Ντόναλντ, ιδού ο στρατός των υποτελών σου...

Θα όφειλε η προοδευτική αντιπολίτευση ενόψει της 51ης επετείου από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο να πραγματοποιήσει μια σχετική συγκέντρωση, για να μην παραπονιέται κι ο Θ. Πλεύρης; Ναι, γιατί όχι, κι ας τα βρει δύσκολα στο σπίτι του ο βουλευτής τής ΝΔ με τον πατέρα του και διαχρονικό απολογητή τής χούντας... 

Μόνο που δεν είναι και πολύ αξιοπρεπές να ζητάς από τους πολιτικούς σου αντιπάλους να διοργανώσουν κάτι κι όχι εσύ ο ίδιος. Αν θέλουν, για παράδειγμα, η ΝΔ, η Ελληνική Λύση και λοιπές ακροδεξιές δυνάμεις να πραγματοποιηθεί μια οποιαδήποτε συγκέντρωση ας τη διοργανώσουν οι ίδιοι αντί να παραπονιούνται γιατί ο ελληνικός λαός βρίσκει πολλά στοιχεία ιστορικής ταύτισης με τον παλαιστινιακό...

Πριν μερικές δεκαετίες ο Π. Κανελλόπουλος, της "εθνικοφρόνου παρατάξεως", έδειχνε στον Βαν Φλιτ τις Ένοπλες Δυνάμεις τής χώρας μας λέγοντάς του "στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας". Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι αλλά η Ελλάδα δεν έπαψε ποτέ στην ουσία να είναι αμερικανικό προτεκτοράτο. 

Ούτε όταν την έβγαλε προσωρινώς ο Καραμανλής από το στρατιωτικό σκέλος τού ΝΑΤΟ ούτε όταν ο Παπανδρέου υποσχόταν να μας απαλλάξει από όλες τις βάσεις τού θανάτου κι όχι από τις μισές. Αμερικανικό προτεκτοράτο, άλλωστε, παραμένει και η Ευρώπη, όπως περίτρανα απέδειξε το μήνυμα υποτέλειας Ρούτε στον Ντ. Τραμπ...

Πρέπει, συνεπώς, να αποχωρήσουμε από το ΝΑΤΟ, την ίδια ώρα μάλιστα που η Τουρκία παραμένει μέλος του; Όχι, θα ήταν αυτοκαταστροφικό. Όπως αυτοκαταστροφικό είναι, όμως, να αποδεχόμαστε τα πάντα και να μην διεκδικούμε τίποτα... 

Μήπως, εξάλλου, αυτό δεν είχαν κάνει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ την εποχή των μνημονίων, λες κι εμείς ήμασταν οι μόνοι διάβολοι και οι εταίροι μας αρσακειάδες; Στην εξωτερική πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν παίρνεις αυτό που δικαιούσαι αλλά αυτό που διεκδικείς, όπως αποδεικνύει άλλωστε και η στρατηγική Ερντογάν. Εκτός, βεβαίως, αν αυτά που διεκδικείς αφορούν μόνο την οικογένειά σου κι όχι τη χώρα. Αν ισχύει, πάντως, κάτι τέτοιο η εσχάτη προδοσία λαμβάνει κι άλλες διαστάσεις, πέρα από την παρέμβαση στο έργο τής δικαιοσύνης...

 

Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν "ή εγώ ή το χάος"...

Όταν ο Μίκης Θεοδωράκης έθετε το 1974 το δίλημμα "Καραμανλής ή χάος" η χώρα έβγαινε από μία επτάχρονη δικτατορία, με τον δεξιάρχη να ζει εκτός Ελλάδας από το 1963. Κατά πάσα πιθανότητα, εξάλλου, δεν είχε ζητήσει από τον μουσικοσυνθέτη να κάνει τη σχετική δήλωση. 

Τα δεδομένα, δηλαδή, είναι πολύ διαφορετικά με τα σημερινά για να μπορούν να πείθουν τα μαντρόσκυλα του νυν πρωθυπουργού στην κυβέρνηση, στη Βουλή, στη δικαιοσύνη και στα ΜΜΕ όταν μας λένε "Μητσοτάκης ή χάος". Η ταύτιση, άλλωστε, της δημοκρατίας με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, το οποίο, μάλιστα, κατά τη θητεία του ευθύνεται και για μια σειρά παραβιάσεων του κράτους δικαίου μάλλον αδικεί τη δημοκρατία και ξεπλένει το πρόσωπο...

Το πιθανότερο είναι πως την Παρασκευή δεν θα πέσουν ούτε η Βαστίλη ούτε η Τριπολιτσά ούτε τα χειμερινά ανάκτορα. Όταν, όμως, έπεσαν ποιος είχε την ευθύνη; Ο γαλλικός λαός ή ο βασιλιάς, ο ελληνικός λαός ή ο σουλτάνος, ο ρωσικός λαός ή ο τσάρος; Όσοι, συνεπώς, επικαλούνται τη σταθερότητα μάλλον το δικό τους τομάρι θέλουν να σώσουν κι όχι το πολίτευμα...

Κι αν πέσουν η Βαστίλη, η Τριπολιτσά, η Αγία Πετρούπολη τι κάνουμε; Πολύ απλά επιβεβαιώνουμε ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά Συντάγματα που πρέπει να εφαρμόζονται. Ο κυρίαρχος λαός ή το Κοινοβούλιο θα αποφασίσουν αν θέλουν ξανά τον Μητσοτάκη ή κάποιον άλλο... 

Αυτό που σίγουρα δεν προβλέπεται στις δημοκρατίες είναι οι εκβιασμοί, η επίδειξη βίαιου αυταρχισμού και η γκεμπελική προπαγάνδα. Είναι αλήθεια ότι έχουμε υποστεί τόσες δόσεις τους και στο πρόσφατο παρελθόν που αρκετοί από εμάς έχουμε εθιστεί στο δηλητήριο και το αποζητούμε. Όχι, όμως, όλοι κι όχι για πάντα... 

  

   

Ας μην απαντήσουμε ξανά "πολύ χαμηλές" στο ερώτημα για τις προσδοκίες μας...

Το να είναι κάποιος αξιόπιστος, ιδίως όταν είναι πολιτικός, προφανώς και είναι προτέρημα. Οι πολίτες, άλλωστε, έχουν χορτάσει από λόγια που δεν γίνονται πράξεις. Όταν, ωστόσο, ένας πολιτικός χρησιμοποιεί το ουσιαστικό "αξιοπιστία" σε κάθε δεύτερη φράση του αρχίζουν και με ζώνουν τα φίδια και να αναρωτιέμαι γιατί το κάνει. Για να πείσει τους συνομιλητές του ή, πρώτα και κύρια, τον εαυτό του πως είναι κατάλληλος για ένα ρόλο ο οποίος του δόθηκε και δεν τον κέρδισε με το σπαθί του;...

Όταν δεν ιδρώνεις για να πετύχεις κάτι είναι λογικό να νιώθεις και μεγαλύτερη ανασφάλεια για το αν το αξίζεις. Ο Ν. Ανδρουλάκης έγινε αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα κι ο Σ. Φάμελλος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ από πραξικόπημα σε μπουζουξίδικο. Ο τελευταίος, μάλιστα, γνωρίζει ότι αν ο Αλ. Τσίπρας θελήσει να τοποθετήσει στο εναπομείναν κόμμα έναν γάιδαρο για πρόεδρο αυτός θα πάρει πολύ εύκολα τη θέση τού αδελφού τού τραγουδοποιού, ο οποίος μάλλον του ζητά την άδεια ακόμα και για να πάει στην τουαλέτα...

Την Ελλάδα έχουν κυβερνήσει χαρισματικοί ηγέτες, όπως ο Κων. Καραμανλής κι ο Ανδρ. Παπανδρέου. Την έχουν κυβερνήσει, ωστόσο, και θυρωροί τής διαπλοκής όπως ο Κ. Σημίτης κι ο Κυρ. Μητσοτάκης και, μάλιστα, επί χρόνια. Γιατί, συνεπώς, να μην την κυβερνήσουν κι ο Ανδρουλάκης κι ο Φάμελλος ή και οι δύο μαζί; 

Φυσικά και κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί, δεν έχω έρθει εξάλλου από το μέλλον για να σας το αποκλείσω. Αν, όμως, επαναληφθεί ο θρίαμβος της μετριότητας θα έχουμε απαντήσει ξανά "πολύ χαμηλές" στο ερώτημα "ποιες προσδοκίες έχουμε από τη ζωή μας"...

 

 

Τον άνθρωπο Φώφη να θαυμάζουμε, όχι την πολιτικό...

Η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής είναι μια θλιβερή υπόθεση, πολλώ δε μάλλον όταν ο εκλιπών δεν έχει φύγει πλήρης ημερών, όπως είναι η περίπτωση της Φώφης Γεννηματά. Και φυσικά κάθε θάνατος θα έπρεπε να χτυπά πολλά καμπανάκια για τη ζωή, αυτή που κάνουμε είτε σαν να μην υπάρχει αύριο είτε σαν να είναι να ζήσουμε για πάντα. Δίχως μέτρο δεν υπάρχει αληθινή απόλαυση κι αυτό ισχύει τόσο για τα γέλια όσο και για τα δάκρυά μας...

Αν η Φώφη ήταν μια σπουδαία πολιτικός, όπως διατείνεται πάνω από το ανοιχτό της φέρετρο σύσσωμο το πολιτικό μας προσωπικό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Ανδρ. Παπανδρέου για τους Αριστερούς ή ο Κων. Καραμανλής για τους δεξιούς τι ήταν; Κάτι ανάμεσα σε ημίθεοι και θεοί; Ας είμαστε, συνεπώς, λίγο πιο προσεκτικοί στις νωπές αποτιμήσεις μας γιατί θα τις διαβάζουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος και θα γελούν μαζί μας ειρωνικώς. Δεν περιποιούμαι τιμή στην νεκρή και στην πραγματική μάχη που έδωσε επί χρόνια με τον καρκίνο αποδίδοντάς τις ιδιότητες που δεν είχε...

Η πολιτική δεν απαιτεί μόνο εντιμότητα, την οποία διέθετε η Φώφη, αλλά και ικανότητα, ανάμεσα σε άλλα, να αντιλαμβάνεσαι τις εποχές. Κυρίως, όμως, τη δύναμη να αναλαμβάνεις την ευθύνη για δύσκολες αποφάσεις με πολιτικό κόστος αλλά ωφέλιμες πρωτίστως για το λαό, δευτερευόντως για την πατρίδα και τριτευόντως για την προοδευτική παράταξη. Η Φώφη, ωστόσο, επέλεξε να στοιχηθεί πίσω από ένα αντίΣΥΡΙΖΑ μέτωπο το οποίο καπηλεύτηκε τον πατριωτισμό στη Συμφωνία των Πρεσπών, την ίδια ώρα που καταψήφιζε αυτοκαταστροφικά την απλή αναλογική. Η Φώφη, συνεπώς, ήταν μια μαχήτρια της ζωής κι ως τέτοια αξίζει να την μνημονεύουμε. Κι αυτό δεν είναι λίγο, είναι μάλλον πολύ...

 

Δεν είχε γεννηθεί το 1963, αλλά εκείνος το επαναφέρει στη ζωή μας...

Κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά με ένα κράτος όπου ένας πολίτης αισθάνεται υποχρεωμένος να αξιοποιήσει την κοινωνική του παρεμβατικότητα προκειμένου να προστατεύσει το ύψιστο των αγαθών, τη ζωή του. Είναι ανατριχιαστική, εξάλλου, η ευκολία με την οποία ορισμένοι καταφεύγουν σε συμβόλαια θανάτου, σαν να παραγγέλνουν πίτσα, ιδίως όταν αυτά τα πρόσωπα έχουν αποδειχθεί ομογάλακτοι της εξουσίας. Και φυσικά αναρωτιέται ο μέσος πολίτης, αν ο Κώστας Βαξεβάνης αναγκάζεται να δημοσιοποιήσει τις απειλές που δέχεται για να προστατευτεί, πόσο ασφαλής μπορεί πραγματικά να αισθάνεται ο ίδιος με μια κυβέρνηση που του τάζει το νόμο, την τάξη και την ασφάλεια ως επικοινωνιακή εξαπάτηση κι όχι ως ουσία;...

Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν για την πολιτική ηγεσία και για καθαρώς μικροκομματικούς λόγους στις προτεραιότητές της δεν βρίσκεται η αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, αλλά οι καταλήψεις και η πανεπιστημιακή αστυνομία. Γι' αυτό και μοιάζει τόσο αμήχανη όταν εξαναγκάζεται να προστατεύσει τη ζωή τού Κώστα Βαξεβάνη, αφού κατανοεί ότι ιδίως μετά από τη δολοφονία τού Γιώργου Καραϊβάζ πολύ δύσκολα θα μπορούσε να σταθεί όρθια αν πάθαινε κάτι ο εμβληματικότερος αντιπολιτευόμενος δημοσιογράφος... 

Αναλογιστείτε πόσες φορές έχει στοχοποιήσει τον εκδότη τού Documento ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης προκειμένου να αντιληφθείτε τι θα σήμαινε για τη μακροημέρευση της κυβέρνησής του τυχόν δολοφονία Βαξεβάνη. Ενδεχομένως να υποχρεωνόταν να αναφωνήσει κι εκείνος "μα, ποιος επιτέλους κυβερνά αυτόν τον τόπο" και να πάρει το πρώτο αεροπλάνο για Παρίσι, όπως ο Κων. Καραμανλής μετά από τη δολοφονία Λαμπράκη. Κι ας υποστήριζε ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης πως το 1963 δεν είχε γεννηθεί καν κι άρα δεν άξιζε να το επαναφέρουμε στη δημόσια συζήτηση...

Θα ήταν αστείος αν δεν ήταν τραγικός ο τρόπος με τον οποίο η δεξιά επαναλαμβάνει τον κακό της εαυτό. Πρώτα δημιουργεί ή υποθάλπει το παρακράτος κι όταν αυτό αποκτά τη δική του αυτόνομη δυναμική χάρη στη δική της ώθηση ή ανοχή, τότε, σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος, πλένει τα χέρια της κι απεκδύεται της ευθύνης της. Αυτό συμβαίνει και σήμερα, με τη χώρα να κυβερνάται από έναν πρωθυπουργό τού οποίου οι παρέες δεν είναι και οι καλύτερες δυνατές, για να το θέσω κομψώς...   

 
 

Επικίνδυνος όποιος κυβερνά μια χώρα δίχως ενσυναίσθηση...

Εδώ κι αρκετές πλέον δεκαετίες- εμβληματικός και σε αυτήν την περίπτωση ο ρόλος τής Μ. Θάτσερ- ο νεοφιλελευθερισμός θέλει να μας πείσει πως ο πραγματικός ηγέτης είναι αυτός που παίρνει αποφάσεις χωρίς συναισθηματισμούς και δίχως να ενδιαφέρεται για τις άμεσες επιπτώσεις τους στη ζωή των συμπολιτών του. Στην Ελλάδα έχει εκφραστεί αυτή η αντίληψη μέσω του "στέγνωσα την ψυχή μου για να κυβερνήσω" του Κων. Καραμανλή, μολονότι ο δεξιάρχης δεν ήταν νεοφιλελεύθερος. Είναι, όμως, το έλλειμμα ενσυναίσθησης, το οποίο δείχνει έντονα μέσα στην πανδημία ο Κ. Μητσοτάκης, πραγματικό ατού για έναν κυβερνήτη ή απλώς ωραιοποιούνται στα μάτια τού πόπολου στυγνές πολιτικές χωρίς και μακροπρόθεσμο όφελος για το ίδιο;...

Προφανώς κι ένας πολιτικός δεν πρέπει να παρασύρεται από συναισθηματισμούς τής στιγμής ούτε από το λαϊκό αίσθημα, το οποίο πολλές φορές είναι κοντόφθαλμο κι άκρως ατομικιστικό. Είναι, όμως, ο σημερινός πρωθυπουργός ένας πολιτικός που απευθύνεται στο μέλλον όταν πολιτεύεται ή ένας κλασικός πολιτικάντης που προσπαθεί να καβαλά το κύμα; Η επιεικώς ανεύθυνη στάση του στη Συμφωνία των Πρεσπών δίνει την απάντηση. Ως προς την τωρινή συμπεριφορά του, εξάλλου, και μόνο που διαρρέει "τι θα τις κάνουμε τις ΜΕΘ μετά τον κοροναΐό αν φτιάξουμε κι άλλες" μαρτυρά πόσο έξω από τη λογική του είναι η μόνιμη ενίσχυση του ΕΣΥ με υποδομές που θα αφορούν την πλειονότητα των πολιτών...

Ο πολιτικός που δεν μπορεί να αισθανθεί τον πόνο των συμπολιτών του δεν θα μπορέσει ποτέ να δώσει λύσεις στα προβλήματά τους. Αν διαθέτει ενσυναίσθηση, μπορεί να ζει μια πολύ διαφορετική ζωή από το μέσο όρο, αλλά και πάλι θα είναι σε θέση να αντιλαμβάνεται τις ανησυχίες και τις αγωνίες τους... 

Αν, όμως, όχι μόνο κάνει μια εντελώς διαφορετική ζωή, αλλά και δεν δύναται να μπει στα παπούτσια των άλλων παρά μόνο σε αυτά της οικονομικής του τάξης τότε όχι μόνο δεν είναι χρήσιμος, αλλά γίνεται κι επικίνδυνος για τα λαϊκά συμφέροντα. Δυστυχώς μόλις σας περιέγραψα τον πρωθυπουργό τής Ελλάδας...

    
 

Λυπάμαι εκείνους που ντρέπονται για τις ίδιες τους τις ιδεοληψίες...

Το ότι ο Αδ. Γεωργιάδης κι ο Μ. Βορίδης καταδικάζουν το πρόσφατο αντισημιτικό παρελθόν τους, έστω κι αν το κάνουν με μισόλογα και ψέματα, είναι θετικό. Ποιος θα ήθελε, άλλωστε, υπουργούς εν έτει 2020 που θα υποστήριζαν ακόμα πως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν υπήρξαν ποτέ ή πως οι Εβραίοι δεν είναι άνθρωποι κι ευθύνονται για όλα τα δεινά τής ανθρωπότητας; Μόνο που οι Γεωργιάδης- Βορίδης όσα Άουσβιτς κι εβραϊκά μουσεία και να επισκεφθούν, παριστάνοντας τους μετριοπαθείς φιλελεύθερους, δεν θα μπορέσουν ποτέ να μας πείσουν για την αποκήρυξη της βαθιάς τους μισαλλοδοξίας, την οποία άλλωστε αποκαλύπτουν κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους...

Θα πίστευα τους βοριδογεωργιάδηδες για την αποκήρυξη του δήθεν πρότερου ρατσισμού τους αν δεν θεωρούσαν τον Τ. Σόρος εκπρόσωπο του διαβόλου στη Γη, αν δεν επίχαιραν για τον πνιγμό μεταναστών και προσφύγων στα νερά τού Αιγαίου και του Ιονίου, αν δεν μιλούσαν σε βάρος τής Αριστεράς με εμφυλιοπολεμικούς όρους. Τίποτα, όμως, από όλα αυτά δεν συμβαίνει, απλώς ο δήθεν φιλοσημιτισμός τους έρχεται να καλύψει τη φιλοδοξία τους μια ημέρα να γίνουν πρωθυπουργοί. Βρίσκονται, πάντως, σε καλό δρόμο, τον ίδιο που είχε χαράξει ο άλλοτε συνεργάτης των ναζί κατακτητών και ύστερα διασώστης τού σφαγέα Μ. Μέρτεν Κων. Καραμανλής...

Λυπάμαι τους ανθρώπους που αισθάνονται ντροπή για τις ιδέες και τις ιδεοληψίες τους και νιώθουν υποχρεωμένοι να τις μασκαρεύουν. Την επόμενη φορά, συνεπώς, που οι βοριδογεωργιάδηδες αναρωτηθούν για την ιδεολογική ηγεμονία τής Αριστεράς να έχουν στοχαστεί προηγουμένως καλύτερα για το πού αυτή βασίζεται. Όσο και να ΄ναι η κοινωνική δικαιοσύνη είναι πιο πανανθρώπινη αξία από τον εθνικισμό και η ισότητα το ίδιο σε σχέση με την πίστη σε ανώτερες και κατώτερες φυλές...

Άλλο Ιταλία άλλο Μακεδονία...

Έχει το δικαίωμα ο πρόεδρος της Ιταλίας να προστατεύσει τον ιταλικό λαό από τις επιλογές του; Θα το είχε αν μιλούσαμε για το "λαό του", αν δηλαδή ο ίδιος ήταν συνταγματικός ή μη μονάρχης ή επικεφαλής μια ολιγαρχίας. Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, ωστόσο, ο κυρίαρχος λαός αποφασίζει και κανείς δεν μπορεί να του στερήσει αυτό το δικαίωμα παρά μόνο εκείνος ο οποίος είναι σε θέση να αποδείξει ότι είναι ο κάτοχος της απόλυτης αλήθειας κι αυτό δεν αμφισβητηθεί ούτε από έναν...

Η αριστοκρατία θα ήταν το ιδανικό πολίτευμα, αλλά ποιος μπορεί να ορίσει το κοινό μέτρο τού άριστου ώστε όλοι να το ακολουθούν; Γι' αυτό και η δημοκρατία είναι το καλύτερο δυνατό πολίτευμα, γιατί είναι προτιμότερο τα λάθη να τα κάνουν οι πολλοί από το να τα κάνει ένας ή η μειοψηφία...

Πολλοί, ωστόσο, συγχέουν τα όσα γίνονται στην Ιταλία και το νέο τεχνοκρατικό πραξικόπημα εκεί με όσα συμβαίνουν γύρω από το Μακεδονικό και ζητούν δημοψήφισμα για να μιλήσει ο λαός. Το συνδέουν, μάλιστα, και με όσα έγιναν το καλοκαίρι τού 2015...

Μόνο που δεν είναι δυνατό να αποδίδεται η ίδια σημασία με το μέλλον τής χώρας μας στη βάφτιση μιας ξένης χώρας, όσο εθνικιστικό παροξυσμό κι αν προκάλεσε το τελευταίο στο πρόσφατο παρελθόν. Το αν θα είχαμε νέο μνημόνιο ή ακόμα κι ευρώ ήταν ένα κορυφαίο ζήτημα εθνικής πολιτικής για το οποίο ο λαός δικαιούταν να διατυπώσει την θέση του...

Στο κάτω κάτω της γραφής την πρόταση έφερε στο λαό η εκλεγμένη από τον ίδιο κυβέρνηση κι όχι αυτή της επιλογής τού Προέδρου της Δημοκρατίας. Το πώς θα λέγεται μια γειτονική χώρα και το αν αυτή πρέπει ή όχι να αλλάξει το Σύνταγμά της, έστω κι αν είναι γειτονική κι έχει οικειοποιηθεί μια αρχαιοελληνική ονομασία, μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης της πολιτικής μας ηγεσίας, αλλά δεν μας πέφτει λόγος ως Έλληνες ψηφοφόροι...

Η ηγεσία τής ΠΓΔΜ οφείλει να φέρει την πρόταση επίλυσης σε δημοψήφισμα αφού οι κάτοικοί της έχουν κάθε δικαίωμα να επιλέξουν αν θέλουν να λέγονται Μακεδόνες, Βορειομακεδόνες, Ανωμακεδόνες ή οτιδήποτε άλλο. Σκεφτείτε πώς θα μας φαινόταν αν γινόταν δημοψήφισμα στη γείτονα για το αν θα έπρεπε να λεγόμαστε Μακεδόνες του Αιγαίου ή του Αλεξάνδρου. Και η πατριωτική στα λόγια δεξιά ας μην κλαίγεται τόσο πολύ για την αναγνώριση μακεδονικής γλώσσας όταν αυτή έχει αναγνωριστεί από τον "εθνάρχη" της Κ. Καραμανλή ήδη από τη δεκαετία τού '70 κι όταν ακολούθησε την πολιτική τής σιωπής επί δεκαετίες κι αποκαλούσε τους γείτονες Σλαβομακεδόνες όταν εκείνοι προπαγάνδιζαν τη μακεδονική τους ταυτότητα προκαλώντας παγκόσμια σύγχυση...     

Γιατί πρέπει να ανήκουμε στη Δύση κι όχι στην Ανατολή...

Δεν είναι κακό να βλέπουμε πού και πού τα θετικά μιας δύσκολης κατάστασης. Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία ένας παρανοϊκός δικτάτορας, όπως ο Κ. Γιονγκ Ουν, μπορεί να πατήσει ένα κουμπί και να προκαλέσει τον πυρηνικό όλεθρο που αποφεύχθηκε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο. Και ύστερα λέμε πως οι ταινίες "Τζέιμς Μποντ" κινούνται εκτός πραγματικότητας! Από την άλλη, ωστόσο, είναι και μια ευκαιρία να αντιληφθούμε πόσο μάταιο είναι όλο αυτό το κυνήγι για περισσότερο χρήμα, δόξα κι εξουσία, το οποίο βεβαίως είναι μάταιο ανεξαρτήτως του τι θα πράξει ο Βορειοκορεάτης τύραννος, ο οποίος στο "mind game" με τις ΗΠΑ του Ντ. Τραμπ μπορεί να μην είναι ο πιο τρελός από τους δύο...

Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη την ώρα που ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε τον Ρ.Τ. Ερντογάν στο τέλος τής εβδομάδας που ξεκινά κι ας αναλογιστούμε έστω για λίγο τα δύο μέτρα και δύο σταθμά που χρησιμοποιούμε αναλόγως της εθνικότητας της παράνοιας την οποία βρίσκουμε μπροστά μας. Ο πρόεδρος της Τουρκίας, για παράδειγμα, δεν είναι περισσότερο αυταρχικός ή αντιδημοκρατικός στη συμπεριφορά του από τον ομόλογό του της Ρωσίας.

Μόνο που τον αντιμετωπίζουμε στη χώρα μας ως το απόλυτο κακό, ενώ τον Βλ. Πούτιν ως τον άνθρωπο που κάποια ημέρα- απροσδιόριστο το πότε- θα κατεβεί με τα στρατά και τα ρούβλια του από το Μόσκοβο για να μας σώσει από τους Οθωμανούς και τη Δύση. Κι ας έχασε τόσες ευκαιρίες για να το πράξει τα τελευταία οκτώ χρόνια που κινούμαστε επί ξυρού ακμής...

Στο εθνικό μας υποσυνείδητο όλα είναι κλεισμένα σε κουτάκια: οι Τούρκοι, οι Αλβανοί, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί είναι κακοί συλλήβδην ως κράτη και λαός, ενώ οι Ρώσοι και οι υπόλοιποι ορθόδοξοι είναι καλοί κι αδέρφια μας χωρίς καμία εξαίρεση. Μερικές φορές, μάλιστα, γινόμαστε λιγότερο ανάδελφοι και συμπεριλαμβάνουμε στους καλούς και τους Άραβες, ιδίως όταν όταν τα βάζουν με τους προαναφερθέντες κακούς...

Είμαστε μια χώρα που βρίσκεται στο μεταίχμιο πολιτισμών και πασχίζει να πείσει πρώτον από όλους τον εαυτό της πως είναι άξια συνεχίστρια του αρχαίου της κάλλους. Ο Κων. Καραμανλής, ωστόσο, είχε δίκιο, έστω κι αν αναφερόταν σε πολιτικούς συσχετισμούς που σήμερα δεν υπάρχουν: ανήκουμε στη Δύση ή, αν θέλετε, θα έπρεπε να ανήκουμε στη Δύση του Διαφωτισμού περισσότερο από όσο στην Ανατολή των δεισιδαιμονιών και της οπισθοδρόμησης. Κι αλίμονο αν ανήκαμε μόνο στους Έλληνες, όπως είχε πει ο Ανδρ. Παπανδρέου. Ο ελληνισμός θριάμβευσε χάρη στο κοσμοπολίτικο πνεύμα του, όχι όταν επέλεξε τον απομονωτισμό. Αν, άλλωστε, επιθυμούμε να λογιζόμαστε ως γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων ημών προγόνων είμαστε υποχρεωμένοι να συνομολογήσουμε ότι το πνεύμα τους εκφράζεται πολύ καλύτερα από τις αρχές κι αξίες που διαμόρφωσαν τα σύγχρονα έθνη- κράτη και τις ομοσπονδιακές δομές τους παρά από τις ξεπερασμένες δοξασίες και θεσμούς, όπου αυτοί υπάρχουν, της Ανατολής...

Αμοιρε "εθνάρχη", τόσες προδοσίες χαμένες για να κυβερνούν σήμερα οι "ανταρτοσυμμορίτες"...

Αυτή η χώρα γέννησε τους μύθους και φαίνεται πως από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα αισθάνεται άβολα αν δεν τους συντηρεί. Ο Κ. Καραμανλής (ο "πραγματικός", όχι ο σουβλατζής ανιψιός του που παράστησε τον πρωθυπουργό για πεντέμισι χρόνια στα διαλείμματα από το "Playstation") αναγόρευσε στην ουσία ο ίδιος τον εαυτό του σε ρόλο εθνάρχη. Δεν θέλω να τον αδικήσω: ο Καραμανλής της μεταπολίτευσης, ο οποίος νομιμοποίησε το ΚΚΕ, κατάργησε τη βασιλεία, ψήφισε κι εφάρμοσε ένα προοδευτικό Σύνταγμα, ανοίγοντας το δρόμο για τη δημοκρατική ομαλότητα, κι ο οποίος έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ, είναι ένας αξιοθαύμαστος πολιτικός. Υπάρχει, ωστόσο, κι ο Καραμανλής των προδικτατορικών χρόνων, ο οποίος δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για τα εγκλήματα των οποίων είτε ήταν ηθικός αυτουργός είτε επέτρεψε να συμβούν κάτω από τη μύτη του...

Τί να θυμηθώ και τί να ξεχάσω; Τη δολοφονία Λαμπράκη, τις εκλογές βίας και νοθείας τού 1961, τους καλπονοθευτικούς νόμους που έδιναν περισσότερες έδρες στο δεύτερο κόμμα, το σχέδιο "Περικλής" για να μην κυβερνήσει ποτέ η Αριστερά, το οποίο ανάμεσα σε άλλους συνέταξε κι ο μετέπειτα δικτάτορας Παπαδόπουλος, τους πολιτικούς κρατούμενους στις φυλακές και στις εξορίες, τα οικονομικά σκάνδαλα από την εποχή ακόμα που ήταν υπουργός Μεταφορών; Αυτός ο Καραμανλής μπορεί να χαρακτηριστεί φαύλος κομματάρχης, εθνάρχης πάντως με καμία Παναγία...

Και τώρα ξαναβγαίνουν στον αφρό επίσημα ντοκουμέντα της CIA (όχι τίποτα "εαμοβούλγαρων ανταρτοσυμμοριτών" δηλαδή, των οποίων οι απόγονοι κυβερνούν σήμερα τη χώρα) τα οποία αποκαλύπτουν ότι ο Καραμανλής συνεργάστηκε με τους ναζί στην εξόντωση των εβραίων τής Θεσσαλονίκης. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ως πρωθυπουργός αποφυλάκισε κι έστειλε πίσω στην πατρίδα του τον αποκαλούμενο "χασάπη τής Θεσσαλονίκης" Μέρτεν, το 1959. Παρόμοια στοιχεία έχουν δει κατά καιρούς το φως τής δημοσιότητας και για πολλούς ακόμα "υπερπατριώτες"-πρώην συνεργάτες των ναζί, οι οποίοι τις πρώτες μετεμφυλιακές δεκαετίες είχαν στηρίξει την πολιτική τους επιβίωση και τον πλούτο τους κατηγορώντας τους κομμουνιστές ως εθνοπροδότες...

Επρεπε, άλλωστε, να περιμένουμε μέχρι το 1982 για να αναγνωριστεί η εθνική αντίσταση εκείνων που μετά από τον πόλεμο έφαγαν τα καλύτερά τους χρόνια σε φυλακές και ξερονήσια. Δεν σοκάρομαι, επομένως, από το έγγραφο της CIA για τον "εθνάρχη" Καραμανλή. Οσοι έχουμε διαβάσει λίγη Ιστορία (όχι την απομίμησή της, βεβαίως, που διδάσκεται στα σχολεία) γνωρίζουμε ότι τη χώρα κυβέρνησαν για πολλά χρόνια οι δοσίλογοι της κατοχής και οι απόγονοί τους. Πόσο θα τρίζουν, αλήθεια, τώρα τα κόκαλα του Καραμανλή που στο Μέγαρο Μαξίμου κατοικοεδρεύει ένας απόγονος αυτών που ο ίδιος έκανε το παν για να μην κυβερνήσουν ποτέ...

Ολα αυτά ενδεχομένως να είχαν, "απλώς", ιστορική αξία αν δεν καπηλεύονταν κάποιοι και στις ημέρες μας την πατρίδα προκειμένου να κρύβουν τη ραγιάδικη νοοτροπία τους. Κι αν οι χιμπατζήδες με τα μαύρα είναι η πιο οφθαλμοφανής περίπτωση εθνοκαπηλείας, δεν είναι η μοναδική. Ένας, άλλωστε, εκ των διεκδικητών τής ηγεσίας τής ΝΔ, ο εθνικός μας καραγκιοζάκος, έχει υπάρξει απολογητής τού Χίτλερ, έχει εκδόσει βιβλία τού γνωστού και μη εξαιρετέου Κ. Πλεύρη κι έχει ανδρωθεί με την ιδεοληψία τού εθνικισμού. Δεν είναι τυχαίο πως ο ίδιος άνθρωπος εμφανίζεται σήμερα μερκελικότερος της Μέρκελ όταν η καγκελάριος απαιτεί να γλείψει και το μεδούλι από τα κόκαλα των ελλήνων...

Δεν με εκφράζει ο αριστερός διεθνισμός όταν απαρνιέται την ιδέα τής πατρίδας. Καλώς ή κακώς έχουμε γεννηθεί σε αυτήν τη γη κι έχουμε χρέος να την αγαπάμε όπως τη μάνα μας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως όλοι οι υπόλοιποι λαοί είναι παρακατιανοί. Από την άλλη, ωστόσο, σιχαίνομαι την υποκρισία τής δεξιάς, η οποία διαχρονικά έχει καπηλευτεί την πατρίδα, την θρησκεία και την οικογένεια για να κρύβει πίσω από αυτήν την προμετωπίδα την εθελοδουλία της απέναντι σε οποιοδήποτε αφεντικό, με αντάλλαγμα το ατομικό κέρδος. Και υπό αυτήν την έννοια δικαίως εξακολουθούν πολλοί δεξιοί να λατρεύουν τον Καραμανλή. Καθένας έχει τα τοτέμ που του αξίζουν...   

Υ.Γ.: Ο vromostomos θα απουσιάσει την επόμενη εβδομάδα. Ραντεβού τη Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου.