού βαρόνου Μινχάουζεν. Κανείς δεν τον πιστεύει, ούτε καν εκείνοι που αισθάνονται κομματικώς υποχρεωμένοι να τον πιστεύουν...

Το 2015 ο σατανικός στόχος τού Αλέξη Τσίπρα, για το ακραίο κέντρο, ήταν να βγάλει την Ελλάδα από την ΕΕ. Δεν την έβγαλε, αντιθέτως έβγαλε την Ελλάδα από τα μνημόνια. Και ήρθαν οι δήθεν ακραιφνείς ευρωπαϊστές για να θέσουν ξανά σε κίνδυνο την παρουσία τής χώρας μας στην Ευρώπη. Κι αυτήν τη φορά όχι γιατί τη χρεοκόπησαν- ευτυχώς δεν θα το προλάβουν αυτό-, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο από τα ελλείμματα και το χρέος, γιατί έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια θεσμούς και κράτος δικαίου...

Αν το 2015, συνεπώς, το "μένουμε Ευρώπη" ήταν στην πραγματικότητα ένα ψευδοερώτημα, το 2022 αποκτά πιο ρεαλιστικές διαστάσεις. Δεν θα μας αποβάλουν γιατί ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε τους πάντες ή γιατί έλεγχε τα ΜΜΕ και τη δικαστική εξουσία, ωστόσο επέστρεψε το έλλειμμα εμπιστοσύνης των Βρυξελλών για όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Κι ο Κ. Μητσοτάκης, φυσικά, δεν μπορεί να επικαλεστεί ούτε έλλειψη εμπειρίας ούτε ψευδαισθήσεις. Ήξερε πολύ καλά τι έκανε όταν βίαζε τη Γ' Ελληνική Δημοκρατία...

 

 
 

Μένουμε Ευρώπη, αλλά του μεσαίωνα...

Μπορείς να είσαι ταυτοχρόνως φιλελεύθερος ευρωπαϊστής και πολέμιος του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού τού φύλου; Είναι τόσο πιθανό όσο το να είσαι παραλλήλως και στον ίδιο κόσμο οπαδός τού Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Εκτός βεβαίως αν είσαι ΝΔ, οπότε τις ζυγές ημέρες θες να μείνεις Ευρώπη με οποιοδήποτε κόστος, όπως το καλοκαίρι τού 2015, και τις μονές ζητάς από τους πολιτικούς σου αντιπάλους να δηλώσουν αν είναι άθεοι και υποστηρίζεις στα σοβαρά τους εξευτελισμούς που υφίσταται η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας με επιχειρήματα Τσιάρτα για τον Αδάμ και την Εύα...

Η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη, του Αδ. Γεωργιάδη και του Μ. Βορίδη- οι δύο τελευταίοι απόδειξαν για μια ακόμα φορά ότι ο φιλελευθερισμός τους είναι φερετζές των ακροδεξιών τους αντιλήψεων- έχει επιλέξει να συνθέσει τα χειρότερα στοιχεία τής δεξιάς ιδεοληψίας: στο οικονομικό πεδίο τον θατσερικό νεοφιλελευθερισμό τού "δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα" και "οι ταξικές ανισότητες είναι στην ανθρώπινη φύση" και στο κοινωνικό τον πιο βαθύ σκοταδισμό, εμπνευσμένο από τη χουντική καπηλεία τής πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Για να το πω πιο απλά, στη ΝΔ θέλουν μνημονιακές πολιτικές που επιτείνουν την κοινωνική αδικία στον αιώνα τον άπαντα και μισαλλόδοξες στρατηγικές που δεν επιτρέπουν ούτε καν το στοιχειώδη εκσυγχρονισμό τού θεσμικού πλαισίου στο οποίο βασίζεται η ζωή στην Ελλάδα και την υπεράσπιση των μειονοτήτων, που αποτελεί στην τελική ένδειξη σεβασμού τής ίδιας της δημοκρατίας...

Το ίδιο έκθετοι, και σε μεγαλύτερο βαθμό, είναι όσοι αυτοσυστήνονται ως προοδευτικοί αλλά ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες για να καταψηφίσουν, είτε για μικροκομματικούς, ψηφοθηρικούς λόγους είτε από φόβο μπροστά στην οργή τού παπαδαριού. Το αίτημα για τη δυνατότητα νομικής αλλαγής φύλου σε νεώτερη ηλικία από τα 18 βρίσκει σύμφωνους όχι μόνο τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά και τους ειδικούς επιστήμονες, εφαρμόζεται δε σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη- ακόμα και στην υπερσυντηρητική, καθολική Ιρλανδία το όριο είναι στα 14 έτη- και, τέλος πάντων, δεν είναι σοβαρός λόγος για να μην αποδοθεί ένα δικαίωμα που είναι αυτονόητο σε όποιον γεννήθηκε κι αισθάνεται άνδρας ή γυναίκα...

Ούτε η εκκλησία θα καταστραφεί, όπως δεν καταστράφηκε με τον πολιτικό γάμο, τις ταυτότητες ή το σύμφωνο συμβίωσης. Το ξέρει και η ίδια αλλά πολεμά το τρέχον νομοσχέδιο είτε λόγω μεσαιωνικών πεποιθήσεων είτε γιατί το βλέπει ως παιχνίδι εξουσίας κι επιβολής. Από τους παπάδες και τους νεοορθόδοξους δεν περίμενα τίποτα καλύτερο. Δεν μπορώ, όμως, να ισχυριστώ το ίδιο για τους αυτοαποκαλούμενους προοδευτικούς και φιλελεύθερους... 

   

Αν γυρίσεις το λαϊκισμό ανάποδα σου βγαίνει ελιτισμός...

Ο λαϊκισμός, για τον οποίο πολλάκις έχει μεμφθεί ο Αλέξης Τσίπρας, συνιστά παθογένεια, από όπου κι αν προέρχεται. Ο σημερινός πρωθυπουργός κατηγορείται γιατί έταξε περισσότερα από όσα κατάφερε να πετύχει. Υπάρχει, ωστόσο, μια θεμελιώδης διαφορά σε σχέση με τους προκατόχους του, και δεν είναι μόνο το ότι πήγε σε εκλογές αφού είχε υπογράψει μνημόνιο κι όχι πριν από αυτό: πίστευε κι έδωσε μέχρις εσχάτων τη μάχη για να εφαρμόσει τη δέσμευσή του ότι η διέξοδος από την κρίση είναι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το οποίο οι δανειστές δεν του επέτρεψαν να υλοποιήσει μολονότι θα διευκόλυνε και τους ίδιους να πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Μόνο που αυτός δεν ήταν ποτέ ο στόχος τους: η Ελλάδα έπρεπε να αποικιοποιηθεί, όχι γιατί τη ζηλεύουν αλλά επειδή υπήρξε ο πιο εύκολος στόχος ώστε να τρομοκρατηθούν και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί και να υποκύψουν στα κελεύσματα του νεοφιλελευθερισμού. Ο Αλέξης Τσίπρας, επομένως, δεν είναι λαϊκιστής με την κλασική έννοια του όρου, αλλά ένας ιδεαλιστής που πίστεψε ότι αρκούσε μια αριστερή κυβέρνηση στην Ευρώπη ώστε αυτή να αλλάξει...

Στην άλλη άκρη τού λαϊκισμού, ωστόσο, στέκεται ο ελιτισμός, η ιδεοληψία δηλαδή πως ο λαός είναι ανίκανος να αποφασίσει για το καλό του και γι' αυτό πάλι καλά που έχουμε τις κάθε είδους ελίτ για να τον διασώζουν. Η εργατική τάξη είναι αλήθεια ότι δεν θα πάει στον παράδεισο μόνο και μόνο χάρη στην κοινωνική της θέση. Η πεποίθηση, ωστόσο, ορισμένων, ότι γνωρίζουν τα πάντα και οι υπόλοιποι είναι, απλώς, οι χειροκροτητές στις παρελάσεις τής σοφίας τους απέχει πολύ από το να θεωρηθεί σωτήρια για τους πολλούς. Κι αυτό γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι, για παράδειγμα, όλοι οι "κόκκινοι" δανειολήπτες που υπάχθηκαν στο νόμο Κατσέλη απατεώνες ούτε όλοι ο ανασφάλιστοι υπεύθυνοι για την κατάστασή τους. Ευθύνες αναλογούν και στις τράπεζες που δάνειζαν αβέρτα και οι οποίες "συγχωρήθηκαν" μέσω των ανακεφαλαιοποιήσεων, καθώς και στους εργοδότες που εξαναγκάζουν σε "μαύρη" εργασία. Οι "μενουμεευρωπαίοι παραιτησιολάγνοι", ωστόσο, είτε δεν αναφέρονται είτε υποβιβάζουν την ευθύνη τού μεγαλύτερου φταίχτη. Ο "εχθρός λαός" είναι η απάντηση σε κάθε ερώτηση, προκειμένου οι εγκληματίες τού λευκού κολάρου να μένουν εσαεί ατιμώρητοι...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα δεν κατορθώνουν οι διάφοροι ψευδομεταρρυθμιστές να συγκινήσουν τη μάζα κι όχι γιατί το πόπολο είναι πολύ ανόητο για να κατανοήσει το μεγαλείο τους. Το "παραιτηθείτε", άλλωστε, αν δεν ακολουθείται από μία εναλλακτική πρόταση και, κυρίως, από κάποιον για να την εφαρμόσει δεν έχει κανένα νόημα. Οι χρόνιες ελληνικές αβελτηρίες έφεραν τα μνημόνια, τα οποία ωστόσο δεν κατόρθωσαν να τις διορθώσουν κι αυτό γιατί δεν γίνεται να ζητάς από κάποιον που βρίσκεται στην εντατική να τρέχει το ένα κατοστάρι μετά από το άλλο. Η Ελλάδα είχε πολύ σοβαρότερα δομικά προβλήματα από τις υπόλοιπες μνημονιακές χώρες, οι οποίες κι αυτές με τη σειρά τους έχουν βγει από αυτά τόσο τραυματισμένες ώστε οι κοινωνίες τους να στενάζουν μπροστά στην αυταπάτη τής στατιστικής...

Το ζητούμενο, επίσης, δεν είναι να καταργηθούν οι φόροι ή να πληρώνουν όλοι τους ίδιους- κάτι άλλωστε που είναι αντισυνταγματικό αφού ο καθένας συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του. Είναι αυτοί που πληρώνουμε να είναι δικαίως κατανεμημένοι και οι πολίτες να βλέπουν πως αυτά που δίνουν δεν πηγαίνουν χαμένα από ένα Δημόσιο που χρειάζεται εξορθολογισμό, ακόμα κι απολύσεις, αλλά που είναι αυτοκαταστροφικό να καταργηθεί. Οι σοβαροί επενδυτές, εξάλλου, μελετούν μια αγορά πολύ βαθύτερα από το ύψος τού φόρου που θα πληρώσουν σε αυτή. Ούτε, άλλωστε, η μπαγκλαντεσοποίηση- το να έχουν όλοι δουλειές των 200 ευρώ- είναι λύση. Με τι από όλα αυτά συμφωνούν οι "παραιτηθείτε", ο πολιτικός λόγος των οποίων συμπυκνώνεται στο "λιγότεροι φόροι και δημόσιος τομέας", λες και το κοινωνικό κράτος χτίζεται δωρεάν κι από τους ιδιώτες; Εκτός αν η απόλυτη ζούγκλα είναι η "ευτυχία" που μας υπόσχονται...                                    

Αλέξη γονάτισε στους νεκρούς αυτού του λαού και η Ιστορία θα σου ανήκει...

Συμμερίζομαι την αγωνία πολλών να μην προκληθεί εθνικός διχασμός με αφορμή τη διαπραγμάτευση για να αποφύγουμε ένα τρίτο μνημόνιο. Αυτό που φοβάμαι, ωστόσο, περισσότερο είναι ο ταξικός εμφύλιος, το ξέσπασμα του οποίου ίσως να είναι αδύνατο να αποφύγουμε. Καταλαβαίνω οι 500-1000 οικογένειες των ολιγαρχών, το επιχειρηματικό-τραπεζικό-πολιτικό-μιντιακό κατεστημένο να στηρίζει ή να συμμετέχει σε συγκεντρώσεις-παρωδία όπως αυτές του "Μένουμε...Μαλάκες", συγγνώμη, "Ευρώπη". Δυσκολεύομαι, όμως, αφάνταστα να σταθώ στο πλευρό εκείνων που εμφανίζονται βασιλικότεροι του βασιλέως όταν πρόκειται για την υπεράσπιση των συμφερόντων των αφεντικών τους...

Το να χρησιμοποιεί καταχρηστικώς ένας μεγαλοεπιχειρηματίας, για παράδειγμα, το επιχείρημα πως δεν θέλει να πληρώνει φόρους ή να απαιτεί να μειωθεί το εργατικό κόστος γιατί "προσφέρει θέσεις εργασίας" είναι δικαίωμά του. Να το ασπάζεται, ωστόσο, ο εργαζόμενος ο οποίος καλείται να βάζει από την τσέπη του ακόμα και το υστέρημά του για να καλύπτει το δημοσιονομικό κενό που αφήνουν πίσω τους οι πλούσιοι φοροαποφεύγοντες ή να αποδέχεται να δουλεύει σαν να είναι δούλος με ελάχιστα χρήματα για να μην είναι άνεργος μόνο με το σύνδρομο της Στοκχόλμης θα μπορούσα να το συσχετίσω. Κι όταν, μάλιστα, ο ραγιαδισμός του γίνεται πλακάτ στην πλατεία Συντάγματος, τότε η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά και καλεί την ψυχιατρική να δώσει λύση...

Δεν ξέρω αν η σημερινή θα είναι η τελευταία ημέρα τού πολέμου. Δεν γνωρίζω αν μια τυχόν συμφωνία θα είναι τουλάχιστον έντιμος συμβιβασμός ή μια διαφωνία η καταστροφή τής χώρας. Μην πιστεύετε, όμως, εκείνους που εμφανίζονται σίγουροι είτε για το ένα είτε για το άλλο. Σε περίπτωση ρήξης από το πρωί τής Τρίτης θα κινούμαστε σε αχαρτογράφητα ύδατα έτσι κι αλλιώς. Ο Αλέξης Τσίπρας, πάντως, έχει διανύσει πολύ δρόμο για να γονατίσει την ύστατη στιγμή. Εχει ήδη κάνει παραχωρήσεις σε σχέση με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης κι ενδεχομένως να χρειαστούν μερικές ακόμα προκειμένου να κλειστεί το ντιλ. Οι πιθανότητες για να επιστρέψει, πάντως, με ψηλά το κεφάλι από τις Βρυξέλλες είναι πολλές. Η αποφυγή, τουλάχιστον άμεσης, μείωσης μισθών και συντάξεων, η καινοφανής για τα ελληνικά δεδομένα φορολόγηση των πλούσιων στρωμάτων κι ένα χρονοδιάγραμμα για την αναδιάρθρωση του χρέους εφόσον επιτευχθούν θα ισοδυναμούν με θρίαμβο. Θα δώσουν, άλλωστε, και χρόνο στην κυβέρνηση της Αριστεράς να επιταχύνει τις κινήσεις της για την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου σε αυτήν τη χώρα...

Με δεδομένο ότι ακόμα και στις στημένες δημοσκοπήσεις η πλειοψηφία πιστεύει ότι στο τέλος θα κερδίσουν οι θεσμοί, ο Αλέξης Τσίπρας είναι σε θέση να διαχειριστεί οποιαδήποτε συμφωνία δεν θεωρηθεί πλήρης υποταγή. Οταν, για παράδειγμα, ο Μπ. Ομπάμα είναι έτοιμος να εκφωνήσει διάγγελμα στην περίπτωση που δεν βγει λευκός καπνός από τις Βρυξέλλες είναι φανερό ότι τα πράγματα δεν είναι εύκολα για κανένα. Ο σαραντάρης πρωθυπουργός, με μια ζαριά και μέσα σε μόλις πέντε μήνες στην εξουσία, έχει την ευκαιρία να καταχωρηθεί είτε στις σημαντικότερες προσωπικότητες των τελευταίων εκατό χρόνων είτε ως εκείνος που οδήγησε ένα λαό στην ολική ταπείνωση με την υπογραφή ενός τρίτου μνημονίου ή με μια άτακτη χρεοκοπία...

Είναι, όμως, κι ο πρώτος Αριστερός (δίχως κεντρώες ή σοσιαλδημοκρατικές καταβολές) πρωθυπουργός στην ελληνική Ιστορία κι αυτό δεν έχουν μπορέσει ακόμα να αποκωδικοποιήσουν οι τεχνοκράτες τού νεοφιλελευθερισμού στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Τί σημαίνει αυτό; Οτι ο στίχος τού Γιάννη Ρίτσου πως "ετούτος δω ο λαός δεν γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του" δεν είναι απλώς τσιτάτο αλλά βίωμα γενιών και γενιών Αριστερών που δεν λύγισαν όταν ήταν εύκολο και κοινωνικώς αποδεκτό να το κάνουν όταν οι "Γερμανοί ήταν φίλοι μας" ή όταν "η Μακρόνησος ήταν ο νέος Παρθενώνας". Αυτήν την παράδοση κουβαλά στον ώμο του ο Αλέξης Τσίπρας κι αυτήν δεν έχει δικαίωμα πρωτίστως να προδώσει, παλεύοντας ακόμα και για το λούμπεν προλεταριάτο που στοιχίζεται πίσω από τους αφέντες όπως τα πρόβατα πίσω από τους λύκους...