Πέτα στη θάλασσα για να μην σε πετάξουν μέχρι να σε πετάξουν...

Από τη στιγμή που μπορούμε να σκοτώσουμε ένα μυρμήγκι μπορούμε να σκοτώσουμε κι έναν άνθρωπο. Από τη στιγμή, δηλαδή, που βρίσκουμε δικαιολογία για ένα φόνο μπορούμε να βρούμε για χίλιους. Η ανθρώπινη Ιστορία, η τέχνη και η επιστήμη είναι γεμάτες με αποτρόπαια περιστατικά. Γι' αυτό και συνάνθρωποί μου μην εκπλήττεστε και τόσο με όσα έγιναν στο λιμάνι. Αυτοί ήμασταν, αυτοί είμαστε κι αυτοί θα είμαστε...

Όσα έγιναν στον Πειραιά δεν ήταν παρά ένα ακραίο παράδειγμα μιας κοινωνικής αντίληψης ζούγκλας στην οποία τρως για να μην σε φάνε, αλλά όχι αυτόν που πιστεύεις ότι είναι ισχυρότερος από σένα, αλλά πιο αδύναμος. Οι ναυτεργάτες δεν θα έριχναν στη θάλασσα τον Βαρδινογιάννη ή τον Λάτση ούτε θα κάναμε ποτέ πογκρόμ εναντίον τους μολονότι οι ταξικές ανισότητες είναι η πηγή κάθε κακού. Όταν, όμως, δεν πιστεύεις στην κοινωνική δικαιοσύνη αλλά στο όνειρο πως μια ημέρα θα είσαι κι εσύ τόσο ισχυρός ώστε να μπορείς να αδικείς χωρίς συνέπειες δεν μπορείς να περιμένεις η θάλασσα να μην γεμίζει πτώματα...

Ο Νίτσε δεν δημιούργησε τον σύγχρονο άνθρωπο, απλώς τον περιέγραψε. Κι αν οι περισσότεροι, θέλω να πιστεύω, από εμάς δεν θα ρίχναμε έναν άνθρωπο στη θάλασσα, δεν διαπίστωσα και πολλούς να θρηνούν εκείνους- άγνωστους ακόμα στον αριθμό και μάλλον για πάντα- που πνίγηκαν στην Πύλο ή στη Λέσβο πιο πρόσφατα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που έχουμε για υπουργούς ανθρώπους που εξωραΐζουν το κακό. Εικόνα μας είναι και μας μοιάζουν προκειμένου να εκλέγονται ξανά και ξανά σε μια διαρκή αναπαραγωγή ενός συστήματος το οποίο ξεπλένει την αδικία σε καθημερινή βάση...  

   

 
 

Δεν θα υπήρχαν fake news αν δεν θέλαμε να τα πιστεύουμε...

Είναι επικίνδυνα τα "fake news" για τη δημοκρατία; Φυσικά και είναι, αφού ο πολίτης που δεν είναι σωστά ενημερωμένος δεν είναι και σε θέση να λαμβάνει τις καλύτερες αποφάσεις όσο μορφωμένος και πολιτικώς καταρτισμένος κι αν είναι. Το να ισχυριζόμαστε, ωστόσο, πως για να καταπολεμηθούν οι ψεύτικες ειδήσεις το μέτρο που πρέπει να ληφθεί είναι η αυστηρότερη τιμωρία των δημοσιογράφων που τις γράφουν- λες και ήδη η σχετική νομοθεσία στην Ελλάδα δεν είναι αυστηρή- θυμίζει τη μη λογική τού "πονά χέρι, κόβει χέρι"...

Είναι αυτονόητο, αν και δεν συμβαίνει συχνά στις ημέρες μας, ότι ο επαγγελματίας δημοσιογράφος οφείλει να διασταυρώνει τις πληροφορίες του, ιδίως αυτές που έχουν μεγάλη αξία για το δημόσιο συμφέρον. Μήπως, όμως, και οι καθ' έξη πεπλανημένοι πολίτες δεν επιθυμούν να προσεγγίζουν την αλήθεια όταν διαβάζουν ή ακούν μια είδηση παρά μόνο να επιβεβαιώνουν ήδη βαθιά εγκαταστημένες στο συνειδητό και στο υποσυνείδητό τους πεποιθήσεις;...

Όποιος αντιπαθεί τον Αλ. Τσίπρα είναι πρόθυμος να πιστέψει ότι είναι κι έμμισθος πράκτορας της CIA. Όποιος σιχαίνεται τον Κ. Μητσοτάκη είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί ότι έχει δωροδοκηθεί από οποιαδήποτε πολυεθνική έχει δραστηριοποιηθεί στην Ελλάδα...

Δεν θα πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε ότι οι εργοδότες των δημοσιογράφων δεν είναι οι εργοδότες που έχει ένας μέσος υπάλληλος. Πρόκειται για ανθρώπους με ισχυρές διασυνδέσεις στα κέντρα λήψης αποφάσεων οι οποίοι, μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούν τους πολιτικούς σαν μαριονέτες τους. Κι αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τον Βασίλη Κορκίδη γιατί δεν θα είναι τελικώς υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά...

Από την άλλη, ωστόσο, υπάρχει πάντοτε η ατομική βούληση και η συνείδηση στην οποία είναι υπόλογος ο καθένας μας. Κι εκείνοι που ασκούν το δημοσιογραφικό λειτούργημα οφείλουν να γνωρίζουν ότι το "έχω οικογένεια και παιδιά" μπορεί να είναι πειστικό επιχείρημα για έναν οικοδόμο που χτίζει τη βίλα ενός διεφθαρμένου επιχειρηματία, αλλά δεν αθωώνει αυτούς από τους οποίους ο λαός περιμένει να μαθαίνει τι κρύβεται πίσω από τις θολές γραμμές...