Κατασκευάζοντας τους τζιχαντιστές αυτοκτονίας του μέλλοντός μας...

Αν δεν είχαμε ξαναδεί το έργο και, μάλιστα, σχετικά πρόσφατα θα μπορούσαμε να ελπίζαμε σε ένα διαφορετικό φινάλε του. Μόνο που το ξαναείδαμε στις αρχές τού 21ου αιώνα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και το τέλος δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν οι πιο αφελείς ανάμεσά μας: οι ταλιμπάν επέστρεψαν στο Καμπούλ και η Βαγδάτη σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με την πρωτεύουσα μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας... 

Αν το τίμημα για να καταλυθεί μια δεσποτεία είναι να παραβιαστεί κάθε κανόνας τού διεθνούς δικαίου, να αναφλεγεί για μια ακόμα φορά η Μέση Ανατολή και να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά τζιχαντιστών αυτοκτονίας μάλλον αυτό είναι μεγάλο. Ιδίως όταν η διάδοχη κατάσταση στο Ιράν δεν αναμένεται πολύ πιο δημοκρατική. 

Θα ήταν μικρότερο αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδιζαν, για χάρη τής δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και τις υπόλοιπες δεσποτείες τής περιοχής, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν πρόκειται να το πράξουν. Αφήστε που πρόκειται για το πιο πικρό ανέκδοτο της ιστορίας να βομβαρδίζουν για τη δημοκρατία εκείνοι που ταυτοχρόνως διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα...

Όπως κι αν έχει, η Δύση παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με τη φωτιά, με ανυπολόγιστες σήμερα συνέπειες. Αν υπολογίσουμε, μάλιστα, πως όταν συγκρούονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια ούτε η χώρα μας μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Πολλώ δε μάλλον όταν αντί να κρατά διεθνείς ισορροπίες έχει παίξει τα ρέστα της ποντάροντας στην Ουάσιγκτον, η οποία ακόμα κι αν κερδίσει- δεν είναι και πολύ βέβαιο- δεν θα μοιράσει τα κέρδη της όπως ακριβώς το υπολογίζουμε...

Μακάρι να μας αντικαταστήσει η τεχνητή νοημοσύνη, η δική μας ξόφλησε...

Πριν αναλάβει ξανά πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντ. Τραμπ οι εν Ελλάδι θαυμαστές του μας είχαν ζαλίσει τα αφτιά για το πόσο φιλειρηνιστής είναι, σε αντίθεση με τα "γεράκια" Δημοκρατικούς. Υποτίθεται, επίσης, πως θα τελείωνε τον πόλεμο στην Ουκρανία στο άψε σβήσε, θα επέβαλλε παγκόσμια δικαιοσύνη μέσω των δασμών και, τέλος πάντων, θα οδηγούσε τη χώρα του σε μια νέα χρυσή εποχή. 

Αντί όλων αυτών ο πλανήτης κρατά την ανάσα του για ένα Γ' Παγκόσμιο πόλεμο και μια πυρηνική καταστροφή. Δεν τον βλέπω, συνεπώς, να κερδίζει σύντομα το Νόμπελ Ειρήνης. Τουλάχιστον όχι δικαίως...

Το ακόμα προβληματικότερο με την προεδρία Τραμπ, σε αντίθεση για παράδειγμα με την προεδρία Τζορτζ Μπους του Νεότερου, είναι πως όλα γίνονται απροσχεδίαστα, αναλόγως με το πώς θα ξυπνήσει ο κλόουν που έχει για πρόεδρο η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο. Δεν είναι πως είχε προετοιμάσει κάποιο πόλεμο με το Ιράν, έτυχε κι επειδή του φάνηκε καλή ιδέα να επαναλάβει η Αμερική τα προ εικοσαετίας λάθη της στο Ιράκ είπε να τα επαναλάβει. Και το τραγικό είναι πως ακόμα υπάρχουν και Έλληνες που θεωρούν αυτόν τον ακροδεξιό καραγκιόζη οραματιστή και σοβαρό...

Το ακόμα τραγικότερο είναι πως οι άνθρωποι φοβούνται τα κομπιούτερ, τα ρομπότ και την τεχνητή νοημοσύνη, λες και υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός για την ανθρωπότητα από τον ίδιο τον άνθρωπο. Όταν εν έτει 2025 αυτοί που εξουσιάζουν τη γη παίζουν με τα πυρηνικά σαν να ήταν Lego δεν έχουμε ανάγκη κανέναν μετεωρίτη για να μας καταστρέψει. Τα καταφέρνουμε και μόνοι μας. 

Γι' αυτό και το εύχομαι ολόψυχα η τεχνητή νοημοσύνη να μας αντικαταστήσει με κάποιο είδος πολύ ευφυέστερο. Είχαμε μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια να αποδείξουμε την αξία μας κι εμείς προοδεύσαμε τόσο που αντί να σκοτωνόμαστε με πέτρες αλληλοεξοντωνόμαστε με πυραύλους ακριβείας... 

  

Η Ρωσία θα είναι μακροβιότερη του Πούτιν...

Γιατί τα περισσότερα ναρκωτικά είναι παράνομα, αλλά το αλκοόλ ή τα όπλα νόμιμα; Μήπως η βότκα ή τα καλάσνικοφ σκοτώνουν λιγότερους κάθε χρόνο; Μάλλον όχι, αλλά είμαστε ένα είδος βουτηγμένο στην υποκρισία, διαμορφωτής και θύμα ενός πολιτισμού ο οποίος στην ουσία έχει μάθει να θεωρεί νόμιμο και ηθικό ό,τι το βολεύει σε κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Γι' αυτό και 60 χρόνια μετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα και 2.022 χρόνια μετά τη γέννηση του Ιησού τρέμουμε ακόμα στην ιδέα ενός αυτοκαταστροφικού πυρηνικού ολέθρου...  

Ο Βλ. Πούτιν δεν πρόκειται να πατήσει το πυρηνικό κουμπί. Δεν είναι τρελός ή, τέλος πάντων, δεν είναι περισσότερο τρελός από όσο ήταν, για παράδειγμα, ο Τ. Μπους όταν εισέβαλε στο Ιράκ. Είναι κι αυτός ένας ακόμα ιμπεριαλιστής ηγέτης μιας μεγάλης δύναμης που αντιλαμβάνεται τον κόσμο μόνο ως ένα παιχνίδι διανομής και κατάκτησης. Ομοίως, δεν πρόκειται να κλείσει, εντελώς τουλάχιστον, την κάνουλα του φυσικού αερίου γιατί αλλιώς καταδικάζει και τη δική του χώρα σε πτώχευση...

Η Δύση δεν έχει στην ουσία άλλη επιλογή από τις κυρώσεις, αφού μια πολεμική της εμπλοκή, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνει ο Κ. Μητσοτάκης, σημαίνει Γ' Παγκόσμιο πόλεμο. Αλίμονο, όμως, αν εξαπολύσουμε ένα νέο κυνήγι μαγισσών σε Ελλάδα, Ευρώπη και ΗΠΑ, αντικαθιστώντας την αντικομμουνιστική υστερία με την αντιρωσική. Ο Βλ. Πούτιν δεν θα είναι για πάντα πρόεδρος της Ρωσίας, αλλά η Ρωσία θα είναι εδώ για πάντα. Ας το λάβουν, επιτέλους, αυτό υπόψη και οι εγχώριοι πολεμοκάπηλοι, βασιλικότεροι του Βολοντίμιρ Ζελένσκι...

 

 

Άντε πάλι από την αρχή...

Η αντίληψη της ελληνικής κοινής γνώμης για το τι γίνεται στον κόσμο φτάνει έως την Τουρκία, άντε και την Ευρώπη ή τις ΗΠΑ. Η Ελλάδα, άλλωστε, είναι ο ομφαλός τής γης, τι χρεία έχουμε να γνωρίζουμε τι συμβαίνει σε άλλες γωνιές τού πλανήτη; 

Γι' αυτό, άλλωστε, και μέχρι μερικές ημέρες πριν αν ρωτούσες έναν μέσο Έλληνα πολίτη ποιοι μπορούν να χαρακτηριστούν πρόσφυγες το πολύ πολύ να σου απαντούσε για τους Σύριους. Οι Αφγανοί ήταν "ασφαλείς" κι ας προέλαυναν οι ταλιμπάν...

Εδώ και πολύ καιρό, εξάλλου, το ελληνικό κράτος απορρίπτει προσφυγές Αφγανών και τους γυρίζει πίσω λες και είναι όλα όμορφα κι ωραία στη χώρα τους. Γενικότερα, υπάρχουν εστίες έντασης σε πολλά σημεία τού πλανήτη για τα οποία δεν γνωρίζουμε και πολλά και σπεύδουμε να τα θεωρήσουμε ασφαλή γιατί αυτό βολεύει την αντιπροσφυγική πολιτική μας. Το πολύ πολύ να εμφανιστούμε γενναιόδωροι σε κάποιον τα προσόντα τού οποίου να ομοιάζουν με του Γιάννη Αντετοκούνμπο...

Βεβαίως η υποκρισία δεν είναι εθνική αλλά παγκόσμια και, κυρίως, αμερικανική. Σχεδόν ακριβώς 20 χρόνια μετά από την 11η Σεπτεμβρίου οι Αμερικανοί στην ουσία επέτρεψαν για τους δικούς τους λόγους την παλινόρθωση των ταλιμπάν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται κυρίως για τη ζωή των κατοίκων τού Αφγανιστάν. Μόνοι τους, δηλαδή, πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων μια εξαρχής αμφιλεγόμενη πολιτική που έκανε τον κόσμο μας λιγότερο κι όχι περισσότερο ασφαλή... 

Το Αφγανιστάν, το Ιράκ, οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ κι αλλού, όλα αυτά πυροδοτήθηκαν από έναν οφθαλμό αντί οφθαλμού με πολλά συμφέροντα κρυμμένα από πίσω του. Και τώρα άντε πάλι από την αρχή... 

 

Με πόλεμο Ισραήλ-Ιράν το επόμενο σπίτι των επιζώντων θα είναι η Σελήνη...

Όταν τελείωνε η προεδρική θητεία τού Τζ. Μπους του Νεώτερου όσοι την θεωρούσαμε καταστροφική για την παγκόσμια ειρήνη κι ασφάλεια βγάζαμε έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Ακόμα κι αν ο Μπ. Ομπάμα δεν αποδεικνυόταν η ελπίδα για τον πλανήτη την οποία είχε υποσχεθεί πως θα έφερνε- και δεν αποδείχθηκε, όχι τουλάχιστον στο βαθμό για τον οποίο είχε δεσμευτεί- εν τούτοις δεν θα μπορούσε να κινηθεί στα εμπρηστικά μονοπάτια τού προκατόχου του με τις ΗΠΑ πληγωμένες σε πολλά επίπεδα από τους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Να, όμως, που η ζωή δεν παύει να μας εκπλήσσει και ζήσαμε για να δούμε στο Λευκό Οίκο και κάποιον ένοικο ακόμα χειρότερο από τον Τζ. Μπους Τζούνιορ, τον Ντ. Τραμπ, του οποίου η άγνοια, η μισαλλοδοξία και οι ιδεοληψίες συνθέτουν ένα πολύ επικίνδυνο πολιτικό κοκτέιλ για όλον τον κόσμο...

Αναμφίβολα η συνάντηση Τραμπ- Κιμ στις 12 Ιουνίου συνιστά θετική εξέλιξη. Ακόμα και να μην καταλήξει πουθενά, η ανακωχή τού ενός μηνός αποτελεί όαση όταν έχουμε μπροστά μας το πολεμικό θρίλερ που εκτυλίσσεται στη δύσμοιρη Συρία. Κι όμως, υπάρχουν ακόμα στην Ελλάδα άνθρωποι που πιστεύουν ότι οι Σύριοι φεύγουν από τη βαθύτατα πληγωμένη χώρα τους γιατί θέλουν να μεταδώσουν τον τζιχαντισμό στη Δύση κι όχι γιατί στην πατρίδα τους δεν έχουν πια ζωή. Όπως κι αν έχει, οι ιστορικοί τού μέλλοντος θα χρησιμοποιήσουν τους χειρότερους από τους χαρακτηρισμούς για να κρίνουν τις ευθύνες όλων των μεγάλων και μικρότερων δυνάμεων που ευθύνονται για τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση τού 21ου αιώνα...

Τρέμω και μόνο στη σκέψη πως οδηγούμαστε σε έναν πόλεμο Ισραήλ- Ιράν, δύο οπλισμένων σαν αστακών περιφερειακών δυνάμεων, οι οποίες τρέφονται με μίσος η μία για την άλλη. Οι οικονομικές συνέπειες για όλον τον πλανήτη θα είναι μηδαμινές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες σε ανθρώπινες ζωές και, βεβαίως, ο κίνδυνος για Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο θα αναζωπυρωθεί, όχι πάντως γιατί τώρα είναι σβησμένος. Γι' αυτό και η παγκόσμια κοινότητα αντί να επιλέγει πλευρά οφείλει εδώ και τώρα να σβήσει τη φωτιά που μπορεί να μας κάνει να αναζητάμε, όσοι επιζήσουμε, σύντομα καταφύγιο στη Σελήνη... 

Διδάσκει δημοκρατία τον πλανήτη η χώρα που ο πρόεδρός της πήρε λιγότερες ψήφους από την αντίπαλό του...

Η Ιστορία μάς παραδίδει το ένα μάθημα μετά από το άλλο, αλλά η ανθρωπότητα επιμένει να μένει μετεξεταστέα. Αν οι πυραυλικές επιθέσεις των Αμερικανών, των Βρετανών και των Γάλλων ήταν οι πρώτες τέτοιες απόπειρες για να συνετιστούν οι "κακοί" τού πλανήτη- αν υποθέσουμε πως αυτά είναι τα κίνητρά τους, κάτι για το οποίο πολύ αμφιβάλλω- μπορεί και να έλεγα κυνικά "δεν βαριέσαι, ας σκοτωθούν και μερικά γυναικόπαιδα για το ευρύτερο καλό".

Δεν συμβαίνει, όμως, κάτι τέτοιο όχι μόνο σε σύγκριση με την αρχαιότητα, το μεσαίωνα ή τους τελευταίους αιώνες, αλλά ακόμα και σε σχέση με τον 21ο αιώνα. Οι Αμερικανοί εισέβαλαν μετά από την 11η Σεπτεμβρίου στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, οργάνωσαν την "αραβική άνοιξη" και στήριξαν κάποια στιγμή ακόμα και τον ISIS στη Συρία. Έγινε ο κόσμος μας ασφαλέστερος και πιο ειρηνικός; Την απάντηση την ξέρετε...

Οι ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια έχουν αυτόκλητα αναλάβει το ρόλο τού διεθνούς χωροφύλακα στο όνομα ενός πολύ αμφίβολου ηθικού πλεονεκτήματός τους. Μιλούν, για παράδειγμα, για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στις αραβικές χώρες όταν ο ίδιος τους ο σημερινός πρόεδρος βρίσκεται στο Λευκό Οίκο έχοντας συγκεντρώσει μικρότερο αριθμό ψήφων από την ανθυποψήφιά του το 2016 κι όταν ο πρόεδρός τους το 2001 είχε εκλεγεί για μερικές εκατοντάδες ψήφους που του είχε χαρίσει ο κυβερνήτης αδερφός του. Η χώρα όπου ακόμα ισχύει η θανατική ποινή, όπου μαύροι σκοτώνονται για ψύλλου πήδημα από λευκούς αστυνομικούς κι όπου οι κοινωνικές ανισότητες είναι κραυγαλέες οφείλει πρώτα μια βαθιά ενδοσκόπηση πριν δείξει με το δάχτυλο οποιοδήποτε άλλο κράτος δεν φτάνει τα δήθεν δικά της υψηλά στάνταρ...

Τα χέρια τού Μπ. αλ Άσαντ είναι βουτηγμένα στο αίμα των Σύριων, όπως παλιότερα των ταλιμπάν στα χέρια των Αφγανών, του Σαντάμ στων Ιρακινών και του Γκαντάφι στων Λίβυων. Η κατάρρευσή τους, ωστόσο, πόσο βοήθησε τις χώρες τους να βρουν το βηματισμό τους και την παγκόσμια κοινότητα να μην φοβάται τον κάθε "λύκο", μοναχικό ή όχι, ο οποίος είναι έτοιμος να σκορπίσει τον θάνατο με μια τρομοκρατική του ενέργεια;...

Η διεθνής επέμβαση μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο όταν μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα, όχι όταν τα κάνει χειρότερα, όπως και σήμερα στην περίπτωση της Συρίας. Ας καταλάβει κάποτε η Δύση ότι μπορεί και να μην είναι ο παράδεισος που πιστεύει η ίδια ότι είναι και θέλει να εμφυτεύσει κι αλλού...

Ο τζιχαντισμός το παραμελημένο αποπαίδι τής χριστιανικής Δύσης...

Στη Συρία κανένας από τους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους δεν είναι αθώος των χιλιάδων λίτρων αίματος που έχουν χυθεί προκειμένου κάποιοι να παραμείνουν ή να κερδίσουν την εξουσία ή κάποιοι άλλοι να διατηρήσουν ή να κερδίσουν σφαίρες επιρροής. Και είναι ντροπή για την ανθρωπότητα να συγκλονίζεται από τα όσα συμβαίνουν στη μαρτυρική αυτή χώρα μόνο όταν αντικρίζει νεκρά γυναικόπαιδα ή θύματα χημικών αερίων...

Φυσικά και συνιστά παραβίαση του δικαίου τού πολέμου- άλλος ένας κυνικότατος νεολογισμός- να δολοφονείς άμαχο πληθυσμό ή ακόμα κι εμπόλεμους με βασανιστικό τρόπο. Συνιστά, ωστόσο, όνειδος και μόνο η δολοφονία ανθρώπου από άνθρωπο με μόνο ουσιαστικό κίνητρο την εξουσία ή τον πλούτο που απορρέει από αυτή...

Ο Μπ. αλ Ασαντ, η αντιπολίτευση, ο ISIS, η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η Ευρώπη, η Τουρκία, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, όλοι τους έχουν βάλει το λιθαράκι τους ώστε να μαίνεται ο εμφύλιος στη Συρία εφτά χρόνια μετά από την έναρξή του. Σε αυτό το πλαίσιο δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω ζύγι για να μετρήσω ποιος ευθύνεται περισσότερο και ποιος λιγότερο γιατί αυτή είναι μια εργασία που ανήκει στους ιστορικούς τού μέλλοντος. Αν δεν ανοίξουν διπλωματικοί φάκελοι, μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε.

Το ότι, ωστόσο, η Μέση Ανατολή εξακολουθεί να αποτελεί διεθνές πεδίο βολής δεν οφείλεται στο δήθεν πολεμικό DNA των "βάρβαρων" ως επί το πλείστον μουσουλμάνων κατοίκων της, αλλά μπορεί να συσχετιστεί ευθέως με το ότι τα σημερινά σύνορα μετά από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας διαμορφώθηκαν από τις Μεγάλες Δυνάμεις στο χάρτη και με βάση την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, δίχως να ληφθούν υπόψη οι ιδιαιτερότητες- εθνοτικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές- της περιοχής. Και για να μην πηγαίνουμε τόσο βαθιά στο παρελθόν, ας αναλογιστούν οι ΗΠΑ πόσο ωφέλησαν τελικώς τη Μέση Ανατολή και γενικότερα την κοινωνική ειρήνη κι ασφάλεια σε όλο τον πλανήτη οι εισβολές της στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ ή και στη Λιβύη με μπροστάρηδες άλλους χρήσιμους ηλίθιους πριν αποφασίσει μια νέα στη Συρία. Ο τζιχαντισμός είναι το παραμελημένο αποπαίδι τής χριστιανικής Δύσης...

Η πολεμική υστερία ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία...

Αν θέλουμε ειρήνη, οφείλουμε να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο. Γι' αυτό θα ήταν ουτοπικό να συζητούσαμε, για παράδειγμα, την κατάργηση των ενόπλων δυνάμεων όταν ο εξ ανατολών γείτονάς μας όταν δεν βρυχάται απλώς, προκαλεί θερμά επεισόδια. Αλίμονο, ωστόσο, αν μετατρέψουμε μια υπαρκτή αβεβαιότητα για τις προθέσεις τής Τουρκίας και του "Σουλτάνου" της σε εθνικό πολεμικό παροξυσμό και θεωρήσουμε λογικές εικόνες όπως του μικρού παιδιού που έφερε όπλο στην παρέλαση...

Όπως έχουμε μάθει να ζούμε και να προετοιμαζόμαστε για τους σεισμούς, με την ίδια ψυχραιμία πρέπει να περιμένουμε τα χειρότερα από την τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Όχι, όμως, και να είμαστε πρόθυμοι να παρασυρόμαστε από τις εκάστοτε προβοκάτσιες που μπαίνουν στο δρόμο μας την ώρα που προσπαθούμε να ξανασταθούμε στα πόδια μας...

Ο Ρ. Τ. Ερντογάν είναι ένας κλασικός δημαγωγός, ο οποίος προσαρμόζει τη ρητορική του σε αυτά που θέλει να ακούει ο λαός του. Κι επειδή οι Τούρκοι είναι μπαρουτοκαπνισμένοι κι όχι "φλώροι" Σκανδιναβοί διεγείρονται με πολεμικές ατάκες, ιαχές κι απειλές, τις οποίες ο πρόεδρός τους προσφέρει αβέρτα στο πόπολό του...

Δεν τον θεωρώ, όμως, τόσο ανόητο ώστε να προκαλέσει εκ προθέσεως πολεμική σύρραξη με την Ελλάδα, την ώρα μάλιστα που έχει εισβάλει στη Συρία κι ετοιμάζεται να πράξει το ίδιο στο Ιράκ, ή να ακυρώσει τη συμφωνία με την ΕΕ για το προσφυγικό από την οποία άλλωστε αποκομίζει σημαντικά υλικά οφέλη. Από τον πόλεμο με τη χώρα μας, ακόμα κι αν τον κέρδιζε, θα έβγαινε πολλαπλώς χαμένη και η τουρκική οικονομία, η οποία δεν είναι και σήμερα στα καλύτερά της...

Οπότε όλα καλά κι όλα ωραία και να μην ανησυχούμε; Όχι, γιατί όπως συμβαίνει και στην περίπτωση των αντάρτικων πόλης τα οποία δεν έχουν δολοφονική πρόθεση, το ατύχημα παραμονεύει και μπορεί να αποτελέσει θρυαλλίδα πολύ αρνητικών εξελίξεων. Όταν παίζεις με τη φωτιά διακινδυνεύεις να καείς και να κάψεις και τους άλλους γύρω σου...

Τι θα συνέβαινε, για παράδειγμα, αν βυθιζόταν το σκάφος τού λιμενικού στα Ίμια και είχαμε και νεκρούς; Οι σώφρονες ηγέτες, όπως ήταν ο κι ο Ρ. Τ. Ερντογάν μέχρι ενός σημείου και γι' αυτό δεν είχε δημιουργήσει προβλήματα στο Αιγαίο ή στην κυπριακή ΑΟΖ, συνυπολογίζουν όλους τους παράγοντες. Η απόλυτη εξουσία, όμως, όπως αυτή που απολαμβάνει στη χώρα του, προκαλεί κι απόλυτη διαφθορά. Και είναι ακριβώς όταν πιστεύεις ότι είσαι άτρωτος, αφού έχεις επιζήσει κι ενός πραξικοπήματος, που γίνεσαι και πιο ευάλωτος, αλλά και πιο επικίνδυνος για όσους συνορεύουν μαζί σου...

Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο ο Καμμένος να σε πεθαίνει...

Οι υπερχριστιανοί και ισλαμοφάγοι δεν χάνουν ευκαιρία στην προσπάθειά τους να αποδεικνύουν πως ό,τι κακό συμβαίνει στον κόσμο οφείλεται στους μουσουλμάνους. Σε αυτό το πλαίσιο ταυτίζουν την τουρκική επιθετικότητα (και) στο Αιγαίο με το θρήσκευμα του Ρ.Τ. Ερντογάν. Λες και πριν την άνοδο των ισλαμιστών στην εξουσία η γείτονας ήταν ένας ήσυχος αμνός που δεν είχε, για παράδειγμα, εισβάλει στην Κύπρο ή δημιουργήσει προβοκάτσια στα Ίμια, ή λες και η αλαζονεία που γεννά η απόλυτη εξουσία είναι ίδιον ενός συγκεκριμένου θρησκεύματος κι όχι τυπικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό...

Με την ίδια ευκολία, εξάλλου, αποδίδουν τα τουρκικά επικίνδυνα παιχνίδια στο Αιγαίο στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, με το οποίο ο πρόεδρος της Τουρκίας θέλει να γίνει σουλτάνος και με τη σφραγίδα τού Συντάγματος. Μακάρι να ίσχυε κάτι τέτοιο: οι χριστιανοί μαζί με τη νηστεία θα έκαναν υπομονή και με τους γείτονες κι όταν θα γιορτάζαμε το Πάσχα θα επέστρεφε η ηρεμία στον θαλάσσιο κι εναέριο χώρο μας...

Μόνο που τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα, αν κι απλοϊκά συνοψίζονται στο εξής: αν ο Ρ.Τ. Ερντογάν απολέσει τους ηγεμονικούς- κατακτητικούς στόχους του στο μέτωπο Συρία- Ιράκ θα επιχειρήσει ρελάνς σε Αιγαίο- Κύπρο. Τι σημαίνει αυτό σε ακόμα πιο απλά όσο και κυνικά ελληνικά; Πως αν δημιουργηθεί κουρδικό κράτος, μας περιμένουν δύσκολες ημέρες...

Και σαν μην έφταναν όλα αυτά έχουμε έναν υπουργό Άμυνας που είναι έτοιμος να γλιστρήσει σε οποιαδήποτε μπανανόφλουδα του πετάξει η Άγκυρα. Δεν ισχυρίζομαι πως η ελληνική πολιτική ηγεσία πρέπει να μένει σιωπηλή μπροστά σε οποιαδήποτε τουρκική πρόκληση ή, ακόμα χειρότερα, να υποστέλλει σημαίες, όπως οι ανεκδιήγητοι αρχιερέας τής διαπλοκής- Πάγκαλος.

Από αυτό, ωστόσο, μέχρι το να εμφανίζεται κάθε τρεις και λίγο ο Π. Καμμένος σαν ένας πιο στρουμπουλός Ράμπο και να απειλεί τους Τούρκους με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα υπάρχει μια απόσταση την οποία οφείλει να γεφυρώσει η ευφυής διπλωματία των συνεννοήσεων με τους ισχυρούς διεθνείς παίκτες κι όχι οι ψευτοτσαμπουκάδες. Το μόνο που λείπει σε αυτόν τον τόπο για να συμπληρωθεί το σκηνικό τής καταστροφής θα ήταν ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος, τον οποίο μπορεί να μην είμαστε εμείς αυτοί που θα τον έχουμε υποκινήσει, αλλά δεν θα έχουμε κάνει και πολλά για να τον αποφύγουμε...  

Τι θέλουν στο ΔΝΤ; Η επόμενη γενιά "τζιχαντιστών" να εκκολαφτεί στην Ελλάδα;...

Η κυβέρνηση υπόγραψε το καλοκαίρι το τρίτο μνημόνιο μπροστά στο φάσμα τής χρεοκοπίας. Αυτό περιλαμβάνει επαχθή μέτρα τα οποία επιβάλλονται σε μια κοινωνία η οποία εδώ κι έξι χρόνια πλέον βιώνει ένα καθεστώς λιτότητας και συνεπακόλουθης φτωχοποίησης. Ποιος ωφελείται, ωστόσο, από την απαίτηση του ΔΝΤ τα ήδη δύσκολα μέτρα να γίνουν ακόμα δυσκολότερα με επιχειρήματα που βασίζονται σε αριθμούς που δεν μπορεί να αποδείξει ούτε το ίδιο ότι ισχύουν; Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, το "λαθάκι" τού Ταμείου με τον πολλαπλασιαστή το οποίο οι Έλληνες πλήρωσαν με το αίμα τους. Ακόμα κι αν υποθέσουμε, πάντως, πως πρέπει να περικοπούν και κύριες συντάξεις ή να επιβληθούν και νέοι φόροι με στόχο να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες και να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα, ποιος αλήθεια πιστεύει πλέον ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η δημοσιονομική εξισορρόπηση, η οποία άλλωστε σε σημαντικό βαθμό έχει ήδη επιτευχθεί;

Στην Ουάσιγκτον ξέρουν πολλές άλλες χώρες που να παρουσιάζουν, για παράδειγμα, πρωτογενές πλεόνασμα ή έστω ελάχιστο πρωτογενές έλλειμμα και να έχουν υποστεί τόσο βίαιη προσαρμογή στη βιωσιμότητα; Το μέγα ζήτημα, επομένως, είναι η ισχυρή τόνωση της πραγματικής οικονομίας κι αυτή δεν πρόκειται να επιτευχθεί όσο στο ΔΝΤ ποτίζουν δόσεις την Ελλάδα με το σταγονόμετρο, απαιτούν κάθε τόσο αλλαγές στο φορολογικό και στο ασφαλιστικό και δεν συνδράμουν στο σχεδιασμό ενός αναπτυξιακού νόμου ο οποίος θα περιλαμβάνει απαραιτήτως άμεση ρευστότητα και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα επιτρέπουν λελογισμένες δημοσιονομικές υπερβάσεις σήμερα οι οποίες θα εξασφαλίσουν ότι αύριο θα στεκόμαστε στα πόδια μας δίχως την ανάγκη αναπνευστήρα...

Ισχύει πως υπάρχουν κύριες συντάξεις που μπορούν να κοπούν αφού είναι υψηλές και βασίστηκαν στις πελατειακές σχέσεις, όπως αυτές της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι εξακολουθούν να ζουν ανάμεσά μας αρκετοί οι οποίοι δηλώνουν στην εφορία λιγότερα από όσα βγάζουν, δίνοντας επιχειρήματα στο ΔΝΤ να ζητά αυξήσεις άμεσων κι έμμεσων φόρων επί δικαίους κι αδίκους. Η κυβέρνηση καλά κάνει και ξεψαχνίζει τις διάφορες λίστες φοροδιαφυγής- ήδη, άλλωστε, πολλοί από αυτούς που βρίσκονται σε αυτές προσέρχονται οικειοθελώς για να πληρώσουν πρόστιμα και να γλιτώσουν τα δικαστήρια- αλλά απαιτείται πόλεμος σε όλα τα επίπεδα. Τώρα, άλλωστε, που οι διάφοροι Ψυχάρηδες καταθέτουν επιτέλους τον οβολό τους στο δημόσιο ταμείο μειώνονται και οι δικαιολογίες εκείνων που θεωρούν αμαρτία το να κόβουν αποδείξεις. Αν θέλουμε, επομένως, να μειωθεί ο αριθμός και το ύψος των φόρων, επιβάλλεται κι εμείς να είμαστε συνεπέστεροι στις υποχρεώσεις μας...

Αν, ωστόσο, το ΔΝΤ επιμείνει να συμπεριφέρεται σαν "Έμπορος της Βενετίας", τότε αυτοί που το κουμαντάρουν, οφείλουν να σκεφτούν τις ευρύτερες πολιτικές προεκτάσεις των επιλογών τους. Δεν είναι δυνατό λογιστές, όσο σπουδαγμένοι κι αν είναι, να παίρνουν αποφάσεις οι οποίες δεν λαμβάνουν υπόψη τη γενικότερη εικόνα, είτε αυτή αφορά την κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα είτε το ότι σε μια περιοχή που περιλαμβάνει τη βόρειο Αφρική, τη Μαύρη Θάλασσα και τη Μέση Ανατολή η κατάσταση είναι, το λιγότερο, έκρυθμη. Σε αυτόν τον άξονα η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που χαρακτηρίζεται από πολιτική σταθερότητα. Όσο κι αν κλυδωνιζόμαστε από την οικονομική κρίση και το προσφυγικό δεν έχουμε εμφύλιο πόλεμο ούτε κυβερνιόμαστε από αυταρχικούς μεγαλομανείς με επεκτατικές βλέψεις, όπως η Τουρκία τού Ρ.Τ. Ερντογάν. Αν στο ΔΝΤ, ωστόσο, επιμείνουν να απαιτούν και τις σάρκες των Ελλήνων ας προετοιμάζονται για αποσταθεροποίηση και της Ελλάδας σε ένα περιβάλλον όπου ήδη ευνοείται η άνθηση της ακροδεξιάς, του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας και της τρομοκρατίας που έρχεται ως αναπόφευκτη συνέπεια. Σε μια τέτοια περίπτωση η επόμενη γενιά "τζιχαντιστών" δεν θα εκκολαφτεί στο Ιράκ, στη Συρία ή στα γκέτο τού Παρισιού και των Βρυξελλών αλλά στην Ελλάδα. Τόσο απλά...