Μια χώρα είναι τόσο μικρή όσο αυτοί που την κυβερνούν...

Κανένας ΥΠΕΞ των ΗΠΑ και ουδείς πρόεδρός τους θα υποστηρίξει, τουλάχιστον όχι δημοσίως, πως η Ελλάδα έχει δίκιο στα όσα ζητά κι απαιτεί από την Τουρκία. Πρώτον, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχει σε όλα δίκιο και δεύτερον γιατί κάτι τέτοιο δεν θα εξυπηρετούσε τα αμερικανικά συμφέροντα. 

Δεν περιμένω, συνεπώς, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη το ακατόρθωτο, όπως δεν το περίμενα από τις προηγούμενες και δεν το περιμένω από τις επόμενες. Δεν περιμένω, ωστόσο, και το να γυρίζει την εξωτερική πολιτική τής χώρας στις δεκαετίες τού '40, του '50 και του '60. Η εξωτερική πολιτική, άλλωστε, τής υποτέλειας οδήγησε στο 1922 και στο 1974, στη μικρασιατική καταστροφή και στον ακρωτηριασμό τής Κύπρου αντιστοίχως...

Όταν η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης στο δημοσίευμα της Wall Street Journal πως θα μας κάνουν Ρουμανία αν δεν γίνουμε ντίλερς τού αμερικανικού LNG είναι πως "δεν εκβιαζόμαστε" γίνεται φανερό ότι υπήρξε εκβιασμός. Κι αν η δίκη προθέσεων εμπεριέχει πάντοτε το ρίσκο τής διάψευσης, το ότι δεν έχουμε φέρει αντίρρηση ούτε με αυτήν την κυβέρνηση- ούτε και με την κυβέρνηση Τσίπρα- σε οτιδήποτε μας έχει απαιτήσει η Ουάσιγκτον λέει πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να πει ένας διπλωμάτης. Δεν ανήκουμε απλώς στη Δύση. Εξακολουθούμε να είμαστε προτεκτοράτο της, προσφέροντάς της ακόμα και τον Παρθενώνα για μαθήματα τραμπικής δημοκρατίας...

Η Ελλάδα δεν είναι υπερδύναμη και ούτε της επιτρέπει το πληθυσμιακό της μέγεθος να γίνει. Δεν είναι ούτε καν περιφερειακή δύναμη όπως η Τουρκία. Είναι, όμως, τόσο μεγάλη όσο θα όφειλε η ηγεσία της να την παρουσιάζει στους διεθνείς συνομιλητές της. Όταν, ωστόσο, ο ΥΠΕΞ, Γ. Γεραπετρίτης, παρατηρεί δημοσίως πως δεν θα ζητούσαμε να γίνουμε μη μόνιμο μέλος τού Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αν γνωρίζαμε τι θα ακολουθούσε ή όταν δεν απαιτούμε οικονομικά και γεωστρατηγικά ανταλλάγματα για τους σταθμούς υγροποίησης του φυσικού αερίου τότε είμαστε τόσο μικροί όσο αυτοί που μας κυβερνούν...   

Η Ισπανία κείται μακράν για να διχαζόμαστε και γι' αυτή...

Χωρίς προφανώς να το επιδιώκει, ο Πέδρο Σάντσεθ έχει μετατραπεί εδώ και καιρό σε κομμάτι τής εγχώριας πολιτικής αντιπαράθεσης. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει πολιτικούς τής ΝΔ ή της αντιπολίτευσης να επικαλούνται την Ισπανία είτε ως αρνητικό είτε ως θετικό παράδειγμα; Κι αυτό είναι λογικό γιατί σε μία νεοφιλελεύθερη κι ακροδεξιά ευρωπαϊκή δυστοπία που ξεπλένει ακόμα και τη γενοκτονία των Παλαιστίνιων ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός μοιάζει με εξαίρεση στον κανόνα. Είναι πολύ μεγάλο λάθος, ωστόσο, να αγιοποιούμε ή να δαιμονοποιούμε καταστάσεις τις οποίες δεν ζούμε από μέσα...

Πράγματι, ο Σάντσεθ τα έχει βάλει ανοιχτά με το Ισραήλ αλλά δεν ξέρω αν θα έκανε το ίδιο αν γείτονάς του ήταν η Τουρκία, στην οποία άλλωστε πουλά οπλισμό. Υπουργοί, εξάλλου, αλλά και η ίδια του η σύζυγος φέρονται αναμεμειγμένοι σε σκάνδαλα διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας. Στη Θέουτα, επίσης, το καλοκαίρι σκοτώθηκαν μερικές δεκάδες μετανάστες. Αν δεν έχουμε, συνεπώς, την πλήρη εικόνα είναι και δύσκολο να αναρωτιόμαστε και δημοσίως γιατί είναι το πιθανότερο να χάσει τις εκλογές σε μια χώρα που ναι μεν οι τοπικές κυβερνήσεις είναι ισχυρές αλλά και που μία 87χρονη έχασε το σπίτι της από αρπακτικά που ο Σάνσεθ απέτυχε να δαμάσει...

Ιδίως η Αριστερά θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτική στις αγιογραφίες τής σοσιαλδημοκρατίας- γιατί αυτό είναι το PSOE κι όχι βεβαίως η ριζοσπαστική Αριστερά, μολονότι μέρος της συγκυβερνά μαζί του- και περισσότερο αναλυτική για τις αιτίες που, για παράδειγμα, οδήγησαν τους Podemos σε χαμηλά ποσοστά και στη διάσπαση. Όπως, επίσης, κι ο μπαμπούλας τής ακροδεξιάς δεν μπορεί να είναι το κυρίαρχο προεκλογικό της αφήγημα. Την διαφημίζει εμμέσως πολύ περισσότερο από όσο πιστεύει ότι την περιθωριοποιεί...

 

 

Drill baby, drill και βλέπουμε...

Από τη μία η κυβέρνηση υποστηρίζει πως οι συμβάσεις με τη Chevron για έρευνες νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης ενισχύουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Όταν, όμως, από την άλλη της επισημαίνουν το άρθρο των συμβάσεων για την Κρήτη- που δεν εμπεριέχεται για την Πελοπόννησο- που εν ολίγοις λέει "αυτή είναι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ μας αλλά αν δεν αρέσει στην Τουρκία, στη Λιβύη και στην Αίγυπτο έχουμε κι άλλη", τότε αναφέρει πως δεν παράγεται διεθνές δίκαιο από μια σύμβαση που υπογράφει ένα κράτος με μια ιδιωτική εταιρεία, όσο μεγάλη κι αν είναι. Κι έχει απόλυτο δίκιο η κυβέρνηση. Ως προς το δεύτερο. H Chevron, άλλωστε, ακόμα κι αν εκχωρήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα και θα αποζημιωθεί και θα έρθει σε συμφωνία με όποιον θα βγει κερδισμένος...

Ποιος μπορεί να διαφωνεί, έτσι γενικά κι αφηρημένα, στην αξιοποίηση και του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου τής χώρας; Ούτε πιστεύω ότι κάποια άλλη κυβέρνηση, έστω μια πολύ πιο καθαρή και διεκδικητική από τη σημερινή, θα έβαζε τα δύο πόδια στο ένα παπούτσι ενός ενεργειακού γίγαντα με κύκλο εργασιών διπλάσιο από τον κρατικό μας προϋπολογισμό. Μπορεί, επίσης, να υπάρχει ένας παγκόσμιος στόχος απεμπλοκής από τα ορυκτά μέχρι το 2050 αλλά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως θα εφαρμοστεί, τουλάχιστον όχι σε απόλυτο βαθμό, και με βάση όσα συμβαίνουν γύρω μας...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι ούτε και τα περιβαλλοντικά ζητήματα ούτε το ότι τα έσοδα για το ελληνικό κράτος θα είναι λιγότερα κι από όσα λάμβανε το Ιράν του σάχη μετά την ανατροπή Μοσαντέκ από τη CIA. Ούτε ότι η Chevron έχει υπογράψει πρόσφατα παρόμοιες συμφωνίες και με την Τουρκία και με τη Λιβύη, άρα δεν ευσταθεί το επιχείρημα περί γεωπολιτικής αναβάθμισης της χώρας μας και της ασφάλειάς της. 

Είναι ότι η κυβερνητική πολιτική (και) στα ενεργειακά είναι συγκυριακή κι όχι στρατηγική. Ούτε που καταλάβαμε πώς και γιατί περάσαμε από τον πρωθυπουργικό ισχυρισμό πως οι υδρογονάνθρακες ανήκουν στον 20ό αιώνα στο τραμπικό " drill baby, drill". Ούτε γιατί δεν δημιουργούμε ένα επενδυτικό ταμείο διαγενεακής αλληλεγγύης με τις προσόδους από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, στο πρότυπο της Νορβηγίας. Δίνω, πάντως, ένα άλλοθι στον Κ. Μητσοτάκη: δεν είναι ο πρώτος και πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι κι ο τελευταίος πρωθυπουργός που το όραμά του φτάνει μέχρι το πώς θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και μέχρι τότε ό,τι αρπάξουμε...  

  

Αν η στρατηγική είναι "όχι σε τρίτη θητεία Μητσοτάκη" θα κάνει και τέταρτη...

Η αντιπολίτευση, έστω με πολύ αργά βήματα, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι στις επόμενες εκλογές οι πολίτες δεν θα ψηφίσουν με γνώμονα ποιος θα βγει δεύτερος αλλά ποιος θα τις κερδίσει και θα τους κυβερνήσει, είτε αυτοδύναμα είτε με συνεργασίες. Να δούμε τώρα πόσο χρόνο θα χρειαστούν τα τζιμάνια τής Χαριλάου Τρικούπη, της Κουμουνδούρου, της Πατησίων και της Αμαλίας για να καταλάβουν ότι η πρωτιά δεν πρόκειται να επιτευχθεί με το ίδιο σύνθημα που χρησιμοποίησαν το 2023, με το "Μητσοτάκη γαμιέσαι" δηλαδή, απλώς με πιο κόσμιο τρόπο. Αν πάνε στις κάλπες με τη στρατηγική να μην έχει τρίτη θητεία ο Μητσοτάκης το πιθανότερο είναι πως θα κάνει και τέταρτη...

Αν στις προσεχείς εκλογές αναγκάζονταν όλοι όσοι έχουν δικαίωμα ψήφου να το ασκήσουν το πιθανότερο θα ήταν να μην τις ξανακέρδιζε η ΝΔ. Δεν θα ψηφίσουν, όμως, όλοι και μάλλον δεν θα ψηφίσει και η πλειονότητά τους. 

Ιδίως αν τα μηνύματα που θα εκπέμψει μέχρι τότε η αντιπολίτευση θα είναι αρνητικής διαφήμισης για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Οι πολίτες ξέρουν πολύ καλύτερα από τους πολιτικούς αρχηγούς και τους πολιτευτές πόσο δύσκολη είναι η καθημερινότητά τους. Λύσεις, αξιοπιστία και θετική ατζέντα επιζητούν...

Η αξιοπιστία, μάλιστα, είναι η νούμερο ένα συνθήκη επιτυχίας αλλά δεν πρόκειται να κερδηθεί θέτοντας υψιπετείς στόχους. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως αυτοί είναι οι πιο μακροπρόθεσμοι στόχοι τής προοδευτικής αντιπολίτευσης, ούτε ο σοσιαλισμός θα έρθει την επόμενη ημέρα ανάληψης της διακυβέρνησης ούτε η έφοδος στον ουρανό θα έχει κάποιο άλλο αποτέλεσμα από το στραπατσάρισμα όσων την επιχειρήσουν με ένα βόλι... 

Ούτε θα επιτευχθεί αν υποστηρίζεις, για παράδειγμα, πως θα επεκτείνεις τα χωρικά ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια και να μην προσθέτεις πως αυτό είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία. Σε διαφορετική περίπτωση η όποια προοδευτική διακυβέρνηση θα έχει, ξανά, χαρακτηριστικά μιας παρένθεσης και μόνο...

 

Πρώην φονιάδες των λαών Αμερικάνοι κάντε με κυβερνητικό εταίρο...

Είναι προφανές ότι η έλευση της Κ. Γκιλφόιλ στην Αθήνα μπορεί να άργησε λίγο αλλά υπήρχαν σοβαροί λόγοι γι' αυτό. Η πρέσβης των ΗΠΑ δεν ήρθε μόνο για να πηγαίνει στα μπουζούκια ούτε για να κλείνει ενεργειακές συμφωνίες. Κατέφτασε και για να κλειδώσει τη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. Είτε με τους σημερινούς παίκτες στην ελληνική πολιτική σκηνή είτε με αυτούς που θα προκύψουν μετά τις εκλογές...

Προφανώς θα είναι πολύ δύσκολο για οποιαδήποτε μονοκομματική κυβέρνηση να περάσει κάτι τέτοιο, έστω κι αν είναι η πιο ρεαλιστική επιλογή διασφάλισης μιας βιώσιμης ειρήνης με την Τουρκία. Είναι λογικό, συνεπώς, και οι Αμερικανοί να βολεύονται με μια συγκυβέρνηση όσο γίνεται περισσότερων κομμάτων ώστε να διασφαλίσουν το κλείσιμο μιας σοβαρής ανοιχτής πληγής στο νοτιοανατολικό άκρο τής Μεσογείου και να αποστασιοποιηθούν ακόμα περισσότερο από μια ήπειρο, την ευρωπαϊκή, που θεωρούν πως πεθαίνει κι όχι αδίκως. Κι αν, μάλιστα, αυτή η συγκυβέρνηση καλύπτει ένα ευρύτερο ιδεολογικό φάσμα τόσο το καλύτερο για την Ουάσιγκτον...

Σε αυτό το πλαίσιο, έχει την πολιτική του λογική παίκτες που μέχρι πρότινος μας μιλούσαν για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική να συγκλίνουν προς την ικανοποίηση των αμερικανικών συμφερόντων. Ιδίως όταν στο παρελθόν τα συνέδραμαν τα μέγιστα με διακρατικές συμφωνίες που ναι μεν ήταν εθνικώς επωφελείς αλλά και ταυτίστηκαν με την ικανοποίηση πάγιων επιθυμιών από την άλλη πλευρά τού Ατλαντικού. Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα μην εκπλαγείτε αν δείτε ένα μετεκλογικό σχήμα στο οποίο θα συμμετέχουν και πολιτικοί οι οποίοι στη νιότη τους βροντοφώναζαν "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι"... 

 

Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αμερικανικό...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης είχε αναλάβει την εξουσία, το 2019, είχε τονίσει από το βήμα τής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ πως τα ορυκτά καύσιμα ανήκουν στον προηγούμενο αιώνα. Τότε, βλέπετε, είχε στο μυαλό του να πουλήσει τη βίαιη απολιγνιτοποίηση της δυτικής Μακεδονίας, η οποία δεν σήμαινε ΑΠΕ αλλά αεριοποίηση σε όφελος γερμανικών συμφερόντων. Το τελευταίο χρονικό διάστημα, όμως, έχει γίνει πιο Ντόναλντ Τραμπ κι από τον Ντόναλντ Τραμπ. Μόνο "drill baby, drill" δεν μας έχει πει αλλά αν περιμένουμε λίγο ακόμα θα το εκστομίσει κι αυτό...

Φυσικά κι αντιλαμβάνομαι ότι η αλλαγή στάσης του (και) στα ενεργειακά ζητήματα σχετίζεται με το ότι στις ΗΠΑ κυβερνά άλλος σερίφης εδώ και περίπου ένα χρόνο. Αυτό που δυσκολεύομαι, ωστόσο, να αντιληφθώ είναι γιατί η Ελλάδα πρέπει να λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Ουάσιγκτον, εγκαταλείποντας μάλιστα συμμαχίες που κι αυτές φυσικά είναι αποικιοκρατικές- όπως με την Cosco στο λιμάνι τού Πειραιά-, αλλά τουλάχιστον δεν μας κατατάσσουν στους δεδομένους για κανέναν... 

Μόνο αν ο Μητσοτάκης έχει λάβει ισχυρές δεσμεύσεις πως τα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό θα επιλυθούν προς όφελος των εθνικών μας συμφερόντων θα μπορούσα να το δικαιολογήσω. Ο τελευταίος, πάντως, που πίστεψε κάτι τέτοιο ήταν ο ταξίαρχος Ιωαννίδης κι ακόμα το 37% της Κύπρου είναι κατεχόμενο...

Η δημόσια αντιπαράθεση ΗΠΑ- Κίνας για τα λιμάνια τού Πειραιά και της Ελευσίνας αν μη τι άλλο αποδεικνύει και το πώς αντιμετωπίζεται η Ελλάδα από τις μεγάλες δυνάμεις, ως "πεδίο βολής που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι". Σκεφτείτε απλώς αν θα ασκείτο η ίδια πίεση στον Τ. Ερντογάν για παρόμοιο ζήτημα και, κυρίως, πώς θα αντιδρούσε ο πρόεδρος της Τουρκίας. 

Πιθανότατα Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη θα συνομιλούσε με τον Τραμπ και Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο με τον Σι Τζινπίγκ. Αλλά εδώ δεν μπορούμε ούτε να προσάγουμε βιαίως τον Φραπέ, θα ασκήσουμε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική;...

  

  

12 ναυτικά μίλια= Πόλεμος...

Ο πατριωτισμός είναι της μόδας. Σε βαθμό, μάλιστα, που παρατηρείται και μια πλειοδοσία τόσο από το δεξιό πολιτικό ημισφαίριο- αναμενόμενο- όσο όμως κι από το αριστερό. Κι όταν η εξωτερική πολιτική αντιμετωπίζεται με δημοσκοπικούς όρους η δημοκοπία γίνεται επικίνδυνη για τα πραγματικά μας εθνικά συμφέροντα, τα οποία δυσκολεύομαι να φανταστώ πως ταυτίζονται με πολεμικές επιχειρήσεις. Η Μεγάλη Ιδέα έχει εξαντλήσει τα όριά της εδώ κι έναν αιώνα κι όσοι πλειοδοτούν στην αναγέννησή της κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό...

Γίνομαι συγκεκριμένος: η αύξηση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια είναι κυριαρχικό μας δικαίωμα που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο πάντως δεν έχει υπογράψει η Τουρκία και το οποίο υπόκειται και στην αρχή τής αναλογικότητας. Όσοι από το πολιτικό μας προσωπικό επιθυμούν να το ασκήσουμε αυθωρεί και παραχρήμα οφείλουν να πουν ξεκάθαρα στον ελληνικό λαό πως αυτό σημαίνει και πόλεμο με την Τουρκία. Αν δεν το πουν είναι είτε δημαγωγοί είτε ανίδεοι. Και τα δύο ή έστω ένα από αυτά τα δύο είναι εν δυνάμει καταστροφικό...

Η ιστορική αλήθεια είναι ότι καμία ελληνική κυβέρνηση- είτε εθεωρείτο περισσότερο είτε λιγότερο πατριωτική- δεν αύξησε τα χωρικά μας ύδατα. Ούτε καν μπήκε στη διαδικασία σχετικής συζήτησης με την Άγκυρα. 

Στην πραγματικότητα, η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση- υπό την πίεση φυσικά και του ξένου παράγοντα- έχει δύο επιλογές: είτε να διαπραγματευτεί με τη γείτονα είτε να εμπλακεί σε πόλεμο. Νομίζω πως οι ανάγκες τής κοινωνικής πλειονότητας είναι άλλες κι όχι έξι ναυτικά μίλια παραπάνω στο Αιγαίο. Φοβάμαι, όμως, πως κανένα κόμμα δεν πρόκειται να σας το πει. Φοβάμαι πως όλοι, περισσότερο ή λιγότερο, θωπεύουν εθνικιστικά αντανακλαστικά, ένα παιχνίδι που μπορεί να είναι και παιχνίδι με τη φωτιά...  

 

 

Κιμ, ιδού ο στρατός σου...

Η πρέσβης των ΗΠΑ, η οποία θα μπορούσε και η ίδια να ήταν "σκυλί τής νύχτας" αν ήξερε καλύτερα ελληνικά, κάνει ντεμπούτο σε μπουζουξίδικο στο οποίο προσέρχεται η ελληνική ολιγαρχία. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερο παράδειγμα για την κατάσταση αυτήν τη στιγμή στη χώρα: η πολιτική κι επιχειρηματική της ελίτ τρέχει πίσω από τα φουστάνια τής εκλεκτής Τραμπ αποδεικνύοντας ότι δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε μπανανία...

Αν ο Αμερικανός πρόεδρος ενδιαφερόταν για την Ελλάδα θα γνώριζε- το λιγότερο- το όνομα του πρωθυπουργού της και δεν θα μας έστελνε την πρώην γκόμενα του γιου του η οποία μπορεί να γνωρίζει από εξωτερική πολιτική όσα και η Ελένη Μενεγάκη. Το ότι, από την άλλη, η άρχουσα- τρομάρα μας- τάξη έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά της υπό τις μελωδίες καψουροτράγουδων μαρτυρά πως το βλαχομπαρόκ τής Ψωροκώσταινας δεν έχει ακόμα σβήσει ύστερα από σχεδόν δύο αιώνες από τη σύσταση του ελληνικού κράτους... 

Τα ακριβά κοστούμια συνήθως συνοδεύονται από φτηνή αισθητική κι αυτό είδαμε να συγκεντρώνεται και το βράδυ τού Σαββάτου. Μια σύναξη κρατικοδίαιτων παλαιόπλουτων και νεόπλουτων μαζί με τις μαριονέτες τους στα υπουργεία και στη Βουλή...

Όλα αυτά θα μπορούσαν να ήταν κομμάτι μιας επιθεώρησης στο Δελφινάριο, μόνο που πίσω από την κωμωδία ελλοχεύει το δράμα μιας χώρας που κινδυνεύει με νέο εδαφικό ακρωτηριασμό εξαιτίας μιας κυβέρνησης που διαπραγματεύεται με βάση τις μπίζνες τού επικεφαλής της. Την ώρα που η Τουρκία δυναμώνει σε όλα τα μέτωπα εμείς χορεύουμε τσιφτετέλια στους ρυθμούς των αρκουδιάρηδων. Μην απορήσετε, συνεπώς, όταν σταματήσει ξαφνικά η μουσική να μην βρούμε καρέκλα να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τα νέα εθνικά μας σύνορα... 

 

Οι Αμερικάνοι δεν είναι πλέον φονιάδες, είναι φίλοι μας...

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν πως οι εγχώριες πολιτικές εξελίξεις θα περάσουν και μέσα από το Λευκό Οίκο του Ντ. Τραμπ. Κάποιοι μπορεί να πούνε πως μια τέτοια σκέψη είναι κατάλοιπο προηγούμενων σκοτεινών δεκαετιών, όταν πρωθυπουργούς διόριζε η Ουάσιγκτον κι όχι ο ελληνικός λαός. 

Δεν προκύπτει πως η νέα πρέσβης των ΗΠΑ θα ορίσει τον νέο επικεφαλής τής ελληνικής κυβέρνησης, σαν άλλος Πιουριφόι. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, τα ελληνοτουρκικά να κρίνουν πολλά, όπως και το χρόνο των εκλογών...

Θρυαλλίδα είναι πιθανό να αποτελέσει η φόρα Τραμπ, μετά τη Μέση Ανατολή κι ενδεχομένως το ουκρανικό, να φέρει στο ίδιο τραπέζι Ελλάδα και Τουρκία για να επιλύσουν τις συνοριακές τους διαφορές. Κι επειδή ο Αλ. Τσίπρας από το "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" έχει περάσει στο "οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας" έσπευσε να δημοσιεύσει σχετικό άρθρο στην εφημερίδα που διευθύνει ο Αλ. Παπαχελάς και η οποία βλέπει διαχρονικά με φιλία την άλλη όχθη τού Ατλαντικού. Το καλό rebranding, άλλωστε, θέλει και καλές δημόσιες σχέσεις και με την υπερδύναμη...

Κανείς δεν θα έπρεπε να είναι αντίθετος σε μια συμφωνία με την Τουρκία. Για να μπορέσει, όμως, να είναι δίκαιη και βιώσιμη πρέπει να έχει και τη στήριξη του συνόλου τού κοινοβουλευτικού, τουλάχιστον, κομματικού συστήματος. Αυτό προϋποθέτει συμφωνία πολιτικών αρχηγών, εθνική συνεννόηση και διπλωματική συνεργασία. Πόσο πιθανό είναι, όμως, να δούμε κάτι τέτοιο, ιδίως όσο πλησιάζουν οι εκλογές; Γι' αυτό και καλοδεχούμενη η όποια πρωτοβουλία τού Αμερικανού προέδρου, ωστόσο τον Κ. Μητσοτάκη δυσκολεύομαι να τον εμπιστευτώ να κλείσει μόνος του μια συμφωνία που θα είναι εθνικώς επωφελής. Πώς να συμβεί αυτό όταν δεν θα είναι προτεραιότητά του;...   

Εθνικό είναι το μητσοτακικό...

Οι ευθύνες τής Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας για όσα συμβαίνουν και σήμερα στη Μέση Ανατολή είναι τεράστιες. Πέρα από όλα τα άλλα, έβαλαν συνοριακές γραμμές πάνω στο χάρτη που δεν βασίζονταν στις συνθήκες τού πεδίου παρά μόνο στα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, βεβαίως, η ίδρυση του κράτους τού Ισραήλ- προφανώς και δίκαιο, ιδίως μετά το Ολοκαύτωμα- χωρίς όμως να λογαριάζεται πως στα ίδια μέρη ζούσε κι ένας άλλος λαός επί αιώνες...

Το Λονδίνο και το Παρίσι δεν αναγνωρίζουν σήμερα το κράτος τής Παλαιστίνης καθοδηγούμενα από κάποια αίσθηση δικαίου κι ανθρωπισμού αλλά εξαιτίας τής αφόρητης πίεσης που τους ασκούνται από την κοινή γνώμη. Έπρεπε η ανθρωπότητα να βιώνει ξανά μία γενοκτονία για να αλλάξουν πολιτικές δεκαετιών κι αυτό λέει πολλά από μόνο του... 

Το ότι, όμως, ακόμα και τώρα η Αθήνα δεν συμπαρατάσσεται με τα περισσότερα κράτη επικαλούμενη διπλωματικούς λόγους κι εθνικά συμφέροντα αποκαλύπτει περισσότερα για τον τρόπο που ασκείται η δική μας εξωτερική πολιτική: εθνικό συμφέρον είναι το συμφέρον τής οικογένειας Μητσοτάκη και σωστή πλευρά τής Ιστορίας αυτή που κάθεται η αμερικανική κυβέρνηση...

Σε σχέση, μάλιστα, με τα ελληνοτουρκικά το πρόβλημα δεν είναι ο πρωθυπουργός μας να συνομιλεί με τον πρόεδρο της Τουρκίας, όταν τέλος πάντων ο τελευταίος καταδέχεται να το κάνει κι όχι να τον σνομπάρει, όπως συνέβη στη Νέα Υόρκη. Ούτε να συζητά μαζί του για μια συμφωνία δούναι και λαβείν για ήρεμα νερά στο Αιγαίο μόνιμα κι όχι πρόσκαιρα. Είναι πρόβλημα, ωστόσο, όταν δεν διαπραγματεύεσαι με βάση το εθνικό αλλά το ιδιωτικό, οικογενειακό κι αμερικανικό συμφέρον. Υπάρχει ειδικό άρθρο γι' αυτό στον Ποινικό Κώδικα, της εσχάτης προδοσίας...  

 

 

Χάσαμε ενώ δεν χρειαζόταν καν να παίξουμε...

Τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει για τα βατράχια αν οι βούβαλοι αποφασίζουν για το μέλλον τους δίχως καν την πρόφαση ενός διεθνούς οργανισμού ή του διεθνούς δικαίου. Το ότι ΗΠΑ και Ρωσία καθορίζουν το μέλλον τής Ουκρανίας χωρίς την Ουκρανία είναι τόσο ασφαλές και για τα εθνικά μας συμφέροντα όσο και η πιθανότητα ΗΠΑ και Τουρκία να αποφασίσουν για το μέλλον τής Κύπρου χωρίς την Κύπρο. Οι μεγάλες δυνάμεις είναι φύσει ιμπεριαλιστικές, το να παριστάνουμε πως υπάρχουν ανάμεσά τους καλές και κακές για τα ελληνικά συμφέροντα είναι σαν να πιστεύουμε ότι το λιοντάρι θα επιλέξει να φάει την καμηλοπάρδαλη από το ελάφι κι όχι και τα δύο...

Όποιος επιχαίρει για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 μάλλον θεωρεί πως η Κύπρος κείται μακράν. Όποιος, όμως, επίσης, θεωρεί πως η Μόσχα δεν θα αντιδρούσε στην ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ έχει και την αφέλεια πως οι ΗΠΑ δεν θα αντιδρούσαν αν το Μεξικό εντασσόταν στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, την αντίστοιχη ασιατική ΕΕ υπό την υψηλή προστασία τής Ρωσίας και της Κίνας. Φυσικά και σε θεωρητικό επίπεδο οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Όπως, όμως, κι εμείς μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και οι Ουκρανοί αποδέχθηκαν να εμπλακούν σε έναν πόλεμο που αναπόφευκτα θα τους οδηγούσε στη συντριβή μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν πρόσκαιρα παιχνίδια των μεγάλων δυνάμεων...

Το να παριστάνουμε τους σοκαρισμένους για το ότι οι ισχυροί τού πλανήτη τον μοιράζουν σε μια σύνοδο κορυφής είναι σαν να ξέρουμε μόνο ότι η Γιάλτα είναι ένα όμορφο παραλιακό θέρετρο της Κριμαίας κι όχι κι ο διαμορφωτής των μεταπολεμικών γεωπολιτικών συσχετισμών. Φυσικά και δεν μπορούμε να το επικροτούμε αλλά αν ύστερα από 80 χρόνια από το τέλος τού Β' Παγκοσμίου πολέμου το μόνο που έχει να παρουσιάσει η Ευρώπη ως αντιστάθμισμα στον αμερικανικό και στο ρωσικό ιμπεριαλισμό είναι η Ούρ. φον ντερ Λάιεν μάλλον απέχουμε πολύ ακόμα από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Όσο για την ελληνική κυβέρνηση, η οποία είχε κηρύξει τον πόλεμο στη Ρωσία πριν τριάμισι χρόνια, της έχω νέα: Κυριάκο χάσαμε ενώ δεν χρειαζόταν καν να παίξουμε...

 

Ντόναλντ, ιδού ο στρατός των υποτελών σου...

Θα όφειλε η προοδευτική αντιπολίτευση ενόψει της 51ης επετείου από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο να πραγματοποιήσει μια σχετική συγκέντρωση, για να μην παραπονιέται κι ο Θ. Πλεύρης; Ναι, γιατί όχι, κι ας τα βρει δύσκολα στο σπίτι του ο βουλευτής τής ΝΔ με τον πατέρα του και διαχρονικό απολογητή τής χούντας... 

Μόνο που δεν είναι και πολύ αξιοπρεπές να ζητάς από τους πολιτικούς σου αντιπάλους να διοργανώσουν κάτι κι όχι εσύ ο ίδιος. Αν θέλουν, για παράδειγμα, η ΝΔ, η Ελληνική Λύση και λοιπές ακροδεξιές δυνάμεις να πραγματοποιηθεί μια οποιαδήποτε συγκέντρωση ας τη διοργανώσουν οι ίδιοι αντί να παραπονιούνται γιατί ο ελληνικός λαός βρίσκει πολλά στοιχεία ιστορικής ταύτισης με τον παλαιστινιακό...

Πριν μερικές δεκαετίες ο Π. Κανελλόπουλος, της "εθνικοφρόνου παρατάξεως", έδειχνε στον Βαν Φλιτ τις Ένοπλες Δυνάμεις τής χώρας μας λέγοντάς του "στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας". Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι αλλά η Ελλάδα δεν έπαψε ποτέ στην ουσία να είναι αμερικανικό προτεκτοράτο. 

Ούτε όταν την έβγαλε προσωρινώς ο Καραμανλής από το στρατιωτικό σκέλος τού ΝΑΤΟ ούτε όταν ο Παπανδρέου υποσχόταν να μας απαλλάξει από όλες τις βάσεις τού θανάτου κι όχι από τις μισές. Αμερικανικό προτεκτοράτο, άλλωστε, παραμένει και η Ευρώπη, όπως περίτρανα απέδειξε το μήνυμα υποτέλειας Ρούτε στον Ντ. Τραμπ...

Πρέπει, συνεπώς, να αποχωρήσουμε από το ΝΑΤΟ, την ίδια ώρα μάλιστα που η Τουρκία παραμένει μέλος του; Όχι, θα ήταν αυτοκαταστροφικό. Όπως αυτοκαταστροφικό είναι, όμως, να αποδεχόμαστε τα πάντα και να μην διεκδικούμε τίποτα... 

Μήπως, εξάλλου, αυτό δεν είχαν κάνει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ την εποχή των μνημονίων, λες κι εμείς ήμασταν οι μόνοι διάβολοι και οι εταίροι μας αρσακειάδες; Στην εξωτερική πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν παίρνεις αυτό που δικαιούσαι αλλά αυτό που διεκδικείς, όπως αποδεικνύει άλλωστε και η στρατηγική Ερντογάν. Εκτός, βεβαίως, αν αυτά που διεκδικείς αφορούν μόνο την οικογένειά σου κι όχι τη χώρα. Αν ισχύει, πάντως, κάτι τέτοιο η εσχάτη προδοσία λαμβάνει κι άλλες διαστάσεις, πέρα από την παρέμβαση στο έργο τής δικαιοσύνης...

 

Ούτε πόλεμος ούτε νέος Τσοχατζόπουλος...

Προφανώς και οι ελληνοτουρκικές διαφορές δεν θα επιλυθούν αν δεν υπάρχει ανοιχτός δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα σε Αθήνα κι Άγκυρα κι αν δεν γίνουν υποχωρήσεις κι από τις δύο πλευρές. Σε διαφορετική περίπτωση ο πόλεμος θα καταστεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία... 

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο να επιλυθούν αλλά και με τρόπο που δεν θα είναι ετεροβαρής, σε βάρος δηλαδή των εθνικών μας συμφερόντων. Υπό αυτή την έννοια αλίμονο κι αν επιτρέψουμε στην Τουρκία να γίνει μέλος τού ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ... 

Την ίδια ώρα, η ελληνική κυβέρνηση δεν μας λέει τίποτα για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα ούτε για το κυπριακό. Κι αφού δεν μας λέει τίποτα για όλα αυτά είναι λογικό να κρατά αιδήμονα σιωπή και για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. όταν, μάλιστα, ανακοινώνει ένα νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα- μαμούθ υπό τον απόλυτο έλεγχο του Μαξίμου... 

Τι να τα κάνεις, όμως, τα αεροπλάνα και τις φρεγάτες αν δεν έχεις σκοπό να τα αξιοποιήσεις διπλωματικά; Μόνο και μόνο για να παριστάνεις πως έχεις εξασφαλίσει την εθνική ασφάλεια όταν την ίδια στιγμή αφήνεις ανοιχτή την κερκόπορτα της ευρωάμυνας στην Τουρκία;...

Φυσικά προκύπτει σε μια τέτοια εξέλιξη και το ερώτημα "τι θες, να κάνουμε πόλεμο"; Η απάντηση είναι όχι. Δεν επιθυμώ, όμως, οι δικές μας και οι επόμενες γενιές να χρεωθούν στον αιώνα τον άπαντα με μοναδικό αποτέλεσμα να υπάρξουν νέοι τσοχατζόπουλοι. Κι αυτό θα συμβεί όσο η εξωτερική μας πολιτική έχει ως προτεραιότητα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων μιας οικογένειας, εν προκειμένω της πρωθυπουργικής, κι όχι της πατρίδας μας... 

Αν δεν θέλεις πόλεμο δεν προετοιμάζεσαι μόνο για πόλεμο...

Οι εξοπλισμοί, ιδίως αν πρόκειται για μια χώρα όπως η Ελλάδα που συνορεύει με ένα αναθεωρητικό κράτος με την ισχύ τής Τουρκίας, είναι απαραίτητοι. Μπορεί, όμως, αν χάσουμε το μέτρο να λειτουργούν κι ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία: μιας που έχουμε τόσα κανόνια γιατί να μην τα χρησιμοποιήσουμε; Κλέφτες θα γίνουν οι οπλοβιομηχανίες; Πολύ φοβάμαι πως σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε κι ως Ελλάδα κι ως Ευρώπη...

Η Ρωσία μπορεί να εισβάλει στο Ταλίν, στη Ρίγα ή στο Βίλνιους, αν και το πιθανότερο είναι πως θα το έκανε πριν αυτές οι χώρες μπουν στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, όπως έπραξε προληπτικά με τη Γεωργία και την Ουκρανία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν πρόκειται να εισβάλει στο Βερολίνο, στο Παρίσι ή στο Λονδίνο... 

Όποιος, συνεπώς, αντιμετωπίζει τον Βλ. Πούτιν ως ένα ημίτρελο αντίγραφο του Χίτλερ κι όχι ως έναν νεοϊμπεριαλιστή που βουτάει μέχρι εκεί που πατώνει είτε το κάνει από πολιτική αφέλεια είτε από σκοπιμότητα. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, για να αντιπαλέψει τις κοινωνικές ανισότητες, τη φτωχοποίηση ή τα ελλείμματα στην υγεία και στην παιδεία...

Η Ευρώπη είναι το πεπρωμένο μας για πολλούς και προφανείς λόγους. Όσοι, άλλωστε, δηλώνουν αντίπαλοί της αλλά μια χαρά συμμετέχουν στις ευρωεκλογές κι απολαμβάνουν τα προνόμια της Ευρωβουλής δεν γίνονται ιδιαιτέρως πιστευτοί. Αλίμονο, όμως, αν το πεπρωμένο μας είναι η Ευρώπη τής πολεμικής οικονομίας, των 800 δισ. ευρώ για το "Rearm Europe" και της επέλασης του νεοφιλελευθερισμού και της τρομολαγνείας... 

Κι αν η Ελλάδα είναι πολύ μικρή και πολύ λαβωμένη για να αλλάξει τις ισορροπίες θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι μέρος τού προβλήματος αντί για συνεργός στο έγκλημα κατά τής ευημερίας των ευρωπαϊκών λαών. Με τη σημερινή κυβέρνηση, ωστόσο, αυτό μοιάζει αδιανόητο. Όπως και πολλά άλλα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα... 

 

Όταν κατεβαίνεις με τα παντελόνια κατεβασμένα στο τέλος δεν βρίσκεις ούτε το βρακί σου...

Μπορεί η συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο ή η δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο να είναι οι μοναδικά βιώσιμες λύσεις που θα μας εξασφαλίσουν διαρκή ειρήνη με την Τουρκία. Δεν το πιστεύω γιατί είναι ανθρώπινος κανόνας όσα περισσότερα δίνεις τόσα περισσότερα να ζητά αυτός που τα παίρνει αλλά, τέλος πάντων, είναι κι αυτή μια κάποια λύσις. Η ΝΔ, ωστόσο, δεν είναι το κόμμα που θα μπορούσε να την θέσει στο τραπέζι τής διαπραγμάτευσης. Αυτοί που έβγαιναν στους δρόμους γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έφερε λύση για το μακεδονικό στο πλαίσιο όσων είχε συμφωνήσει ο πατέρας Μητσοτάκης και για ένα όνομα κι όχι για παραχώρηση εδαφικής κυριαρχίας δεν είναι σε θέση να πείσουν κανέναν πως η παραχώρηση του μισού Αιγαίου και της μισής Κύπρου είναι προς εθνική ωφέλεια...

Ο Ν. Τσάφος δεν είναι κάποιο στιγμιαίο λάθος τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ούτε τοποθετήθηκε τυχαία στο υπουργείο Ενέργειας με υπουργό Παπασταύρου. Η "αγία οικογένεια" θα κάνει μπίζνες μέχρι την τελευταία της ημέρα κι αν αυτές θίγουν κι εθνικά συμφέροντα τόσο το χειρότερο για τα εθνικά συμφέροντα... 

Προφανώς και σε μία διαπραγμάτευση θα κάνεις και υποχωρήσεις. Θα έπρεπε να τις κάναμε ακόμα κι αν κερδίζαμε σε πόλεμο την Τουρκία, αν υποθέσουμε πως υπάρχουν νικητές στους πολέμους. Όποιος, όμως, κατεβαίνει στη μάχη με τα παντελόνια κατεβασμένα μάλλον στο τέλος δεν θα βρει ούτε τα βρακιά του...

Το ξαναγράφω: τα ελληνοτουρκικά δεν είναι υπόθεση ούτε ενός κόμματος ούτε μίας κυβέρνησης. Ούτε είναι θέσφατο πως οι μόνες διαφορές μας με την Άγκυρα είναι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα. Αν, όμως, θέλουμε να αλλάξουμε εθνική γραμμή αυτό δεν μπορεί να γίνει από κανέναν Μητσοτάκη και κανέναν Τσάφο από μόνους τους, ακόμα κι αν είχαν τις αγνότερες των προθέσεων, που δεν έχουν. Γι' αυτό και οι πολιτικοί αρχηγοί οφείλουν να καθίσουν σε ένα τραπέζι, να συμφωνήσουν σε ένα μίνιμουμ ανεκτών παραχωρήσεων κι όταν έρθει η κρίσιμη ώρα να μην επικρατήσουν ούτε ο εθνικισμός ούτε ο λαϊκισμός αλλά ούτε και η εθνική μειοδοσία...

   

 

Η εσχάτη προδοσία είναι μάλλον σοβαρότερη από τις τηλεοπτικές άδειες...

Για να ηρεμήσουν διά παντός τα νερά στο Αιγαίο είναι απαραίτητο να έρθουμε σε κάποιου είδους συμφωνία με την Τουρκία. Για να φτάσουμε σε συμφωνία θα πρέπει να κάνουμε και υποχωρήσεις. Για να γίνουν αυτές αποδεκτές από την ελληνική κοινή γνώμη πρέπει η τελευταία να γνωρίζει τι συμβαίνει. 

Και για να γνωρίζει οφείλει να την ενημερώσει η ελληνική κυβέρνηση τι ακριβώς διαπραγματεύεται με την Άγκυρα. Εκείνοι, όμως, που συμμετείχαν σε εθνικιστικά συλλαλητήρια για το όνομα μιας άλλης χώρας είναι πολύ δύσκολο να πείσουν πως για τη βιώσιμη ειρήνη ενδεχομένως να χρειαστεί να απεμπολήσουμε ακόμα κι εν δυνάμει εθνική κυριαρχία...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει ήδη αποδείξει ότι ο πατριωτισμός είναι καταφύγιο των απατεώνων και πως δεν είναι η αγάπη για την πατρίδα αυτή που τον κινητροδοτεί για τις πολιτικές του. Ο μεγάλος μου προβληματισμός, συνεπώς, δεν σχετίζεται με το ότι πρέπει να γίνουν υποχωρήσεις. Αυτές είναι αναπόφευκτες, ιδίως όταν δεν έχει προηγηθεί κερδισμένος πόλεμος από την πλευρά μας. Με ανησυχεί πως τα κίνητρα της Μητσοτάκης Α.Ε. δεν είναι η ειρήνη ούτε, φυσικά, τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά η αύξηση των εσόδων της...

Όταν ο Αλ. Τσίπρας διαπραγματευόταν με τον Ζ. Ζάεφ το έκανε πάνω στην εθνική γραμμή τής σύνθετης ονομασίας erga omnes. Κι αυτή πέτυχε. Αν ο Μητσοτάκης δεν θέλει να συζητήσει μόνο για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ καλώς να το κάνει, μόνο που θα πρέπει να συνεννοηθεί πρώτα με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. 

Κι αυτό γιατί απλούστατα δεν παραχωρείς εθνική κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα από μόνος σου και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη, έναντι σοβαρών ανταλλαγμάτων βεβαίως για τη χώρα σου, του υπόλοιπου πολιτικού κόσμου αφού δεν θα είσαι πρωθυπουργός για πάντα. Διαφορετικά το ειδικό δικαστήριο θα είναι κοντά και δεν θα αφορά ένα 13- 0 για τηλεοπτικές άδειες, αλλά για εσχάτη προδοσία... 

 

   

I wish you good success Alexis...

Ο Στέφανος Κασσελάκης δήλωσε πριν λίγες ημέρες πως οι μετανάστες τρώνε τα σκυλιά και τα γατιά των νοικοκυραίων, ενώ έχει ζητήσει να χτιστεί τείχος όχι μόνο στον Έβρο αλλά σε όλη τη συνοριακή μας γραμμή με την Τουρκία. Παλαιότερα, μάλιστα, ήταν εκείνος κι όχι κάποιος άλλος υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ που είχε τηρήσει αρνητική στάση απέναντι στα εμβόλια κατά τού κορονοϊού, ενώ καλούσε τους πολίτες να καταναλώνουν χλωρίνη. Είναι τόσος, μάλιστα, ο λαϊκισμός του που είχε το θράσος να υπογράψει μνημόνιο αντί να το σκίσει κάνοντας τις αγορές να χορεύουν...

Τι, δεν τα έχει πει όλα αυτά ο Κασσελάκης; Τότε γιατί τον αποκαλούν "Τραμπ των Βαλκανίων" και τον κατηγορούν για τραμπισμό τα πολιτικά ορφανά εκείνου ο οποίος είχε υποστηρίξει όταν γνώρισε τον ορίτζιναλ πως δεν είναι και τόσο διαβολικός; Για τον ίδιο λόγο που ο Αλ. Τσίπρας αναπαρήγαγε στην πρόσφατη ομιλία του όλα τα στερεότυπα για τον διάδοχό του αντί να σταθεί στο ύψος τής ιστορικής του ευθύνης και να συμβάλει στη διάσωση του κόμματος που τίμησε, αλλά και τον τίμησε... 

Αλήθεια, με τσιτάτα περί τοξικότητας και βούρκου πιστεύει ότι θα λυτρώσει ένα συνασπισμό φραξιών που δεν κατάφερε σε 15 χρόνια να κάνει ένα κι ενιαίο κόμμα με παραταξιακή συνείδηση; Ή, μήπως, τα μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα για να καθαιρεθεί ο Κασσελάκης δεν είναι βούρκος και τοξικότητα;...

Ναι, ο καθαιρεθείς πρόεδρος θα έπρεπε να είχε ήδη σχηματίσει μια ηγετική ομάδα, ενεργοποιήσει τα think tanks, που ο ίδιος πάντως συγκρότησε, να ήταν περισσότερο πολιτικός και λιγότερο προσωπικός. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, του ΣΥΡΙΖΑ μετά την κωλοτούμπα τού καλοκαιριού τού 2015 είναι το έλλειμμα αξιοπιστίας. 

Επί οκτώ χρόνια ο Τσίπρας δεν μπόρεσε να το αντιμετωπίσει, ίσως κι επειδή ήταν ο ίδιος ο δημιουργός του. Και τον τελευταίο χρόνο η αξιοπιστία αγνοείται σε ένα κόμμα ο αρχηγός τού οποίου αμφισβητείται από την πρώτη ημέρα, έχει περάσει δύο διασπάσεις και μολονότι διατηρήθηκε στη δεύτερη θέση οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι του συμπεριφέρθηκαν σαν να το είχε διαλύσει. 

Το μεγάλο αυτό πρόβλημα, επομένως, δεν θα λυθεί αν ο αρχηγός δεν δείξει πυγμή και συρθεί πίσω από τους υπονομευτές του. Αν, δηλαδή, δεν απαντήσει στο "είμαστε εδώ για να σου σκάβουμε το λάκκο στην αιωνιότητα" με το "είμαι εδώ για να σας συντρίψω". Συντροφικά πάντα...

 

 

Οι πολλές πλευρές της σωστής πλευράς της ιστορίας αφήνουν ακάλυπτη τη χώρα...

Αν θέλουμε να φτάσουμε σε συμφωνία διαρκείας με την Τουρκία θα πρέπει να κάνουμε και υποχωρήσεις. Όποιος το αποκρύβει ή ισχυρίζεται πως οι παραχωρήσεις δεν είναι απαραίτητες είτε υποφέρει από άγνοια είτε ψεύδεται. Αυτό δεν σημαίνει πως θα πρέπει να αποδεχθούμε οποιεσδήποτε παραχωρήσεις, αλλά το πολιτικό σύστημα οφείλει επιτέλους να πει στον ελληνικό λαό πως έχει και η Τουρκία δικαιώματα στο Αιγαίο...

Το μεγάλο πρόβλημα με την εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη δεν είναι πως συζητά με την Τουρκία. Ούτε καν πως συζητά με άκρα μυστικότητα. Είναι το ότι συζητά με πρωτεύοντα στόχο πώς ο πρωθυπουργός θα γίνεται αρεστός στους Αμερικανούς, με το μυαλό στη δική του επόμενη ημέρα. Τι θα γίνει, όμως, για παράδειγμα, αν το Νοέμβριο εκλεγεί ο Ντ. Τραμπ κι αποσύρει κι επισήμως τη στήριξη των ΗΠΑ στην Ουκρανία; Δεν θα έχουμε μείνει εντελώς ακάλυπτοι απέναντι στην εκδίκηση της Ρωσίας; Από πού κι ως πού ενεργούμε συνεχώς ως χρήσιμοι ηλίθιοι των Αμερικανών χωρίς να κερδίζουμε τίποτα επί τής ουσίας;...

Η Ουκρανία δικαιούται να είναι ανεξάρτητη και το Ισραήλ να έχει ένα ασφαλές από εξωτερικούς κινδύνους κράτος. Και η Ρωσία, ωστόσο, δικαιούται να μην καταπιέζονται οι ρωσόφωνοι στην ανατολική Ουκρανία, η Παλαιστίνη να έχει το δικό της κράτος και οι Παλαιστίνιοι να μην είναι θύματα γενοκτονίας, καθώς και να μην σκοτώνονται Ιρανοί αξιωματούχοι σε ιρανικό έδαφος από ξένες δυνάμεις. Η σωστή πλευρά τής ιστορίας, επομένως, περιέχει πολλές πλευρές. Όποιος βλέπει μόνο μερικές δεν συντάσσεται σε καμία περίπτωση με το διεθνές δίκαιο, αλλά αποκαλύπτεται ως καθ' έξιν δουλοπρεπής...

 
 

Η σωστή πλευρά της Ιστορίας αν δεν είναι για όλους στο τέλος δεν είναι για κανένα...

Είναι θεμιτό ο Κ. Μητσοτάκης να θέλει να γίνει πρόεδρος της Κομισιόν ή γραμματέας τού ΝΑΤΟ; Ναι, γιατί όχι; Φυσικά στην ΕΕ δεν πρόκειται να λάβει κανένα αξίωμα γιατί όσο και να το κρύβει στην Ελλάδα η Ενημέρωση 107, στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο ο πρωθυπουργός είναι υπόλογος για σοβαρές παραβιάσεις τού κράτους δικαίου. Όπως και να το κάνουμε, δεν θεωρούν ευρωπαϊκό κεκτημένο να παρακολουθείς ακόμα και τους υπουργούς σου ή να υπάρχει υπερσυγκέντρωση ΜΜΕ σε λίγα χέρια...

Δεν είναι, όμως, καθόλου θεμιτό να μετατρέπεις την εξωτερική πολιτική τής χώρας σε ΙΧ εξωτερική πολιτική προκειμένου ο ναρκισσισμός σου να βρει έκφραση και στας Ευρώπας. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να ισχυρίζεσαι πως η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία όταν αυτό δεν το έχει πει ούτε ο Τ. Μπάιντεν. 

Ούτε να αφαιρείς από την άμυνα των νησιών προκειμένου να ενισχύσεις την Ουκρανία, αλλά να μην λες κουβέντα για τα εγκλήματα πολέμου τού Ισραήλ στη Γάζα. Η σωστή πλευρά τής Ιστορίας αν δεν είναι για όλους στο τέλος δεν είναι για κανέναν...

Για να μην αδικώ τον Μητσοτάκη, η προσέγγιση με τον Τ. Ερντογάν και την Τουρκία είναι θετική εξέλιξη. Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, από τη μία να γίνεται κουβέντα στο παρασκήνιο ακόμα και για συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο- κι ορθώς γίνεται αν θέλουμε μια μακροχρόνια ειρήνη που θα βασίζεται σε δίκαια οικονομικά οφέλη για όλους- κι από την άλλη να επιδιδόμαστε σε νέο ράλι εξοπλισμών. Δεν διαφωνώ, αν θέλουμε ειρήνη πρέπει να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο. Αν, όμως, προετοιμαζόμαστε τόσο πολύ στο τέλος πέρα από μια νέα οικονομική χρεοκοπία ενδέχεται και να τον έχουμε μετατρέψει σε αναπόφευκτο...

 

Πόσες χρεοκοπίες και τσοχατζόπουλους πρέπει να αντέξουμε για να εκφωνεί λόγους στο Κογκρέσο ο Μητσοτάκης;...

Αν οι σχέσεις μας με την Τουρκία και τις ΗΠΑ είναι στη φάση "ουράνιο τόξο" τότε γιατί εξοπλιζόμαστε εμείς και οι γείτονες σαν να είναι να ξεκινήσει πόλεμος μέσα σε λίγες ώρες; Μήπως, όμως, αυτό το ουράνιο τόξο βγήκε στον ουρανό ακριβώς γιατί δαπανάμε δισ. επί δισ. δολαρίων με αποδέκτη την αμερικανική αμυντική βιομηχανία; Κι αν ισχύει κάτι τέτοιο, πόσες χρεοκοπίες είμαστε διατεθειμένοι ακόμα να αντέξουμε και πόσους τσοχατζόπουλους και παπαντωνίου για να μπορεί να εκφωνεί λόγους στο Κογκρέσο ο Κ. Μητσοτάκης;...

Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί από μόνη της να αναλάβει το πολιτικό κόστος τής διακοπής του εξοπλιστικού ράλι και μιας συμφωνίας- πακέτου με την Άγκυρα στο πλαίσιο αμοιβαίων υποχωρήσεων, εξελίξεις που θα έφερναν την πραγματική ειρήνη στην περιοχή. Από την άλλη, όμως, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να υποθηκεύει το μέλλον γενεών στο όνομα μια θολής εθνικής άμυνας. Αν είναι να προετοιμαζόμαστε για κάθε ενδεχόμενο γιατί να μην προετοιμαζόμαστε και για εισβολή εξωγήινων; Πόσο, όμως, εν τέλει θα μας στοιχίσουν όλα αυτά;...

Αν θέλουμε την ειρήνη πρέπει να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο. Αν κάποιοι ισχυροί, ωστόσο, θέλουν τον πόλεμο ως αυτοσκοπό γιατί πάνω σε αυτόν έχουν βασίσει την παγκόσμια πολιτική και οικονομική τους ισχύ θα πολεμήσουμε ακόμα κι αν δεν αγοράσουμε ούτε πιστολάκια για τα μαλλιά. Οι νταβατζήδες θέλουν τις πόρνες τους στο δρόμο να κυνηγάνε πελάτες. Μήπως να τους παρακάμπταμε Ελλάδα και Τουρκία για να κερδίσουμε μια πιο αξιοπρεπή ζωή;...