Drill baby, drill και βλέπουμε...

Από τη μία η κυβέρνηση υποστηρίζει πως οι συμβάσεις με τη Chevron για έρευνες νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης ενισχύουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Όταν, όμως, από την άλλη της επισημαίνουν το άρθρο των συμβάσεων για την Κρήτη- που δεν εμπεριέχεται για την Πελοπόννησο- που εν ολίγοις λέει "αυτή είναι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ μας αλλά αν δεν αρέσει στην Τουρκία, στη Λιβύη και στην Αίγυπτο έχουμε κι άλλη", τότε αναφέρει πως δεν παράγεται διεθνές δίκαιο από μια σύμβαση που υπογράφει ένα κράτος με μια ιδιωτική εταιρεία, όσο μεγάλη κι αν είναι. Κι έχει απόλυτο δίκιο η κυβέρνηση. Ως προς το δεύτερο. H Chevron, άλλωστε, ακόμα κι αν εκχωρήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα και θα αποζημιωθεί και θα έρθει σε συμφωνία με όποιον θα βγει κερδισμένος...

Ποιος μπορεί να διαφωνεί, έτσι γενικά κι αφηρημένα, στην αξιοποίηση και του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου τής χώρας; Ούτε πιστεύω ότι κάποια άλλη κυβέρνηση, έστω μια πολύ πιο καθαρή και διεκδικητική από τη σημερινή, θα έβαζε τα δύο πόδια στο ένα παπούτσι ενός ενεργειακού γίγαντα με κύκλο εργασιών διπλάσιο από τον κρατικό μας προϋπολογισμό. Μπορεί, επίσης, να υπάρχει ένας παγκόσμιος στόχος απεμπλοκής από τα ορυκτά μέχρι το 2050 αλλά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως θα εφαρμοστεί, τουλάχιστον όχι σε απόλυτο βαθμό, και με βάση όσα συμβαίνουν γύρω μας...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι ούτε και τα περιβαλλοντικά ζητήματα ούτε το ότι τα έσοδα για το ελληνικό κράτος θα είναι λιγότερα κι από όσα λάμβανε το Ιράν του σάχη μετά την ανατροπή Μοσαντέκ από τη CIA. Ούτε ότι η Chevron έχει υπογράψει πρόσφατα παρόμοιες συμφωνίες και με την Τουρκία και με τη Λιβύη, άρα δεν ευσταθεί το επιχείρημα περί γεωπολιτικής αναβάθμισης της χώρας μας και της ασφάλειάς της. 

Είναι ότι η κυβερνητική πολιτική (και) στα ενεργειακά είναι συγκυριακή κι όχι στρατηγική. Ούτε που καταλάβαμε πώς και γιατί περάσαμε από τον πρωθυπουργικό ισχυρισμό πως οι υδρογονάνθρακες ανήκουν στον 20ό αιώνα στο τραμπικό " drill baby, drill". Ούτε γιατί δεν δημιουργούμε ένα επενδυτικό ταμείο διαγενεακής αλληλεγγύης με τις προσόδους από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, στο πρότυπο της Νορβηγίας. Δίνω, πάντως, ένα άλλοθι στον Κ. Μητσοτάκη: δεν είναι ο πρώτος και πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι κι ο τελευταίος πρωθυπουργός που το όραμά του φτάνει μέχρι το πώς θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και μέχρι τότε ό,τι αρπάξουμε...  

  

Unfollow σε αυτούς που μας θεωρούν ανθρώπους της Μαντζουρίας...

Συγκαταλέγομαι σε εκείνους που θεωρούν υπερβολικό και τεχνοφοβικό το ντοκιμαντέρ τού Netflix "Κοινωνικό Δίλημμα" για την αρνητική επιδραστικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στη ζωή μας. Δίχως να είμαι κάποιος γκουρού των νέων τεχνολογιών- απόκτησα το πρώτο μου smartphone πριν ένα χρόνο- είμαι σε θέση να αντιληφθώ ότι κάθε μέσο μπορεί να γίνει επικίνδυνο αν δεν το χρησιμοποιείς όπως πρέπει ή σε υπερβολικές δόσεις. Αν ήταν, άλλωστε, να απαγορεύαμε καθετί που σήμερα είναι νόμιμο, αλλά μπορεί να καταστεί ακόμα και θανατηφόρο, όπως το μαχαίρι ή το αλκοόλ, τότε δεν θα μας έμεναν και πολλά προς ελεύθερη χρήση...

Προσοχή, δεν ισχυρίζομαι πως τα προσωπικά μας δεδομένα- αν κι έχουμε πρωτίστως υποχρέωση εμείς οι ίδιοι να τα προστατεύουμε- που βρίσκονται στα social media μπορούν να γίνονται αντικείμενο συλλογής και πώλησης από εταιρείες όπως αυτή με την οποία συνεργάζεται το Μαξίμου και η οποία στο παρελθόν βοηθούσε τη CIA στην πρόληψη εγκλημάτων μέσω της ανάλυσης του ψυχολογικού προφίλ ενός ύποπτου. Αυτή είναι προφανώς μια καταχρηστική πρακτική, η οποία εντάσσεται στην υλιστική καπιταλιστική αντίληψη πως όλοι μας δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από ανταλλάξιμα εμπορεύματα. Από την άλλη, ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πλατφόρμες όπως το facebook έχουν δώσει τη δυνατότητα σε όλους μας- έστω κι αν κι εκεί ενυπάρχουν η λογοκρισία και η επιβολή χειραγωγούμενης συναίνεσης- να εκφραζόμαστε ελεύθερα, ακόμα και να αναπτύσσουμε τις επαγγελματικές- επιχειρηματικές μας δραστηριότητες δίχως να ξοδεύουμε μια περιουσία...

Φυσικά οι εταιρείες κοινωνικής δικτύωσης δεν επιχειρούν για χατίρι τού σοσιαλισμού, αλλά του κέρδους μέσα από τον έλεγχο και του ελεύθερου χρόνου. Το ζητούμενο, ωστόσο, για κάθε ενεργό πολίτη είναι να αξιοποιεί τα παράθυρα ελευθερίας που αφήνει ο καπιταλισμός προκειμένου να εργάζεται για την αποδόμησή του... 

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε τη δημιουργία τού σοσιαλιστικού ανθρώπου, πολλώ δε μάλλον από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που κατευθύνεται ολοένα και περισσότερο στην προετοιμασία αναλώσιμων εργαζόμενων κι όχι πολιτών με ταξική συνείδηση. Αν, επομένως, οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες μάς αντιμετωπίζουν ως ρομποτάκια με προγραμματισμένες επιθυμίες, στο χέρι μας είναι να τους αποδεικνύουμε ότι δεν έχουν καταφέρει να μας μετατρέψουν (ακόμα;) σε ιντερνετοκατευθυνόμενους ανθρώπους τής Μαντζουρίας...

 

 
 

Δεν θα υπήρχαν fake news αν δεν θέλαμε να τα πιστεύουμε...

Είναι επικίνδυνα τα "fake news" για τη δημοκρατία; Φυσικά και είναι, αφού ο πολίτης που δεν είναι σωστά ενημερωμένος δεν είναι και σε θέση να λαμβάνει τις καλύτερες αποφάσεις όσο μορφωμένος και πολιτικώς καταρτισμένος κι αν είναι. Το να ισχυριζόμαστε, ωστόσο, πως για να καταπολεμηθούν οι ψεύτικες ειδήσεις το μέτρο που πρέπει να ληφθεί είναι η αυστηρότερη τιμωρία των δημοσιογράφων που τις γράφουν- λες και ήδη η σχετική νομοθεσία στην Ελλάδα δεν είναι αυστηρή- θυμίζει τη μη λογική τού "πονά χέρι, κόβει χέρι"...

Είναι αυτονόητο, αν και δεν συμβαίνει συχνά στις ημέρες μας, ότι ο επαγγελματίας δημοσιογράφος οφείλει να διασταυρώνει τις πληροφορίες του, ιδίως αυτές που έχουν μεγάλη αξία για το δημόσιο συμφέρον. Μήπως, όμως, και οι καθ' έξη πεπλανημένοι πολίτες δεν επιθυμούν να προσεγγίζουν την αλήθεια όταν διαβάζουν ή ακούν μια είδηση παρά μόνο να επιβεβαιώνουν ήδη βαθιά εγκαταστημένες στο συνειδητό και στο υποσυνείδητό τους πεποιθήσεις;...

Όποιος αντιπαθεί τον Αλ. Τσίπρα είναι πρόθυμος να πιστέψει ότι είναι κι έμμισθος πράκτορας της CIA. Όποιος σιχαίνεται τον Κ. Μητσοτάκη είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί ότι έχει δωροδοκηθεί από οποιαδήποτε πολυεθνική έχει δραστηριοποιηθεί στην Ελλάδα...

Δεν θα πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε ότι οι εργοδότες των δημοσιογράφων δεν είναι οι εργοδότες που έχει ένας μέσος υπάλληλος. Πρόκειται για ανθρώπους με ισχυρές διασυνδέσεις στα κέντρα λήψης αποφάσεων οι οποίοι, μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούν τους πολιτικούς σαν μαριονέτες τους. Κι αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τον Βασίλη Κορκίδη γιατί δεν θα είναι τελικώς υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά...

Από την άλλη, ωστόσο, υπάρχει πάντοτε η ατομική βούληση και η συνείδηση στην οποία είναι υπόλογος ο καθένας μας. Κι εκείνοι που ασκούν το δημοσιογραφικό λειτούργημα οφείλουν να γνωρίζουν ότι το "έχω οικογένεια και παιδιά" μπορεί να είναι πειστικό επιχείρημα για έναν οικοδόμο που χτίζει τη βίλα ενός διεφθαρμένου επιχειρηματία, αλλά δεν αθωώνει αυτούς από τους οποίους ο λαός περιμένει να μαθαίνει τι κρύβεται πίσω από τις θολές γραμμές...

Ο Αμερικανός Καμμένος ο μεγαλύτερος παγκόσμιος μπελάς...

Σε αντίθεση με πολλούς συμπατριώτες μου, δεν συγκαταλέγομαι στους θαυμαστές τού Βλ. Πούτιν. Ίσως γιατί δεν συγχέω την αυταρχικότητα με την ηγεσία, την αποφασιστικότητα με τη δολοφονία των πολιτικών μου αντιπάλων ή την πυγμή με τη φίμωση όσων με αντιπολιτεύονται. Ειδικότερα όσον αφορά τη Συρία, ο πρόεδρος της Ρωσίας έχει συνδέσει τα γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας του με έναν ηγέτη, τον Μπ. αλ Άσαντ, ο οποίος δεν έχει διστάσει, όσο βέβαιοι μπορούμε να είμαστε γι' αυτό, να χρησιμοποιήσει ακόμα και χημικά σε βάρος των πολιτών του για να διατηρηθεί στην εξουσία. Φυσικά και τα κράτη έχουν μόνο συμφέροντα, ωστόσο αν το διεθνές δίκαιο δεν θέτει κάποια όρια και κυρίως αν αυτά δεν τηρούνται, τότε απλώς προετοιμάζουμε τις πολεμικές συρράξεις, ίσως και παγκόσμιες, του μέλλοντος...

Από εκεί και πέρα, ωστόσο, η Δύση έχει προσβληθεί από έναν αντιρωσισμό ο οποίος δεν έχει πάντοτε σύνδεση με τη σημερινή πραγματικότητα, αλλά παραπέμπει περισσότερο στον Ψυχρό Πόλεμο. Από την ειρηνική προσάρτηση της Κριμαίας και τον εμφύλιο στην Ουκρανία έχει επιβληθεί στη Ρωσία από την ΕΕ και τις ΗΠΑ ένα οικονομικό εμπάργκο που δεν διευκολύνει την προσέγγιση των δύο πλευρών, αν αυτός είναι ο στόχος.

Και στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού ξεκίνησε ένα κυνήγι μαγισσών για το κατά πόσο η Μόσχα συνέδραμε τον Ντ. Τραμπ στο να γίνει "πλανητάρχης". Αν οι Αμερικανοί ήθελαν να είναι έντιμοι απέναντι στο δικό τους βρόμικο παρελθόν και παρόν, θα όφειλαν να  παραδεχθούν ότι ο Ντ. Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος και δεν εγκαταστάθηκε στο αξίωμά του ύστερα από πραξικόπημα, όπως έχει συμβεί σε τόσες "μπανανίες" ανά τον κόσμο με τη συνδρομή τής CIA κι άλλων "ευαγών" αμερικανικών ιδρυμάτων και παραϊδρυμάτων...

Δυστυχώς σε μια εποχή όπου αρκεί μια σπίθα για να ανάψει μια μεγάλη φωτιά, στο Λευκό Οίκο κατοικοεδρεύει ένας πολύ επικίνδυνος ερασιτέχνης, ο οποίος δεν έχει ιδέα από στρατηγική και διπλωματία κι απομακρύνει από δίπλα του κι όσους ξέρουν. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να τουιτάρει Αμερικανός πρόεδρος "ετοιμαστείτε να σας ρίξουμε τους πυραύλους" σαν να μιλά στους κολλητούς του σε χαμπουργκεράδικο κάπου στις μεσοδυτικές πολιτείες. Αν ο Π. Καμμένος και οι ρητορικές του προκλήσεις είναι ικανές να προκαλέσουν ακόμα και θερμό επεισόδιο΄με την Τουρκία, φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί με τις λεκτικές ακροβασίες Τραμπ, οι οποίες βασίζονται στην άγνοια, στο λαϊκισμό, στον εθνικισμό και στη μισαλλοδοξία. Το κοκτέιλ γίνεται όλο και πιο τοξικό...

Κομαντάντε, μην βυθιστείς ακόμα στον αιώνιο ύπνο, σε χρειαζόμαστε...

"Τι με κοιτάτε, πυροβολήστε, έναν άνθρωπο θα σκοτώσετε μόνο", ήταν τα τελευταία λόγια τού Τσε Γκεβάρα μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα στις 9 Οκτωβρίου 1967. Κι εκείνος, όμως, γνώριζε τη στιγμή που έφτυνε κατάμουτρα τους χαφιέδες τής CIA και τον ίδιο τον θάνατο ότι ο ίδιος δεν ήταν ένας ακόμα άνθρωπος, όπως οι περισσότεροι ανάμεσά μας που ζούμε και πεθαίνουμε δίχως να πάρουμε μυρωδιά για το τι σημαίνει πραγματικά να ζεις. Κι ας αγάπησε τους κοινούς ανθρώπους κι ας τους υπερασπίστηκε κυριολεκτικώς μέχρι τελευταίας ρανίδας τού αίματός του.Ο Κομαντάντε ήταν μια bigger than life προσωπικότητα, γι' αυτό και 50 χρόνια από τη δολοφονία του, σχεδόν 30 έτη από την κατάρρευση της ψευδαίσθησης του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ώρα που η αγαπημένη του Κούβα υποκύπτει στα απατηλά θέλγητρα του καζινοκαπιταλισμού παραμένει η διαχρονική ενσάρκωση της αδικαίωτης επανάστασης, όπως εν τέλει καταλήγει κάθε επανάσταση που βάζει ημερομηνία λήξης...

Ο Κ. Μητσοτάκης το έθεσε άκομψα, αλλά αρκετοί συμφωνούν μαζί του πως οι επαναστάσεις είναι άσκοπες, αφού στο τέλος οι επαναστάτες- σαν μια σισύφεια επανάληψη με δόσεις Όργουελ- καταλήγουν το ίδιο ή και περισσότερο δυνάστες με τους τυράννους που αντικατάστησαν στην εξουσία. Βρισκόμαστε λίγες ημέρες και πριν τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση, που θάφτηκε κάτω από το βούρκο τού σταλινισμού, και οι θιασώτες τού μοιρολατρισμού θεωρούν πως διαθέτουν ένα ακόμα επιχείρημα στην άκαπνη φαρέτρα τους...

Λησμονούν, ωστόσο, ή παριστάνουν πως λησμονούν ότι δίχως την Οκτωβριανή ή την Κουβανική Επανάσταση η εργατική τάξη θα εξακολουθούσε να παίζει το ρόλο τού κομπάρσου σε μια γραμμική ιστορική πορεία προς την απόλυτη κοινωνική αδικία. Σκεφτείτε τις Θάτσερ, τους Ρέιγκαν ή τους Τραμπ αυτού του κόσμου και πόσο πιο αδυσώπητοι θα ήταν αν ο θείος Κάρολος δεν προέτρεπε τους προλετάριους να απαλλαγούν από τις αλυσίδες τους γιατί έχουν έναν κόσμο ολόκληρο να κερδίσουν...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τσε θα αποτελεί την αιώνια υπενθύμιση πως εχθρός τής ανθρωπότητας και δη των πιο κατατρεγμένων ανάμεσά της δεν είναι η επανάσταση, αλλά η επανάσταση που σταματά να είναι διαρκής. Ο ίδιος το έκανε πράξη, αφού θα μπορούσε να είχε παραμείνει στην Κούβα κι έστω στη σκιά τού Φιντέλ να απολαμβάνει τη δόξα των νεανικών του κατορθωμάτων μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Προτίμησε, όμως, να μαζέψει τα μπογαλάκια του και να πολεμήσει πρώτα στο Κονγκό και μετά στη Βολιβία αντί να συλλέγει εφήμερες τιμές.

Γι' αυτό, άλλωστε, και η δολοφονία του ήταν πολύ πιο απαραίτητη για τις δυνάμεις τής συντήρησης από εκείνη του Φιντέλ. Αλίμονο αν ο Τσε νικούσε σε κάθε νέα μάχη που θα έδινε και είχαμε ένα, δύο, χίλια Βιετνάμ, όπως προέτρεπε την οικουμένη. Σε μια τέτοια περίπτωση θα γκρεμίζονταν θρόνοι και βεβαιότητες που δεν πρέπει να γκρεμιστούν αν θέλουμε οι λίγοι να κλέβουν το ψωμί των πολλών στον αιώνα τον άπαντα...

Ο Τσε, επομένως, είναι ζωντανός, ολοζώντανος και περιμένει να ταφεί με κάθε μεγαλοπρέπεια όταν η πάλη των τάξεων δεν θα συνιστά απλώς άλλοθι κατάληψης της εξουσίας- έτσι δεν είναι Αλέξη;-, αλλά θα έχει οδηγήσει στον πόλεμο που θα φέρει το τέλος όλων των πολέμων, αυτόν υπέρ τής κοινωνικής δικαιοσύνης. Μέχρι τότε η ανάμνησή του μας είναι τόσο απαραίτητη όσο και το οξυγόνο που αναπνέουμε...

 

    

Ο Αριστερός εύχεται ο Πλεύρης να σωθεί από Πακιστανό γιατρό, ο φασισταριστερός τον θέλει νεκρό...

Όσοι αποκαλούν συλλήβδην φονιάδες τούς Αμερικανούς, καίνε ελληνικές σημαίες ή εύχονται μέσω διαδικτύου να πεθάνει ο Θ. Πλεύρης δεν είναι Αριστεροί. Οι ίδιοι, βεβαίως, μπορεί να πιστεύουν τα ακριβώς αντίθετα για τον εαυτό τους και να θεωρούν τη "μεγαλειότητά" τους ως το μοναδικό πραγματικό φορέα τής αριστεροσύνης, που όμως στο μυαλό τους μοιάζει περισσότερο με μεταδοτική ασθένεια παρά με ιδεολογία. Πραγματικός Αριστερός δεν είναι αυτός που ετεροπροσδιορίζεται και, μάλιστα, από το μίσος, αλλά εκείνος που πολεμά την αδικία δίχως ωστόσο να πιστεύει ότι είναι ο μοναδικός που γνωρίζει την αλήθεια κι άρα να δικαιούται να αντιμετωπίζει ακόμα και με τη βία εκείνον που έχει διαφορετική άποψη από τη δική του...

Ο διεθνισμός δεν υπαγορεύει το κάψιμο σημαιών ούτε η αντιπάθεια προς την ακροδεξιά, το ρατσισμό και τον εθνικισμό την θανάτωση όσων ασπάζονται τέτοιου είδους ιδεοληψίες. Αν με έναν αναπτήρα ή ένα πιστόλι γλιτώναμε από τέτοιες κοινωνικές μάστιγες, αυτά θα ήταν παράνομα. Η εξωπραγματική Αριστερά έχει μπερδέψει εδώ και δεκαετίες τη μάχη κατά τού συστήματος με μια επαναστατική γυμναστική που δαιμονοποιεί και δεν εξανθρωπίζει...

Ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος όταν σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας ανεξαρτήτως εθνικότητας, φύλου, χρώματος ή σεξουαλικής κατεύθυνσης κι όχι καίγοντας σύμβολα ενός παρηκμασμένου συστήματος. Ο πλανήτης μας θα γίνει πιο όμορφος όταν δεν θα βασίζουμε την ευτυχία μας σε αυτόν πάνω στους τάφους των ιδεολογικών μας αντιπάλων, όταν η "εκδίκησή" μας, για παράδειγμα, θα περιορίζεται στην ευχή αυτός που θα σώσει τον Θ. Πλεύρη να είναι ένας Πακιστανός χειρουργός...

Τώρα που η Αριστερά βρίσκεται στην κυβέρνηση έχει φτάσει η ιστορική στιγμή να απαλλαγεί άπαξ διά παντός από το μίασμα του αριστερίστικου φασισμού, ο οποίος ανταποδίδει με μίσος κι εκδικητικότητα την ψυχολογική και σωματική βία που υφίσταται, τουλάχιστον όσον αφορά εκείνους που ανεβαίνουν στα Εξάρχεια από το Πέραμα για να τα σπάσουν και δεν κατεβαίνουν από την Εκάλη και τη Δροσιά με τη λιμουζίνα τής μαμάς και του μπαμπά. Κανένας καλύτερος κόσμος δεν θα είναι εφικτός όσο απαντάμε στις παθογένειες του υπάρχοντος με τα ίδια υλικά. Αν μη τι άλλο η Ιστορία έχει αποδείξει ότι όποτε η λούμπεν βία κατέστη κυρίαρχο όπλο των αδικημένων οι κοινωνίες στράφηκαν σαν τις χελώνες προς τα μέσα, συντηρητικοποιήθηκαν και δεν επαναστάτησαν...

Εκμεταλλευόμενοι τις ανισότητες που παράγει ο νεοφιλελευθερισμός ξεμύτισαν από τις τρύπες τους ακόμα και οι φονιάδες τής "17 Νοέμβρη", οι οποίοι διψούν για ιστορική δικαίωση αντί να παραδεχθούν το κακό που έκαναν στην Αριστερά με το βιασμό των επιχειρημάτων της. Από τα κελιά τους ο ένας κατηγορεί τον άλλο για το ποιος είναι μεγαλύτερος πράκτορας, αντιλαμβανόμενοι ακόμα και τώρα τον κόσμο σαν ένα γουέστερν με τους καλούς καουμπόηδες και τους κακούς ινδιάνους ή, έστω, το αντίστροφο. Πόση ειρωνεία κρύβεται αλήθεια στο να βλέπεις τους πάντες σαν όργανα της CIA, αλλά να συλλαμβάνεις τις κοινωνικές εξελίξεις με τον παιδιάστικο τρόπο μιας μέσης αμερικανικής ταινίας;...  

Στο αυτιστικό σύμπαν τής ναρκισσευόμενης Αριστεράς τής ψευδο-ουτοπίας τα επιχειρήματα ομοιάζουν ανατριχιαστικά με εκείνα που χρησιμοποιούν τύποι όπως ο Τζ. Μπους ή ο Ντ. Τραμπ: "αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι εναντίον μας". Σε αυτό το πλαίσιο αδυνατούν, επίσης, να κατανοήσουν ότι δεν μπορείς να δίνεις τις ίδιες απαντήσεις όταν οι ερωτήσεις έχουν αλλάξει και να ονομάζεις την αφέλειά σου ιδεολογική συνέπεια. Ναι, ορισμένες σταθερές δεν έχουν αλλάξει, όπως η άδικη κατανομή τού πλούτου, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η διαφθορά, ο προσηλυτισμός στην εξουσία. Από την άλλη, ωστόσο, το να χαρακτηρίζεις προδοτική οποιαδήποτε αναδίπλωση, ακόμα κι όταν είναι τακτική κι όχι στρατηγική, σημαίνει να υπερηφανεύεσαι γιατί κράτησες το αμπέχονό σου καθαρό αφού δεν ρίχτηκες στη μάχη...

Το να κρύβεσαι στα θεωρεία και να κατεβαίνεις από αυτά μόνο και μόνο για να πετάξεις ντομάτες σε αυτούς που βρίσκονται στη σκηνή είναι τόσο γενναίο όσο το να κάνεις γκριμάτσες σε ένα λιοντάρι από την ασφάλεια που σου προσφέρει το ότι είναι κλεισμένο σε ένα κλουβί τού ζωολογικού κήπου. Την επόμενη φορά, επομένως, που οι αριστεριστές θα αναζητήσουν προδότες ας έχουν κι έναν καθρέφτη μαζί τους. Αυτός μπορεί να τους βοηθήσει να βρουν τη λύση τού μυστηρίου, εκτός αν η πνευματική τους τύφλωση είναι πλέον ολική...

Αμοιρε "εθνάρχη", τόσες προδοσίες χαμένες για να κυβερνούν σήμερα οι "ανταρτοσυμμορίτες"...

Αυτή η χώρα γέννησε τους μύθους και φαίνεται πως από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα αισθάνεται άβολα αν δεν τους συντηρεί. Ο Κ. Καραμανλής (ο "πραγματικός", όχι ο σουβλατζής ανιψιός του που παράστησε τον πρωθυπουργό για πεντέμισι χρόνια στα διαλείμματα από το "Playstation") αναγόρευσε στην ουσία ο ίδιος τον εαυτό του σε ρόλο εθνάρχη. Δεν θέλω να τον αδικήσω: ο Καραμανλής της μεταπολίτευσης, ο οποίος νομιμοποίησε το ΚΚΕ, κατάργησε τη βασιλεία, ψήφισε κι εφάρμοσε ένα προοδευτικό Σύνταγμα, ανοίγοντας το δρόμο για τη δημοκρατική ομαλότητα, κι ο οποίος έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ, είναι ένας αξιοθαύμαστος πολιτικός. Υπάρχει, ωστόσο, κι ο Καραμανλής των προδικτατορικών χρόνων, ο οποίος δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για τα εγκλήματα των οποίων είτε ήταν ηθικός αυτουργός είτε επέτρεψε να συμβούν κάτω από τη μύτη του...

Τί να θυμηθώ και τί να ξεχάσω; Τη δολοφονία Λαμπράκη, τις εκλογές βίας και νοθείας τού 1961, τους καλπονοθευτικούς νόμους που έδιναν περισσότερες έδρες στο δεύτερο κόμμα, το σχέδιο "Περικλής" για να μην κυβερνήσει ποτέ η Αριστερά, το οποίο ανάμεσα σε άλλους συνέταξε κι ο μετέπειτα δικτάτορας Παπαδόπουλος, τους πολιτικούς κρατούμενους στις φυλακές και στις εξορίες, τα οικονομικά σκάνδαλα από την εποχή ακόμα που ήταν υπουργός Μεταφορών; Αυτός ο Καραμανλής μπορεί να χαρακτηριστεί φαύλος κομματάρχης, εθνάρχης πάντως με καμία Παναγία...

Και τώρα ξαναβγαίνουν στον αφρό επίσημα ντοκουμέντα της CIA (όχι τίποτα "εαμοβούλγαρων ανταρτοσυμμοριτών" δηλαδή, των οποίων οι απόγονοι κυβερνούν σήμερα τη χώρα) τα οποία αποκαλύπτουν ότι ο Καραμανλής συνεργάστηκε με τους ναζί στην εξόντωση των εβραίων τής Θεσσαλονίκης. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ως πρωθυπουργός αποφυλάκισε κι έστειλε πίσω στην πατρίδα του τον αποκαλούμενο "χασάπη τής Θεσσαλονίκης" Μέρτεν, το 1959. Παρόμοια στοιχεία έχουν δει κατά καιρούς το φως τής δημοσιότητας και για πολλούς ακόμα "υπερπατριώτες"-πρώην συνεργάτες των ναζί, οι οποίοι τις πρώτες μετεμφυλιακές δεκαετίες είχαν στηρίξει την πολιτική τους επιβίωση και τον πλούτο τους κατηγορώντας τους κομμουνιστές ως εθνοπροδότες...

Επρεπε, άλλωστε, να περιμένουμε μέχρι το 1982 για να αναγνωριστεί η εθνική αντίσταση εκείνων που μετά από τον πόλεμο έφαγαν τα καλύτερά τους χρόνια σε φυλακές και ξερονήσια. Δεν σοκάρομαι, επομένως, από το έγγραφο της CIA για τον "εθνάρχη" Καραμανλή. Οσοι έχουμε διαβάσει λίγη Ιστορία (όχι την απομίμησή της, βεβαίως, που διδάσκεται στα σχολεία) γνωρίζουμε ότι τη χώρα κυβέρνησαν για πολλά χρόνια οι δοσίλογοι της κατοχής και οι απόγονοί τους. Πόσο θα τρίζουν, αλήθεια, τώρα τα κόκαλα του Καραμανλή που στο Μέγαρο Μαξίμου κατοικοεδρεύει ένας απόγονος αυτών που ο ίδιος έκανε το παν για να μην κυβερνήσουν ποτέ...

Ολα αυτά ενδεχομένως να είχαν, "απλώς", ιστορική αξία αν δεν καπηλεύονταν κάποιοι και στις ημέρες μας την πατρίδα προκειμένου να κρύβουν τη ραγιάδικη νοοτροπία τους. Κι αν οι χιμπατζήδες με τα μαύρα είναι η πιο οφθαλμοφανής περίπτωση εθνοκαπηλείας, δεν είναι η μοναδική. Ένας, άλλωστε, εκ των διεκδικητών τής ηγεσίας τής ΝΔ, ο εθνικός μας καραγκιοζάκος, έχει υπάρξει απολογητής τού Χίτλερ, έχει εκδόσει βιβλία τού γνωστού και μη εξαιρετέου Κ. Πλεύρη κι έχει ανδρωθεί με την ιδεοληψία τού εθνικισμού. Δεν είναι τυχαίο πως ο ίδιος άνθρωπος εμφανίζεται σήμερα μερκελικότερος της Μέρκελ όταν η καγκελάριος απαιτεί να γλείψει και το μεδούλι από τα κόκαλα των ελλήνων...

Δεν με εκφράζει ο αριστερός διεθνισμός όταν απαρνιέται την ιδέα τής πατρίδας. Καλώς ή κακώς έχουμε γεννηθεί σε αυτήν τη γη κι έχουμε χρέος να την αγαπάμε όπως τη μάνα μας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως όλοι οι υπόλοιποι λαοί είναι παρακατιανοί. Από την άλλη, ωστόσο, σιχαίνομαι την υποκρισία τής δεξιάς, η οποία διαχρονικά έχει καπηλευτεί την πατρίδα, την θρησκεία και την οικογένεια για να κρύβει πίσω από αυτήν την προμετωπίδα την εθελοδουλία της απέναντι σε οποιοδήποτε αφεντικό, με αντάλλαγμα το ατομικό κέρδος. Και υπό αυτήν την έννοια δικαίως εξακολουθούν πολλοί δεξιοί να λατρεύουν τον Καραμανλή. Καθένας έχει τα τοτέμ που του αξίζουν...   

Υ.Γ.: Ο vromostomos θα απουσιάσει την επόμενη εβδομάδα. Ραντεβού τη Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου.