Πονηροί βουλευτές, κατεργάρες ηγεσίες...

Όταν είχαν ρωτήσει κάποτε τον Στάθη Παναγούλη γιατί είχε αλλάξει αρκετά κόμματα η απάντησή του ήταν "δεν είχα αλλάξει εγώ, τα κόμματα στα οποία βρισκόμουν είχαν αλλάξει". Μακάρι αυτός ο τρόπος σκέψης να ίσχυε και για τους περισσότερους βουλευτές και πολιτευτές που μετακινούνται σήμερα από κόμμα σε κόμμα, να το επέβαλλε δηλαδή η συνείδησή τους κι όχι το ατομικό συμφέρον. Είτε οι λόγοι μετακίνησης που επικαλούνται είναι βάσιμοι είτε όχι...

Οι βουλευτές και πολιτευτές, πάντως, έχουν μια πολύ καλή δικαιολογία: τα κόμματα στα οποία βρίσκονταν ήταν λιγότερο ή περισσότερο αποτυχημένα. Η ίδια δικαιολογία, ωστόσο, γίνεται πολύ κακή όταν την επικαλούνται στην τελική στροφή για τις εκλογές, ιδίως όταν εκείνοι διατηρούσαν πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αυτά τα κόμματα. 

Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, απλά μέλη να έχουν αντιληφθεί εδώ και πολύ καιρό οφθαλμοφανείς ανεπάρκειες και να μην τις είχαν δει άνθρωποι που είτε συναναστρέφονταν καθημερινώς πολιτικές ηγεσίες είτε θα όφειλαν να τις συναναστρέφονται. Το τελευταίο από μόνο του- το ότι οι ηγεσίες αδιαφορούσαν εντελώς- θα έπρεπε να τους είχε χτυπήσει πολλά καμπανάκια...

Φυσικά οι περισσότεροι βουλευτές και πολιτευτές δεν είναι ανόητοι. Τα έβλεπαν και τα καταλάβαιναν όλα αυτά πολύ νωρίτερα από όσους βρισκόμαστε εγγύτερα ή μακρύτερα από τον περίγυρο. Στην καλύτερη περίπτωση γι' αυτούς και γι' αυτές κρατούσαν αιδήμονα σιωπή. Στη χειρότερη, μάλιστα, επιτίθεντο σε όσους μιλούσαν για γυμνούς βασιλιάδες... 

Τώρα εντάσσονται σε άλλα κόμματα, δέχονται τις ύβρεις τού όχλου που θώπευαν όταν τους σήκωνε ψηλά, χειροκροτούν νέους αρχηγούς. Λίγη ρητορική δεινότητα να έχεις, άλλωστε, κι ανακαλύπτεις τα σωστά επιχειρήματα για να δικαιολογείς τον τυχοδιωκτισμό σου... 

Έτσι κι αλλιώς η κοινοβουλευτική ολιγαρχία που ζούμε τέτοιους πολιτικούς χρειάζεται και βρίσκει αν αφθονία από μία μάζα που άγεται και φέρεται ευκολότερα κι από πρόβατα στην αγέλη. Μόνο η άμεση δημοκρατία μπορεί να φέρει το σοσιαλισμό, μόνο η άμεση δημοκρατία όταν εφαρμοστεί θα μας απαλλάξει από τους απατεώνες...     

Μένουμε ρουσφέτι...

Όποιος απαιτεί το σεβασμό των άλλων χωρίς να τον έχει κερδίσει με το σπαθί του μάλλον έχει λίγο τη φωλιά του λερωμένη. Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική δικαιοσύνη. Ζούμε στη χώρα όπου δικαστές θεώρησαν φυσιολογικό υπουργοί να έχουν 400.000 ευρώ αδιευκρίνιστων καταθέσεων, να τους έχουν δώσει μερικές χιλιάδες ευρώ η πεθερά τους ή κάποια θεία από τη Νιγηρία. Αν οποιοσδήποτε "κοινός θνητός" είχε επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα σε δικαστική αίθουσα οι ίδιοι δικαστές θα είχαν κάνει νέο συκώτι από τα γέλια...

Με αφορμή τις ποινικές διώξεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ παρακολουθούμε ένα νέο επεισόδιο αυτοθυματοποίησης υπουργών και βουλευτών τής ΝΔ για τα ρουσφέτια. "Μα, τι κακό κάναμε; Τους συμπολίτες μας θέλαμε να βοηθήσουμε και ούτε που τους ζητήσαμε λεφτά", είναι η μόνιμη δικαιολογία τους. Λες και το να ανταλλάσσεις την ψήφο σου με μια χάρη δεν είναι έγκλημα από μόνο του και, μάλιστα, από τα χειρότερα από τη στιγμή που μετατρέπει τη δημοκρατία σε παζάρι και την αξιοκρατία σε αστείο για παιδιά...

Η Λάουρα Κοβέσι το είχε θέσει πολύ εύστοχα πριν τρεις μήνες στους Δελφούς: "Το ρουσφέτι δεν ανήκει στα υπουργικά ή στα βουλευτικά καθήκοντα". Πολλώ δε μάλλον όταν υποτίθεται πως το κόμμα σου είναι το κατ' εξοχήν ευρωπαϊκό, αυτό που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη και πριν μια δεκαετία διαδήλωνε για να παραμείνουμε σε αυτή. Οι εκλογές, άλλωστε, δεν είναι δίκαιες μόνο όταν δεν ασκείται βία και νοθεία κατά τη διεξαγωγή τους αλλά κι όταν δεν εκβιάζεται η ψήφος των πολιτών μέσω της εργαλειοποίησης της επιθυμίας τους για μια καλύτερη ζωή...

 

  

Η κομματική πειθαρχία είναι για τις φεουδαρχίες...

Το επιτελικό κράτος ήταν προβληματικό πολύ πριν ανακαλύψουν τις αδυναμίες του και οι βουλευτές τής ΝΔ. Όχι φυσικά γιατί είναι προτιμητέα μια γραφειοκρατική κι αναξιοκρατική πολιτεία αλλά γιατί βασική στόχευσή του ήταν η υπερσυγκέντρωση εξουσιών στην εκτελεστική εξουσία σε βάρος των υπόλοιπων. 

Κι αν αυτό είναι από μόνο του ελαττωματικό, ει μη κι αντισυνταγματικό, όταν συνοδεύεται κι από την άρνηση ανάληψης της ανάλογης ευθύνης τότε γίνεται κι ανέντιμο. Όταν, για παράδειγμα, το Μέγαρο Μαξίμου ανέλαβε από την αρχή την εποπτεία τής ΕΥΠ ή όταν ο πρωθυπουργός έχει δίπλα του εδώ κι έξι χρόνια ως σύμβουλο έναν πρώην πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ και στενό του φίλο ένα πράγμα είναι σίγουρο: αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην ξέρει τίποτα...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι ιδίως οι κυβερνητικοί βουλευτές αντιμετωπίζονται διαχρονικά ως επικυρωτές των αποφάσεων του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου. Δεν είναι εφεύρημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη η υποτίμηση του ρόλου τού βουλευτή. Για το ότι, όμως, οι εθνοπατέρες μας δεν τυγχάνουν της αυτοτέλειας που απαιτεί το λειτούργημά τους- είναι, άλλωστε, αντιπρόσωποι κι όχι εκπρόσωποι του λαού, δεν είναι υποχρεωμένοι δηλαδή να υπακούν στις εντολές των εκλογέων τους- έχουν κι εκείνοι τη δική τους πολύ μεγάλη ευθύνη. Δεν γίνεσαι ραγιάς αν δεν το ανέχεσαι...

Όπως κι αν έχει, η βουλευτική ανεξαρτησία δεν είναι δυνατό να στηρίζεται στην πολιτική γενναιότητα ενός εκάστου μέλους τής Εθνικής μας Αντιπροσωπείας. Απαιτούνται και θεσμικές εγγυήσεις και μία από αυτές θα μπορούσε να είναι η απαγόρευση διαγραφής βουλευτή για την ψήφο που έδωσε κατά συνείδηση. 

Η έννοια της κομματικής πειθαρχίας είναι ασυμβίβαστη με ελεύθερους ανθρώπους, ιδίως εν έτει 2026, όπως και το θεώρημα των ανέλεγκτων και παντοδύναμων ηγεσιών. Σε διαφορετική περίπτωση ας συνεχίσουμε να "χαιρόμαστε" τη φεουδαρχική μας δημοκρατία...

  

    

Ο Μαυρογιαλούρος μεταρρυθμιστής...

Τώρα που η Λάουρα Κοβέσι σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό τους, στη ΝΔ μαρτυράνε χωρίς ξύλο. Σε αυτό το πλαίσιο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ο εμφύλιος που έχει προκύψει στην κυβερνώσα παράταξη κι ο οποίος αποδεικνύει πως το επιτελικό κράτος είναι μια φενάκη αφού το 41% οικοδομήθηκε πάνω στο "παλιό καλό" ρουσφέτι. Όταν ο Ακ. Σκέρτσος υποστηρίζει πως οι βουλευτές δεν έχουν το ρόλο ΚΕΠ και οι βουλευτές τού απαντούν πως δεν ξέρει πώς κερδίζονται οι ψήφοι δεν είναι δύο κόσμοι που συγκρούονται. Είναι, απλώς, η μεταρρυθμιστική εικόνα που έχουν κάποιοι για τον εαυτό τους και η πραγματική τού Μαυρογιαλούρου...

Η ΝΔ δεν ήταν ποτέ ένα κόμμα φιλελεύθερων και συντηρητικών, όπως θέλουν ορισμένοι να την εξωραΐζουν. Αν από τη σύγχρονη μορφή τής δεξιάς- ευτυχώς, με ορισμένες εξαιρέσεις βεβαίως, έχει αποκηρύξει στην πράξη τον μετεμφυλιακό της εαυτό- αφαιρέσεις τη διαφθορά, το νεποτισμό και τον πελατειασμό η απήχησή της στην ελληνική κοινωνία θα είναι αντίστοιχη ενός κόμματος που παλεύει για την είσοδό του στη Βουλή. Προφανώς υπάρχουν φιλελεύθεροι και συντηρητικοί ψηφοφόροι αλλά δίχως τη σχέση εξάρτησης οι επιλογές τους θα ήταν καθαρά ιδεολογικές, διασκορπισμένες και σε κόμματα είτε του 10% είτε που δίνουν μάχη για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση...

Γράφοντας όλα τα παραπάνω, όλοι έχουν τα δίκια τους στη ΝΔ. Δεν προέκυψε, όμως, από το πουθενά το το ότι οι πολίτες βλέπουν τους βουλευτές τους σαν ΚΕΠ. Το ρουσφέτι υπήρξε διαχρονικά μοχλός διατήρησης σε ομηρία τής κοινωνικής πλειοψηφίας, όπως ακριβώς και οι θρησκείες είναι που εμποδίζουν τους φτωχούς από το να σφάξουν τους πλούσιους, όπως θα έλεγε κι ο Ναπολέων. Αυτονοήτως δεν ευθύνεται αποκλειστικώς η ΝΔ για το ρουσφέτι. Αυτονοήτως, ωστόσο, και δεν είναι η ΝΔ το κόμμα που είναι σε θέση να το πατάξει... 

                                                                                                                                                                                                                                                 

  

Ασυμβίβαστη δημαγωγία...

Το ασυμβίβαστο υπουργού- βουλευτή που προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης για να ξεφύγει επικοινωνιακά από τα αδιέξοδά του δεν είναι πραγματικό ασυμβίβαστο. Αν μπορείς να είσαι, για παράδειγμα, το μισό χρόνο υπουργός και τον άλλο μισό βουλευτής γιατί να μην συνεχίσεις να κάνεις τα ρουσφέτια σου εφόσον έχεις στόχο την επανεκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Η πρωθυπουργική πρόταση, η οποία μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εκλογή 600 βουλευτών, οι μισοί και πλέον εκ των οποίων θα εναλλάσσονται σαν να ήταν παίκτες ομάδας μπάσκετ, πέρα από τα συνταγματικά ζητήματα που δημιουργεί είναι προορισμένη να καταλήξει, αν ποτέ εφαρμοστεί, σε επιθεωρησιακό σκετς...

Είναι, όμως, λύση κι ένα πραγματικό ασυμβίβαστο, σύμφωνα με το οποίο η επόμενη κυβέρνηση δεν θα αποτελείται από βουλευτές, δηλαδή από κανέναν εκλεγμένο με την ψήφο τού ελληνικού λαού, παρά μόνο από τεχνοκράτες; Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" μπορεί να μας οδηγήσει μακριά ή είναι, στην πραγματικότητα, μια ακόμα μορφή λαϊκισμού; Τείνω να καταλήξω στο δεύτερο- είμαι ανοιχτός, πάντως, να ακούσω κι άλλα επιχειρήματα αρκεί να μην έχουν το πολιτικό "βάθος" τού "όλοι οι βουλευτές είναι λαμόγια"- γιατί δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς μπορεί να είναι η λιγότερη δημοκρατία η πρέπουσα απάντηση στη διαφθορά...

Πόσο αδιάφθορος μπορεί να είναι ένας υπουργός που δεν λογοδοτεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον πρωθυπουργό; Και πόσο λιγότερο αλαζόνας είναι δυνατό να γίνει ένας πρωθυπουργός ο οποίος θα διορίζει υπουργικό συμβούλιο όπως κάποτε οι βασιλιάδες την αυλή τους;... 

Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, φυσικά, πως μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που δεν θα περιμένει να υπουργοποιηθεί θα είναι και πιο αυστηρή στα νομοθετήματα που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση. Στο τέλος, όμως, της ημέρας ο πρόεδρος- πρωθυπουργός θα είναι αυτός που θα φτιάχνει τα ψηφοδέλτια και θα είναι σε θέση να τιμωρεί τους όποιους αντιφρονούντες. Αν με ρωτάτε συνεπώς, μάλλον έχετε πολλή δουλειά να κάνετε ακόμα για να με πείσετε πως όλα αυτά δεν είναι ένα ακόμα δημαγωγικό παιχνιδάκι... 

  

 

Μισούμε την Ευρώπη, λατρεύουμε τα λεφτά της...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα για όσα συνέβησαν με τις κοινοτικές επιδοτήσεις την τελευταία πενταετία δεν σημαίνει πως στις προηγούμενες δεν υπήρχαν εγκληματικά κυκλώματα με πολιτική κάλυψη. Όποιος το πιστεύει αυτό αγνοεί δολίως ή αφελώς 200 χρόνια νεοελληνικού κράτους. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα συμβαίνει γιατί ο θεσμός τού Ευρωπαίου Εισαγγελέα είναι νεοφυής. Μόνο που αυτό το επιχείρημα μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όλοι εκτός από εκείνους που κυβερνούν τα τελευταία επτά χρόνια...

Φυσικά και υφίστανται διαχρονικές παθογένειες, βεβαίως και δεν αρκούν ούτε επτά έτη για να τις εξαλείψεις. Αρκεί, ωστόσο, μία και μόνο στιγμή για να αναλάβεις την πολιτική βούληση για να τις διορθώσεις. Προφανώς και η διαφθορά δεν μπορεί να εξαλειφθεί εντελώς, ιδίως ανάμεσα σε εκείνους που ασκούν επί χρόνια εξουσία, ωστόσο εν προκειμένω η μόνη προσπάθεια που καταβάλλεται την τελευταία επταετία- κι όχι μόνο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ- δεν είναι η διόρθωση αλλά η συγκάλυψη...

Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί αυτή την ασθενική πολιτικά και νεοφιλελεύθερη οικονομικά ΕΕ. Αν, όμως, αφαιρούνταν αύριο από την ελληνική οικονομία όλα τα Κοινοτικά κονδύλια να είστε σίγουροι ότι οι πρώτοι που θα διαμαρτύρονταν θα ήταν εκείνοι που ρητορεύουν συνεχώς κατά τού Δημοσίου αλλά σιτίζονται επί δεκαετίες από αυτό, καθώς και το ΚΚΕ που χρησιμοποιεί ως άλλοθι τον αντικομμουνισμό με την ίδια συχνότητα που επικαλείται το κράτος τού Ισραήλ τον αντισημιτισμό. Χωρίς το ρουσφέτι, άλλωστε, τον κοτζαμπασισμό, τον πελατειασμό, το συντεχνιασμό και το μικροκομματισμό το μόνο που θα απέμενε από το πολιτικό μας σύστημα θα ήταν ένα Κοινοβούλιο χωρίς βουλευτές...

 

 

Την ίδια στιγμή που ο Τσίπρας δεν κατέστη αντίπαλος ο ΣΥΡΙΖΑ έπεφτε νεκρός...

Την ίδια στιγμή που ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο, οι βουλευτές και τα στελέχη τού κόμματός του ξεστόμισαν πως ο Αλ. Τσίπρας δεν είναι αντίπαλος ο ΣΥΡΙΖΑ έπεφτε νεκρός. Όταν αντί να περιχαρακώνεις το χώρο σου εσύ λες στους ψηφοφόρους σου επί της ουσίας "πήγαινε κι αλλού αν θες" ο ψηφοφόρος θα το σκεφτεί πολύ σοβαρά να πάει. Ιδίως αν στο "αλλού" βρίσκεται ένας σαφώς πιο χαρισματικός πολιτικός από τον Φάμελλο...

Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με το να μην βάλει απέναντί του τον Τσίπρα επέλεξε να διατηρήσει αυτή του την ιδιότητα για λίγους μήνες ακόμα γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα έχανε νωρίτερα την Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Φαίνεται πως ακόμα κι ο ίδιος δεν πιστεύει ότι μπορεί να διατηρήσει το ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή ώστε να δώσει τη μάχη κι ό,τι βγει. Έριξε λευκή πετσέτα κι απλώς ευελπιστεί πως ο μεσσίας που δεν του αρέσει να τον αποκαλούν μεσσία θα περιμαζέψει και το δικό του ναυάγιο...

Όπως κι αν έχει, ο Τσίπρας δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσει- ακόμα και στις πρώτες δημοσκοπήσεις στις οποίες θα καταγραφεί το όποιο κόμμα του- το 17,85% του Ιουνίου του 2023 το οποίο έχει διασπαρεί σε πολλές κατευθύνσεις. Ούτε έχει τη δυνατότητα να περιμένει μέχρι την άνοιξη για να γνωστοποιήσει τις προθέσεις του, ανεξαρτήτως πότε θα γίνουν εκλογές. 

Το μεσοδιάστημα δεν μπορεί να γεμίσει ούτε με ανακοινώσεις επιστημονικών συμβουλίων ούτε με συνεντεύξεις σε φιλικά μέσα ούτε με βιβλία ούτε με περιοδείες. Κι όπως αναγκάστηκε να επισπεύσει σε σχέση με το αρχικό πλάνο την παραίτησή του από την Κ.Ο. το ίδιο θα αναγκαστεί να πράξει και με το κόμμα. Αν του έχει απομείνει έστω κι ένας συνεργάτης με λίγο πολιτικό μυαλό στο κεφάλι του...

 

Αν γεννήθηκες ή έγινες πλούσιος πρέπει να είσαι βουλευτής...

Αν προσπαθήσει κάποιος να κάνει μια σούμα τής περιουσίας του πρωθυπουργού, των υπουργών, των πολιτικών αρχηγών και των βουλευτών το ποσό που θα εξαχθεί ενδεχομένως να κάνει ακόμα και τον Τ. Μπέζος να αισθανθεί φτωχός. Αν μη τι άλλο, προκύπτουν δύο εύκολα συμπεράσματα: είτε πρέπει να είσαι πλούσιος για να ασχοληθείς με την πολιτική είτε γίνεσαι πλούσιος όταν έχεις ασχοληθεί με την πολιτική. Ελπίζω για τους εθνικούς μας αντιπροσώπους να ισχύει το πρώτο, αν και δεν είμαι πολύ σίγουρος για πολλούς από αυτούς...

Όσο η πολιτική παραμένει ένα πολύ ακριβό σπορ και οι κανόνες της είναι κομμένοι και ραμμένοι για όσους διαθέτουν επαγγελματικά πελατολόγια ή φραγκάτους χορηγούς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα μοιάζει περισσότερο με κοστουμαρισμένη ολιγαρχία. Ποιος, όμως, θα τολμήσει από αυτούς που έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι να αλλάξει τους κανόνες τού παιχνιδιού που τον βολεύουν ώστε να μπορεί ο φτωχός να συμμετέχει στη λήψη των αποφάσεων επί ίσοις όροις με τον πλούσιο; 

Μάλλον κανείς, γι' αυτό και στον αιώνα τής τεχνητής νοημοσύνης θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε με κοινοβουλευτικές δομές τής εποχής τής φεουδαρχίας. Έτσι κι αλλιώς νέου τύπου φεουδάρχες μάς κυβερνούν και σήμερα...

Φυσικά και η πραγματική δημοκρατία είναι δύσκολο άθλημα. Απαιτεί καταρτισμένους, συνειδητοποιημένους πολίτες που δεν θα ψηφίζουν με βάση το ατομικό αλλά το κοινωνικό συμφέρον κι αυτό δεν επιτυγχάνεται από τη μία ημέρα στην άλλη. Οφείλουμε, όμως, και με αφορμή την επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση να απαιτήσουμε από τα κοινοβουλευτικά κόμματα μεγαλύτερη εμβάθυνση στα δημοκρατικά δικαιώματα και στους θεσμούς τής άμεσης δημοκρατίας... 

Θα ήμουν, ωστόσο, και πολύ αφελής αν πίστευα ότι αυτό μπορεί να γίνει από την παρούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που συμπεριφέρεται στο κράτος δικαίου με τον ίδιο σεβασμό που δείχνει ένας μεθυσμένος στα κόκκινα φανάρια. Ιδού, όμως, πεδίο δόξης λαμπρό για όσους αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί να το αποδείξουν και στην πράξη. Ίσως, πάλι, να είμαι το ίδιο αφελής αν βασιστώ σε αυτήν την προσδοκία...

  

Μανωλιός αλλάζει, Μανωλιός παραμένει...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα μπορούσε να σώσει την κυβέρνησή του ακόμα κι αν είχε τη δυνατότητα να άλλαζε όλους τους υπουργούς και υφυπουργούς του, που δεν την έχει. Οι δελφίνοι τον περιμένουν στη γωνία κι αυτοί γνωρίζουν πολύ περισσότερα για το βίο και την πολιτεία του από εμάς τους υπόλοιπους. Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να διασωθεί γιατί το λαϊκό αίτημα δεν είναι να φύγει το υπουργικό του συμβούλιο, αλλά ο ίδιος...

Οι περισσότεροι σημερινοί υπουργοί βρίσκονται στη θέση τους από το 2019. Κάποιοι, μάλιστα, έχουν χρηματίσει μέλη τού υπουργικού συμβουλίου και προηγούμενων κυβερνήσεων. Έχει, συνεπώς, καμία σημασία αν αλλάξουν υπουργείο ή αν επιστρέψουν πρόσωπα που είχαν αποδοκιμαστεί από τον Μητσοτάκη σε προηγούμενους ανασχηματισμούς; Ή το ζητούμενο είναι να γίνουν υφυπουργοί κι άλλοι βουλευτές; Ο Μανωλιός μπορεί να  αλλάξει ρούχα, αλλά Μανωλιός θα παραμείνει...

Οι επιλογές μας γίνονται ανάμεσα σε αυτά που έχουμε, όχι μεταξύ τού ιδεατού και του εφικτού. Αυτό ίσχυε και την εποχή των μνημονίων, αυτό ισχύει και τώρα. Αν, συνεπώς, η ερώτηση είναι πόσο ικανοποιημένος είμαι από το σημερινό πολιτικό προσωπικό πιθανότατα να μην δώσω θετική απόκριση. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως οφείλουμε να συμβιβαστούμε με αυτό που έχουμε γιατί το νέο μας φοβίζει. Αυτή η παραίτηση από την προσδοκία με τρομάζει περισσότερο... 

 

  

Η αποστασία από ένα πραξικόπημα λέγεται πράξη αντίστασης...

Δεν είναι παράλογο κάποιος να ισχυριστεί πως οι βουλευτές που έφυγαν από το νεοφασιστικό μόρφωμα δεν δικαιούνται να πάρουν και τις έδρες τους μαζί. Αυτό το επιχείρημα, σε ένα γενικό πλαίσιο, έχει και πολιτική και ηθική βάση. Ο λαός επιλέγει πρωτίστως κόμμα και δευτερευόντως βουλευτές σε ένα εκλογικό σύστημα που δεν δίνει το δικαίωμα να επιλέγεις και υποψήφιους άλλων κομμάτων...

Όσοι δεν ανήκουν σε αυτούς που καθαίρεσαν κι απέκλεισαν έναν δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο και τους υποστηρικτές του, οι οποίοι πιθανότατα ήταν η πλειοψηφία και γι' αυτό ακριβώς εξοστρακίστηκαν, έχουν το ηθικό πλεονέκτημα να το ισχυρίζονται. Κι αυτό μολονότι σε αυτή την περίπτωση δεν έχασαν κι έφυγαν, αλλά εκδιώχθηκαν γιατί θα νικούσαν. Άλλωστε για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση δεν αποχωρεί μέρος τής νομενκλατούρας, αλλά μαζικώς η βάση... 

Αλίμονο όμως, δεν μπορούν να επικαλούνται τη λαϊκή βούληση του Ιουνίου του 2023 εκείνοι που έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη λαϊκή βούληση του Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Η δημοκρατία είτε ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις είτε βρίσκεται όμηρος στα χέρια των φασιστών...

Για να μπορείς να παραμένεις σε αυτό το νεοφασιστικό μόρφωμα δύο τινά συμβαίνουν: είτε δεν έχεις πλήρη γνώση τού τι έχει συμβεί είτε έχεις πλήρη εικόνα και συμμετοχή. Ύστερα, μάλιστα, από όσα έχουν δημοσιοποιηθεί μου είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι κάποιος δεν ξέρει κι απλώς βγάζει την ουρά του απέξω μέχρι να εξοστρακιστεί από το επόμενο πραξικόπημα που αναπόφευκτα θα συμβεί. Σιγά, άλλωστε, μην επιτρέψουν αυτοί που "έφαγαν" τον Στέφανο Κασσελάκη να τους πάρει το κόμμα ο Π. Πολάκης. Αν και μέχρι τότε θα μιλάμε κυριολεκτικώς για τη διάσπαση του ατόμου...

 

   

Ας μην αφήσουμε την Αριστερά να εξευτελιστεί κι άλλο στα χέρια των "αριστερών" της...

Παρακολουθώ με γνήσια απορία τους βουλευτές και τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ που ανταγωνίζονται το ένα το άλλο για το ποιος θα διασώσει την τιμή και την αξιοπρέπεια της Αριστεράς από τον δεξιό Στέφανο Κασσελάκη. Ιδίως με το επιχείρημά τους το οποίο συμπυκνώνεται στη φράση "μικρή πλην έντιμος Αριστερά" όταν θέλουν να μας πούνε πως δεν τους ενδιαφέρει η εξουσία αλλά η καθαρότητα του χώρου. Σε όλους αυτούς έχω κάποια νέα να μοιραστώ μαζί τους: η "μικρή" Αριστερά μάς τελείωσε όταν έγινε κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015 και η "έντιμος" όταν υπέκυψε στο νεοφιλελευθερισμό τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς...

Πολύ καλά έπραξε τότε ο Αλ. Τσίπρας και δεν γύρισε τη χώρα στην εποχή τού χαλκού. Την ίδια στιγμή, όμως, που υπέγραφε το μνημόνιο η Αριστερά έπαυε να είναι αμόλυντη, ιδίως όταν στη συνέχεια το εφάρμοσε στο ακέραιο ενσωματώνοντας και στελέχη που είχαν ψηφίσει τα προηγούμενα μνημόνια. Με λίγα λόγια, δεν μετατόπισε ο Κασσελάκης το ΣΥΡΙΖΑ. Τον βρήκε μετατοπισμένο αλλά και με σάπια υλικά από τα οποία πασχίζει εδώ κι ένα χρόνο να τον απαλλάξει...

Με εντυπωσιάζουν, επίσης τρόπον τινά, και οι όρκοι στην ενότητα εκείνων που πριν περίπου ένα μήνα διασπάστηκαν από τη λαϊκή βούληση και καθαίρεσαν έναν δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο. Πολλώ δε μάλλον όταν συγκρότησαν μια ανίερη συμμαχία- λίγο νωρίτερα οι "87" είχαν απαιτήσει από τον ανθενωτικό Κασσελάκη να διαγράψει αυτόν με τον οποίο στη συνέχεια συμμάχησαν για να καθαιρέσουν τον πρόεδρο- που ο μόνος συγκολλητικός της ιστός είναι το μίσος. Όχι το πολιτικό μίσος, αλλά το προσωπικό μίσος... 

Συνεπώς, η Αριστερά είναι μια πολύ όμορφη ιδέα. Αρκεί να μην την αφήσουμε να εξευτελιστεί κι άλλο στα χέρια των "αριστερών" της...  

 

 

Και σου κάνω τον άγιο και είμαι βουλευτής...

Μπορεί και να υπάρχουν βουλευτές, υπουργοί ή πρωθυπουργοί οι οποίοι να έχουν φύγει από την πολιτική φτωχότεροι από όσο ήταν όταν μπήκαν σε αυτή. Δεν τους έχω γνωρίσει, αλλά δεν αποκλείω και να ζουν ή να έζησαν ανάμεσά μας. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως η συντριπτική πλειονότητα βγαίνει πλουσιότερη, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραιτήτως πως έχει υποπέσει σε ποινικά αδικήματα...

Δεν χρειάζεται να είσαι Άκης ή Γιάννος για να χαρακτηριστείς επιρρεπής στην αμαρτία. Αρκεί, για παράδειγμα, να συνάπτεις συμβάσεις με δημόσιους φορείς, έστω κι αν βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση ή αν τα ποσά είναι μικρά. Ο βουλευτής, ο υπουργός κι ο πρωθυπουργός είναι κι αυτοί άνθρωποι, μόνο που έχουν μια παραπάνω υποχρέωση από εμάς τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς να επιδιώκουν την αγιοσύνη. Η εξουσία τους πηγάζει από το λαό κι αν αυτό μπορεί να μην θεωρείται ιερό από την Ελένη Λουκά, είναι για όσους από εμάς η δημοκρατία δεν είναι μια λέξη κενή περιεχομένου...

Είναι δικαίωμα του καθενός να αγαπά το χρήμα. Πάνω σε αυτό το πάθος, άλλωστε, στηρίζεται το καπιταλιστικό οικοδόμημα. Αν, όμως, αγαπάς περισσότερο τα φράγκα από την κοινωνική προσφορά γίνε τραπεζίτης, μην ασχολείσαι με την πολιτική. Κι αν δεν έχεις τη δύναμη να πεθάνεις στην ψάθα στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, μην φουσκώνεις έστω τον τραπεζικό σου λογαριασμό πονηρέ πολιτευτή ή πονηρή πολιτεύτρια, δεξιά κι αριστερή...

 

Οι βουλευτές και οι δικαστές να είναι καλά κι όλοι οι άλλοι...

Η χούντα των συνταγματαρχών μπορεί να κράτησε λιγότερο από την εποχή των μνημονίων,ωστόσο η νοοτροπία που μας οδήγησε σε αυτά μοιάζει έτοιμη να κρατήσει αιωνίως. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα όταν κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην απαλλαγούμε ποτέ από το συλλογικό τρόπο σκέψης που μας χρεοκόπησε. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, για παράδειγμα, διαμαρτύρονται- και δικαίως- για την υψηλή φορολογία, αλλά  αντιδρούν στη χρήση των POS που περιορίζει τη φοροδιαφυγή κι επομένως δίνει τη δυνατότητα στο κράτος να μην επιβάλλει μέτρα επί δικαίους κι αδίκους...

Την ίδια ώρα, πρώην βουλευτές, οι οποίοι είχαν ενεργό ρόλο σε ένα κομματικό σύστημα που έφερε την εθνική χρεοκοπία, έχουν το θράσος να διεκδικούν αναδρομικά, ενώ οι δικαστίαικοί πολύ βολικά αυτοεξαιρούνται από την υποχρέωση υποβολής πόθεν έσχες. Πώς, επομένως, να εμπεδωθεί ο σεβασμός τού δίκαιου νόμου από τους πολίτες όταν η νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία χρησιμοποιούν συστηματικώς δύο μέτρα και δύο σταθμά;...

Φυσικά ο καθένας μας διαθέτει ατομική βούληση κι ευθύνη,οι οποίες δεν πρέπει να αντιγράφουν ελαττωματικές συμπεριφορές του ευρύτερου κοινωνικού μας περιβάλλοντος. Σε διαφορετική περίπτωση δίνουμε συγχωροχάρτι σε εφηβικές αντιδράσεις. Από την άλλη, ωστόσο, η ευθύνη όσων έχουν και τα γένια και τα χτένια είναι πολλαπλάσια και συνδέεται ακριβώς με την άμεση πρόσβασή τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων...

Υπό ιδανικές, μάλιστα, συνθήκες οι βουλευτές και οι δικαστές θα έπρεπε να νομοθετούν και να επικυρώνουν αυστηρότερους κανόνες για τους ίδιους από ό,τι για τον μέσο πολίτη. Κι αυτό όχι στο πλαίσιο ενός αναχρονιστικού πατροναρίσματος, αλλά ενίσχυσης της δημοκρατίας μας πάνω στην αντίληψη της όσο το δυνατό μεγαλύτερης δικαιολόγησης λόγων και πράξεων των κυβερνώντων απέναντι στους κυβερνώμενους...     

 

Οι άλλοι χρειάστηκαν 40 χρόνια για να μας πουν πως το νόμιμο είναι και ηθικό, ο ΣΥΡΙΖΑ πρόλαβε στα δύο...

Για να μπορείς ανερυθρίαστα να κουνάς το δάχτυλο στους βρόμικους οφείλεις να πληροίς μια πολύ συγκεκριμένη προϋπόθεση κι αυτή δεν είναι άλλη από το να είναι το δικό σου δάχτυλο καθαρό. Σε διαφορετική περίπτωση είναι πολύ εύκολο να κατηγορηθείς για υποκριτής και φαρισαίος. Επί του πρακτέου, η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν κατηγορεί τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για το "θάψιμο" υποθέσεων οι οποίες αν είχαν πρωταγωνιστές τον πρωθυπουργό, υπουργούς, βουλευτές ή ακόμα και στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ θα είχαν ξεσηκώσει το πανελλήνιο...

Από τη Siemens έως τα θαλασσοδάνεια του "Κήρυκα Χανίων" κι από τη Novartis έως τα εξοπλιστικά η ΝΔ κι ο πρόεδρός της προσωπικώς έχουν πολλά για να απολογηθούν. Μόνο που αυτοί που τους κατηγορούν δεν έχουν το δικαίωμα να επικαλούνται στην ουσία πως το "νόμιμο είναι και ηθικό" για να δικαιολογούν τις δικές τους αμαρτίες, ανεξαρτήτως αν δεν είναι τόσο βαριές όσο εκείνων που διαδέχθηκαν στην εξουσία...

Όταν, για παράδειγμα, και με δικές σου νομοθετικές διατάξεις ή διοικητικές αποφάσεις οι βουλευτές δεν πληρώνουν ούτε τη μισή φορολογία ενός μέσου πολίτη ή οι διοικητές δημόσιων οργανισμών όπως ο ΑΔΜΗΕ και η ΔΕΣΦΑ λαμβάνουν προαγωγή, έστω και νομίμως, λίγο πριν τη συνταξιοδότησή τους για να λάβουν καλύτερη σύνταξη κι εφάπαξ και προσπαθείς να τα δικαιολογήσεις όλα αυτά χρησιμοποιώντας οργουελική ορολογία κι επιχειρήματα του τύπου "27.000 ευρώ πάνω δεν είναι πολλά λεφτά" τότε μάλλον τείνεις να απωλέσεις τη σημαία με την οποία εκλέχθηκες, του ηθικού πλεονεκτήματος δηλαδή. Έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό ότι είναι μαθηματικώς αδύνατο να μην προκύψουν και στο ΣΥΡΙΖΑ περιπτώσεις Τσοχατζόπουλου ή Παπαντωνίου. Θα ήταν υπερβολή να περιμένει κάποιος ότι δεν θα βρεθεί ούτε ένας, ακόμα και σε ένα αριστερό κόμμα, που δεν θα θελήσει να βάλει το χέρι στο μέλι...

Είχα προσθέσει, ωστόσο, κι εμμένω σε αυτή την άποψη ότι η ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί από το πώς θα αντιμετωπίσει τέτοια φαινόμενα, από το αν θα τα συγκαλύψει ή αν θα τα στείλει στη δικαιοσύνη και τους ενόχους σπίτι τους. Δυστυχώς, όμως, στην περίπτωση της ΔΕΣΦΑ τουλάχιστον επιστρατεύτηκε ακόμα κι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για να μας πείσει ότι ο Γ. Βουλγαράκης είχε δίκιο όταν μέσα στον απόλυτο κυνισμό του μας έλεγε πως το νόμιμο είναι και ηθικό...

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξελέγη πανηγυρικώς το 2015 με δύο βασικές υποσχέσεις: πως θα έσκιζε τα μνημόνια και πως θα έσπαγε το σύστημα διαπλοκής που γεννούσε διαφθορά κι αναξιοκρατία. Κι αν στο μέτωπο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές έχει το δικαίωμα να επικαλείται πως προσέκρουσε σε τοίχο, οι δικαιολογίες στερεύουν όταν δείχνει να έχει διαμορφώσει κι ο ίδιος ένα πλέγμα διαπλοκής με τράπεζες, επιχειρηματίες και μέσα ενημέρωσης που λειτουργούν σαν "45άρια" του...

Κι αν, βεβαίως, αυτό δεν συμβαίνει στην έκταση που το είχαν πετύχει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αυτό δεν οφείλεται στο ότι λείπει η διάθεση για κάτι τέτοιο, ιδίως από συγκεκριμένους κυβερνητικούς αξιωματούχους, αλλά στο ότι τα δύο χρόνια είναι πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα σε σχέση με τα 40 του πάλαι ποτέ δικομματισμού στη διαχείριση της εξουσίας και στο ότι ίσως η σημερινή κυβέρνηση έχει ποντάρει σε απαξιωμένα "άλογα" για να κερδίζει τις κούρσες. Ο,τι κι αν ισχύει, ωστόσο, το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα και ποιητικά: "πού είσαι νιότη που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος"...



  

Σταύρε, οι Αριστεροί πεθαίνουν σαν Αμλετ, "πέθανες" σαν Πολώνιος...

Ο κάθε βουλευτής είναι πρώτα και κύρια υπόλογος στη συνείδησή του κι από τη στιγμή που είναι αντιπρόσωπος κι όχι εκπρόσωπος του λαού δεν είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί τις υποδείξεις ούτε των ψηφοφόρων που τον εξέλεξαν ούτε του κόμματος με το οποίο κατέβηκε στις εκλογές. Γι' αυτό κι έχει κάθε δικαίωμα όταν η προσωπική του αντίληψη διαφοροποιείται από αυτή των εκλογέων ή της παράταξής του να διαφωνεί, ακόμα και να αποχωρεί από την Κοινοβουλευτική Ομάδα στην οποία ανήκει.

Δεν είναι, επομένως, όλοι οι βουλευτές που έχουν κατά καιρούς ανεξαρτητοποιηθεί ή ενταχθεί σε άλλη Κοινοβουλευτική Ομάδα από αυτή με την οποία εκλέχθηκαν φτηνοί καιροσκόποι. Δυστυχώς, όμως, πολύ δύσκολα μπορώ να ισχυριστώ κάτι τέτοιο για τους αποχωρήσαντες βουλευτές τού Ποταμιού, όχι από κάποια ανύπαρκτη έτσι κι αλλιώς συμπάθεια προς τον Στ. Θεοδωράκη, αλλά γιατί είναι η κοινή λογική που με αποτρέπει...

Το βασικό επιχείρημα πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η ίδρυση του Ποταμιού και η σχετική αρχική επιτυχία του ήταν η δημιουργία κάτι καινούριου σε αντιπαράθεση με το παλιό κομματικό σύστημα, στο οποίο ο Στ. Θεοδωράκης συμπεριλάμβανε και την Αριστερά, μολονότι δεν είχε κυβερνήσει. Φυσικά μόνο οι άρτι αφιχθέντες από τον Άρη και οι αφελείς δεν έβλεπαν πως πίσω από το απολίτικο, με ροπή όμως προς το νεοφιλελευθερισμό μόρφωμα δεν κρυβόταν η αγωνία ενός καταρρέοντος συστήματος να βάλει κάποιο ανάχωμα στην πορεία τού ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία, χρησιμοποιώντας ένα αγαπημένο του παιδί με επικοινωνιακό γκελ κι άφθαρτο από την καθημερινή πολιτική διαχείριση...

Υποτίθεται και πως όσοι ακολούθησαν τον Στ. Θεοδωράκη ήταν άνθρωποι που δεν είχαν σχέση με τον πάλαι ποτέ δικομματισμό ΠΑΣΟΚ- ΝΔ ή που, τέλος πάντων, τον είχαν αποκηρύξει. Πρόκειται για τους ίδιους ακριβώς πολιτευτές που σπεύδουν σήμερα να πιάσουν στασίδι στη ΝΔ του άθλιου Κούλη και στη Δημοκρατική Συμπαράταξη, δηλαδή στο ΠΑΣΟΚ, της άχρωμης, άνοστης κι άγευστης Φώφης σαν τα δύο αυτά κόμματα να έχουν ουσιώδεις διαφορές προς το καλύτερο από τον "εαυτό" τους που χρεοκόπησε μια δυτική δημοκρατία...

Όπως κι αν έχει, οι άνθρωποι στην πτώση τους, ακόμα και οι πιο στυγνοί δικτάτορες ή οι πιο γελοίες προσωπικότητες, δείχνουν πιο συμπαθείς. Τι δόξα, άλλωστε, μπορεί να σου δώσει να κλοτσάς έναν πεσμένο, ακόμα κι αν στον τελευταίο αξίζει να μην στέκεται όρθιος; Ο Στ. Θεοδωράκης, ωστόσο, θα έπρεπε να γνωρίζει, όπως για παράδειγμα ο Απολλώνιος στον σεξπιρικό "Αμλετ", πως όταν κερδίζεις το ψωμί σου ως γλείφτης και κολαούζος τής εξουσίας είναι πολύ πιθανό να πέσεις θύμα τού σπαθιού της ως παράπλευρη απώλεια...

Σε αντίθεση με όσους αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι τού 2015, αυτοί που εγκατέλειψαν το Ποτάμι δεν το έκαναν ύστερα από συνειδησιακή διαφοροποίηση, αλλά γιατί το "καράβι" βούλιαζε κι έψαχναν άλλο για να σώσουν το τομαράκι τους. Κι αυτή είναι η μεγάλη διαφορά τού να αγωνίζεσαι για ιδέες- ανεξαρτήτως αν διαφωνώ σε αρκετά με τον Γιάνη Βαρουφάκη, τη Ζ. Κωνσταντοπούλου ή τον Π. Λαφαζάνη- από το να υπηρετείς απλώς αφεντάδες απαξιώνοντας τις ιδεολογίες. Όπως θα έλεγε Σταύρο κι ο Αμλετ, "μεγάλος δεν είναι όποιος ορμάει χωρίς μεγάλη πρόκληση, αλλά όποιος στήνει μέγα πόλεμο για ένα άχυρο, σαν παίζεται η τιμή"...  

Αν το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο είναι η σημαντικότερη καλλιτεχνική αντίσταση στα μνημόνια, δεν φταίνε μόνο οι γκραφιτάδες...

Εχουν "δικαίωμα" οι γκραφιτάδες να επεμβαίνουν σε δημόσιους χώρους; Το έχουν. Εχουν το δικαίωμα οι διαχειριστές των δημόσιων κτιρίων να σβήνουν τα γκράφιτι; Το έχουν ομοίως! Πριν βιαστείτε να με παραλληλίσετε με τον Σολομώντα και τις λύσεις του οφείλουμε όλοι μας να παραδεχθούμε ότι για τα περισσότερα ζητήματα, αν όχι για όλα, δεν υπάρχουν εύκολες μονολεκτικές απαντήσεις τού στιλ "ναι" ή "όχι". Η προσωπική μου αισθητική δεν ικανοποιείται από το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο, το οποίο έχει προκαλέσει τόσες συζητήσεις. Από την άλλη, ωστόσο, δεν ήμουν ικανοποιημένος κι από την εικόνα που ανάδιδε το κτίριο και πριν την επέμβαση των γκραφιτάδων, γι' αυτό κι αναρωτιέμαι αν κυκλοφορούν καθόλου στην Αθήνα όσοι πιάνουν τη μύτη τους και τρίβουν τα μάτια τους από αγανάκτηση για το θέαμα που παρουσιάζει σήμερα το ιστορικό αρχιτεκτονικό δημιούργημα, το οποίο όμως είχε εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια, Και συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις είτε πέφτει στη συνέχεια στα καλύτερα είτε στα χειρότερα χέρια. Αν, για παράδειγμα, το γκράφιτι του Πολυτεχνείου ανήκε στον διάσημο Banksy, οι αντιδράσεις των ιθαγενών που συγκλονίζονται μόνο όταν βλέπουν καθρεφτάκια θα ήταν οι ίδιες;...

Το γκράφιτι είναι εξ ορισμού παράνομο. Αν δεν ήταν, άλλωστε, θα λεγόταν έκθεση ζωγραφικής ή οτιδήποτε άλλο. Γι' αυτό και η κάθε αρμόδια αρχή έχει υποχρέωση να το απαγορεύει ή, τέλος πάντων, να το επιτρέπει υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις, μολονότι κάτι τέτοιο δεν θα ήταν του γούστου των γνήσιων γκραφιτάδων. Αλίμονο, εξάλλου, αν συγκρίνουμε το γκράφιτι, το οποίο είναι πνευματική δημιουργία, με τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράττουν οι τζιχαντιστές, οι οποίοι πληροφορούμαι πως έχουν βάλει στο μισαλλόδοξο στόχαστρό τους ακόμα και τις πυραμίδες τού Χέοπα, όπως μερικούς αιώνες πριν κάποιοι χριστιανοί ομοϊδεάτες τους γκρέμιζαν μνημεία και κατάστρεφαν φιλοσοφικά κι όχι μόνο έργα τού αρχαίου ελληνικού πολιτισμού...

Θα με ρωτήσετε: "Πώς θα σου φαινόταν αν οι γκραφιτάδες επενέβαιναν και στον Παρθενώνα; Θα μιλούσες και τότε για ελευθερία δημιουργικής έκφρασης"; Σας απαντώ: αν η ελληνική Πολιτεία αφήνει ξέφραγο αμπέλι πολιτιστικά μνημεία τής κλίμακας του Παρθενώνα, τότε πρωτίστως η ευθύνη είναι δική της για ό,τι επακολουθήσει. Και θα πρόσθετα πως η τέχνη μετατρέπεται στην ουσία σε άχρηστη ύλη όταν μένει στατική μέσα στο πέρασμα του χρόνου κι όταν δεν αφήνεται να γίνει κτήμα τού συνόλου τής ανθρωπότητας. Σε αυτό το πλαίσιο θα περίμενα πρώτα να δω το είδος τής επέμβασης τον Παρθενώνα και στον κάθε Παρθενώνα πριν βγάλω κρίση. Κι αυτό γιατί καμία αλλαγή δεν είναι απαραιτήτως προς το χειρότερο, ακόμα κι όταν το πρωτότυπο είναι αριστουργηματικό. "Και τί θα γίνει αν η επέμβαση τον καταστρέψει ανεπανόρθωτα;", σας ακούω πάλι να με ρωτάτε. Ας μη διαλύαμε το ελληνικό Δημόσιο κι ας μην απολύαμε χρήσιμους υπαλλήλους του, σας απαντάω. Δεν θα είχα, όμως, καμία αντίρρηση να χτίζαμε σε ένα άλλο σημείο των Αθήνων ένα σύγχρονο Παρθενώνα, στον οποίο θα δινόταν η δυνατότητα συνεισφοράς όλων των πολιτιστικών δυνάμεων της χώρας κι όχι μόνο...

Το πρόβλημα, ωστόσο, με την πνευματική παραγωγή στην Ελλάδα είναι βαθύτερο. Αν ύστερα από πέντε σκοταδιστικά χρόνια μνημονίων η σημαντικότερη καλλιτεχνική αντίσταση στην παρακμή, ή έστω από τις σημαντικότερες, είναι το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο τότε μάλλον κάτι δεν πηγαίνει καλά με τους καλλιτέχνες αυτού του τόπου. Αντί να κλαψουρίζουν για τις μειωμένες επιδοτήσεις από τον κρατικό κορβανά, λες και η έμπνευση πρέπει να νταραβερίζεται με τους τραπεζικούς λογαριασμούς, θα όφειλαν να παράγουν έργο έχοντας η κρίση στρώσει το "χαλί" για τους ίδιους. Κι ο Μίκης Θεοδωράκης, για παράδειγμα, ήταν πιο δημιουργικός όταν έτρωγε ξύλο και τον έστελναν στις φυλακές και στα ξερονήσια. Οταν άρχισε να αντιμετωπίζεται σαν ιερή αγελάδα και να του δίνει κάθε πόλη και χωριό το χρυσό κλειδί της το πηγαίο ταλέντο του φάνηκε να υπνωτίζεται...

Τί καλύτερο, ωστόσο, να περιμένεις από μια πνευματική ηγεσία, η οποία με την ανούσια ρητορική της έχει εναποθέσει όλες τις τις ελπίδες στην Ανγκ. Μέρκελ και στον Β. Σόιμπλε ώστε να επιβιώσει σε μια Ελλάδα όπου οι μέχρι σήμερα διαπλεκόμενοι νταβατζήδες της μπορεί και να μην έχουν πολύ μέλλον ακόμα; Οταν έχεις συνηθίσει να μπερδεύεις την τέχνη με το γλείψιμο, τις κλίκες και τον ελιτισμό, καθώς και τη δημιουργία με την υποταγή στην "your master's voice" είναι λογικό να κοκκινίζεις αντικρίζοντας το γκράφιτι του Πολυτεχνείου και να κατηγορείς τους δημιουργούς του για ασέβεια. Αλλωστε τί σόι φαρισαίος θα ήσουν σε διαφορετική περίπτωση;... 

Υ.Γ. Προς βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ (όχι ότι οι υπόλοιποι είναι καλύτεροι, αλλά από τους άλλους έχω μικρότερες απαιτήσεις) που το πρωί καρπώνονται βουλευτικά αυτοκίνητα, αλλά το βράδυ βγάζουν όλη τους τη μαχητικότητα διεκδικώντας τις γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις: Αν δεν αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας, δεν θα αλλάξουμε ποτέ τον κόσμο...



   

   

Εχουμε στείλει στη Βουλή τους χειρότερους ανάμεσά μας γι' αυτό όλα είναι πιθανά...

Η φαντασία τής ελίτ έχει στερέψει τόσο πολύ που ούτε καν νέα ψέματα δεν μπορεί να εφεύρει, γι' αυτό και καταφεύγει σε συνταγές που πέτυχαν στο παρελθόν αλλά είναι πολύ αμφίβολο αν η επιτυχία τους επαναληφθεί και σήμερα. Για να μην τρελαθούμε εντελώς σε αυτήν τη χώρα υπενθυμίζω ότι οι σαμαροβενιζέλοι ήταν αυτοί που αποφάσισαν την επίσπευση των διαδικασιών για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Αν, επομένως, θέλουν σώνει και καλά να κατηγορήσουν κάποιον για τα νέα κινδυνολογικά σενάρια που βγαίνουν στο φως και για την τεχνητή βουτιά στις εγχώριες και διεθνείς αγορές, ας κατηγορήσουν τον εαυτό τους. Εχω, ωστόσο, μια απορία ο χαζός και θέλω τη βοήθειά σας για να μου τη λύσετε: μέχρι το διάγγελμα Σαχλαμαρά στις αρχές τής εβδομάδας και με βάση όσα είπε ο πρωθυπουργός στη Βουλή στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, η Ελλάδα είχε μπει σε τροχιά ανάπτυξης, εξυπηρετούσε το χρέος της, είχε σταθεί ξανά στα πόδια της, οι αριθμοί ευημερούσαν και η πραγματική οικονομία επανάκαμπτε. Πώς είναι δυνατό, επομένως, μια χώρα που έχει πετύχει ένα τόσο πρωτοφανές "success story" να κινδυνεύει τόσο άμεσα με έξοδο ακόμα κι από την Ευρωπαϊκή Ενωση στην περίπτωση που ανέλθουν στην εξουσία οι "διαβολικοί" Αριστεροί;..

Αν οι σημερινοί κυβερνώντες έχουν ήδη προχωρήσει και δρομολογήσει μια σειρά μεταρρυθμίσεων, για το καλό "βεβαίως" του ελληνικού λαού, είναι αδύνατο ακόμα και για την πιο καταστροφική κυβέρνηση να τις γκρεμίσει την επόμενη ημέρα. Κι αν ακόμα υπάρχει ένας τέτοιος κίνδυνος γιατί δεν εξάντλησαν τα συνταγματικώς επιτρεπτά χρονικά περιθώρια ώστε να διαπραγματευτούν οι ίδιοι το νέο μνημόνιο και να περιορίσουν την υποτιθέμενη ζημιά για τη χώρα στην περίπτωση που χάσουν τις εκλογές;  Εκτός αν η Ελλάδα, με τους ενάμισι εκατομμύριο άνεργους, όπου παραπάνω από το μισό πληθυσμό δεν έχει δουλειά ή βρίσκεται στη σύνταξη, τα 700.000 παιδιά που δεν έχουν τα είδη πρώτης ανάγκης για αξιοπρεπή διαβίωση και τις χιλιάδες αυτοκτονίες σε έναν τόπο όπου ο ήλιος και η θάλασσα τον έχουν προικίσει με εκ γενετής τόνους αισιοδοξίας για το μέλλον, δεν είναι ακριβώς το κράτος το οποίο περιγράφουν οι σαμαροβενιζέλοι...

Την ίδια ώρα στη Βουλή έχει στηθεί ένα παζάρι που θυμίζει τις πιο μαύρες σελίδες τής πρόσφατης ελληνικής ιστορίας. Οι εκβιασμοί και οι διαφόρων ειδών δωροδοκίες, όπως η απαλλαγή βουλευτών από τον έλεγχο του ΣΔΟΕ κι από χρέη τους ή η χρηματοδότηση μέσω Κοινοτικών κονδυλίων τουριστικών συγκροτημάτων τους ή το άνοιγμα σε τουριστικότατο νησί καταστημάτων με εκκλησιαστικά είδη τα οποία η πραγματική ιδιοκτήτριά τους τα προμηθεύεται απευθείας από τη Μονή Βατοπεδίου, θα έκαναν ακόμα και τους μαφιόζους να κοκκινίσουν από ντροπή. Ο ναός τής δημοκρατίας έχει μετατραπεί στο χαμηλότερης υποστάθμης ανατολίτικο παζάρι όπου το εθνικό συμφέρον έχει τόση αξία όση η παρθενιά σε μια πουτάνα. Αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση δεν διαθέτει τους 180 βουλευτές που χρειάζεται για να ψηφίσει στη συνέχεια και το τρίτο μνημόνιο. Δεν βάζω, όμως, το χέρι μου στη φωτιά πως δεν θα τους βρει μέχρι την κρίσιμη ψηφοφορία της 29ης Δεκεμβρίου, γνωρίζοντας ότι οι περισσότεροι από τους 300 "εθνοπατέρες" θα πουλούσαν ακόμα και τη μάνα και τον πατέρα τους αν τα ανταλλάγματα που θα λάμβαναν θα τους έκαναν πλουσιότερους κατά εκατομμύρια ευρώ ή θα τους απάλλασσαν από κάθε είδους διώξεις. Εχουμε στείλει στο Κοινοβούλιο τους χειρότερους ανάμεσά μας γι' αυτό και είναι πιο πιθανό να αφήσεις ένα παγωτό στα χέρια ενός παιδιού και να μη φαγωθεί παρά να τάξεις βόλεμα σε βουλευτή και να το αρνηθεί...

Τα όσα τρελά ακούμε τις τελευταίες ημέρες, από τους ιπτάμενους αναρχικούς κομάντο έως την επαναφορά τού δήθεν μπαμπούλα τού "Grexit", ωχριούν ενώπιον όσων αναμένεται να ειπωθούν και να προπαγανδιστούν τις επόμενες εβδομάδες. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εμφανίζεται, τουλάχιστον στον αντιπολιτευτικό του λόγο, να συμβιβάζεται με την παράνοια του νεοφιλελευθερισμού θα γίνουμε μάρτυρες της πιο χυδαίας παραπληροφόρησης, κατασυκοφάντησης και λασπολογίας σε βάρος τής Αριστεράς. Δεν θεωρώ λάθος τού Αλέξη Τσίπρα να συνομιλεί με τη Γ. Αγγελοπούλου ή τη Μ. Λάτση. Αν δεν είσαι λήπτης των επιχειρημάτων των ταξικών σου αντιπάλων, δεν πρόκειται ποτέ να τους κερδίσεις. Είναι σφάλμα, βεβαίως, αν λέει ψέματα στον ελληνικό λαό πως δεν τις έχει συναντήσει. Από την άλλη, ωστόσο, έχουμε τον Π. Κουκουλόπουλο ο οποίος υποστήριξε, όχι σε καφενειακή συζήτηση με φίλους του από την Κοζάνη αλλά εντός τής αίθουσας της Ολομέλειας του Κοινοβουλίου, πως υπάρχουν και φωτογραφίες από τη συνάντηση Τσίπρα με το μεγάλο κεφάλαιο και τώρα παριστάνει τον κινέζο. Δεν έχει σημασία αν δεν μπορεί να αποδείξει τα λεγόμενά του. Του αρκεί που όλο και κάποιοι θα τον πιστέψουν και θα δημιουργήσουν ένα κλίμα πρώιμης συνθηκολόγησης της Αριστεράς με τους αστούς...

Μην ανησυχείτε νοικοκυραίοι και σπεύσετε να "σηκώσετε" τις τραπεζικές αποταμιεύσεις σας (όσες σας έχουν αφήσει, τέλος πάντων, οι σημερινοί "συνετοί" εξουσιαστές σας) ή να ξαναψηφίσετε, για παράδειγμα, τον ρεζίλη των Παπανδρέου, ο οποίος διακατέχεται από μια φεουδαρχική αντίληψη της πολιτικής και μας απειλεί πως επιστρέφει ίσως και με δικό του κόμμα. Η Ελλάδα είναι πιο πιθανό να κατοικηθεί από μετανάστες από τον πλανήτη Αρη παρά να την αφήσουν να βγει από το ευρώ κι από την Ε.Ε. Ακόμα κι αν οι ευρωπαίοι τοκογλύφοι και οι αντίστοιχοι του ΔΝΤ αποδέχονταν το ρίσκο τής πλήρους διαγραφής τού ελληνικού δημόσιου χρέους, γνωρίζουν πολύ καλά και οι ίδιοι πόσο εύθραυστο είναι το πολιτικό-οικονομικό εποικοδόμημά τους και πως αρκεί η έξοδος μιας μικρής χώρας για να συμπαρασύρει τα πάντα και τους πάντες, όπως φαίνεται άλλωστε κι αυτές τις ημέρες. Αν πέσει η Ελλάδα, πέφτει η Ευρώπη και τότε η Ανγκ. Μέρκελ όχι μόνο δεν θα μπορέσει να διεκδικήσει νέα θητεία αλλά θα εξαναγκαστεί σε παραίτηση από το εξαγριωμένο πλήθος των εξαπατημένων από την ίδια γερμανών ψηφοφόρων της. Γι' αυτό και η μόνη ρεαλιστική πρόταση είναι αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον όσο αφορά το χρέος: διαγραφή τού μεγαλύτερου μέρους του, όπως έγινε για τη Γερμανία μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ρήτρα ανάπτυξης για την εξυπηρέτηση του υπόλοιπου κι ένα σχέδιο ανοικοδόμησης που θα βασίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη. Ολα τα υπόλοιπα είναι κουβέντες τρομαγμένων μεγαλοαστών και μικροαστών μπροστά στο φινάλε τού "έντιμου" βίου τους...   


   

Εδώ η καλή ψήφος, δώστε και σώστε την ελίτ...

Αν μου ζητούσατε έναν κατάλογο με τους δέκα πιο αξιόπιστους ανθρώπους που γνωρίζω, δεν θα συμπεριλάμβανα σε αυτόν τον Π. Καμμένο. Ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι γνωστός για τις άσφαιρες βολές του, τις οποίες όταν έρχεται η ώρα να τις αποδείξει, παριστάνει τον κινέζο. Αυτό, όμως, επ' ουδενί δεν σημαίνει πως η δικαιοσύνη δεν οφείλει να διερευνήσει σε βάθος τις καταγγελίες του, όπως και τις αντίστοιχες τής βουλευτίνας του Στ. Ξουλίδου περί δωροδοκίας συναδέλφων τους ενόψει εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Το να κατηγορεί εμμέσως ένας βουλευτής έναν άλλο βουλευτή, και μάλιστα του ίδιου κόμματος, για δωροληψία είναι πολύ σοβαρό για να μην αρθεί πάλι καμιά ασυλία, όπως συμβαίνει σε τόσες και τόσες περιπτώσεις. Σε διαφορετική περίπτωση πείτε μου ποιός θα πιστέψει στην περίπτωση που συγκεντρωθούν οι 180 βουλευτές για εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας πως αυτό έγινε για λόγους εθνικού συμφέροντος και κατά συνείδηση κι όχι γιατί ορισμένοι έγιναν...ξαφνικά πλουσιότεροι; Σε μια τέτοια περίπτωση οι διαιτητές τής Σούπερ Λίγκας θα φαίνονται στο πόπολο περισσότερο αξιόπιστοι από τους "εθνοπατέρες" του...

Οι Μπιτλς έχουν παραπάνω από σαράντα χρόνια που έχουν διαλυθεί, η επιστήμη έχει πατήσει πλέον "πόδι" και στον Αρη, πέρα από τη Σελήνη, και η τηλεόραση θεωρείται πια ξεπερασμένη τεχνολογική ανακάλυψη. Κι όμως, οι ημέρες που ζούμε θυμίζουν ολοένα και περισσότερο την ταραγμένη δεκαετία τού 1960. Ο αντικομμουνισμός, τα αντιαριστερά σύνδρομα και η "συμμορίτικη" ρητορική έχουν ξαναγίνει δημοφιλή στον προπαγανδιστικό λόγο των ελίτ των και των φερέφωνών της. Αυτοί που κυβέρνησαν τον τόπο και διαιώνισαν τις κοινωνικές αδικίες κατηγορούν εκείνους που, όντως σε αρκετές περιπτώσεις αντιδρούσαν με λανθασμένο τρόπο όπως με την αγιοποίηση συντεχνιακών λογικών, ήταν πάντοτε η μειοψηφία πως ευθύνονται για την κατάντια τής χώρας...

Είναι αλήθεια ότι τα πανεπιστήμια δεν θα γίνουν καλύτερα πετώντας σκουπίδια στα γραφεία πρυτάνεων ούτε ο εργασιακός μεσαίωνας θα αποτελέσει παρελθόν αν οι συνδικαλιστές συνεχίζουν να διατηρούν αδικαιολόγητα προνόμια. Η παιδεία, ωστόσο, δεν νοσεί εξαιτίας των καταλήψεων, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις είναι μια άστοχη απάντηση στην απαξίωσή της από αυτούς που τη διαφεντεύουν, αλλά ακριβώς από εκείνους που έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι. Οι εργασιακές σχέσεις δεν επέστρεψαν στα χρόνια τής δουλείας γιατί η κάθε συντεχνία προέτασσε το δικό της συμφέρον έναντι του γενικού, αλλά γιατί τα αφεντικά εξουσιάζουν εφαρμόζοντας το "διαίρει και βασίλευε"...

Την ίδια ώρα, το παρακράτος είτε απειλεί με θανάτωση δημοσιογράφους που δεν είναι "φρόνιμα παιδιά" είτε σπάζει τον "κουμπαρά" για να λαδώνει μέλη τού Κοινοβουλίου όταν αυτό θεωρείται αναγκαίο. Υποκαθιστά, δηλαδή, για μια ακόμα φορά τη λειτουργία των επίσημων θεσμών, οι οποίοι  αυτοβούλως έχουν παραχωρήσει περισσότερες αρμοδιότητες σε αυτούς που μπορούν να κάνουν τη βρόμικη δουλειά δίχως να εκτίθενται οι πάτρωνές τους. Πολύ φοβάμαι πως οδηγούμαστε ξανά σε μια προεκλογική περίοδο κατά την οποία δεν θα αντιπαρατεθούν πεπραγμένα, ιδεολογίες και προγραμματικές θέσεις, αλλά προπαγανδιστικοί μηχανισμοί εξαπάτησης, θα ακουστούν μισές αλήθειες κι ολοκληρωμένα ψέματα, η λάσπη, όπως για παράδειγμα για το νόημα των συναντήσεων συριζαίων με ανθρώπους τής αγοράς, θα πετιέται σχεδόν αυτόματα στον ανεμιστήρα κι ένας λαός θα κληθεί να λύσει το γόρδιο δεσμό σε μια κακόγουστη παράσταση όπου περισσεύει η υποκρισία. Η ουσία είναι πως είτε έχουν δωροδοκηθεί βουλευτές είτε όχι ο πολιτικός κόσμος έχει σημειώσει ένα ακόμα αυτογκόλ, υπονομεύοντας την κοινοβουλευτική ολιγαρχία περισσότερο κι από τους πιο διαπρύσιους εχθρούς της...