Έχουν βάλει κάτω τον Ιησού και τον βιάζουν φορώντας ράσα...

Αν κάποιος ισχυριζόταν, έστω και δίκην χαμηλού επιπέδου αστεϊσμού, πως ο Ιησούς είναι βιαστής ή η Παναγία πόρνη, η Ιερά Σύνοδος θα είχε, το λιγότερο, βγει στα κάγκελα. Φυσικά και δεν θα αναγνώριζε κανένα δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και θα μιλούσε για προσβολή των ιερών και των όσιων της φυλής. 

Από την άλλη, όμως, δεν βρίσκει τίποτα το μεμπτό όταν ένας μητροπολίτης- για μια ακόμα φορά με θύτη ιερωμένο- στην ουσία ενοχοποιεί την γυναίκα για το βιασμό της. Σε αυτή την περίπτωση ο καθένας έχει το δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει και να κρίνεται γι' αυτό...

Δεν είμαι από εκείνους που ενθουσιάζονται με νόμους περί ρατσιστικού λόγου. Οι σκέψεις και οι διατυπώσεις τους σαφώς κι εμπεριέχουν επικινδυνότητα, αφού παρασύρουν, αλλά οι πράξεις είναι που τις καθιστούν εγκληματικές. Συνεπώς, θα επέτρεπα σε όλα τα λουλούδια να ανθίζουν, ακόμα και σε τσουκνίδες τύπου Χρυσόστομου (sic). Οι τσουκνίδες, όμως, δεν έχουν την ίδια γνώμη, γι' αυτό κι επιζητούν με κάθε αφορμή τη λογοκρισία, ιδίως όταν ο δικός τους λόγος απέχει τόσο πολύ από την πραγματικότητα όσο και το κήρυγμα του Χριστού από αυτό πολλών επαγγελματιών χριστιανών...

Από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με υπουργό Παιδείας την Ν. Κεραμέως και ιδίως τώρα που καταρρέει, φυσικά και δεν περιμένω βήματα προς την κατεύθυνση του διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας. Περιμένω, όμως, από τη δεύτερη φορά Αριστερά πολύ τολμηρότερα βήματα από αυτά που έκανε η πρώτη φορά. Σε διαφορετική περίπτωση δεν έχουν καμία σημασία οι καλές προθέσεις, παρά μόνο για να στρώνουν το δρόμο προς την κόλαση του μεσαιωνισμού που συνήθως συνοδεύεται από το μεσσιανισμό...

 

 

Τι το 'θελες το κουταλάκι χριστιανέ μου;...

Κανείς δεν μπορεί να μιλά με βεβαιότητα για το τι έφταιξε για την εκτίναξη των κρουσμάτων, απλούστατα γιατί η κυβέρνηση αδιαφόρησε και για τη συλλογή επιδημιολογικών στοιχείων. Υπάρχει, όμως, και η κοινή λογική, σύμφωνα με την οποία οι πολλοί παπάδες κι αρχιπαπάδες που έχουν νοσήσει από τον κοροναΐό μάλλον δεν τον κόλλησαν μετά από τα μεσάνυχτα στις πλατείες που συναθροίζονταν οι νέοι ούτε στα μπαρ και στα νυχτερινά κέντρα. Μάλλον σε κάτι πρέπει να έφταιξαν για την ασθένειά τους οι εκκλησιασμοί σε εσωτερικούς χώρους δίχως μέτρα προστασίας, οι δοξολογίες και λιτανείες ή η περιλάλητη θεία κοινωνία...

Δυσκολεύομαι ακόμα να πιστέψω ότι εν έτει 2020 συζητάμε για το αν θα εναποθέσουμε την προστασία τής δημόσιας υγείας στη διαβεβαίωση πίστης ενός ανθρώπου ότι ο θεός του θα τον προστατεύσει από κάθε κακό. Και είναι ακόμα τραγικότερο και το ότι επιστήμονες αποφεύγουν ακόμα και τώρα να πάρουν ξεκάθαρη θέση, μολονότι οι περισσότεροι με τον τρόπο τους συμβουλεύουν την αποφυγή λίαν επικίνδυνων πρωτοβουλιών, όπως το να πίνεις κρασί από το ίδιο κουτάλι με μερικές ακόμα δεκάδες ή εκατοντάδες... 

Σέβομαι πως για τον πιστό εκείνη την ώρα αυτό που πίνει, είναι το αίμα τού Ιησού, με τον ίδιο τρόπο που σέβομαι την ανάγκη ιδίως των νέων ανθρώπων να βγαίνουν έξω και να διασκεδάζουν με τους φίλους τους. Επειδή, όμως, δεν μπορώ να βασίζω την προστασία τής υγείας μου απέναντι σε μια ασθένεια για την οποία δεν υπάρχει εμβόλιο στο κατά πόσο κάποιος είναι καλός χριστιανός ή τηρεί στοιχειώδεις υγειονομικούς κανόνες έχω αποδεχθεί αυστηρούς κανόνες περιορισμού των ατομικών μου ελευθεριών. Σε διαφορετική περίπτωση ας μου επιτρέψει το κράτος να γυρνοβολώ 24 ώρες το 24ωρο με μια γραπτή μου διαβεβαίωση ότι δεν θα υποπέσω σε κανένα υγειονομικό αμάρτημα...

Οι τύποις φιλελεύθεροι αποδεικνύονται και τύποις ευρωπαίοι. Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα, άλλωστε, στην πρόσοψη της Βουλής θα απεικονιζόταν η Παναγία κι ο στρατός, όπως συνέβη με τη δική μας, και θα είχε το δικαίωμα να αποκαλείται ανεξίθρησκη και ειρηνόφιλη; Ούτε στο Ιράν θα γινόταν τέτοια επίδειξη κακογουστιάς, θρησκευτικού φονταμενταλισμού και μιλιταρισμού. 

Γι' αυτό κι όσοι εμμένουμε ακόμα στον ορθό λόγο, στο διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας και πως η θέση των τανκ βρίσκεται στα στρατόπεδα έχουμε χρέος να μην σιωπούμε μπροστά στην επέλαση της πανδημίας τού νεοσυντηρητισμού. Ιδίως αν μας ενοχλoύν, και δικαίως, τόσο πολύ ο Ντ. Τραμπ ή ο Β. Όρμπαν, αλλά δεν βλέπουμε στον καθρέφτη τα δικά μας χάλια...   

  

 
 

Θα γιορταστούν και φέτος τα Χριστούγεννα στο Ιράν της Ευρώπης...

Το Λονδίνο είναι η πολυπολιτισμική πρωτεύουσα μιας χώρας στην οποία η θρησκευτική ουδετερότητα θεωρείται δεδομένη. Κι όμως, σε αντίθεση με το αφήγημα Βορίδη, όχι μόνο δεν έχουν απαγορευτεί τα Χριστούγεννα, αλλά γιορτάζονται με πολύ μεγαλύτερη μεγαλοπρέπεια από ό,τι στην Αθήνα, χάρη βεβαίως και στον καιρό που το επιτρέπει και στα περισσότερα φράγκα. Ο ακροδεξιός βουλευτής, ωστόσο, της ΝΔ κι όσοι ασπάζονται τις ίδιες ιδεοληψίες χρησιμοποιούν για μια ακόμα φορά το λαϊκισμό προκειμένου να μην επιτρέψουν στην Ελλάδα να ασπαστεί τον 21ο αιώνα ώστε να μείνει καθηλωμένη σε αντιλήψεις που μας εξομοιώνουν με το χαρακτηρισμό "Ιράν της Ευρώπης"...

Και σε ένα θρησκευτικά ουδέτερο κράτος οι χριστιανοί μπορούν να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα δίχως κανείς να είναι σε θέση να τους το απαγορεύει. Οι εκκλησίες δεν θα κηρυχθούν παράνομες- αν αυτός είναι ο λόγος που πολλοί σήμερα τις αποφεύγουν-, ο θρησκευτικός στολισμός και δημόσιων χώρων θα παραμείνει νόμιμος και ούτε θα γίνει politically incorrect να εύχεσαι στις γιορτές τής χριστιανοσύνης...

Το ότι θα βγουν οι εικόνες τής Παναγίας και του Ιησού από τις σχολικές και δικαστικές αίθουσες- όπου δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης γιατί άνθρωποι διδάσκουν και μαθαίνουν, δικάζουν και καταδικάζονται, με βάση ανθρώπινα βιβλία και νομοθεσίες- είναι αστείο να το υπολογίζουμε ως δίωξη του θρησκευτικού φρονήματος. Λίγη λιγότερη συμπλεγματική ανασφάλεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν...

Σε αυτήν τη χώρα, όμως, δεν έχουμε επιλύσει ακόμα τα στοιχειώδη- όπως το να γίνονται μαθήματα στα δημόσια σχολεία ακόμα και την ημέρα που οι καθηγητές ψηφίζουν τους συνδικαλιστικούς τους εκπροσώπους-, οπότε ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας, εν μέσω μάλιστα προεκλογικής περιόδου, μοιάζει λογικό να συγκρίνεται με το δύσκολο θεώρημα του Φερμά. Αλίμονο, πάντως, αν ληφθεί ξανά σοβαρώς υπόψη το διαχρονικό επιχείρημα όσων δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα και ποτέ πως δεν είναι ο κατάλληλος καιρός γιατί οι συνθήκες δεν είναι ώριμες. Είναι η πολιτική βούληση που ωριμάζει τις συνθήκες κι αυτή καλείται να επιδείξει η κυβέρνηση μέχρι τέλους, κι ας είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνει. Θα έχει τουλάχιστον διασκεδάσει τις εντυπώσεις για τις κραυγαλέες αποτυχίες της...


 

Οι ακροδεξιοί καραγκιόζηδες δεν αγιάζουν τα αριστερά δακρυγόνα...

Υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι ανάμεσα σε εκείνους που θεωρούν κακή τη Συμφωνία των Πρεσπών. Κι άνθρωποι, δηλαδή, οι οποίοι δεν διαδηλώνουν με τα οπίσθιά τους σε κοινή θέα, που δεν μετατρέπουν τον Χριστό και την Παναγία σε όργανα του παμμακεδονισμού, που ναι μεν διαφωνούν με το περιεχόμενό της, αλλά δεν χαρακτηρίζουν προδοτική μια συμφωνία που επιτεύχθηκε σε καθεστώς αμοιβαίων παραχωρήσεων και με τη σκέψη στο κοινό μέλλον. Επειδή, ωστόσο, βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη το Σαββατοκύριακο δεν μπορώ να πω ότι αυτοί έδωσαν τον παλμό ενός ολιγάριθμου σχετικώς συλλαλητηρίου το οποίο σημαδεύτηκε από τη λούμπεν βία ενός όχλου που επειδή κραυγάζει δυνατότερα από τους υπόλοιπους πιστεύει ότι έχει το απόλυτο δίκιο με το μέρος του κι ότι εκπροσωπεί την κοινωνική πλειοψηφία...

Από την άλλη, ωστόσο, έχουμε μια κυβέρνηση η οποία μέχρι να αναλάβει την εξουσία όχι μόνο ήταν εναντίον τής οποιασδήποτε χρήσης δακρυγόνων, αλλά είχε ζητήσει και την κατάργηση των ΜΑΤ. Κι όμως αυτά χρησιμοποίησε, και σε εκτεταμένη χρήση μάλιστα, το Σάββατο για να αποτρέψει το λαό να εκφράσει την "αγάπη" του στον πρωθυπουργό. Όπως συνέβη και με τους προκατόχους του, η άσκοπη χρήση βίας δεν μαρτυρά τίποτα άλλο από ένα καθεστώς που ψυχορραγεί πνιγμένο στις ίδιες του τις αντιφάσεις, οι οποίες και θα το οδηγήσουν στην εκλογική συντριβή που δείχνει πιο αναπόφευκτη από ποτέ...

Ο Αλ. Τσίπρας υποσχέθηκε από τη Θεσσαλονίκη να πράξει κατά τους τελευταίους μήνες τής θητείας του όσα είχε δεσμευτεί να κάνει από τον Ιανουάριο του 2015. Μόνο που ακόμα κι αν είχε χρόνο δεν διαθέτει πλέον λευκό πολιτικό ποινικό μητρώο ώστε να πείσει την ελληνική κοινωνία πως δικαιούται και μιας τρίτης ευκαιρίας...

Το μόνο εφικτό θετικό σενάριο αυτήν τη στιγμή για τον πρωθυπουργό είναι να εξασφαλίσει ότι θα είναι αυτός, έστω κι αποδυναμωμένος, ο ένας από τους δύο πόλους τού κομματικού μας συστήματος την επόμενη ημέρα. Αν η Φ. Γεννηματά εξακολουθήσει να είναι επικεφαλής τού ΚΙΝΑΛ, αυτό μοιάζει κάτι παραπάνω από βέβαιο...



   

Βοήθα Παναγιά να γλιτώσουμε από την θρησκοληψία...

Οι Έλληνες στρατιωτικοί απελευθερώθηκαν στις 14 Αυγούστου, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει για όσους αποδίδουν την ελευθερία τους στη χάρη τής Παναγίας, μολονότι η μαμά τού Ιησού γιορτάζει στις 15 Αυγούστου. Έτσι κι αλλιώς η θρησκεία λειτουργεί σαν ένα οικουμενικό πλασίμπο, το οποίο δεν έχει θεραπευτικές ιδιότητες αλλά αν πιστέψεις ότι έχει μπορεί να σε βοηθήσει να σωθείς...

Υπό αυτήν την έννοια ζηλεύω όσους αποδίδουν όλες τις χαρές τής ζωής τους σε κάποια ανώτερη δύναμη, αλλά για τις δυστυχίες φταίνε πάντα οι άλλοι άνθρωποι. Έχουν απαλλαγεί από το μαρτύριο της σκέψης...

Αλίμονο, όμως, αν ολόκληρες κοινωνίες πορεύονται με βάση ψευδαισθήσεις και δεν προσπαθούν να αναλύουν με βάση όχι μόνο το συναίσθημα, αλλά και τη λογική όσα συμβαίνουν γύρω τους. Αλίμονο, δηλαδή, αν οι ομαδικές μας ψυχώσεις μετατρέπονται σε κοινωνικές νόρμες οι οποίες δεν θέλουν απλώς να συμπορεύονται με τη λογική στη ζωή μας, αλλά να την καθορίζουν...

Το να πιστεύεις ότι και η Παναγία εμφανίστηκε στα όνειρα του Ρ. Τ. Ερντογάν και τον παρακίνησε ή τον διάταξε να απελευθερώσει τους στρατιωτικούς αποδεικνύει ότι είσαι άνθρωπος με φαντασία. Το να πιστεύεις ότι μόνο η Παναγία τούς απελευθέρωσε, αποδεικνύει ότι είσαι ένας άνθρωπος πολύ επικίνδυνος για το κοινωνικό σύνολο...

Κι αν το πόπολο, έτσι λούμπεν που είναι, δικαιολογείται τρόπον τινά να αποδίδει την κοπιώδη διπλωματική προσπάθεια στη χάρη τής Παναγίας, είναι τουλάχιστον ανεπίτρεπτο να καπηλεύονται τα συναισθήματά του παπάδες με αξιώματα προκειμένου να διαιωνίζουν δεισιδαιμονίες που αναπαράγουν τα πλούτη τους. Ιδίως όταν η επίσημη εκκλησία- ιδίως οι παπάδες που βρίσκονται στην Τουρκία- εποίησαν την νήσσαν, κοινώς έκαναν την πάπια, για να μην χαλάσουν τη σχέση τους με το τουρκικό κράτος και τα πλεονεκτήματα που αντλούν από αυτήν...

 

Θεέ μου, τι σου έκαναν;...

Είναι από τα κεντρικά πρόσωπα των ημερών οι παράπλευρες απώλειες της κοινής λογικής, η οποία γι' άλλη μια φορά βγήκε πληγωμένη από μια δοκιμασία. Αναφέρομαι σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης που συνέχισαν την προπαγάνδα τους σε βάρος τής δημοσιογραφίας και την ώρα που μια χώρα μετρούσε νεκρούς, καθώς και τους θεομπαίχτες, εκείνους δηλαδή που βγάζουν πολύ γερό μεροκάματο επικαλούμενοι το θεό για να δικαιολογούν το βαθύ σκοταδισμό τους και την αθεράπευτη μισαλλοδοξία τους...

Οι εντολοδόχοι εκτελεστές πληρωμένων πολιτικών ή επιχειρηματικών συμβολαίων κρύβονται πίσω από τη φαινομενικώς αθώα ανάγκη τού κοινού για πληροφόρηση κι από την υποχρέωση άσκησης κριτικής στην εξουσία προκειμένου να λειτουργούν σαν το μακρύ χέρι συμφερόντων που δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοσιογραφία. Αν, άλλωστε, προτεραιότητά τους ήταν να ξεσκεπάσουν την αλήθεια θα έθεταν τα ίδια ερωτήματα σε όλους και θα κρατούσαν τη ζυγαριά στη μέση...

Από τον τρόπο, ωστόσο, που καλύπτουν την επικαιρότητα αποκαλύπτεται ότι στόχος τους δεν είναι ούτε η πληροφόρηση του πόπολου ούτε ενδιαφέρονται για την πραγματικότητα, με κορυφαία, βεβαίως, ύβρι τη δημοσιοποίηση εικόνων από τα απανθρακωμένα πτώματα. Αλίμονο αν αποδεχθούμε ότι δημοσιογραφία είναι η ικανοποίηση των χυδαιότερων ενστίκτων μας...

Και, φυσικά, έχουμε εκείνους με τα ράσα ή που ρασοφέρνουν και οι οποίοι ταυτίζουν ανθρώπινες τραγωδίες με θεϊκές τιμωρίες. Αν ο θεός τα έχει βάλει με την Ελλάδα γιατί έχει άθεο πρωθυπουργό γιατί την άφησε να χρεοκοπήσει όταν είχε πρωθυπουργούς που φιλούσαν την εικόνα τής Παναγίας;

Μήπως είναι άθεος κι ο Κ. Καραμανλής γι' αυτό και μαρτύρησε η Ηλεία το 2007; Κι ο Γ. Τράγκας γιατί δεν ανοίγει το εξοχικό που με τόσο ξέπλυμα έχτισε στη Νίκαια της Γαλλίας για να φιλοξενήσει πυρόπληκτους που τόσο πολύ, κατά τα άλλα, αγαπά; Ρητορικές ερωτήσεις για ένα λαό που έχει μάθει να μηρυκάζει τη μιζέρια και τη φιλαργυρία του κάτω από στρώματα κομπλεξισμού, θεοπληξίας, ωχαδερφισμού και μετάθεσης ευθυνών στους άλλους, πάντοτε στους "κακούς" άλλους...   

 

Ο Ιησούς έκανε σεξ με τη Μαγδαληνή. Μήπως τώρα είμαστε λιγότερο "Charlie", περισσότερο τζιχαντιστές, αλλά πάντα φαρισαίοι;...

Θα ήταν αστείο αν δεν είχε προηγηθεί η άγρια δολοφονία των 12 ανθρώπων τής σατιρικής εφημερίδας "Charlie Hebdo", αλλά εκείνοι που ουρλιάζουν τις τελευταίες ώρες περισσότερο κατά του τζιχαντισμού είναι εκείνοι που του μοιάζουν περισσότερο. Είναι αλήθεια ότι δεν έχουμε δει στην Ελλάδα (κι εύχομαι να μην το δούμε ποτέ) φανατικούς να εισβάλλουν σε ένα μέσο ενημέρωσης και να σκορπίζουν τον θάνατο. Εχουμε δει, ωστόσο, πολλές περιπτώσεις ταλιμπάν χριστιανών, οι οποίοι με ακραίες και ύπουλες μεθόδους έχουν προσπαθήσει να απαγορεύσουν βιβλία, ταινίες, θεατρικές παραστάσεις ή έργα ζωγραφικής που θεωρούν βέβηλα. Τί να πρωτοθυμηθώ και τί να πρωτοξεχάσω; Τον πόλεμο που δέχθηκε ο σπουδαιότερος έλληνας συγγραφέας τού τελευταίου αιώνα, ο Νίκος Καζαντζάκης, για τα έργα του, τα οποία μέσα στην "ασέβειά" τους είναι ένας ύμνος στα χριστιανικά ιδεώδη; Τους κινηματογράφους που έπεφταν θύματα βανδαλισμών κατά την προβολή τού "Τελευταίου Πειρασμού"; Τις δικαστικές διώξεις τού Τζίμη Πανούση ή τα επεισόδια στο θέατρο που παιζόταν το "Corpus Christi"; Ναι, εκείνοι που πρωταγωνίστησαν στα ρεσιτάλ μισαλλοδοξίας δεν είχαν καλάσνικοφ στα χέρια και δεν εκτέλεσαν εν ψυχρώ ανθρώπους. Αλλά αν το κριτήριο για να εξαγνίζουμε τον πολιτισμό μας και το επίπεδο της ελευθερίας τού λόγου και της ελευθεροτυπίας στη χώρα μας είναι η σύγκρισή τους αποκλειστικώς και μόνο με την απόλυτη φρίκη τότε κάτι δεν έχουμε καταλάβει καλά. Γι' αυτό και ξαναγράφω αυτό που έχω γράψει πολλές φορές: ο πολιτικός ορθολογισμός αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του καιρού μας γιατί επιβάλλει στο άτομο μια συλλογική ηθική η οποία στην ουσία υπάρχει μόνο στο χώρο τού ιδεατού, διαμορφώνεται από λίγους, επιβάλλεται με διάφορους τρόπους στους πολλούς και η οποία θεμελιώνεται στο πώς θα θέλαμε να είναι κι όχι στο πώς είναι η ανθρώπινη φύση. Κι αυτό από κομπλεξισμό για τις ιδιαιτερότητές μας, τις οποίες αντί να θαυμάζουμε τις δαιμονοποιούμε...

Θα ήταν κωμικό αν δεν ήταν τραγικό, αλλά πολλοί από εκείνους που αποκαλούν τους μουσουλμάνους συλλήβδην ζώα θα ήταν οι πρώτοι που θα στρατοπέδευαν έξω από το σπίτι ενός έλληνα γελοιογράφου αν είχε δημοσιεύσει σκίτσα του που σατίριζαν τον Ιησού και θα τον περίμεναν να βγει για να τον πετροβολήσουν. Θα μιλούσαν για προσβολή τής πίστης λες κι όλοι πρέπει να έχουμε την ίδια αντίληψη γι' αυτή. Θα έκαναν λόγο για όρια στη σάτιρα τα οποία, τί έκπληξη, θα τα έθεταν οι ίδιοι για λογαριασμό όλων μας, λες και η τέχνη μπορεί να καυχιέται πως τιμά το όνομά της μόνο όταν διυλίζεται μέσα από σωληνάρια επιτροπών λογοκρισίας και ήθους. Το δικό σου ιερό κι όσιο μπορεί να το δικό μου ανίερο. Για κάθε χριστιανό που δεν θέλει να ακούει κακή κουβέντα για τον Ιησού θα υπάρχει ένας κομμουνιστής που δεν θα σηκώνει μύγα στο σπαθί του για τον Μαρξ ή ένας ολυμπιακός που θα πίνει νερό στο όνομα του Τζιοβάνι. Τί είδους αρτηριοσκληρωτικές κοινωνίες θα φτιάξουμε για να μην αισθάνεται κανένας προσβεβλημένος; Τί είδους οργανωμένες πολιτείες θα είναι αυτές που το προσωπικό χιούμορ τού καθενός θα πρέπει να τυγχάνει της έγκρισης της εθνικής νομοθεσίας, της εκκλησίας κι οποιουδήποτε άλλου θεσμού; Αν γράψει κάποιος ότι η Παναγία είναι πουτάνα αυτό την υποβιβάζει στα μάτια ενός πιστού χριστιανού; Γι' αυτόν η Παρθένος Μαρία δεν παραμένει ό,τι ιερότερο; Κι αν ναι, γιατί απαιτεί και τη συμφωνία τού άλλου με τη δική του κοσμοθεώρηση; Και γιατί θα πρέπει ο οποιοσδήποτε γράψει κάτι τέτοιο να αυτολογοκριθεί για να μην θίξει κάποιους άλλους; Κι αν η δική του τιμή θίγεται όταν του απαγορεύεται να εκφράσει μια άποψη η οποία μπορεί να μην είναι η πλειοψηφούσα, γιατί να μην προστατεύσουμε αυτόν τον άνθρωπο ο οποίος ο ίδιος δεν απαγόρευσε σε κανέναν να αποκαλεί,για παράδειγμα, τον Ιησού θεάνθρωπο; Δεν έχει όμως σημασία πού αρχίζει και πού τελειώνει αυτός ο κύκλος γιατί είναι έτσι κι αλλιώς εκ γενετής φαύλος...

Θα ήταν ιλαρό αν δεν θρηνούσαμε τόσες αδικοχαμένες ψυχές, αλλά αρκετοί από αυτούς που κατηγορούν σήμερα τους τζιχαντιστές έχουν εξαπολύσει εδώ και χρόνια το δικό τους πόλεμο μίσους σε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία δεν έχει για ηγέτη της τον Ιησού. Είναι όλοι τους μικροί θεοί που θέλουν να ορίζουν τί είναι σωστό και τί λάθος, τί μπορεί να εκφέρεται και τί θα πρέπει να είναι απαγορευμένο, μέχρι πού μπορεί κανείς να σπάσει πλάκα και πού θα πρέπει να σταματήσει. Προσωπικώς δεν το βρίσκω αστείο, για παράδειγμα, κάποιος επαγγελματίας να σατιρίζει τη σωματική ή πνευματική αναπηρία κάποιου άλλου. Θεωρώ πως η σάτιρα έχει νόημα όταν "θύμα" της είναι κάποιος που ασκεί κάποιου είδους εξουσία κι όχι όταν σε αυτήν την θέση τοποθετείται κάποιος ο οποίος είναι πιο αδύναμος από τον σατιρικό καλλιτέχνη. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, αυτή η ατομική μου αντίληψη δεν αποτελεί ικανό λόγο για να ζητήσω την απαγόρευση ενός τέτοιου "θεάματος". Μπορώ να το κατακρίνω και να καλέσω κι άλλους να κάνουν το ίδιο και να μην το επιδοκιμάσουν πληρώνοντας ειστήριο για να το δουν. Είμαι, όμως, θνητός και η ευφυΐα μου είναι πεπερασμένη. Δεν κατέχω, δηλαδή, την απόλυτη πνευματική ενόραση που θα μου επέτρεπε να ορίζω στους "φτωχούς τω πνεύματι" με τί θα πρέπει να γελούν και με τί όχι. Κι επειδή ακόμα δεν έχω γνωρίσει κάποιον ο οποίος να διαθέτει αυτό το εύρος αντίληψης, δεν είμαι διατεθειμένος να απαγορεύσω στον οποιονδήποτε να σαρκάσει τον οποιονδήποτε, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται στην ιεραρχική πυραμίδα, ακόμα κι αν είναι ο ίδιος ο θεός...

Πριν, επομένως, πάρουμε το ματσούκι και χτυπήσουμε οποιονδήποτε μουσουλμάνο βρούμε μπροστά μας, είτε κυριολεκτικώς, όπως κάνουν οι ανοιχτά χρυσαυγίτες, είτε μεταφορικώς, όπως πράττουν οι κρυφοί τύπου Αδ. Γεωργιάδη με σχόλια όπως αυτό για τον φράχτη τού Εβρου, ας αναλογιστούμε και οι ίδιοι πόσο διατεθειμένοι είμαστε να υπερασπιστούμε την ελευθεροτυπία ακόμα κι όταν επιτίθεται στα ατομικά μας ιερά κι όσια. Γιατί είναι εύκολο να είμαστε σήμερα όλοι "Charlie" επειδή τα θύματα ήταν άνθρωποι που σατίρισαν το Ισλάμ. Πόσο πρόθυμοι, όμως, θα ήμασταν να βγούμε στους δρόμους για να τιμήσουμε τη μνήμη και το δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης ανθρώπων που ενδεχομένως να είχαν σχεδιάσει τον Ιησού να κάνει σεξ με τη Μαγδαληνή; Ας απαντήσουμε πρώτα σε αυτό το ερώτημα και ύστερα, αν μέσα μας ο πολιτισμός έχει υπερνικήσει το φανατισμό, ας βροντοφωνάξουμε με καθαρή τη συνείδησή μας "je suis Charlie"...