Τι θα έπρεπε να μας είχε μάθει ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης...

Αν ο βιαστής είναι νεοδημοκράτης στην Ελλάδα εξεγείρεται η Αριστερά κι αν είναι Πακιστανός η δεξιά τού Κυρίου. Ελπίζω η κοινωνία μας μια ημέρα να έχει την ωριμότητα να αναγνωρίσει ότι ο βιασμός είναι ένα άγριο έγκλημα που απαιτεί σκληρή τιμωρία τού θύτη στο πλαίσιο του σωφρονισμού από όπου κι αν προέρχεται ο εγκληματίας. Κι ότι φυσικά όπως δεν είναι όλοι οι δεξιοί βιαστές, ομοίως δεν είναι κι όλοι οι πρόσφυγες και μετανάστες...

Ομοίως, εύχομαι κάποια στιγμή η Αριστερά να αντιληφθεί τη χρησιμότητα της αστυνομίας και των σωμάτων ασφαλείας σε μια κοινωνία που δεν είναι αγγελική και η δεξιά πως οι μπάτσοι δεν μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν μόνο και μόνο γιατί το κράτος τούς έχει δώσει όπλα. Αυτές, όμως, είναι δύσκολες εξισώσεις σε μια χώρα όπου πρώτα βρίσκουμε ή εφευρίσκουμε τους εχθρούς μας και στη συνέχεια αναζητάμε συμμαχίες για να τους πολεμήσουμε. Προφανώς η πάλη των τάξεων δεν έχει πεθάνει κι ούτε θα πεθάνει σύντομα, αλλά δυστυχώς δεν θα πεθάνουν σύντομα κι εκείνοι που την καπηλεύονται ένθεν κακείθεν για να στήσουν καριέρες, πολιτικές και μη... 

Όλη η Ελλάδα θρηνεί τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη και δικαίως. Ο Ολυμπιονίκης δίδαξε ήθος με τη ζωή και τον θάνατό του. Κι ως πολιτικό ον δεν έπεσε στην ευκολία τής δημαγωγίας στην οποία έχουν πέσει κι αρκετοί σύντροφοί του. Μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί κι όσο κι αν έτσι κι αλλιώς όλοι μας θα γίνουμε τροφή για τα σκουλήκια θα ήταν προτιμότερο να μην μας θυμούνται ως καραγκιόζηδες οι οποίοι στήνουν τρικούβερτους καβγάδες μόνο και μόνο για να γουστάρει το ποίμνιο και να εξασφαλίζουν κοινοβουλευτική έδρα ή υπουργική καρέκλα. Δεν θα είναι λίγο...  

 

Έχουν βάλει κάτω τον Ιησού και τον βιάζουν φορώντας ράσα...

Αν κάποιος ισχυριζόταν, έστω και δίκην χαμηλού επιπέδου αστεϊσμού, πως ο Ιησούς είναι βιαστής ή η Παναγία πόρνη, η Ιερά Σύνοδος θα είχε, το λιγότερο, βγει στα κάγκελα. Φυσικά και δεν θα αναγνώριζε κανένα δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και θα μιλούσε για προσβολή των ιερών και των όσιων της φυλής. 

Από την άλλη, όμως, δεν βρίσκει τίποτα το μεμπτό όταν ένας μητροπολίτης- για μια ακόμα φορά με θύτη ιερωμένο- στην ουσία ενοχοποιεί την γυναίκα για το βιασμό της. Σε αυτή την περίπτωση ο καθένας έχει το δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει και να κρίνεται γι' αυτό...

Δεν είμαι από εκείνους που ενθουσιάζονται με νόμους περί ρατσιστικού λόγου. Οι σκέψεις και οι διατυπώσεις τους σαφώς κι εμπεριέχουν επικινδυνότητα, αφού παρασύρουν, αλλά οι πράξεις είναι που τις καθιστούν εγκληματικές. Συνεπώς, θα επέτρεπα σε όλα τα λουλούδια να ανθίζουν, ακόμα και σε τσουκνίδες τύπου Χρυσόστομου (sic). Οι τσουκνίδες, όμως, δεν έχουν την ίδια γνώμη, γι' αυτό κι επιζητούν με κάθε αφορμή τη λογοκρισία, ιδίως όταν ο δικός τους λόγος απέχει τόσο πολύ από την πραγματικότητα όσο και το κήρυγμα του Χριστού από αυτό πολλών επαγγελματιών χριστιανών...

Από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με υπουργό Παιδείας την Ν. Κεραμέως και ιδίως τώρα που καταρρέει, φυσικά και δεν περιμένω βήματα προς την κατεύθυνση του διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας. Περιμένω, όμως, από τη δεύτερη φορά Αριστερά πολύ τολμηρότερα βήματα από αυτά που έκανε η πρώτη φορά. Σε διαφορετική περίπτωση δεν έχουν καμία σημασία οι καλές προθέσεις, παρά μόνο για να στρώνουν το δρόμο προς την κόλαση του μεσαιωνισμού που συνήθως συνοδεύεται από το μεσσιανισμό...

 

 

Άδειασαν την ηθική τους στον Κουφοντίνα και στέρεψαν για τον Λιγνάδη...

Όταν ο Δ. Κουφοντίνας έκανε απεργία πείνας και κινδύνευε ακόμα και να πεθάνει, στην κυβέρνηση αποδέχονταν ακόμα κι αυτό το ενδεχόμενο από το να του δώσουν μερικές ημέρες άδεια. Η "ηθική" τους δεν τους επέτρεπε να κυκλοφορεί ελεύθερος, έστω για δύο ημέρες, ένας δολοφόνος. Στην περίπτωση, όμως, του Δ. Λιγνάδη δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα να κυκλοφορεί ελεύθερος ένας βιαστής για μήνες ή και χρόνια...

Και η περίπτωση Λιγνάδη αποδεικνύει ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει μια κυβέρνηση αρχών με τις οποίες, καλές ή κακές, πορεύεται, αλλά μια καιροσκοπική κυβέρνηση που εξυπηρετεί και κουκουλώνει κατά το δοκούν. Και, μάλιστα, μια κυβέρνηση που έχει το θράσος να αποδίδει την πηγαία λαϊκή αγανάκτηση σε κομματική υποκίνηση. Μια κυβέρνηση, εν τέλει, τόσο διεφθαρμένη που δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε ημέρα παραπάνω σε μια πολιτεία γνήσιας ελευθεροτυπίας και κράτους δικαίου...

Όπως ο Δ. Κουφοντίνας δικαιούται άδειας έτσι κι ο Δ. Λιγνάδης δεν πρέπει να καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα. Δεν προσαρμόζω τις απόψεις μου ούτε την κλίση μου προς τη φιλελευθεροποίηση του ποινικού και σωφρονιστικού μας συστήματος με βάση την ιδεολογική προέλευση και τη στάση ζωής τού εγκληματία... 

Ο Κουφοντίνας είναι δολοφόνος κι ο Λιγνάδης βιαστής όχι γιατί έτσι αποφάνθηκαν τα λαϊκά δικαστήρια, αλλά γιατί έτσι αποφάσισε ένας από τους τρεις πυλώνες τής δημοκρατίας μας, η δικαστική εξουσία. Ας το θυμούνται αυτό ιδίως όσοι παριστάνουν τους θεσμικούς για να κρύβουν και τις δικές τους πομπές... 

  

  
 

Ισοβίτες του ποινικού λαϊκισμού...

Ο βιαστής των Πετραλώνων δεν αποφυλακίστηκε εξαιτίας τού νόμου Παρασκευόπουλου, ο οποίος κατά τη ΝΔ ευθύνεται για όλα τα δεινά σε αυτόν τον τόπο. Το μεγάλο πρόβλημα, όμως, είναι- εκεί έχει επενδύσει άλλωστε διαχρονικά η δεξιά- πως η κοινωνική πλειονότητα θεωρεί πως η εγκληματικότητα θα επιλυθεί αν χώσουμε όλους τους εγκληματίες στη φυλακή και πετάξουμε τα κλειδιά. Λες και οι εγκληματίες είναι ένας συγκεκριμένος αριθμός ανθρώπων που παραμένει σταθερός και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να σωφρονιστεί αφού είναι εκ φύσεως κακός...

Για τη δεξιά ανά τον κόσμο, γι' αυτούς που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε ευφημιστικώς "φιλήσυχους, συντηρητικούς νοικοκυραίους", η πρόληψη από το να γίνει κάποιος εγκληματίας κι ο σωφρονισμός του αν τελικώς γίνει αποτελούν έννοιες αδιανόητες. Σύμφωνα με το σκεπτικό τους, άλλωστε, και μόνο το να αποτελείς μέρος μιας μειονότητας- αλλοδαπός, για παράδειγμα, ομοφυλόφιλος, ακόμα και ροκάς- αρκεί για να έχεις αυξημένες πιθανότητες για να εγκληματήσεις. Στο φαντασιακό τους η κλοπή μικροαντικειμένων από μία βίλα έχει μεγαλύτερη ηθική απαξία από την υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος μόνο και μόνο γιατί το πρώτο γίνεται με κουκούλες ενώ το δεύτερο φορώντας λευκά, ολοκάθαρα κολάρα...

Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς ποινές για παραβίαση των κανόνων της, η κλιμάκωση των οποίων πρέπει να είναι αναλογική τής βαρύτητας του διαπραχθέντος αδικήματος. Ομοίως, ωστόσο, δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη κοινωνία που να μην προλαμβάνει το κακό στηρίζοντας τα πιο αδύναμα μέλη της και ψυχικώς και οικονομικώς ούτε που να αποκλείει το ενδεχόμενο της συγχώρεσης. 

Γι' αυτό και τα ισόβια, πολλώ δε μάλλον η θανατική ποινή, θα έπρεπε να είχαν αποκλειστεί εδώ και δεκαετίες από τη νομική ορολογία και τη λαϊκή παραφιλολογία. Αν κάποιος θελήσει να δολοφονήσει δεν θα κρατηθεί γιατί θα φοβηθεί πως θα μείνει στη φυλακή μέχρι το τέλος των ημερών του κι όχι για 20 ή 25 χρόνια. 

Όποιος πιστεύει ότι το έγκλημα λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και υποθάλπει στον όχλο τέτοιου είδους αντιλήψεις αποτελεί εξίσου εχθρό τής κοινωνικής συνοχής με έναν εγκληματία. Αν θεωρήσουμε πως κι ο ποινικός λαϊκισμός δεν είναι έγκλημα από μόνο του...

 

 
 

Γιατί δεν μιλάς μωρή πουτάνα για το βιασμό σου αν είσαι κυρία;...

"Καλύπτετε τον βιαστή τής Σοφίας Μπεκατώρου γιατί είναι στέλεχος της ΝΔ, όπως καλύψατε τον παιδόφιλο Ν. Γεωργιάδη". "Όχι, εσείς καλύψατε τον βιαστή τής πρεσβείας τής Βενεζουέλας γιατί είστε μαδούροι"... 

Τα πάντα είναι πολιτική, μόνο που εδώ που φυτρώνουν οι φαιδρές πορτοκαλέες ακόμα και οι τραγωδίες λαμβάνουν ιλαρές διαστάσεις όταν μιλάμε για την κομματική αντιπαράθεση. Προφανώς και είναι ζήτημα αν ένα κόμμα καλύπτει έναν βιαστή, θα ήμασταν όμως πολύ τυχεροί στην ατυχία μας αν η συγκάλυψη της σεξουαλικής κακοποίησης αφορούσε μόνο τη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ κι όχι ένα σημαντικό κομμάτι τής κοινωνίας...

Όλοι είναι αθώοι μέχρις αποδείξεως του εναντίου κι αυτό ισχύει βεβαίως σε ένα κράτος δικαίου και για τον φερόμενο ως βιαστή τής Σοφίας Μπεκατώρου. Δεν πάσχει λογικής, εξάλλου, και το ερώτημα, όπως συνέβη και με το κίνημα "Me too" στις ΗΠΑ, γιατί όλο αυτό το κύμα μεταχρονολογημένων καταγγελιών. Όσοι, όμως, στέκονται πίσω από τέτοια εύλογα επιχειρήματα μάλλον προτιμούν να κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο, από ντροπή για προσωπικά τους αμαρτήματα ή για πράγματα που γνώριζαν και για τα οποία δεν μίλησαν ή από ένα μισογυνισμό κι αδιαφορία για τον συνάνθρωπο που μασκαρεύεται με πνεύμα αμφισβήτησης...

Είναι θλιβερό ότι ακόμα και οι δυτικές δημοκρατίες, που βαυκαλίζονται πως είναι οι καλύτερες στον κόσμο, εν έτει 2021 δεν έχουν απονείμει και στις γυναίκες- ανάμεσα σε άλλες ομάδες- την ισοτιμία που αξίζουν σε μια κοινωνία. Η ανοχή στη σεξουαλική κακοποίηση είναι μονάχα μια διάσταση του προβλήματος, ίσως η πιο αποκρουστική αλλά όχι η μόνη... 

Ακόμα και στη δεύτερη δεκαετία τού 21ου αιώνα και πολλές γυναίκες ακόμα περιμένουν από τις ομόφυλές τους να εκπληρώνουν συγκεκριμένους ρόλους, της μητέρας, της νοικοκυράς, της ερωμένης. Αν τους υπερβείς ή τους εμπλουτίσεις με τη δημιουργικότητά σου κινδυνεύεις να γίνεις αποσυνάγωγη, για να μην χρησιμοποιήσω άλλες εκφράσεις που χρησιμοποιούνται κατά κόρον για γυναίκες που λειτουργούν εκτός σεναρίου, ζώντας όπως θα ήθελαν να ζουν κι όχι όπως τους ορίζεται... 

Φυσικά και η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει την ανδροκρατούμενη κοινωνία, ωστόσο η γυναικεία χειραφέτηση θα ήταν πολύ πιο εύκολη υπόθεση αν είχε τη στήριξη του συνόλου των γυναικών. Μην αναρωτιέστε, επομένως, γιατί η Σοφία Μπεκατώρου και η κάθε Μπεκατώρου δεν μίλησαν νωρίτερα. Ακόμα κι αν το είχαν κάνει θα μας είχαν πετύχει με τα αφτιά, το στόμα και τα μάτια μας κλειστά...

Χυδαίο να προβάλλεις το παρελθόν ενός ανθρώπου για να του στερείς το δικαίωμα να αλλάξει το μέλλον του...

Για ένα κράτος δικαίου και ίσων ευκαιριών δεν έχει καμία, μα καμία σημασία αν ο φυλακισμένος που θέλει να σπουδάσει έχει διαπράξει ληστεία, είναι κατά συρροή δολοφόνος ή βιαστής. Οφείλει να δίνει τη δυνατότητα και στον πιο αμαρτωλό από τους πολίτες του τη δυνατότητα να μορφώνεται, υπό συγκεκριμένους βεβαίως κανόνες. Είναι, επομένως, χυδαίο να προβάλλεις το παρελθόν τού Β. Δημάκη για να του στερήσεις το δικαίωμα να διαμορφώσει αλλιώς το μέλλον του...

Η πολιτεία τιμωρεί με αναλογικό τρόπο και σωφρονίζει, δεν εκδικείται ούτε χρησιμοποιεί δυσανάλογα μέσα. Το ότι ο Β. Δημάκης σπουδάζει δεν σημαίνει απαραιτήτως πως θα βγει καλύτερος άνθρωπος από την εκπαιδευτική διαδικασία, ακόμα κι αν του δοθεί το δικαίωμα να την παρακολουθεί.

Ξέρω πολλούς σπουδαγμένους που η μόρφωση δεν βοήθησε ιδιαιτέρως το χαρακτήρα τους. Αλίμονο, όμως, αν το κράτος δεν αξιοποιεί κάθε διαθέσιμο μέσο για να βελτιώνει τους πολίτες του. Αδυνατώ, για παράδειγμα, να καταλάβω γιατί είναι προτιμότερο κάποια ημέρα ο Β. Δημάκης να αποφυλακιστεί έχοντας ως μοναδική εμπειρία τα όσα συμβαίνουν στις φυλακές κι όχι και την πανεπιστημιακή ζωή...

Το να ρίχνεις κάποιον στη μπουζού και να πετάς τα κλειδιά όχι μόνο δεν τιμά ένα πολιτισμένο κράτος, αλλά είναι κι άκρως αναποτελεσματικό. Ποιος πιστεύει ότι αν πεθάνει, για παράδειγμα, ο Β. Δημάκης θα σταματήσουν οι ληστείες στη χώρα;

Δεν το πιστεύουν κι αυτοί που εξαντλούν όλη τους την αυστηρότητα πάνω του, την ίδια ώρα που κάνουν χρυσές μπίζνες με απευθείας αναθέσεις. Αυτό που κάνουν είναι να καμουφλάρουν τα δικά τους εγκλήματα του λευκού κολάρου πίσω από την ταμπέλα "νόμος και τάξη", όπου βλασταίνουν όλα τα κατακάθια αυτού του τόπου...

Θα σας άρεσε να διαβάζατε "χριστιανός σκότωσε μουσουλμάνους";...

Ο δολοφόνος πάνω από δέκα ανθρώπων στο Χανάου της Γερμανίας μόνο και μόνο γιατί ήταν τουρκικής- κουρδικής καταγωγής και μουσουλμάνοι προφανώς ήταν ακροδεξιός. Αυτή η ιδεοληψία είναι που στοχοποιεί ανθρώπους με βάση την καταγωγή ή το θρήσκευμά τους. Ήταν, όμως, και χριστιανός, θρησκευτική πεποίθηση που σκοπίμως αγνοείται από εκείνους που όταν ένας μουσουλμάνος σκοτώνει χριστιανούς υπερπροβάλλουν το θρήσκευμα του δράστη...

Το ίδιο ισχύει κάθε φορά που ένα τρομολαγνικό ρεπορτάζ μάς πληροφορεί για την εθνικότητα του δράστη ενός εγκλήματος του κοινού ποινικού δικαίου που διαπράττεται στη χώρα μας μόνο όταν δεν είναι Έλληνας. Με την εξαίρεση εγκλημάτων που σχετίζονται με εθνικιστικά πάθη, τι σημασία έχει αν ένας κλέφτης ή βιαστής είναι Έλληνας ή Αφγανός; Αλλιώς κλέβουν και βιάζουν οι Έλληνες από τους Αφγανούς, ακολουθώντας υποτιθέμενες οδηγίες χρήσης με βάση το τι λέει το διαβατήριο του καθενός;...

Ο ρατσισμός δεν είναι φυσικό φαινόμενο ούτε κάποιος γεννιέται ρατσιστής. Ρατσιστές γινόμαστε εξαιτίας κυρίαρχων προκαταλήψεων στο οικογενειακό, σχολικό, κοινωνικό, μιντιακό περιβάλλον κι εσχάτως σε αυτό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Επομένως και τα ΜΜΕ έχουν τη δική τους ευθύνη για την αναπαραγωγή μισαλλόδοξων στερεοτύπων. Όχι, όμως, μεγαλύτερη από ενός πατέρα και μιας μητέρας, οι οποίοι ευθύνονται ή πιστώνονται πρωτίστως εκείνοι το είδος τού πολίτη που παραδίδουν το παιδί τους στην κοινωνία...