Άντε πάλι από την αρχή...

Η αντίληψη της ελληνικής κοινής γνώμης για το τι γίνεται στον κόσμο φτάνει έως την Τουρκία, άντε και την Ευρώπη ή τις ΗΠΑ. Η Ελλάδα, άλλωστε, είναι ο ομφαλός τής γης, τι χρεία έχουμε να γνωρίζουμε τι συμβαίνει σε άλλες γωνιές τού πλανήτη; 

Γι' αυτό, άλλωστε, και μέχρι μερικές ημέρες πριν αν ρωτούσες έναν μέσο Έλληνα πολίτη ποιοι μπορούν να χαρακτηριστούν πρόσφυγες το πολύ πολύ να σου απαντούσε για τους Σύριους. Οι Αφγανοί ήταν "ασφαλείς" κι ας προέλαυναν οι ταλιμπάν...

Εδώ και πολύ καιρό, εξάλλου, το ελληνικό κράτος απορρίπτει προσφυγές Αφγανών και τους γυρίζει πίσω λες και είναι όλα όμορφα κι ωραία στη χώρα τους. Γενικότερα, υπάρχουν εστίες έντασης σε πολλά σημεία τού πλανήτη για τα οποία δεν γνωρίζουμε και πολλά και σπεύδουμε να τα θεωρήσουμε ασφαλή γιατί αυτό βολεύει την αντιπροσφυγική πολιτική μας. Το πολύ πολύ να εμφανιστούμε γενναιόδωροι σε κάποιον τα προσόντα τού οποίου να ομοιάζουν με του Γιάννη Αντετοκούνμπο...

Βεβαίως η υποκρισία δεν είναι εθνική αλλά παγκόσμια και, κυρίως, αμερικανική. Σχεδόν ακριβώς 20 χρόνια μετά από την 11η Σεπτεμβρίου οι Αμερικανοί στην ουσία επέτρεψαν για τους δικούς τους λόγους την παλινόρθωση των ταλιμπάν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται κυρίως για τη ζωή των κατοίκων τού Αφγανιστάν. Μόνοι τους, δηλαδή, πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων μια εξαρχής αμφιλεγόμενη πολιτική που έκανε τον κόσμο μας λιγότερο κι όχι περισσότερο ασφαλή... 

Το Αφγανιστάν, το Ιράκ, οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ κι αλλού, όλα αυτά πυροδοτήθηκαν από έναν οφθαλμό αντί οφθαλμού με πολλά συμφέροντα κρυμμένα από πίσω του. Και τώρα άντε πάλι από την αρχή... 

 

Είναι οι Έλληνες ρατσιστές;...

"Είναι οι Έλληνες ρατσιστές"; Αυτό καθεαυτό το ερώτημα είναι ρατσιστικό, από όποια άποψη κι αν το δει κανείς. Γιατί οι Έλληνες να είναι ρατσιστές κι όχι κάποιος άλλος λαός; Ή γιατί οι Έλληνες να μην είναι ρατσιστές όταν είναι κι άλλοι λαοί;...

Θα πρέπει να βρούμε κάποιον άγιο, αν θέλουμε να βρούμε άνθρωπο που να μην έχει εκδηλώσει ποτέ ρατσιστικές τάσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του. Είμαστε ρατσιστές, για παράδειγμα, όταν αλλάζουμε θέση στην πετσέτα μας στην παραλία όταν κάθεται δίπλα μας ένας μαύρος, αλλά αν ο ίδιος μαύρος σκοράρει καλάθια για την αγαπημένη μας ομάδα γινόμαστε πολυπολιτισμικοί.  Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να κρύβουμε την αρρώστια μας, αλλά να προσπαθούμε να την θεραπεύσουμε, αναγνωρίζοντάς την και στον εαυτό μας κι όχι μόνο στους άλλους...

Κανείς μας δεν γεννιέται μισαλλόδοξος. Είναι ο φόβος που πατά πάνω στη μεμονωμένη εμπειρία, στους θεσμούς που γεννούν γκέτο κι εχθρούς και στα μίντια που αλαλάζουν αντί να ενημερώνουν το περιδεές πόπολο. Φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε σε ορισμένες περιοχές στο κέντρο τής Αθήνας γιατί πράγματι εκεί γίνονται περισσότερες ληστείες από άλλες. Γίνονται, όμως, κάθε δευτερόλεπτο του 24ωρου και μόνο από ξένους; Όταν συμμορίες αλλοδαπών πλακώνονται στο κέντρο τής Αθήνας είναι το προπατορικό αμάρτημα, όταν Έλληνες οπαδοί διαφορετικών ομάδων σκοτώνονται για τη μπάλα είναι απλώς "τα παιδιά τα ατίθασα"...

Όποιος κοιτάξει με ψυχραιμία τα στατιστικά στοιχεία θα διαπιστώσει ότι οι Πακιστανοί, οι Σύριοι ή οποιοιδήποτε άλλοι αλλοεθνείς εμπλέκονται σε εγκληματικές ενέργειες είναι απείρως λιγότεροι από το σύνολο αυτών των πληθυσμών που διαβιούν στην Ελλάδα. Υπενθυμίζω, άλλωστε, σε όσους έχουν κοντή μνήμη ότι τα ίδια που λέμε σήμερα για τους Άραβες τα λέγαμε τη δεκαετία τού ΄90 για τους Αλβανούς, τους οποίους πλέον ακόμα και οι ακροδεξιοί αφήνουν στην άκρη όταν εκστομίζουν τα ιδεοληπτικά τους εμέσματα...

Ναι, η χώρα μας δεν μπορεί να φιλοξενήσει όλους τους απόκληρους της οικουμένης, αλίμονο όμως αν μισούμε όσους έχουν έρθει στα μέρη μας από απελπισία γιατί οι πατρίδες τους έχουν καταντήσει τόποι μαρτυρίου και τους θεωρούμε συλλήβδην όργανα του ISIS. Σε αυτήν την περίπτωση η ασθένειά μας βρίσκεται σε πολύ προχωρημένη κατάσταση...