Όποιος αφήνει κενό δεν μπορεί να το καλύψει...

"Ο λαός μάς θέλει ενωμένους. Αν ενωθούμε θα νικήσουμε". Αυτό είναι το μότο όσων πιστεύουν ή όσων θέλουν να μας πείσουν ότι πιστεύουν στις ψευδαισθήσεις. Αν ίσχυε, όμως, κάτι τέτοιο γιατί δεν κέρδισαν το 2023, όταν ήταν ενωμένοι; 

Να θυμίσω πως ακόμα κι αν είχαν κατεβεί τότε μαζί ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ πάλι αυτοδύναμος θα έβγαινε ο Κ. Μητσοτάκης. Αλλού, επομένως, εντοπίζεται το πρόβλημα και το ότι η λύση του θα έρθει από τους Μανωλιούς που απλώς έβαλαν αλλιώς τα ρούχα τους, έχουν αλλάξει κι ωριμάσει μάλλον είναι επιχείρημα που απευθύνεται σε λωτοφάγους...

Αν το πρόβλημα, για παράδειγμα, του Αλ. Τσίπρα ήταν ο Ευκλ. Τσακαλώτος και οι άλλες τάσεις τότε γιατί τους έκανε όλα τα χατίρια; Και γιατί να πιστέψουμε ότι ένας ακραίος ισορροπιστής όπως ο ίδιος, που κράτησε μάλιστα δίπλα του τους περισσότερους από όσους τον χαντάκωσαν, έχει καταλάβει τα λάθη του κι αυτά θα αποφευχθούν μόνο και μόνο γιατί δεν θα κάνει κόμμα λενινιστικού τύπου αλλά ψηφοδέλτιο με 450 υποψήφιους κι ένα πρόγραμμα το οποίο θα έχουν εγκρίνει όλοι οι χορηγοί του; Ο χαρακτήρας είναι μοίρα κι εν προκειμένω τραγική...

Η μεγαλύτερη ευθύνη για το ότι η προοδευτική παράταξη πηγαίνει με το κεφάλι σκυφτό για καρπαζιά και στις επόμενες εκλογές ανήκει στον Τσίπρα. Την ανάγκασε να απολογείται ακόμα και για αντιδημοκρατικές συμπεριφορές στο βαθύ κράτος τής δεξιάς που από τον χαφιέ τής γειτονιάς πέρασε στο Predator με την ίδια ευκολία που ο Αλέξης πέταξε το αμπέχονο για να βάλει το tailor made κοστουμάκι... 

Αλίμονο, όμως, ουδείς από όσους συναποτελούν σήμερα την προοδευτική παράταξη δεν είναι άμοιρος ευθυνών για το κατάντημά της, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Γι' αυτό και κανείς τους δεν είναι κατάλληλος για να ηγηθεί. Η φύση, πάντως, απεχθάνεται τα κενά κι αυτά κάποια στιγμή θα καλυφθούν. Όχι, πάντως, από εκείνους που έχουν ήδη αποτύχει να τα καλύψουν... 

  

 

Ο λαός θέλει νεκρά ποντίκια, όχι ιδεολόγες γάτες...

Είσαι Αριστερός ή δεξιός αν θέλεις ελεγχόμενη μετανάστευση; Δεξιός ή Αριστερός αν δεν επιθυμείς το κράτος να είναι κι επιχειρηματίας; Αριστερός ή δεξιός αν εκτιμάς πως είναι απαραίτητα τα εξοπλιστικά προγράμματα;... 

Ακόμα κι ανάμεσα σε αυτοπροσδιοριζόμενους ως Αριστερούς ή ως δεξιούς θα λάβεις διαφορετικές απαντήσεις κι αυτό λέει πολλά, πάρα πολλά για το ποιες είναι σήμερα οι διαχωριστικές γραμμές Αριστεράς και δεξιάς. Κι αν, μάλιστα, προσθέσουμε στην εξίσωση τη διαφοροποίηση της πρακτικής από τη ρητορική τότε τα σύνορα γίνονται πραγματικά αδιευκρίνιστα...

Ακόμα κι αυτές που κάποιοι θα όριζαν ως αναλλοίωτες σταθερές δεν είναι και τόσο σταθερές, όπως άλλωστε και η κοινή λογική δεν είναι πάντα κοινή. Τα τελευταία δύο χρόνια, για παράδειγμα, αποδείχθηκε ότι δεν έχουν όλοι οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως Αριστεροί την ίδια αντίληψη για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Αφήστε που έτσι κι αλλιώς για την πλειονότητα (και) της ελληνικής κοινωνίας η Αριστερά και η δεξιά είναι τόσο σύγχρονες έννοιες όσο και οι Πράσινοι και οι Βένετοι...

Σε αυτό το πλαίσιο όλα τα κόμματα, όπου κι αν θέτουν ιδεολογικά και προγραμματικά τους εαυτούς τους, θα μοιάζουν και θα είναι παρωχημένα όσο δεν αφουγκράζονται και δεν μετουσιώνουν σε πολιτικές αντιμετώπισής τους τα προβλήματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Το κινεζικό "άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει τα ποντίκια" είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ... 

Ξέρετε ποιες είναι εντελώς ανεπίκαιρες; Οι άνευ πολιτικής ουσίας εσωκομματικές ίντριγκες που μεταφέρουν σε δημόσια θέα καφενειακές λογομαχίες και σίγουρα δεν συνδράμουν στο να απαλλαγεί η χώρα από το χειρότερο καθεστώς τής μεταπολίτευσης... 

   

Άρση τής μονιμότητας της πανεπιστημιακής αστυνομίας...

Θα έρθουν το Χάρβαρντ, το Κέιμπριτζ και η Σορβόνη στην Ελλάδα και οι δημόσιοι υπάλληλοι που είναι απόφοιτοι λυκείου θα αντικατασταθούν από υπαλλήλους με διδακτορικά στο ΜΙΤ, στο Γέιλ και στην Οξφόρδη. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να πλασάρει μια ιλουστρασιόν εκδοχή μεταρρυθμίσεων που δεν πρόκειται να συμβούν όχι απαραιτήτως γιατί θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν αλλά γιατί ούτε αυτή τις θέλει. Τι θα γίνονταν, άλλωστε, οι σχολάρχες των ΙΕΚ- χορηγοί Μητσοτάκη και τα "γαλάζια" ρουσφέτια αν η ανώτατη εκπαίδευση και το Δημόσιο κατακλύζονταν από πραγματικούς άριστους;...

Αν περνούσε ένας νόμος με τον οποίο θα απολύονταν όσοι έχουν τοποθετηθεί στη δημόσια διοίκηση με παρέμβαση νεοδημοκρατών η πλατεία Κλαυθμώνος θα ήταν πολύ μικρή για να χωρέσει τα δάκρυά τους. Ανάμεσά τους κι αυτά του μοιραίου σταθμάρχη των Τεμπών. Ο Μ. Βορίδης, άλλωστε, δεν είχε πει "ποιους θέλετε να βάλουμε, τους ξένους";... 

Αφήστε που έτσι κι αλλιώς το Δημόσιο είναι γεμάτο με μη μόνιμους οι οποίοι και τώρα δεν είναι κάτοχοι διδακτορικών αλλά πολύ καλοί γνώστες τού μπάρμπα στην Κορώνη. Το καθεστώς Μητσοτάκη, ωστόσο, συνεχίζει να υποθάλπει κοινωνικά στερεότυπα για να κρύβει αυτό που πραγματικά συμβαίνει πίσω από την κουίντα, ένα όργιο αυθαιρεσίας, διαφθοράς και νεποτισμού που χαρακτηριστικό του παράδειγμα είναι και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ...

Είναι προφανές ότι η όλη συζήτηση για την αξιολόγηση και τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων γίνεται για τα μάτια τού κόσμου και για αποπροσανατολισμό από τη φτωχοποίηση του πληθυσμού, τα Τέμπη και τη Γάζα. Το ίδιο, εξάλλου, είχε συμβεί και με την πανεπιστημιακή αστυνομία που όσοι λέγαμε πως δεν μπορεί σε ένα δημοκρατικό καθεστώς στα πανεπιστήμια να υπάρχουν αστυνομικά τμήματα είχαμε χαρακτηριστεί συμπαθούντες τον μπαχαλακισμό. Αυτή ήταν, όμως, πάντα η δεξιά, επιφανειακές κι απλοϊκές λύσεις σε πολύ πιο σύνθετα προβλήματα ώστε να αυξάνονται στην ουσία η κοινωνική ανασφάλεια και η "αναγκαιότητα" του αυταρχισμού...

Μια επίσκεψη στο Α.Τ. του Αγίου Παντελεήμονα ισούται με χίλια πουμαρό...

Μπορείς να λες χίλια πράγματα για την αναγκαιότητα ίδρυσης παλαιστινιακού κράτους και να μην έχει τον ίδιο αντίκτυπο με το να πηγαίνεις εκεί εν καιρώ πολέμου. Παρομοίως, για τη δίκαιη λύση τού κυπριακού, αλλά να μην έχεις συναντήσει τις οικογένειες των αγνοούμενων ή για την αστυνομική βία και να μην έχεις πάει ποτέ στο Α.Τ. του Αγίου Παντελεήμονα. Πολύ ωραία ιδέα, συνεπώς, η πολιτικοποίηση της προεκλογικής εκστρατείας στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο πολιτικό από το να πράττεις σύμφωνα με τις ιδέες σου αντί να τις κουνάς σαν σημαίες ευκαιρίας...

Όποιος ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ σαφώς και πρέπει να γνωρίζει από πού έρχεται για να μπορέσει να τον οδηγήσει κάπου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, δεν προέρχεται μόνο από τη διωκόμενη από το κράτος και παρακράτος τής δεξιάς Αριστερά, αλλά κι από την κυβερνώσα Αριστερά των επώδυνων συμβιβασμών. 

Αν, επομένως, παραδεχθούν εντίμως εκείνοι που βγάζουν φλύκταινες με τον "δεξιό" Κασσελάκη πως δεν έμειναν πιστοί στην ιδεολογική καθαρότητα για να ξεφύγει η χώρα από τα βράχια θα έχουν κάνει ένα πολύ μεγάλο βήμα προς την αυτογνωσία. Κι όταν αυτό συμβεί ενδεχομένως και να δείχνουν λιγότερο με το δάχτυλο εκείνον που σήμερα κατηγορούν γιατί στα νιάτα του υποστήριζε πολιτικές που εκείνοι εφάρμοζαν στην πράξη...

Όλοι οι υποψήφιοι πρόεδροι οφείλουν να απαντήσουν και σε άλλα θεμελιώδη ερωτήματα: θέλουν ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι ο κυρίαρχος πόλος τής Σύγχρονης Αριστεράς, να συγκολληθεί με άλλο κόμμα ή κόμματα ή να ρευστοποιηθεί; Επιθυμούν να νομιμοποιήσει την περσινή αποστασία συνεργαζόμενος με τους αποστάτες; Θα μείνουν στο κόμμα αν χάσουν; 

Καλό είναι όλοι τους να απαντήσουν πρώτα σε αυτά τα ερωτήματα πριν ξεκινήσουν να μας μιλάνε για πολιτικοποίηση. Τίποτα στέρεο, άλλωστε, δεν μπορεί να χτιστεί πάνω στην ανεντιμότητα των προθέσεων...

 

  

Η διαφάνεια δεν περιμένει την ανταπόδοση...

Ο Στέφανος Κασσελάκης όφειλε να είχε δώσει στη δημοσιότητα το πόθεν έσχες του πολύ νωρίτερα από την τελευταία προεκλογική εβδομάδα, ανεξαρτήτως από το αν είχε ανοίξει η σχετική πλατφόρμα ή όχι. Το ζήτημα προφανώς και δεν είναι μόνο νομικό, είναι και πολιτικό πρωτίστως. Ιδίως όταν ένα από τα βασικά σου επιχειρήματα απέναντι στον πολιτικό σου αντίπαλο είναι αυτό της διαφάνειας και της εντιμότητας...

Ναι, ο Κασσελάκης δεν έκανε τα λεφτά του ενώ ήταν πολιτικός. Ναι, ο Κ. Μητσοτάκης έχει 41 ακίνητα χωρίς να έχει εργαστεί στην ουσία ποτέ στη ζωή του. Παρόμοιες μεγάλες περιουσίες έχουν και πολλοί άλλοι επαγγελματίες πολιτικοί τόσο της δεξιάς όσο και της Αριστεράς. 

Η διαφάνεια, ωστόσο, δεν απαιτεί την ανταπόδοση για να λάμψει. Όταν βαυκαλίζεσαι τον διαφανή δεν αρκεί να μας δείχνεις τα σπίτια σου και να μας λες πόσο τα αγόρασες. Πρέπει να μας πεις και πώς τα κατάφερες κι ας μην μας έχουν εξηγήσει τα δικά τους πλούτη αυτοί που σε κατηγορούν. Αλλιώς είσαι μία από τα ίδια...

Κανένας το βράδυ των εκλογών δεν δικαιούται να αναζητήσει δικαιολογίες στην αποχή για ένα πιθανό κακό αποτέλεσμα. Αυτοί είναι οι κανόνες τού παιχνιδιού τη δεδομένη στιγμή κι αν θέλει να τους αλλάξει ας κάνει τις προτάσεις του. 

Όποιος, συνεπώς, δεν κατορθώσει να φέρει πολίτες στις κάλπες για να τον ψηφίσουν δεν μπορεί να μιλά ούτε για κίνημα ούτε για ρεύμα ούτε για αεράκι. Την Κυριακή κρίνονται όλοι. Και οι φθαρμένοι και οι νεόκοποι σωτήρες...

   

 
 

Μόνο με υποχρεωτικότητα της ψήφου με πραγματικές κυρώσεις σώζεται η κοινοβουλευτική δημοκρατία...

Ουδείς μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών γιατί κανείς δεν ξέρει ποιοι και πόσοι θα πάνε να ψηφίσουν. Κι από αυτούς που θα πάνε αρκετοί, αν όχι οι περισσότεροι, θα αποφασίσουν τις τελευταίες εβδομάδες, την τελευταία ημέρα, πάνω από την κάλπη. Μήπως, όμως, έχει φτάσει η στιγμή να συζητήσουμε για την υποχρεωτικότητα της ψήφου με κυρώσεις που να πονάνε λίγο ή πολύ;...

Στην Αυστραλία, για παράδειγμα, η αποχή συνδέθηκε με πρόστιμο 20 δολαρίων. Το ποσό δεν είναι υψηλό, αλλά ώθησε πολλούς να αναρωτηθούν αν είναι ωφέλιμο να το θυσιάσουν αντί να μεταβούν στο πιο κοντινό τους εκλογικό τμήμα και να ψηφίσουν για τις ζωές τους. Το ποσοστό συμμετοχής αυξήθηκε, παρομοίως και σε άλλες χώρες. Κι αν καταλαβαίνω γιατί η δεξιά φοβάται την υποχρεωτικότητα, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί να μην την θέτει στη δημόσια συζήτηση η Αριστερά...

Μόνο, άλλωστε, με την υποχρεωτικότητα της ψήφου θα μπορούμε να διαπιστώνουμε τις πραγματικές δυναμικές τής κοινωνίας κι όχι αυτές που αυτοδιαμορφώνονται από πιο περιθωριακές ομάδες με πιο δυναμική, ωστόσο, συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες. Αμφιβάλλω, για παράδειγμα, αν με την υποχρεωτικότητα παραεκκλησιαστικά μορφώματα όπως η Νίκη θα έπιαναν το όριο του 3%, δημιουργώντας την εικόνα πως η χώρα άγεται και φέρεται από το μεσαίωνα. Δεν βρίσκω, άλλωστε, κανένα άλλο τρόπο για να επιβιώσει η κοινοβουλευτική δημοκρατία τον 21ο αιώνα όταν η τάση είναι στο τέλος να ψηφίζουν μόνο οι υποψήφιοι και οι στενοί τους συγγενείς και συνεργάτες...

 
 

Οι λύκοι τουλάχιστον νοιάζονται για τα λυκόπουλά τους...

Δικαιοσύνη παντού. Αυτό ήταν το προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με βιντεάκια που μας καλούσαν να πιστεύουμε στα μάτια μας κι όχι σε όσα μας παρουσίαζαν ως πραγματικότητα. Το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε πως από επικοινωνιακή άποψη ήταν αποτυχημένα. 

Και ήταν αποτυχημένα γιατί μόνο η μειοψηφία ενδιαφέρεται για δικαιοσύνη παντού, ενώ η πλειοψηφία είναι ικανοποιημένη αν εγκλειστεί, καεί, πνιγεί ή παρακολουθηθεί αν αποζημιώνεται αδρά. Και κάπως έτσι ξαναπνίγονται σήμερα αυτοί που πνίγηκαν και την πρώτη τετραετία Μητσοτάκη...

Για πόσο ηλίθιο σε περνάνε Έλληνα όταν σου λένε πως οι ευθύνες είναι διαχρονικές κι άρα πρέπει να μοιραστούν ισομερώς και στους πολιτικούς αντιπάλους τής σημερινής κυβέρνησης; Δεν στέκομαι μόνο στο ότι αυτοί κυβερνούσαν και το 2019- 2023. Μετρήστε πόσα χρόνια έχει κυβερνήσει η δεξιά αυτήν τη χώρα και πόσα η Αριστερά κι ελάτε να μου ξαναμιλήσετε για μοιρασμένες ευθύνες...

Αν λησμονούμε ποιοι είναι υπεύθυνοι για τα βάσανά μας με το πρώτο χαρτζιλίκι είμαστε καταδικασμένοι να τα ζούμε ξανά και ξανά. Αν με ένα Volos ή Karditsa Pass όλα ξεχνιούνται θα έχουμε μετατρέψει την κλιματική κρίση σε πηγή άκοπου πλουτισμού. Κι αν είναι τραγικό να σκεφτόμαστε ως άτομα κι όχι ως κοινωνία πόσο πιο τραγικό είναι να μην σκεφτόμαστε ούτε καν τα παιδιά των παιδιών μας και τα δικά τους παιδιά μόνο και μόνο γιατί εμείς θα είμαστε νεκροί τότε; Οι λύκοι τουλάχιστον νοιάζονται για τα λυκόπουλά τους... 

 

 
 

Το οφθαλμός αντί οφθαλμού στην εκκλησία των παπάδων, όχι του δήμου...

Ουδείς δικαιούται να καεί ο ίδιος, το σπίτι του ή το ζωντανό του γιατί ψήφισε Μητσοτάκη. Κανείς, άλλωστε, δεν μπορεί να του εγγυηθεί ότι δεν θα καιγόταν αν είχε ψηφίσει Τσίπρα. Έχει κατακλυστεί, ωστόσο, το διαδίκτυο από συριζαίους που αναζητούν εδώ και τέσσερα χρόνια μια δικαίωση στους συμψηφισμούς, κοινώς εκδίκηση πάνω σε πτώματα ή σε καμένη γη. Αυτή η τακτική δεν πέρασε το 2019- 2023, δεν νομίζω πως θα περάσει και τώρα...

Αλίμονο, δεν ξεπλένω τις ευθύνες τής κυβέρνησης Μητσοτάκη για όποια καταστροφή έχει συμβεί στη χώρα την τελευταία τετραετία. Ούτε λησμονώ πως ανήλθε στην εξουσία σκυλεύοντας πτώματα και πουλώντας εθνικισμό. 

Δεν μπορώ, ωστόσο, να δώσω τη συναίνεσή μου και σε μια αντιπολιτευτική γραμμή τού οφθαλμός αντί οφθαλμού. Αν συναινούσα, αν συναινούσαμε δεν θα ήμασταν καλύτεροί τους. Θα ήμασταν ίδιοι κι απαράλλαχτοι...

Ο τοξικός λόγος, το μίσος και η αφοριστική λογική διαπερνούν οριζόντια την ελληνική κοινωνία, χωρίς να βρίσκουν ιδεολογικά εμπόδια από τη δεξιά και, πολύ κρίμα, από την Αριστερά. Η δική μου αντιπαράθεση στο καθεστώς Μητσοτάκη είναι ιδεολογική κι αν την προσωποποιώ στον πρωθυπουργό είναι γιατί αυτός το εκπροσωπεί. Δεν θεωρώ τον Μητσοτάκη δαίμονα και τους συριζαίους αγίους κι όποιοι έχουν μια τέτοια αντίληψη της πολιτικής μάλλον μπερδεύουν την εκκλησία τού δήμου με την εκκλησία των παπάδων... 

 

Ο Κυριάκος ακούει την κοινωνία, ρωτήστε και τον Ανδρουλάκη...

Δεν βρισκόμαστε στο 1961. Η δεξιά δεν χρειάζεται πλέον να επιστρατεύσει και τα δέντρα για να κερδίσει εκλογές. Μπορεί, για παράδειγμα, να αξιοποιεί ένα παράνομο λογισμικό τύπου Predator ή να αλιεύει προσωπικά δεδομένα των πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τύπου Cambridge Analytica, μέσω και Ισραηλινών πρακτόρων. Το να έχεις, συνεπώς, εκλογικούς αντιπροσώπους σε κάθε εκλογικό τμήμα δεν διασφαλίζει το fair play όταν ο αντίπαλός σου ελέγχει το βαθύ κράτος, τη δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ...

Αυτό το, εν πολλοίς, στημένο ματσάκι μπορεί να το κερδίσει κάποιος που ήταν ή και είναι ακόμα παρακολουθούμενος κι ενδεχομένως εκβιαζόμενος; Κάποιος που ίσως να έχει σκελετούς στη ντουλάπα του που αφορούν την προσωπική του ζωή αλλά μπορεί και να εμπίπτουν και σε άρθρα τού Ποινικού μας Κώδικα; Κάποιος που μέχρι πρότινος έλεγε στο λαό πως είναι σοσιαλδημοκράτης, αλλά δεν είχε και δεν έχει πρόβλημα να συνεργαστεί με την πιο νεοφιλελεύθερη, ακραία κι αυταρχική δεξιά τής μεταπολίτευσης;...

Ή μπορεί να το κερδίσει κάποιος που το έχει κερδίσει και στο πρόσφατο παρελθόν κι ο οποίος έχει αποδείξει ότι δεν έχει σκελετούς στη ντουλάπα του, όσο κι αν την έχουν ξεψαχνίσει οι αντίπαλοί του; Κάποιος που πάντοτε είχε μονομέτωπο με τη δεξιά και που δεν μπήκε ποτέ ούτε καν στη σκέψη να συνεργαστεί μαζί της; Τα διλήμματα είναι υπαρκτά, υπαρκτότατα, αλλά αντί κάποιοι να αγωνίζονται για να σπάσει η αυτοδυναμία τής πιο φαύλης δεξιάς που θέλει να συνταγματοποιήσει ακόμα και την ιδιωτικοποίηση του νερού πολεμούν, παριστάνοντας  μάλιστα τους προοδευτικούς, εκείνους που το κάνουν...

 
 

Όλοι τους και μόνος του, όπως πάντα...

Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Αλέξης Τσίπρας έγιναν διεκδικητές τής εξουσίας, εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, δεν είχαν απέναντί τους μόνο την απροκάλυπτη και τη συγκεκαλυμμένη δεξιά- ΝΔ και ΠΑΣΟΚ-, αλλά και την υπόλοιπη Αριστερά. Ούτε πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση ούτε κατά τη διάρκειά της ούτε και μετά υπήρξε διάθεση της υπόλοιπης Αριστεράς να συνδράμει. Μόνο φθόνος, αντιζηλία, μικροκομματισμός, ανευθυνότητα και στιγματισμός από αυτούς που από τους άλλους ζητούν παλικαριά, ενώ οι ίδιοι έχουν λερωμένα τα βρακιά...

Περίμεναν στη γωνία για κάθε λάθος, για κάθε συμβιβασμό, για κάθε παράλειψη προκειμένου να δείξουν με το δάχτυλο. Κι αυτό φάνηκε ακόμα πιο έντονα την τελευταία τετραετία κατά την οποία αντιπολιτεύτηκαν περισσότερο το ΣΥΡΙΖΑ παρά τη χειρότερη δεξιά τής μεταπολίτευσης... 

Φυσικά ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ άσκησε την αποτελεσματικότερη αντιπολίτευση, άργησε να βγάλει νέα πρόσωπα μπροστά κι ο προεκλογικός του σχεδιασμός αποδείχθηκε αποτυχημένος. Πόσο Αριστεροί είναι, όμως, αυτοί που πανηγυρίζουν τη βραδιά που η δεξιά επιτυγχάνει το μεγαλύτερο θρίαμβό της από το 1974; Και πόσο σοσιαλδημοκράτες αυτοί που δεν θα είχαν πρόβλημα να κυβερνήσουν μαζί της με μόνο όρο να μην είναι πρωθυπουργός ο Κ. Μητσοτάκης;...

Οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ, από όλο το πολιτικό φάσμα, είναι αυτοί που είναι: νεοφιλελεύθεροι, εθνικιστές, ρατσιστές, γιαλαντζί σοσιαλδημοκράτες, σταλινικοί κι ανερμάτιστοι. Δεν θα κερδίσει, όμως, κάτι ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως δεν κέρδισε και την Κυριακή άλλωστε, αν επιμείνει στην αποδόμηση των αντιπάλων του κι όχι στην προώθηση της δικής του θετικής ατζέντας και των νέων προσώπων στο κόμμα. Όταν τον βαράνε, ναι, να απαντά, και χωρίς γάντια μάλιστα, αλλά να μην είναι η άμυνα η κεντρική του στρατηγική... 

Όπως κι αν έχει, μέσα σε ένα μήνα και, μάλιστα, εκλογικό προφανώς δεν μπορείς να αλλάξεις ό,τι καθυστέρησες να αλλάξεις τέσσερα χρόνια. Αν δείξεις, όμως, με πράξεις ότι επιτέλους έλαβες το μήνυμα, αναγνωρίσεις τα λάθη σου και δεν κατηγορείς τον εχθρό λαό κάτι μπορείς να σώσεις. Κι αυτό το κάτι μπορεί να γίνει η μαγιά για την πολιτική ανατροπή που τόσο πολύ έχει ανάγκη η κοινωνική πλειοψηφία... 

 

 

Κασιδιάρης, ο χρήσιμος φασίστας...

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ο Κ. Μητσοτάκης δεν επιθυμεί την κάθοδο Κασιδιάρη στις εκλογές κι ας παριστάνει τον ανήσυχο για την άνοδο της ακροδεξιάς, της οποίας έχει κλέψει την ατζέντα. Όποιος, άλλωστε, θέλει να ψηφίσει το νεοναζιστικό σκουπίδι και τον εισαγγελέα αχυράνθρωπό του το πιθανότερο είναι πως θεωρεί τον πρωθυπουργό δεξιούλη κι όχι σκληρό δεξιό. Γι' αυτό κι αν εκλείψει ο Κασιδιάρης θα προτιμήσει μάλλον τα πλασίμπο, τύπου Βελόπουλου, Κρανιδιώτη ή Μπογδάνου...

Δεν είναι όλοι οι εν δυνάμει ψηφοφόροι τού καταδικασμένου δολοφόνου νεοναζί, όπως δεν ήταν κι όλοι οι ψηφοφόροι τής Χρυσής Αυγής. Πόσο αντισυστημική είναι, ωστόσο, η ψήφος σε αυτούς που στιγματίζουν τις αδύναμες μειονότητες ως υπαίτιες των δεινών μας κι όχι τους ολιγάρχες που μας ξεζουμίζουν; Και πόσο υπεύθυνο είναι για μια ακόμα φορά, ύστερα από τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, το ακραίο κέντρο για την αφύπνιση του φιδιού;...

Η σύμπλευση, εξάλλου, ανώτατων δικαστικών με το φασισμό ούτε πρωτόγνωρη είναι ούτε με εκπλήσσει. Το πιο βαθύ κράτος είναι και το πιο σκοτεινό και σε αυτό δεν βρίσκεις Αριστερούς αλλά την πιο σκληροπυρηνική δεξιά. Την ίδια δεξιά που ξεπλένει εδώ κι επτά χρόνια ο Κ. Μητσοτάκης, βρομίζοντάς τον τόσο πολύ που ούτε κι ο ίδιος αντιλαμβάνεται ότι στο τέλος θα πνίξει κι εκείνον...

 

Αν θέλουν μετά να ρίξουν όλη την ευθύνη στον Τσίπρα ας του επιτρέψουν να ευθύνεται για την καταστροφή ή τον θρίαμβο...

Η νίκη με οποιοδήποτε τίμημα, όταν μάλιστα συνεπάγεται απώλεια της ψυχής σου, δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, ιδίως για την Αριστερά. Αν κάποιοι δεν ξεβολεύονται από τις καρέκλες είναι οι δεξιοί και το αποδεικνύει και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που μπορεί να εξαντλήσει ακόμα και τα συνταγματικά όρια της τετραετίας για να μην μείνει ούτε μία ημέρα λιγότερη σε αυτές. Συνιστά, όμως, η επιλογή Τσαπανίδου ως εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ τόσο μεγάλη υποχώρηση από αρχές κι αξίες ώστε κάποιοι να βγάζουν πάλι το αριστερόμετρο;...

Όσοι έμειναν στο ΣΥΡΙΖΑ μετά το συμβιβασμό τού 2015 δεν δικαιούνται να βγαίνουν κάθε τόσο και να μιλάνε για δεξιά διολίσθηση του κόμματος. Αν αποδέχθηκαν το τρίτο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο, νομίζω πως μπορούν να καταπιούν και την Πόπη, η οποία δεν ήταν και καμιά ιέρεια της δεξιάς ώστε να δέχεται τέτοιο μπούλινγκ από αποτυχημένους πολιτευτές- θεματοφύλακες δήθεν της κομματικής νομιμότητας. Απλώς επιβεβαιώνουν ότι πίσω από τις ειρωνείες τους και για την πράγματι ψευδώνυμη αριστεία Μητσοτάκη και της αυλής του κρύβουν τις δικές τους αβελτηρίες και τα δικά τους κόμπλεξ κατωτερότητας...

Ούτε θα ήταν παράλογο αν μπορούσε να αποδειχθεί ότι ανάμεσα στα 172.000 μέλη τού ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει καταλληλότερος εκπρόσωπος Τύπου σε προεκλογική περίοδο από την Τσαπανίδου, που δεν είναι καν μέλος. Όπως κι αν έχει, κι εκείνη θα κριθεί από το αποτέλεσμα, όπως φυσικά κι εκείνος που την επέλεξε, ο Αλέξης Τσίπρας. Αν, άλλωστε, η εσωκομματική του αντιπολίτευση ακονίζει ήδη τα μαχαίρια σε περίπτωση ήττας, τουλάχιστον πρέπει να του δώσει το δικαίωμα να ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό ο πρόεδρος για την καταστροφή ή τον θρίαμβο. Έτσι δεν είναι;...

Υ.Γ. Καλή χρονιά σε όλες κι όλους. Ο Βρομόστομος επιστρέφει τη Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου. 

  

 

Σκότωσα τους γονείς μου, δείξτε επιείκεια, είμαι ορφανός...

Τα επιχειρήματα Μητσοτάκη ολοένα και προσιδιάζουν με αυτά του δολοφόνου των γονιών του, ο οποίος στη συνέχεια ζητά επιείκεια από το δικαστήριο γιατί είναι ορφανός. Φαίνεται πως ο πρωθυπουργός έχει επιλέξει τον απόλυτο διασυρμό από την έντιμη παραίτηση. Το ερώτημα είναι αν και στη ΝΔ έχουν επιλέξει τον ίδιο δρόμο, γι' αυτό και η σιωπή τους είναι εκκωφαντική...

Δεν υπάρχει, όμως, τίποτα το αξιοπρεπές στο να σωπαίνεις για να μην βλάψεις το κόμμα σου όταν η πατρίδα σου και οι θεσμοί της προσβάλλονται βάναυσα. Αργά ή γρήγορα ο Κ. Μητσοτάκης θα αποτελέσει παρελθόν, όπως αποτέλεσε κι ο πατέρας του. Ο τρόπος, ωστόσο, που θα πέσει θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό και το μέλλον τής ΝΔ. Υπενθυμίζω πως την τελευταία φορά που έπεσε ένας Μητσοτάκης πέρασαν 11 χρόνια για να ξανακυβερνήσει η δεξιά...

Ας κάνει και 50 χρόνια να ξανακυβερνήσει. Ευτύχημα θα είναι για τον τόπο. Δεν είναι, ωστόσο, ευτύχημα η ανοχή μιας παράταξης που εκπροσωπεί το μισό πληθυσμό στην προσωπική κατρακύλα τού ηγέτη της. Γι' αυτό και θα όφειλαν στη ΝΔ να τον είχαν ανατρέψει εδώ και πολύ καιρό, πριν εκείνος ανατρέψει πλήρως τη δημοκρατία. Ποτέ δεν είναι αργά, μόνο που τώρα όλα θα είναι και πιο ύποπτα για τους λόγους και τις σκοπιμότητες... 

 

Τι θα έπρεπε να μας είχε μάθει ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης...

Αν ο βιαστής είναι νεοδημοκράτης στην Ελλάδα εξεγείρεται η Αριστερά κι αν είναι Πακιστανός η δεξιά τού Κυρίου. Ελπίζω η κοινωνία μας μια ημέρα να έχει την ωριμότητα να αναγνωρίσει ότι ο βιασμός είναι ένα άγριο έγκλημα που απαιτεί σκληρή τιμωρία τού θύτη στο πλαίσιο του σωφρονισμού από όπου κι αν προέρχεται ο εγκληματίας. Κι ότι φυσικά όπως δεν είναι όλοι οι δεξιοί βιαστές, ομοίως δεν είναι κι όλοι οι πρόσφυγες και μετανάστες...

Ομοίως, εύχομαι κάποια στιγμή η Αριστερά να αντιληφθεί τη χρησιμότητα της αστυνομίας και των σωμάτων ασφαλείας σε μια κοινωνία που δεν είναι αγγελική και η δεξιά πως οι μπάτσοι δεν μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν μόνο και μόνο γιατί το κράτος τούς έχει δώσει όπλα. Αυτές, όμως, είναι δύσκολες εξισώσεις σε μια χώρα όπου πρώτα βρίσκουμε ή εφευρίσκουμε τους εχθρούς μας και στη συνέχεια αναζητάμε συμμαχίες για να τους πολεμήσουμε. Προφανώς η πάλη των τάξεων δεν έχει πεθάνει κι ούτε θα πεθάνει σύντομα, αλλά δυστυχώς δεν θα πεθάνουν σύντομα κι εκείνοι που την καπηλεύονται ένθεν κακείθεν για να στήσουν καριέρες, πολιτικές και μη... 

Όλη η Ελλάδα θρηνεί τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη και δικαίως. Ο Ολυμπιονίκης δίδαξε ήθος με τη ζωή και τον θάνατό του. Κι ως πολιτικό ον δεν έπεσε στην ευκολία τής δημαγωγίας στην οποία έχουν πέσει κι αρκετοί σύντροφοί του. Μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί κι όσο κι αν έτσι κι αλλιώς όλοι μας θα γίνουμε τροφή για τα σκουλήκια θα ήταν προτιμότερο να μην μας θυμούνται ως καραγκιόζηδες οι οποίοι στήνουν τρικούβερτους καβγάδες μόνο και μόνο για να γουστάρει το ποίμνιο και να εξασφαλίζουν κοινοβουλευτική έδρα ή υπουργική καρέκλα. Δεν θα είναι λίγο...  

 

Κρεμάλα ή ισόβια αρκεί να μην είναι τραπεζίτης...

"Όταν λέμε ισόβια να εννοούμε ισόβια", "να επανέλθει η θανατική ποινή", "να κάνουμε χημικό ευνουχισμό στους βιαστές". Περισσεύει η "ιερή αγανάκτηση" τις τελευταίες ημέρες στην ελληνική δεξιά. Την ίδια δεξιά, βεβαίως, του Κυρίου που νομοθέτησε το ακαταδίωκτο- όχι μόνο, δηλαδή, δεν θα πάνε ούτε μία ημέρα φυλακή αν έχουν αδικοπραγήσει, αλλά δεν θα διωχθούν καν- των τραπεζιτών ή των μελών τής επιστημονικής επιτροπής για τον covid... 

"Μα, είναι δυνατό να συγκρίνεις το βιασμό ανηλίκων με ένα οικονομικό έγκλημα;", μπορεί να αναρωτηθούν ορισμένοι. Δεν βλέπετε, ωστόσο, την τεράστια απόσταση που χωρίζει την αμείλικτη τιμωρολαγνεία για τη μία περίπτωση από το "δεν βαριέσαι αδερφέ, και τι έγινε;" της άλλης; Φαντάζομαι πως όποιος πιστεύει ότι η κοινωνία μας θα γίνει καλύτερη αν σε κάθε τετράγωνο έχουμε από μία φυλακή κι από μία κρεμάλα θα πίστευε ότι αξίζουν παρόμοιες τιμωρίες οι περισσότεροι εγκληματίες κι όχι μόνο όσοι προκαλούν τη λαϊκή οργή...

Οι παιδοβιαστές τού Κολωνού είναι εγκληματίες, είναι κι άρρωστοι. Κι ως τέτοιοι πρέπει να τιμωρηθούν, αλλά και να αντιμετωπιστούν από το δικαστικό και το σωφρονιστικό μας σύστημα. Όποιοι, όμως, ακόμα κι από την Αριστερά, επιλέγουν να χρησιμοποιούν τη λέξη "τέρατα" ή "κτήνη" οφείλουν να είναι αμέμπτου ηθικής και οι ίδιοι γιατί υπάρχουν κι άλλα εγκλήματα, ποινικώς κολάσιμα ή μη, πέρα από το βιασμό ανηλίκων. Σε διαφορετική περίπτωση να φροντίσουν να "αποτροπιαστούν" πρώτα με τα δικά τους σφάλματα. Θα ήταν πολύ πιο έντιμο...

 

Θα χορτάσουμε δεξιά μέχρι να απαλλαγούμε...

Δεν είναι η πρώτη φορά που μια δεξιά κυβέρνηση που καταρρέει, χρησιμοποιεί την προβοκάτσια ως πολιτικό εργαλείο. Το έκανε και η κυβέρνηση σαμαροβενιζέλων στα στερνά της, το πράττει σήμερα και η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Τα όσα έγιναν στο ΑΠΘ ήταν, απλώς, ένα πρελούδιο καταστολής ενόψει ενός νέου αντιεκπαιδευτικού νόμου Κεραμέως και, φυσικά, των εκλογών που δεν πρόκειται να αργήσουν...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι Μ. Βορίδης ή Αδ. Γεωργιάδης. Δεν πιστεύει, δηλαδή, ότι με τους μπάτσους μπορείς να επιλύεις τα κοινωνικά προβλήματα. Υιοθετεί, ωστόσο, στην πρακτική του την ακροδεξιά ιδεολογία αναγκασμένος από τους ορφανούς ψηφοφόρους τής Χρυσής Αυγής που περιμάζεψε και οι οποίοι του έδωσαν άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία το 2019. Ο ακροδεξιός ριζοσπαστισμός δεν έχει εκλείψει με τη φυλάκιση των χιμπαντζήδων με τα μαύρα κι ούτε θα εκλείψει όσο η παραδοσιακή δεξιά αντιγράφει τη ρητορική του, μετουσιώνοντάς τη μάλιστα σε πράξη, και δεν την καταδικάζει...

Κι αν η δεξιά, επίσης διαχρονικώς, μισεί κάποιες ηλικίες περισσότερες από άλλες είναι αυτές της νιότης, που δεν κάθεται στα αβγά της αλλά παλεύει μέχρι το αδύνατο να γίνει κάποια ημέρα ιστορικό γεγονός. Φυσικά οι νέοι δεν έχουν πάντα δίκιο και μερικές φορές ακόμα κι αν έχουν το διεκδικούν με λανθασμένο τρόπο. Δεν διαθέτουν, άλλωστε, τη σοφία, αλλά ούτε και τον κυνισμό των μεγαλύτερων. Αυτός ο κόσμος, όμως, κι αυτή η χώρα δεν θα είχε καμία αξία χωρίς τη νεότητα, όπως εξάλλου και μια ζωή που θα είχε μόνο φθινόπωρο και χειμώνα και καθόλου άνοιξη και καλοκαίρι... 

 

 

Το βίντεο Λιβανού-Δούκα είναι το καταστατικό της ελληνικής δεξιάς...

Όταν διάβασα τη δήλωση του Κ. Μητσοτάκη πως οι κουβέντες και τα γελάκια Λιβανού- Δούκα δεν ταιριάζουν με τις αρχές και τις αξίες τής ΝΔ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δικά μου χαχανητά. Η ελληνική δεξιά κατέχει σε αυτόν τον τόπο τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στη εξαγορά ψήφων, είτε με ρουσφέτια και χρηματισμούς κάθε είδους είτε ακόμα και με τη χρήση σωματικής και ψυχολογικής βίας. Συνεπώς, κακώς εκδιώχθηκαν Σπ. Λιβανός και Π. Δούκας, αφού δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να ακολουθήσουν το άτυπο καταστατικό της...

Η ελληνική δεξιά είναι, επίσης, μανούλα στο ξέπλυμα των καραμανλήδων. Η αρχή έγινε με τον "εθνάρχη" Καραμανλή,  αν έθνος ήταν οι μισοί Έλληνες και οι άλλοι στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στα ξερονήσια, στις φυλακές και υπό τρομοκρατία ήταν "απλώς" απάτριδα κομμουνιστικά σκουπίδια. Κι αν για τον θείο ισχύει πως από τη μεταπολίτευση και μετά ήταν άλλος άνθρωπος, για τον ανιψιό που έσπρωξε τη χώρα στη χρεοκοπία τι δικαιολογία, αλήθεια, μπορεί να βρεθεί για να τον διασώσει; Το ότι, τάχα, από όλους τους Έλληνες πρωθυπουργούς ήταν αυτός που φοβήθηκαν περισσότερο οι Αμερικανοί και θέλησαν να σκοτώσουν γιατί φλέρταρε με τον Βλ. Πούτιν σε μια εποχή που και η Δύση φλέρταρε μαζί του; Γελάνε και τα μουστάκια τής "Πυθίας"...

Ο τουρίστας τής Ραφήνας ήταν κάτι χειρότερο από κακός πρωθυπουργός, ήταν ένας ανύπαρκτος πρωθυπουργός ο οποίος έχει δοξαστεί για ένα βέτο που δεν έθεσε ποτέ, αυτό του Βουκουρεστίου, και για μια απόπειρα δολοφονίας του που έγινε μόνο στο μυαλό κάποιων υστερόβουλων στην ΕΥΠ. Ο ίδιος και οι αυλικοί του, μάλιστα, έχουν χτίσει ένα συνωμοσιολογικό σενάριο για τις φωτιές τού 2007 και για τα δεκεμβριανά τού 2008 που μπροστά του οι ψεκασμένοι αντιεμβολιαστές μοιάζουν με κήνσορες του ορθού λόγου... 

Ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Αλέξης Τσίπρας έκαναν πολλά λάθη όταν κυβέρνησαν, έχουν τολμήσει ωστόσο να αναγνωρίσουν αρκετά από αυτά σε σχετικό κείμενο που ψηφίστηκε από την Κεντρική Επιτροπή. Πότε τόλμησε να κάνει μια τέτοια δημόσια αυτοκριτική η δεξιά των βαρονιών, που αντιμετωπίζει τους πολίτες ως δουλοπάροικούς της; Ποτέ, γι' αυτό και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς θα αποδειχθεί ισχυρότερο κι από την πιο ύπουλη προπαγάνδα... 

   
 

Λεβεντοξεφτίλες...

"Μα, μπορεί κάποιος που είναι νέος, ωραίος και πλούσιος να βιάζει γυναίκες"; Αυτό είναι το ερώτημα πολλών από εκείνους που μπερδεύουν το τεκμήριο αθωότητας με το ξέπλυμα πιθανών ενόχων χωρίς να έχουν ιδία αντίληψη των γεγονότων. Με βάση αυτό το σκεπτικό, βιαστής μπορεί να είναι μόνο κάποιος γέρος, άσχημος και φτωχός. Με την ίδια λογική, κλέφτης δεν μπορεί να είναι κάποιος πλούσιος γιατί έχει ήδη λεφτά. Κι ας είναι οι πιο πλούσιοι οι μεγαλύτεροι κλέφτες...

Οι αυτόκλητοι ή εντολοδόχοι υπερασπιστές κακομαθημένων πλουσιόπαιδων είτε δεν κατανοούν είτε παριστάνουν πως δεν κατανοούν πως είναι η ίδια η φύση τού καπιταλισμού που ευνοεί την απληστία, την αλαζονεία και την ασυδοσία. Ο φτωχός θα κλέψει ένα καρβέλι για να ζήσει, ο πλούσιος για να γίνει πλουσιότερος από τον ανταγωνιστή του πλούσιο... 

Ο πλούσιος, εξάλλου, θεωρεί τον φτωχότερο ιδιοκτησία του, δικαιολογώντας με αυτόν τον τρόπο την οικονομική του εκμετάλλευση ή και τη σωματική του κακοποίηση. Ο σύγχρονος μεγαλοκαπιταλιστής, δηλαδή, δεν διαφέρει σε νοοτροπία από τον αλλοτινό φεουδάρχη...

Η σημερινή δεξιά δεν μπορεί να εκτελεί- τουλάχιστον όχι επισήμως- ή να εκτοπίζει τους πολιτικούς της αντιπάλους σε ξερονήσια. Μπορεί, όμως, να τους φυλακίζει- βλ. περιπτώσεις Βαξεβάνη και Παπαδάκου-, να ασκεί ψυχολογική και σωματική βία και να οργανώνει παρακράτος με σύγχρονες, αλλά και παλιές- βλ. περίπτωση Πολάκη και ψαροταβέρνας- μεθόδους προβοκάτσιας ώστε να διαιωνίζει την εξουσία της... 

Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο που έκανε ο Κ. Μητσοτάκης μόλις ανάλαβε την πρωθυπουργία ήταν να διορίσει έναν έμπιστό του χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο διοικητή τής ΕΥΠ. Σε αυτό το πλαίσιο, η 24χρονη από τη Θεσσαλονίκη συνιστά παράπλευρη απώλεια ενός μηχανισμού εξουσίας που δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα ως δεσμευτική για το ίδιο, την ίδια ώρα βεβαίως που κουνά το δάχτυλο στα όποια παραπτώματα του λαουτζίκου. Ξεφτιλολεβέντες...  

 

Οι αρμοί της εξουσίας είτε θα ελεγχθούν είτε θα αφανίσουν τη χώρα...

Πριν δύο χρόνια η δεξιά, η οποία ελέγχει τους αρμούς τής εξουσίας εδώ και δεκαετίες, είχε ξεσηκωθεί όταν ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε πως τη δεύτερη φορά Αριστερά θα τους ελέγξει ο ίδιος. Πράγματι, σε ένα κράτος δικαίου ακούγεται τουλάχιστον παράξενο ένας πρώην και μελλοντικός πρωθυπουργός να χρησιμοποιεί τέτοιου είδους ορολογία. Η Ελλάδα δεν είναι, όμως, ένα κράτος δικαίου- μοντέλο και οι υποθέσεις Πατέλη και Ζακ Κωστόπουλου που βρίσκονται στην επικαιρότητα απλώς μας το υπενθυμίζουν...

Για να γίνουν η δικαστική και η μιντιακή εξουσία πραγματικά ανεξάρτητες και για να μην επηρεάζουν τις πολιτικές αποφάσεις το εφοπλιστικό- τραπεζικό- επιχειρηματικό κεφάλαιο πρέπει πρώτα να ελεγχθεί η σημερινή ασυδοσία τους. Όσο στις δικαστικές αποφάσεις ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, όσο τα ΜΜΕ θα αποφεύγουν την αντικειμενικότητα κι όσο η διαπλοκή θα κάνει πάρτι το να έχεις την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να διορίζεις τους υπουργούς δεν θα είναι ποτέ όσο αποφασιστικό επιτάσσει η δημοκρατία. Φυσικά και πρέπει να υπάρχουν θεσμικά αντίβαρα στη νομοθετική κι εκτελεστική εξουσία, αλλά ματς με μιλημένο διαιτητή είναι χειρότερο κι από αγώνα χωρίς κανόνες...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδεχθεί εδώ και πολύ και καιρό τη στάση τού Ιησού ή του Γκάντι, να γυρίζει δηλαδή και το άλλο μάγουλο όταν του δίνουν σφαλιάρες αυτοί που είναι πιο βρόμικοι κι από τη βρομιά. Μπορεί μια τέτοια στάση να οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών, αλλά δυσκολεύει πολύ την πορεία προς το Μαξίμου. Εκτός αν στη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση έχουν βολευτεί με αυτόν το ρόλο και δεν επιζητούν να αναλάβουν εκ νέου ευθύνες ύστερα από τη διάψευση των ψευδαισθήσεων την πρώτη φορά...

 

Έσπειρε ψεκασμένους, θερίζει ανεμβολίαστους...

Και μόνο η συζήτηση για να καταστούν υποχρεωτικοί οι εμβολιασμοί μαρτυρά κυβερνητική ήττα να πείσει τους πολίτες για την αναγκαιότητά τους. Δείχνει, όμως, και μια επιστημοφοβία, ιδίως από τις μεγαλύτερες ηλικίες, η οποία έχει καλλιεργηθεί χρόνια κι από τη συντηρητική δεξιά- ιδίως την θρησκευόμενη-, αλλά κι από κομμάτι τής τεχνοφοβικής Αριστεράς που οτιδήποτε το καινούριο το αντιμετωπίζει πρωτίστως με δυσπιστία κι όχι με μια ανοιχτή αγκαλιά. Όπως κι αν έχει, συνιστά εθνική ήττα ο βραδύς εμβολιασμός τού πληθυσμού, έστω κι αν δεν έχουμε ακόμα τον απαραίτητο αριθμό εμβολίων ώστε να επιταχύνονταν οι διαδικασίες δραστικώς...

Το δημοκρατικό κράτος οφείλει κατά βάση να επιβραβεύει κι όχι να τιμωρεί. Δεν αποκλείεται η τιμωρία, με οποιαδήποτε έννοιά της, αλλά μόνο ως ύστατη καταφυγή. Σε αυτό το πλαίσιο κι ως προς τη σωφρονιστική μας πολιτική, για παράδειγμα, η φυλάκιση- πολλώ δε μάλλον τα ισόβια- μόνο ως τελευταίο όπλο μπορεί να θεωρείται ενδεδειγμένη. Εν προκειμένω, είμαι θετικός στο να δοθούν κίνητρα για εμβολιασμό και δωράκια στους εμβολιασμένους, είμαι ωστόσο πολύ επιφυλακτικός έως αρνητικός στην υποχρεωτικότητά του, ιδίως όταν μιλάμε για το σύνολο του πληθυσμού κι όχι μόνο για τους γιατρούς, τους νοσηλευτές ή άλλες επαγγελματικές ομάδες που έρχονται σε καθημερινή επαφή με πολύ κόσμο...

Το κράτος νουθετεί βάσει του παραδείγματός του. Όταν, όμως, έχουμε ένα κυβερνών κόμμα που σε μια σειρά ζητημάτων πολιτεύεται, κι όταν βρισκόταν ακόμα στην αξιωματική αντιπολίτευση, θωπεύοντας χυδαία αντανακλαστικά τού πόπολου είναι λογικό να βρίσκει τώρα στο αλάτι το κατούρημά του στη θάλασσα. Η ΝΔ την έχει πατήσει και με το δόγμα "νόμος και τάξη" και με τη Συμφωνία των Πρεσπών και με τους εμβολιασμούς, στους οποίους είχε βασιστεί ώστε να μην κάνει τίποτα το πολύ ουσιαστικό για την ενίσχυση του ΕΣΥ. Όταν υποθάλπεις ψεκασμένους, το λαϊκισμό και το μικροκομματισμό τότε κάποια στιγμή θερίζεις τις θύελλες που έσπειρες...