Κατασκευάζοντας τους τζιχαντιστές αυτοκτονίας του μέλλοντός μας...

Αν δεν είχαμε ξαναδεί το έργο και, μάλιστα, σχετικά πρόσφατα θα μπορούσαμε να ελπίζαμε σε ένα διαφορετικό φινάλε του. Μόνο που το ξαναείδαμε στις αρχές τού 21ου αιώνα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και το τέλος δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν οι πιο αφελείς ανάμεσά μας: οι ταλιμπάν επέστρεψαν στο Καμπούλ και η Βαγδάτη σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με την πρωτεύουσα μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας... 

Αν το τίμημα για να καταλυθεί μια δεσποτεία είναι να παραβιαστεί κάθε κανόνας τού διεθνούς δικαίου, να αναφλεγεί για μια ακόμα φορά η Μέση Ανατολή και να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά τζιχαντιστών αυτοκτονίας μάλλον αυτό είναι μεγάλο. Ιδίως όταν η διάδοχη κατάσταση στο Ιράν δεν αναμένεται πολύ πιο δημοκρατική. 

Θα ήταν μικρότερο αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδιζαν, για χάρη τής δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και τις υπόλοιπες δεσποτείες τής περιοχής, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν πρόκειται να το πράξουν. Αφήστε που πρόκειται για το πιο πικρό ανέκδοτο της ιστορίας να βομβαρδίζουν για τη δημοκρατία εκείνοι που ταυτοχρόνως διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα...

Όπως κι αν έχει, η Δύση παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με τη φωτιά, με ανυπολόγιστες σήμερα συνέπειες. Αν υπολογίσουμε, μάλιστα, πως όταν συγκρούονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια ούτε η χώρα μας μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Πολλώ δε μάλλον όταν αντί να κρατά διεθνείς ισορροπίες έχει παίξει τα ρέστα της ποντάροντας στην Ουάσιγκτον, η οποία ακόμα κι αν κερδίσει- δεν είναι και πολύ βέβαιο- δεν θα μοιράσει τα κέρδη της όπως ακριβώς το υπολογίζουμε...

Δεν είναι μόνο η πατριαρχία...

Όχι, η Ελλάδα δεν είναι Αφγανιστάν των ταλιμπάν. Οι γυναίκες σε αυτήν τη χώρα δεν αναγκάζονται να κυκλοφορούν ντυμένες με μπούρκα, χωρίς δικαιώματα παρά μόνο υποχρεώσεις. Ούτε τυχόν παραβίαση υποχρέωσης του θρησκευτικού δόγματος επισύρει ακόμα και την θανατική ποινή. Η χώρα μας, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, δεν βρίσκεται στον παγκόσμιο πάτο τής κοινωνικής ανεκτικότητας...

Αλίμονο, όμως, αν όλα αυτά ή ακόμα και οι φυσιολογικές ψυχολογικές παρενέργειες της πανδημίας μας καθησυχάζουν για τις γυναικοκτονίες των οποίων εξακολουθούμε να γινόμαστε μάρτυρες. Φυσικά και η μακροχρόνια καραντίνα, ιδίως αν επαναληφθεί από το φθινόπωρο, θα αφήσει πίσω της κουσούρια. 

Μόνο που η ενδοοικογενειακή βία δεν εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε αυτήν τη γωνιά τού πλανήτη το 2020. Προϋπήρχε του κορονοϊού, "απλώς" οι συνθήκες εγκλεισμού την επέτειναν, κάνοντάς την πιο διαφανή στα μάτια τής κοινής γνώμης...

Για να επιλύσεις, ωστόσο, ένα πρόβλημα οφείλεις πρώτα να το αναγνωρίσεις κι εδώ ακόμα διαφωνούμε για το αν είναι δόκιμος ο όρος "γυναικοκτονία", μολονότι τον αναγνωρίζουν διεθνείς συμβάσεις τις οποίες έχουμε υπογράψει. Όταν, όμως, ακόμα και η γυναίκα γραμματέας Ισότητας των Φύλων αρνείται να τοποθετηθεί για το αν η χώρα μας θα συνδράμει τις Αφγανές είναι άδικο να επιρρίπτουμε όλη την ευθύνη στους άνδρες... 

Το ζήτημα δεν είναι τόσο ζήτημα φύλων όσο πολιτικό και για μια ακόμα φορά οι δυνάμεις τής συντήρησης και οι αντίστοιχες της προόδου έχουν πάρει θέση. Κι όποιος δεν παίρνει δεν είναι ουδέτερος, αλλά στρουθοκαμηλιστής...

 

 

Άντε πάλι από την αρχή...

Η αντίληψη της ελληνικής κοινής γνώμης για το τι γίνεται στον κόσμο φτάνει έως την Τουρκία, άντε και την Ευρώπη ή τις ΗΠΑ. Η Ελλάδα, άλλωστε, είναι ο ομφαλός τής γης, τι χρεία έχουμε να γνωρίζουμε τι συμβαίνει σε άλλες γωνιές τού πλανήτη; 

Γι' αυτό, άλλωστε, και μέχρι μερικές ημέρες πριν αν ρωτούσες έναν μέσο Έλληνα πολίτη ποιοι μπορούν να χαρακτηριστούν πρόσφυγες το πολύ πολύ να σου απαντούσε για τους Σύριους. Οι Αφγανοί ήταν "ασφαλείς" κι ας προέλαυναν οι ταλιμπάν...

Εδώ και πολύ καιρό, εξάλλου, το ελληνικό κράτος απορρίπτει προσφυγές Αφγανών και τους γυρίζει πίσω λες και είναι όλα όμορφα κι ωραία στη χώρα τους. Γενικότερα, υπάρχουν εστίες έντασης σε πολλά σημεία τού πλανήτη για τα οποία δεν γνωρίζουμε και πολλά και σπεύδουμε να τα θεωρήσουμε ασφαλή γιατί αυτό βολεύει την αντιπροσφυγική πολιτική μας. Το πολύ πολύ να εμφανιστούμε γενναιόδωροι σε κάποιον τα προσόντα τού οποίου να ομοιάζουν με του Γιάννη Αντετοκούνμπο...

Βεβαίως η υποκρισία δεν είναι εθνική αλλά παγκόσμια και, κυρίως, αμερικανική. Σχεδόν ακριβώς 20 χρόνια μετά από την 11η Σεπτεμβρίου οι Αμερικανοί στην ουσία επέτρεψαν για τους δικούς τους λόγους την παλινόρθωση των ταλιμπάν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται κυρίως για τη ζωή των κατοίκων τού Αφγανιστάν. Μόνοι τους, δηλαδή, πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων μια εξαρχής αμφιλεγόμενη πολιτική που έκανε τον κόσμο μας λιγότερο κι όχι περισσότερο ασφαλή... 

Το Αφγανιστάν, το Ιράκ, οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ κι αλλού, όλα αυτά πυροδοτήθηκαν από έναν οφθαλμό αντί οφθαλμού με πολλά συμφέροντα κρυμμένα από πίσω του. Και τώρα άντε πάλι από την αρχή... 

 

Η Καμπούλ μέσα μας...

Από το να σκοτώνεις τις γυναίκες, όπως συνηθίζουν οι ορίτζιναλ ταλιμπάν, είναι προτιμότερο να τις αντιμετωπίζεις αποκλειστικώς ως σκεύη ηδονής, αλλά εν έτει 2021 οι δυτικές κοινωνίες θα όφειλαν να είχαν ανεβάσει τον πήχη των φιλοδοξιών τους ως προς την καταπολέμηση των διακρίσεων. Ομοίως, το να συγκρίνουμε το χριστιανικό φονταμενταλισμό με τον πιο ακραίο ισλαμικό για να φαινόμαστε ανώτεροι δεν μας περιποιεί τιμή. Η ανεξιθρησκεία δεν μπορεί να περιορίζεται στη δυνατότητα πρακτικής άσκησης μιας θρησκείας στα τετραγωνικά μέτρα τού σπιτιού μας χωρίς το φόβο κάποιος να μας σπάσει την πόρτα, να μας συλλάβει και να μας εκτελέσει...

Αν κάποιος πιστεύει ότι σκαρφαλώνοντας στα τέσσερα τα σκαλοπάτια τής Παναγίας τής Τήνου θα θεραπευτεί από κάποια ασθένεια ή θα κερδίσει το τζόκερ με γεια του και χαρά του να το κάνει. Καθένας μας έχει δικαίωμα να επιλέγει το πλασίμπο ή το ναρκωτικό που τον ευχαριστεί και τον βοηθά να πορεύεται με καλύτερους όρους στη ζωή. Το πρόβλημα γεννάται όταν αυτό επιβάλλεται κεντρικώς, από ένα κράτος που αρνείται να παραχωρήσει στον εαυτό του την ελευθερία του από την εκκλησιαστική ιεραρχία...

Οι γυναίκες στην Ελλάδα δεν κινδυνεύουν από νόμους που θα τις οδηγούν στην αγχόνη αν απατήσουν τον σύζυγό τους ή αν φορέσουν κοντές φούστες. Κινδυνεύουν, όμως, από τα απομεινάρια μιας πατριαρχικής αντίληψης που έχει συντηρηθεί μέσα κι από την τέχνη σύμφωνα με την οποία είναι στολίδια μόνο του ανδρός και τίποτα παραπάνω. Κι αν η μακροχρόνια καραντίνα επιδείνωσε μια ήδη σοβούσα έξαρση της ενδοοικογενειακής βίας είναι τα στερεότυπα που τιμάμε και σεβόμαστε ως παραδόσεις που συνιστούν το μεγαλύτερο κίνδυνο κι αποτρεπτικό παράγοντα ώστε η ισότητα των φύλων να μην αποτελεί απλώς μια υπουργική γραμματεία, αλλά και μια καθημερινή πραγματικότητα...

 

 

Τους Αντετοκούνμπο τους θέλουμε ή πρωταθλητές του NBA ή νεκρούς στο Αιγαίο...

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και η οικογένειά του αγαπούν την Ελλάδα και το έχουν αποδείξει πολλές φορές. Πολύ αμφιβάλλω, όμως, αν η Ελλάδα αγαπά τους Αντετοκούνμπο που κατοικούν σε αυτήν τη γωνιά τής Γης. 

Ενδεχομένως να τους ανέχεται όταν κερδίζουν πρωταθλήματα στο NBA ή όταν εργάζονται στα χωράφια ή ξεσκατίζουν τους γονείς και τους παππούδες μας, αλλά δεν τους αγαπά. Αν τους αγαπούσε δεν θα αποδεχόταν, για παράδειγμα, να μένουν άστεγοι στις πλατείες και στα πάρκα ή να κάνει push backs στο Αιγαίο. Αν το δούμε και κυνικώς, σε κάποια από αυτές τις επαναπροωθήσεις μπορεί να χάσαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε ως Έλληνα τον επόμενο Αντετοκούνμπο...

Θεωρώ πιο έντιμη τη στάση αυτών που δεν πανηγυρίζουν για τον Αντετοκούνμπο γιατί τον βλέπουν ως αποκλειστικώς Νιγηριανό από εκείνων που στάζουν μέλι γι' αυτό το παλικάρι και χολή για όλους τους υπόλοιπους μετανάστες δεύτερης γενιάς. Η πολυπολιτισμικότητα είναι πλούτος για όλες τις χώρες, ιδίως γι' αυτές που είναι μικρές το δέμας... 

Μόνο όσοι δεν έχουν πίστη στην ιστορία και στις παραδόσεις τους μπορούν να φοβούνται την αλλοίωσή τους. Αφήστε που αυτό που οι φοβικοί συντηρητικοί αποκαλούν αλλοίωση δεν είναι τίποτα άλλο από τη σύνθεση και την εξέλιξη. Εκτός αν πιστεύουμε ότι μέχρι να έρθουν Αφρικανοί μετανάστες στη χώρα καταγόμασταν απευθείας από τον Περικλή και τον Αριστοτέλη κι όχι κι από τον Σουλεϊμάν ή τον Μεχμέτ...

Το πολιτικό και δικαστικό μας σύστημα δυσκολεύτηκαν πολύ να αποδεχθούν ότι παιδιά μεταναστών που γεννιούνται, πηγαίνουν σχολείο κι ενηλικιώνονται στην Ελλάδα πρέπει να θεωρούνται κι από το νόμο Έλληνες. Ο εσμός των φοβικών που καθορίζει το μέγεθος του πολιτικού κόστους αντιτίθεται σήμερα στα εμβόλια κάνοντας σημαία την αυτοδιάθεση που αρνείται για όσες γυναίκες θέλουν να κάνουν άμβλωση ή για τους ομοφυλόφιλους που επιθυμούν να παντρευτούν και να υιοθετήσουν παιδιά. Αν κάναμε πάντοτε ότι μας προτρέπουν να κάνουμε αυτοί οι ταλιμπάν του μεσαίωνα οι Αντετοκούνμπο, των οποίων τον αγώνα τώρα οικειοποιούνται, δεν θα ήταν πρωταθλητές στο NBA, αλλά νεκροί στο Αιγαίο. Αυτό για να ορίζουμε το μέγεθος της παλιανθρωπιάς τού καθενός μας...

  

 
 

Δεν κινδυνεύουμε από τον εξισλαμισμό, αλλά από την αποχριστιανοποίηση...

Οι υπερπατριώτες της φακής, που ξιφουλκούν κατά των Τούρκων, των ικετών της Γης και των συριζαίων στο διαδίκτυο, είναι ως επί το πλείστον οι ίδιοι που δεν δέχονται να συνδράμουν τους νησιώτες συμπατριώτες τους ώστε να αποσυμφορηθούν τα νησιά μας, που κατά τα άλλα τόσο αγαπούν. Οι διαχρονικοί εμπνευστές των εσωτερικών εχθρών, απόγονοι των δοσίλογων της κατοχής την ίδια ώρα που οι "εαμοβούλγαροι" έχυναν το αίμα τους για την εθνική ανεξαρτησία, αναζητούν μετά μανίας προδότες για να ικανοποιείται ο εθνικός τους κομπλεξισμός.

Πέρυσι ήταν η Συμφωνία των Πρεσπών, φέτος ο Έβρος, αύριο ποιος ξέρει τι θα σαγηνεύσει την επαρχιωτίλα μας. Οι ίδιοι που επαναστατούν για το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους και για το καρναβάλι, που οδηγούν σαν να μην υπάρχει αύριο κι επιδεικνύουν τον κουτσαβακισμό τους σε κάθε ευκαιρία χαρακτηρίζουν τους μουσουλμάνους συλλήβδην απολίτιστους...

Η ανθρώπινη ζωή είναι υπέρτερη αξία από τις τεχνητές συνοριακές γραμμές. Αυτό, ανάμεσα σε άλλα, σημαίνει ότι όταν κινδυνεύουν άνθρωποι προτεραιότητα δεν είναι η απώθηση, αλλά η διάσωσή τους. Αν η Ελλάδα και η Ευρώπη δεν μπορούν να περιθάλψουν μερικές δεκάδες ή κι εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των πολέμων, της φτώχειας ή της κλιματικής κρίσης, τότε δεν έχουν κανένα δικαίωμα να βαυκαλίζονται τις πολιτισμένες. Ο όποιος πολιτισμός μας κινδυνεύει από το μιθριδατισμό, από την εξοικείωσή μας με την κτηνωδία και τους αποδιοπομπαίους τράγους ώστε οι πραγματικοί ένοχοι να εξακολουθούν να μας ταπεινώνουν αβρόχοις ποσί...

Για τους ταλιμπάν των θρησκειών είναι ασύλληπτο για να το κατανοήσουν, αλλά δεν κινδυνεύουμε από τον εξισλαμισμό, αλλά από την αποχριστιανοποίηση, από την εγκατάλειψη δηλαδή θεμελιωδών χριστιανικών αξιών, όπως η αγάπη για τον πλησίον. Στο "Γράμματα σ' έναν φίλο Γερμανό" ο Αλμπέρ Καμί περιγράφει πώς ένας Γερμανός παπάς κατέδωσε αντιστασιακούς στους ναζί γιατί προτίμησε να υπηρετήσει την πατρίδα από την θρησκεία του. Μήπως κάτι τέτοιο δεν κάνουμε κι εμείς όταν αρνούμαστε τη σωτηρία σε απελπισμένες ψυχές στο όνομα ενός γενικού κι αόριστου πατριωτισμού που και σήμερα, όπως πάντα, αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων;... 

Διδάσκει δημοκρατία τον πλανήτη η χώρα που ο πρόεδρός της πήρε λιγότερες ψήφους από την αντίπαλό του...

Η Ιστορία μάς παραδίδει το ένα μάθημα μετά από το άλλο, αλλά η ανθρωπότητα επιμένει να μένει μετεξεταστέα. Αν οι πυραυλικές επιθέσεις των Αμερικανών, των Βρετανών και των Γάλλων ήταν οι πρώτες τέτοιες απόπειρες για να συνετιστούν οι "κακοί" τού πλανήτη- αν υποθέσουμε πως αυτά είναι τα κίνητρά τους, κάτι για το οποίο πολύ αμφιβάλλω- μπορεί και να έλεγα κυνικά "δεν βαριέσαι, ας σκοτωθούν και μερικά γυναικόπαιδα για το ευρύτερο καλό".

Δεν συμβαίνει, όμως, κάτι τέτοιο όχι μόνο σε σύγκριση με την αρχαιότητα, το μεσαίωνα ή τους τελευταίους αιώνες, αλλά ακόμα και σε σχέση με τον 21ο αιώνα. Οι Αμερικανοί εισέβαλαν μετά από την 11η Σεπτεμβρίου στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, οργάνωσαν την "αραβική άνοιξη" και στήριξαν κάποια στιγμή ακόμα και τον ISIS στη Συρία. Έγινε ο κόσμος μας ασφαλέστερος και πιο ειρηνικός; Την απάντηση την ξέρετε...

Οι ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια έχουν αυτόκλητα αναλάβει το ρόλο τού διεθνούς χωροφύλακα στο όνομα ενός πολύ αμφίβολου ηθικού πλεονεκτήματός τους. Μιλούν, για παράδειγμα, για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στις αραβικές χώρες όταν ο ίδιος τους ο σημερινός πρόεδρος βρίσκεται στο Λευκό Οίκο έχοντας συγκεντρώσει μικρότερο αριθμό ψήφων από την ανθυποψήφιά του το 2016 κι όταν ο πρόεδρός τους το 2001 είχε εκλεγεί για μερικές εκατοντάδες ψήφους που του είχε χαρίσει ο κυβερνήτης αδερφός του. Η χώρα όπου ακόμα ισχύει η θανατική ποινή, όπου μαύροι σκοτώνονται για ψύλλου πήδημα από λευκούς αστυνομικούς κι όπου οι κοινωνικές ανισότητες είναι κραυγαλέες οφείλει πρώτα μια βαθιά ενδοσκόπηση πριν δείξει με το δάχτυλο οποιοδήποτε άλλο κράτος δεν φτάνει τα δήθεν δικά της υψηλά στάνταρ...

Τα χέρια τού Μπ. αλ Άσαντ είναι βουτηγμένα στο αίμα των Σύριων, όπως παλιότερα των ταλιμπάν στα χέρια των Αφγανών, του Σαντάμ στων Ιρακινών και του Γκαντάφι στων Λίβυων. Η κατάρρευσή τους, ωστόσο, πόσο βοήθησε τις χώρες τους να βρουν το βηματισμό τους και την παγκόσμια κοινότητα να μην φοβάται τον κάθε "λύκο", μοναχικό ή όχι, ο οποίος είναι έτοιμος να σκορπίσει τον θάνατο με μια τρομοκρατική του ενέργεια;...

Η διεθνής επέμβαση μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο όταν μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα, όχι όταν τα κάνει χειρότερα, όπως και σήμερα στην περίπτωση της Συρίας. Ας καταλάβει κάποτε η Δύση ότι μπορεί και να μην είναι ο παράδεισος που πιστεύει η ίδια ότι είναι και θέλει να εμφυτεύσει κι αλλού...