Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί φραξιονιστές...

Η αντιπολίτευση στη Συρία πολεμούσε τον Μπ. αλ Άσαντ από το 2011. Ό,τι δεν κατάφερε, ωστόσο, τα τελευταία 13 χρόνια το πέτυχε μέσα σε δέκα ημέρες, αξιοποιώντας κυρίως τη διεθνή συγκυρία. Παρομοίως, ο Κ. Μητσοτάκης κυβερνά ήδη πεντέμισι χρόνια κι αυτήν τη στιγμή μοιάζει ανίκητος. Μπορεί, όμως, το οτιδήποτε να οδηγήσει στην πτώση του μέσα σε δέκα ημέρες. Καμιά εξουσία δεν είναι ανίκητη, ιδίως όταν δεν βασίζεται στη λαϊκή επιδοκιμασία αλλά στην καλύτερη περίπτωση για την ίδια στη λαϊκή ανοχή...

Ας υποθέσουμε, πάντως, πως το καθεστώς έπεφτε αύριο κι ο Μητσοτάκης φυγαδευόταν στο σπίτι τού Βολταίρου. Θα λύνονταν αυτομάτως τα προβλήματά μας αν το αντικαθιστούσε μία σύμπραξη, για παράδειγμα, της δεξιάς με την ακροδεξιά ή με το ΠΑΣΟΚ; 

Ή θα λύνονταν από μία συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΣΥΡΙΖΑ- Νέας Αριστεράς; Μάλλον όχι. Δεν θα λύνονταν από δυνάμεις που έχουν δοκιμαστεί κι έχουν αποτύχει, περισσότερο ή λιγότερο. Το ξαναζεσταμένο φαγητό δεν είναι ποτέ το ίδιο νόστιμο με το φρέσκο...

Ούτε, όμως, θα λυθούν από κόμματα που έχουν απλώς αλλάξει ταμπέλα αλλά έχουν κρατήσει τις ίδιες φραξιονιστικές μεθόδους των κομμάτων από τα οποία αποχώρησαν. Ο "Χ" συριζαίος φραξιονιστής Παντελής δεν θα γίνει καλύτερος επειδή πλέον φορά τη φανέλα τού Κινήματος Δημοκρατίας... 

Φυσικά και υπάρχουν χιλιάδες προοδευτικοί πολίτες που έμειναν πρόσφατα ανέστιοι και πρέπει κάπου να στεγαστούν. Το νέο, ωστόσο, θα έρθει από το πραγματικά νέο, από αυτό που δεν ανατράφηκε στην κομματίλα, που ξέρει την πραγματική ζωή και τα προβλήματά της κι έχει προτάσεις να κάνει για την επίλυσή τους προς την προοδευτική κατεύθυνση. 

Αν αυτό το νέο αποκτήσει την πλειοψηφία θα είμαι πιο αισιόδοξος για το μέλλον. Δεν θα είμαι καθόλου, ωστόσο, όσο βλέπω κυρίως το παλιό με νέα φορεσιά... 

Ο Αμερικανός Καμμένος ο μεγαλύτερος παγκόσμιος μπελάς...

Σε αντίθεση με πολλούς συμπατριώτες μου, δεν συγκαταλέγομαι στους θαυμαστές τού Βλ. Πούτιν. Ίσως γιατί δεν συγχέω την αυταρχικότητα με την ηγεσία, την αποφασιστικότητα με τη δολοφονία των πολιτικών μου αντιπάλων ή την πυγμή με τη φίμωση όσων με αντιπολιτεύονται. Ειδικότερα όσον αφορά τη Συρία, ο πρόεδρος της Ρωσίας έχει συνδέσει τα γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας του με έναν ηγέτη, τον Μπ. αλ Άσαντ, ο οποίος δεν έχει διστάσει, όσο βέβαιοι μπορούμε να είμαστε γι' αυτό, να χρησιμοποιήσει ακόμα και χημικά σε βάρος των πολιτών του για να διατηρηθεί στην εξουσία. Φυσικά και τα κράτη έχουν μόνο συμφέροντα, ωστόσο αν το διεθνές δίκαιο δεν θέτει κάποια όρια και κυρίως αν αυτά δεν τηρούνται, τότε απλώς προετοιμάζουμε τις πολεμικές συρράξεις, ίσως και παγκόσμιες, του μέλλοντος...

Από εκεί και πέρα, ωστόσο, η Δύση έχει προσβληθεί από έναν αντιρωσισμό ο οποίος δεν έχει πάντοτε σύνδεση με τη σημερινή πραγματικότητα, αλλά παραπέμπει περισσότερο στον Ψυχρό Πόλεμο. Από την ειρηνική προσάρτηση της Κριμαίας και τον εμφύλιο στην Ουκρανία έχει επιβληθεί στη Ρωσία από την ΕΕ και τις ΗΠΑ ένα οικονομικό εμπάργκο που δεν διευκολύνει την προσέγγιση των δύο πλευρών, αν αυτός είναι ο στόχος.

Και στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού ξεκίνησε ένα κυνήγι μαγισσών για το κατά πόσο η Μόσχα συνέδραμε τον Ντ. Τραμπ στο να γίνει "πλανητάρχης". Αν οι Αμερικανοί ήθελαν να είναι έντιμοι απέναντι στο δικό τους βρόμικο παρελθόν και παρόν, θα όφειλαν να  παραδεχθούν ότι ο Ντ. Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος και δεν εγκαταστάθηκε στο αξίωμά του ύστερα από πραξικόπημα, όπως έχει συμβεί σε τόσες "μπανανίες" ανά τον κόσμο με τη συνδρομή τής CIA κι άλλων "ευαγών" αμερικανικών ιδρυμάτων και παραϊδρυμάτων...

Δυστυχώς σε μια εποχή όπου αρκεί μια σπίθα για να ανάψει μια μεγάλη φωτιά, στο Λευκό Οίκο κατοικοεδρεύει ένας πολύ επικίνδυνος ερασιτέχνης, ο οποίος δεν έχει ιδέα από στρατηγική και διπλωματία κι απομακρύνει από δίπλα του κι όσους ξέρουν. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να τουιτάρει Αμερικανός πρόεδρος "ετοιμαστείτε να σας ρίξουμε τους πυραύλους" σαν να μιλά στους κολλητούς του σε χαμπουργκεράδικο κάπου στις μεσοδυτικές πολιτείες. Αν ο Π. Καμμένος και οι ρητορικές του προκλήσεις είναι ικανές να προκαλέσουν ακόμα και θερμό επεισόδιο΄με την Τουρκία, φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί με τις λεκτικές ακροβασίες Τραμπ, οι οποίες βασίζονται στην άγνοια, στο λαϊκισμό, στον εθνικισμό και στη μισαλλοδοξία. Το κοκτέιλ γίνεται όλο και πιο τοξικό...

Ο τζιχαντισμός το παραμελημένο αποπαίδι τής χριστιανικής Δύσης...

Στη Συρία κανένας από τους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους δεν είναι αθώος των χιλιάδων λίτρων αίματος που έχουν χυθεί προκειμένου κάποιοι να παραμείνουν ή να κερδίσουν την εξουσία ή κάποιοι άλλοι να διατηρήσουν ή να κερδίσουν σφαίρες επιρροής. Και είναι ντροπή για την ανθρωπότητα να συγκλονίζεται από τα όσα συμβαίνουν στη μαρτυρική αυτή χώρα μόνο όταν αντικρίζει νεκρά γυναικόπαιδα ή θύματα χημικών αερίων...

Φυσικά και συνιστά παραβίαση του δικαίου τού πολέμου- άλλος ένας κυνικότατος νεολογισμός- να δολοφονείς άμαχο πληθυσμό ή ακόμα κι εμπόλεμους με βασανιστικό τρόπο. Συνιστά, ωστόσο, όνειδος και μόνο η δολοφονία ανθρώπου από άνθρωπο με μόνο ουσιαστικό κίνητρο την εξουσία ή τον πλούτο που απορρέει από αυτή...

Ο Μπ. αλ Ασαντ, η αντιπολίτευση, ο ISIS, η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η Ευρώπη, η Τουρκία, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, όλοι τους έχουν βάλει το λιθαράκι τους ώστε να μαίνεται ο εμφύλιος στη Συρία εφτά χρόνια μετά από την έναρξή του. Σε αυτό το πλαίσιο δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω ζύγι για να μετρήσω ποιος ευθύνεται περισσότερο και ποιος λιγότερο γιατί αυτή είναι μια εργασία που ανήκει στους ιστορικούς τού μέλλοντος. Αν δεν ανοίξουν διπλωματικοί φάκελοι, μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε.

Το ότι, ωστόσο, η Μέση Ανατολή εξακολουθεί να αποτελεί διεθνές πεδίο βολής δεν οφείλεται στο δήθεν πολεμικό DNA των "βάρβαρων" ως επί το πλείστον μουσουλμάνων κατοίκων της, αλλά μπορεί να συσχετιστεί ευθέως με το ότι τα σημερινά σύνορα μετά από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας διαμορφώθηκαν από τις Μεγάλες Δυνάμεις στο χάρτη και με βάση την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, δίχως να ληφθούν υπόψη οι ιδιαιτερότητες- εθνοτικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές- της περιοχής. Και για να μην πηγαίνουμε τόσο βαθιά στο παρελθόν, ας αναλογιστούν οι ΗΠΑ πόσο ωφέλησαν τελικώς τη Μέση Ανατολή και γενικότερα την κοινωνική ειρήνη κι ασφάλεια σε όλο τον πλανήτη οι εισβολές της στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ ή και στη Λιβύη με μπροστάρηδες άλλους χρήσιμους ηλίθιους πριν αποφασίσει μια νέα στη Συρία. Ο τζιχαντισμός είναι το παραμελημένο αποπαίδι τής χριστιανικής Δύσης...

Πώς να πολεμήσει η Δύση το Ισλαμικό Κράτος; Θα θεωρηθεί παιδοκτονία...

Ο κόσμος μας δεν ήταν ποτέ αγγελικά πλασμένος. Η παγκόσμια ειρήνη, η συναδέλφωση των λαών, η αλληλεγγύη ήταν πάντοτε ζητούμενα και σπανίως δεδομένα. Υπάρχει, ωστόσο, ένα κομβικό σημείο στη σύγχρονη Ιστορία, αυτή που ακολούθησε το τέλος τού Ψυχρού Πολέμου και την ισορροπία τού τρόμου που ναι μεν προκάλεσε κρίσεις αλλά απότρεπε εκτεταμένες πολεμικές συρράξεις, που εξηγεί πολλά από όσα τραγικά συμβαίνουν σήμερα, όπως η σχεδόν εκατόμβη νεκρών στην Αγκυρα ή οι σφαγές τού Ισλαμικού Κράτους, οι εμφύλιοι στη Συρία, στην Υεμένη και στη Λιβύη και τόσα άλλα: η ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ το 2001 από τον Τ. Μπους...

Η Ουάσιγκτον ήταν, βεβαίως, ιμπεριαλιστική και πριν ξεκινήσει ο 21ος αιώνας: στην Ελλάδα, εξάλλου, το γνωρίζουμε πολύ καλά αυτό. Ποτέ, όμως, η αλαζονεία τής μοναδικής εναπομείνασας τότε υπερδύναμης δεν είχε φτάσει στα ύψη που άγγιξε επί Μπους του Νεώτερου. Κι αν ακόμα η 11η Σεπτεμβρίου 2001 δεν είναι μια καλά οργανωμένη μηχανορραφία τού αμερικανικού κατεστημένου, κι αν ακόμα δηλαδή οι θεωρίες συνωμοσίας δεν ισχύουν, ήταν πάντως βούτυρο στο ψωμί μιας εξουσίας που αποζητούσε την παγκόσμια κυριαρχία για τις πολυεθνικές της μέσα από τη δύναμη της πολεμικής της μηχανής. Οι εισβολές στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ δεν ήταν συνέπεια του θυμού ενός λαού για τους νεκρούς του στους Δίδυμους Πύργους. Αν αυτή ήταν η αιτία, τότε οι Αμερικανοί θα είχαν ισοπεδώσει τη Σαουδική Αραβία, χώρα καταγωγής τού Οσ. μπιν Λάντεν και των περισσότερων αεροπειρατών. Ηταν η προγραμματισμένη κίνηση στη σκακιέρα ενός Γολιάθ, που είτε δεν υπολόγισε είτε απλώς αποδέχθηκε την πιθανότητα η απληστία του να οδηγήσει σε ένα Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Με όλα αυτά δεν επιθυμώ, σε καμία περίπτωση, να δικαιολογήσω τα θύματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού τα οποία, στο όνομα της αντεκδίκησης και μιας αρρωστημένης θεώρησης της θείας δίκης, αποκεφαλίζουν ή τινάζουν στον αέρα ανθρώπους όταν δεν καταστρέφουν μνημεία ανεκτίμητης πολιτιστικής αξίας. Ούτε, βεβαίως, ξεπλένω χιτλερίσκους όπως ο Ρ.Τ. Ερντογάν ή ο Μπ. αλ Ασαντ, οι οποίοι κάποια στιγμή, και υπό την κηδεμονία είτε των ΗΠΑ είτε της Ρωσίας, μπέρδεψαν τη σκιά τους με το μπόι τους. Ας μην ξεχνάμε πως ο πρόεδρος της Συρίας έριξε χημικά σε αντικαθεστωτικούς συμπατριώτες του (ανεξαρτήτως αν τα ηθικά στάνταρ τής Δύσης ποικίλλουν αναλόγως του αν οι δικτάτορες είναι φιλικοί προς αυτή ή όχι) κι ότι ο ομόλογός του της Τουρκίας, προκειμένου να κερδίσει το φονταμενταλιστικό κόμμα του την αυτοδυναμία στις προσεχείς εκλογές, έχει εξαπολύσει τα βομβαρδιστικά του σε βάρος των Κούρδων κι όποιον πάρει ο χάρος...

Τα πάντα, ωστόσο, εκκινούν από την αμερικανική αλαζονεία, την οποία ελάχιστα περιόρισε ο Μπ. Ομπάμα. Ο νυν "πλανητάρχης" κινήθηκε ευφυέστερα από τον προκάτοχό του, χρηματοδότησε γα παράδειγμα εξεγέρσεις-με χαρακτηριστικότερη την "αραβική άνοιξη"- αντί να εισβάλει στις χώρες ενδιαφέροντός του. Λίγο καιρό, ωστόσο, πριν παραδώσει την εξουσία σε έναν πολύ πιο επικίνδυνο Μπους, όπως είναι ο Ντ. Τραμπ, ή σε ένα γεράκι με ταγέρ, όπως η Χ. Κλίντον, ολόκληρος ο πλανήτης μοιάζει με πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί, με μεγάλη ευθύνη και του ίδιου. Θα ήταν κωμικό αν δεν ήταν τραγικό,  κι όμως αυτός ο άνθρωπος έχει βραβευτεί με Νόμπελ Ειρήνης...

Ο κόσμος μας χρειάζεται επειγόντως μια μεγάλη σύνοδο κορυφής στην οποία θα λάβουν μέρος όλοι ανεξαιρέτως οι υπεύθυνοι για τη σημερινή τρέλα, είτε αποκαλούνται καλοί είτε κακοί στις αμερικανικές ταινίες. Για αρκετές γενιές πλέον η Γη δεν έχει γνωρίσει τη φρίκη ενός παγκοσμίου πολέμου. Για να διαφυλάξουμε αυτήν τη στοιχειώδη κατάκτηση (αν το σκεφτούμε καλύτερα, πόσο αλήθεια πιο έξυπνοι και πολιτισμένοι είμαστε από τα υπόλοιπα είδη τού ζωικού βασιλείου, τα οποία δεν σφάζονται μεταξύ τους μολονότι δεν διαθέτουν τη δική μας διάνοια;) οφείλουμε, πρώτα και κύρια, να δώσουμε ένα τέλος σε κάθε είδους επεκτατισμό, είτε αυτός μιλά αγγλικά είτε ρωσικά είτε κινεζικά είτε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα...

Ας φροντίζουν οι ηγεμόνες μας να παρέχουν στους λαούς τους στοιχειωδώς ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης κι ανάπτυξης των ταλέντων τους και δε χρειάζεται να στέλνουν αεροπλάνα, πλοία και κανόνια σε άλλα κράτη για να μεταλαμπαδεύουν δήθεν τη δημοκρατία και την ελευθερία. Οι ΗΠΑ, στις οποίες ακόμα εκτελούνται άνθρωποι στην ηλεκτρική καρέκλα, η Ρωσία, όπου αν είσαι αντιπολιτευόμενος του Βλ. Πούτιν στην καλύτερη περίπτωση καταλήγεις στη φυλακή και στη χειρότερη κάτω από το χώμα, ή η Κίνα, στην οποία οι εργάτες πανηγυρίζουν αν κάποια ημέρα πάρουν μεροκάματο δύο δολάρια ή ρεπό, δεν διαθέτουν το ηθικό ανάστημα για να κυβερνούν τη Γη, τη Σελήνη ή τον Αρη ούτε για να αποκαλούν κτήνη τα κτήνη τού κάθε ISIS. Αλλωστε, όμοιος ομοίω αεί πελάζει...