Μανωλιός αλλάζει, Μανωλιός παραμένει...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα μπορούσε να σώσει την κυβέρνησή του ακόμα κι αν είχε τη δυνατότητα να άλλαζε όλους τους υπουργούς και υφυπουργούς του, που δεν την έχει. Οι δελφίνοι τον περιμένουν στη γωνία κι αυτοί γνωρίζουν πολύ περισσότερα για το βίο και την πολιτεία του από εμάς τους υπόλοιπους. Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να διασωθεί γιατί το λαϊκό αίτημα δεν είναι να φύγει το υπουργικό του συμβούλιο, αλλά ο ίδιος...

Οι περισσότεροι σημερινοί υπουργοί βρίσκονται στη θέση τους από το 2019. Κάποιοι, μάλιστα, έχουν χρηματίσει μέλη τού υπουργικού συμβουλίου και προηγούμενων κυβερνήσεων. Έχει, συνεπώς, καμία σημασία αν αλλάξουν υπουργείο ή αν επιστρέψουν πρόσωπα που είχαν αποδοκιμαστεί από τον Μητσοτάκη σε προηγούμενους ανασχηματισμούς; Ή το ζητούμενο είναι να γίνουν υφυπουργοί κι άλλοι βουλευτές; Ο Μανωλιός μπορεί να  αλλάξει ρούχα, αλλά Μανωλιός θα παραμείνει...

Οι επιλογές μας γίνονται ανάμεσα σε αυτά που έχουμε, όχι μεταξύ τού ιδεατού και του εφικτού. Αυτό ίσχυε και την εποχή των μνημονίων, αυτό ισχύει και τώρα. Αν, συνεπώς, η ερώτηση είναι πόσο ικανοποιημένος είμαι από το σημερινό πολιτικό προσωπικό πιθανότατα να μην δώσω θετική απόκριση. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως οφείλουμε να συμβιβαστούμε με αυτό που έχουμε γιατί το νέο μας φοβίζει. Αυτή η παραίτηση από την προσδοκία με τρομάζει περισσότερο... 

 

  

Απορία αφελούς: ο Χρυσοχοΐδης θα συλλάβει παπάδες τα Φώτα;...

Τι χρεία έχουμε κυβερνήσεων αν στο "πονάει χέρι" ή απάντησή τους είναι "κόβει χέρι"; Γι' αυτό δεν χρειαζόμαστε χειρουργό, αλλά χασάπη. Ομοίως, αν μοναδικό στην ουσία μέτρο για την αντιμετώπιση της πανδημίας- ο εμβολιασμός θα καθυστερήσει να έχει άμεσες ευεργετικές συνέπειες- είναι η αυστηρή καραντίνα, δεν έχουμε ανάγκη από αποφοίτους τού Κολλεγίου Αθηνών και του Χάρβαρντ να μας κυβερνούν, ιδίως όταν αλλάζουν μεταξύ τους υπουργεία σαν μουσικές καρέκλες. Θα μπορούσε να το εισηγηθεί και να το εφαρμόσει καλύτερα ο κάθε αγράμματος αστυφύλαξ τής χούντας...

Οφείλω να υπενθυμίσω στην κυβέρνηση πως οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν μόνο από κοροναΐό και πως ασθένειες είναι και οι ψυχικές. Στο εξωτερικό, μάλιστα, έχουν γίνει έρευνες σύμφωνα με τις οποίες όσοι αρρωστήσουν ή και πεθάνουν άμεσα ή έμμεσα από τα μέτρα που λαμβάνονται για την καταπολέμηση του κοροναΐού θα είναι περισσότεροι από όσους πεθάνουν από τον Covid. Στο πλαίσιο της ψυχικής υγείας εντάσσεται και η ανάγκη ενός πιστού να ανάψει ένα κερί στην εκκλησία, γι' αυτό και βλέπω με κατανόηση το "αντάρτικο" των αρχιπαπάδων ενόψει των Φώτων, μολονότι δεν είναι κάτι παραπάνω από επίδειξη πυγμής και μια υπενθύμιση στην κυβέρνηση για το ποιος είναι το αφεντικό σε αυτήν τη χώρα τού κοινοβουλευτικού φονταμενταλισμού...

Βεβαίως θα περιμένω με ενδιαφέρον πώς θα αντιδράσουν Μητσοτάκης- Χρυσοχοΐδης στους άτακτους ιερωμένους. Θα στείλουν χιλιάδες μπάτσους στις εκκλησίες, εμποδίζοντας τους πιστούς να ανάψουν ένα κερί; 

Θα επιβάλουν πρόστιμα; Θα πετάνε ελικόπτερα πάνω από τους ναούς, θα γίνουν προσαγωγές και συλλήψεις; Φυσικά δεν περιμένω να συμβεί τίποτα παρόμοιο με το αστυνομικό κράτος βίας που εξαπολύθηκε στις 17 Νοεμβρίου και στις 6 Δεκεμβρίου. Αυτή η κυβέρνηση πορεύεται με θρασυδειλία και υποκρισία και με αυτή θα πεθάνει. Τι καλύτερο να περιμένεις, άλλωστε, από έναν πρωθυπουργό που και τους ανασχηματισμούς του τους κάνει ο προκάτοχός του Αντ. Σαμαράς κι ο οποίος δεν αλλάζει υπουργούς που κι ο ίδιος θεωρεί αποτυχημένους για να μην παραδεχθεί ότι η αντιπολίτευση είχε δίκιο;...

 
 

Ο Τσίπρας να τα αλλάξει όλα και πρώτα το "δεν ρώτησα, δεν έμαθα"...

Με τρομάζει η ευκολία με την οποία πολιτικοί και δημοσιογράφοι τής Αριστεράς αποδέχονται ότι είναι θεμιτό να χρηματοδοτούνται από αμφιλεγόμενους επιχειρηματίες κάποια ΜΜΕ φίλα προσκείμενα στο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να έχει το κόμμα δυνατότερη φωνή από αυτή που του προσφέρει η συντριπτική πλειονότητα των μίντια. Αν αποδέχεσαι τις πρακτικές τής δεξιάς ως πράξεις αυτοάμυνας, τότε όχι μόνο είσαι υπόλογος γιατί υιοθετείς τον (μη) αξιακό της κώδικα, αλλά κι ομολογείς στην ουσία την ανικανότητά σου να στήσεις ένα "αξιοπρεπές" δίκτυο διαπλοκής, σε αντίθεση με τον πολιτικό σου αντίπαλο. Αλίμονο, όμως, αν η Αριστερά αρχίσει να χρησιμοποιεί ως ελαφρυντικό για την ανικανότητά της το ότι έχει κυβερνήσει λιγότερα χρόνια από τη δεξιά γιατί τότε θα έχουν γίνει όλοι ίδιοι, σε μια κακή απομίμηση της οργουελικής "Φάρμας των Ζώων"...

Δεν τιμά την Αριστερά η επιχειρηματολογία τού τύπου "εμείς κάναμε ντιλ με καλογριτσάδες για να έχουμε φωνή στα ΜΜΕ, αλλά εσείς έχετε παιδεραστές, εκβιαστές και μιζαδόρους στις τάξεις σας". Είναι απαξιωτικό για την Αριστερά ακόμα και να δεχθεί να τα βάλει όλα αυτά στο ζύγι για να φανεί λιγότερο διεφθαρμένη από τη δεξιά. Και μόνο το ότι μπήκαν στον κόπο κάποιοι με αριστερό μανδύα να ντιλάρουν για να βρίσκουν χρηματοδότηση για το κόμμα και φιλικά του ΜΜΕ είναι μεμπτό, μεμπτότατο...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι άμοιρος ευθυνών γιατί ακόμα κι αν δεν ήξερε τα περισσότερα, είχε χρέος να ρωτά και να μαθαίνει. Το να μην ρωτάς για να μην μάθεις και να μπορείς να διαψεύδεις με ευκολία είναι κουτοπόνηρο και το έχουν κάνει κι άλλοι ηγέτες στο παρελθόν για να υπεκφύγουν των πραγματικών ευθυνών τους. Το λιγότερο που πρέπει από εδώ και πέρα να πράξει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον βεβαίως δεν τον προλάβει με εκλογές ο Κ. Μητσοτάκης, είναι στα τέλη Αυγούστου ο κομματικός ανασχηματισμός που έχει προαναγγελθεί να είναι σαρωτικός, οι περισσότεροι από αυτούς που κυβέρνησαν κι αποδοκιμάστηκαν από το λαό πέρυσι να πάνε σπίτι τους και να έρθει στο προσκήνιο μια νέα γενιά στελεχών χωρίς βαρίδια, αλλά με ικανότητες κι όρεξη για ώσμωση με την κοινωνία κι όχι με το γραφειοκρατικό τους περίγυρο ή την παρασιτική επιχειρηματικότητα...

Ε, όχι και την Παπακώστα...

Σε ορισμένες χώρες, από αυτές που σε σημαντικό βαθμό είναι σοβαρές, υπάρχουν υπουργοί με συγκεκριμένη χρονική θητεία οι οποίοι δεν παύονται όταν αλλάζουν κυβερνήσεις ή γίνεται ανασχηματισμός. Κι αυτό γιατί το κράτος πρέπει να έχει συνέχεια, η δημόσια διοίκηση να λειτουργεί ακόμα κι αν δεν είναι εφικτός ο σχηματισμός κυβέρνησης επί μήνες και δεν είναι δυνατό αντικειμενικώς μεταρρυθμιστικές τομές να ολοκληρώνονται ακόμα και σε μια τετραετία. Πώς, για παράδειγμα, να σέβονται οι μόνιμοι υφιστάμενοι δημόσιοι υπάλληλοι τις επιθυμίες ενός υπουργού που θα είναι θαύμα αν μείνει τέσσερα χρόνια στην θέση του, ενώ εκείνοι θα συνταξιοδοτηθούν, ενδεχομένως από το ίδιο πόστο, μετά από δεκαετίες;...

Η σημερινή κυβέρνηση έχει αρκετούς υπουργούς που, για να το γράψω κομψά, υπολειτουργούν. Γι' αυτό κι ο ανασχηματισμός, ιδίως αν είναι δομικός, είναι απαραίτητος. Αλίμονο, όμως, αν περιοριστεί στο πεδίο τής δημιουργίας πρόσκαιρων εντυπώσεων, της εισόδου στην κυβέρνηση ηχηρών αλλά ανίκανων προσώπων και το θρυλούμενο άνοιγμα σε ευρύτερους χώρους περιοριστεί σε μετριότητες όπως η Μ. Ξενογιαννακοπούλου ή η Κ. Παπακώστα...

Ικανός υπουργός δεν σημαίνει ιδεολογικά καθαρός πολιτικός. Δεν με απασχολεί, επομένως, αν δηλώνει κεντροδεξιός εφόσον υλοποιεί έναν αριστερό σχεδιασμό. Το ζητούμενο είναι, ωστόσο, να μην μπει ο οποιοσδήποτε μόνο και μόνο για να θεωρήσει ο Αλ. Τσίπρας πως επιφέρει κάποιο καραμανλικό πλήγμα στη ΝΔ...

Ούτε είναι, επίσης, προς το συμφέρον τής χώρας να επιλεγούν εκείνοι οι οποίοι είναι πρόθυμοι να προχωρήσουν στις περισσότερες άκριτες παροχές, έχοντας κρεμάσει στον τοίχο τους την εικόνα τού "Τσοβόλα δώσ' τα όλα". Προφανώς και είναι επιτακτικό να διορθωθούν άμεσα μνημονιακές αδικίες, να αυξηθούν οι μισθοί, να προστατευτεί η εργασία, να δημιουργηθούν νέες θέσεις και να μειωθούν οι φόροι όπου είναι υπερβολικοί...

Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, να πραγματοποιηθεί ένα μπαράζ προσλήψεων με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο Δημόσιο ακόμα κι εκεί όπου δεν υπάρχουν ανάγκες και με όρους που δημιουργούν κομματικό στρατό. Αν η αξιοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν αποτελούν παρά μόνο προσχήματα ψηφοθηρίας καλύτερα να γίνουν οι εκλογές σε ένα μήνα κι όχι τον Οκτώβριο του 2019, προκειμένου να γλιτώσουμε τα χειρότερα...

Δώσαμε τον Φίλη στα θεριά κι αυτό δεν ξεπλένεται ούτε με την ανάπτυξη...

Όλοι, μα όλοι κρίνονται από το αποτέλεσμα. Αν, επομένως, ο Αλέξης Τσίπρας είχε παραιτηθεί σήμερα, θα σας έλεγα πως ήταν ένας αποτυχημένος πρωθυπουργός. Κι αυτό μολονότι σε αντίθεση με τους προκατόχους του, τουλάχιστον στα χρόνια των μνημονίων, έκανε ειλικρινή όσο και γιγάντια προσπάθεια να ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο από αυτόν της άγριας και ταξικής λιτότητας. Δεν τα κατάφερε, τουλάχιστον όχι μέχρι στιγμής, αλλά και οι τελευταίες αποκαλύψεις των "Wikileaks"- βλ. πίεση νυν και πρώην προέδρων των ΗΠΑ- συγκλίνουν στο ότι όχι μόνο δεν είχε πουλήσει το παιχνίδι από την αρχή, αλλά μέχρι και το τελευταίο λεπτό προσπάθησε να το κερδίσει αντιμετωπίζοντας έναν πολύ ισχυρότερο αντίπαλο...

Είχα γράψει από την πρώτη στιγμή που υπογράφηκε το τρίτο μνημόνιο και μετά από τις τελευταίες εκλογές πως το έργο που έχει να επιτελέσει ο πρωθυπουργός είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο να τελεσφορήσει θετικώς για τον ελληνικό λαό. Η εγκατάλειψη της μάχης, ωστόσο, δεν ήταν ποτέ στοιχείο που χαρακτήριζε την Αριστερά. Γι' αυτό κι εκείνοι που επέλεξαν αυτόν το δρόμο βρέθηκαν εκτός Βουλής να κλαίνε τη μοίρα τους και να αποκαλούν προδότη όποιον δεν αποδέχθηκε ότι το μέλλον τού ελληνικού λαού θα ήταν καλύτερο με την επιστροφή στη δραχμή και τη μετατροπή τής χώρας μας σε διεθνή παρία...

Οι ευκαιρίες, ωστόσο, που προσφέρει η Ιστορία σε έναν πολιτικό ηγέτη δεν είναι ποτέ απεριόριστες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι εξελίξεις των προσεχών μηνών θα είναι καταλυτικές τόσο για την τύχη τής Ελλάδας όσο και γι' αυτή του Αλέξη Τσίπρα. Με τον ανασχηματισμό ο πρωθυπουργός έριξε μια μεγάλη ζαριά, δίνοντας στους δανειστές και στην εκκλησία αυτό που ήθελαν προκειμένου να εξασφαλίσει το μεγάλο στόχο- την επιστροφή δηλαδή της χώρας στη βιώσιμη, σταθερή και, κυρίως, δίκαιη ανάπτυξη που οραματίζεται- σε καθεστώς κοινωνικής ειρήνης...

Εξακολουθώ να θεωρώ πως ποτέ δεν θα είναι ο κατάλληλος καιρός για σημαντικές μεταρρυθμίσεις, αν πάντοτε στις επιλογές προηγείται το πολιτικό κόστος και η τήρηση ισορροπιών με διεφθαρμένους θεσμούς. Υπό αυτή την άποψη ο Νίκος Φίλης δεν έπρεπε να "φαγωθεί" για να ηρεμήσουν τα θεριά. Ούτε η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, η ρύθμιση του χρέους, η ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, η επιστροφή στις αγορές και στην ανάπτυξη θα μπορέσουν να εξωραΐσουν την άτακτη οπισθοχώρηση της κυβέρνησης της Αριστεράς σε ένα ζήτημα όπως ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας που συνιστά θεμέλιο της πρακτικής εφαρμογής τής ιδεολογίας της...

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, στο τέλος τής ημέρας ο Αλέξης Τσίπρας θα κριθεί από το κατά πόσο βελτίωσε την ποιότητα ζωής τού μέσου Έλληνα. Σήμερα δεν το έχει επιτύχει, το 2019 που θέλει ο ίδιος να γίνουν οι εκλογές μπορεί να το έχει καταφέρει. Μόνο που καλείται να αντιμετωπίσει στο μεσοδιάστημα και τα γεγονότα, τα οποία είναι "ξεροκέφαλα", κατά τη σοφή διατύπωση του Φρ. Μιτεράν...