Στο Μαξίμου όχι, στο Ειδικό Δικαστήριο ίσως...

Δεν θα προσβάλω τη νοημοσύνη σας επιχειρώντας να εξηγήσω γιατί η κυβερνητική τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη αποτέλεσε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα ενός υπό κατάρρευση πρωθυπουργού. Όταν υποτίθεται πως επιλύεις ένα πρόβλημα που ποτέ δεν υπήρξε- κανένας και ποτέ δεν βανδάλισε το Μνημείο- είναι προφανές ότι απαντάς σε πολλά ερωτήματα και, πάντως, σίγουρα όχι στην προστασία τού κενοταφίου. Το ότι, όμως, η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση έδωσε την ευκαιρία για μια ακόμα φορά στον Κ. Μητσοτάκη να κάνει ένα σόου σταθερότητας κι εθνικής ενότητας είναι μια ακόμα επιβεβαίωση της δικής της ανικανότητας να αντιμετωπίσει τη φαυλοκρατία...

Όπως κι αν έχει, ο Μητσοτάκης δεν πρόκειται να είναι πρωθυπουργός μετά τις επόμενες εκλογές, ιδίως αν ο Αντ, Σαμαράς προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος. Δεν ξέρω αν ο επικεφαλής τής κυβέρνησης θα προέρχεται από τη ΝΔ ή από κάποιο άλλο κόμμα ή θα είναι εξωκοινοβουλευτικός, αλλά τα επόμενα χρόνια αυτό που θα απασχολεί τον σημερινό πρωθυπουργό θα είναι πώς θα αποφύγει το Ειδικό Δικαστήριο. Κι αν με ρωτήσετε για ποια αδικήματα, θα σας απαντήσω "ξέρει αυτός πολύ καλύτερα από όλους μας. Και για πράγματα που ακόμα δεν ξέρουμε"...

Είναι πιο εύκολο να προβλέψεις τα νούμερα του τζόκερ από το ποιοι θα αποτελούν την επόμενη κυβέρνηση. Θα καλούσα, μάλιστα, όσους προεξοφλούν συγκυβερνήσεις κομμάτων να μην είναι σίγουροι ούτε για τα κόμματα ούτε για τα πρόσωπα που θα την αποτελούν. Υπάρχει, άλλωστε, ένας πολύ κομβικός παράγοντας που θα έχει μεσολαβήσει κι αυτός δεν είναι άλλος από τον κυρίαρχο λαό. Αυτός είναι που στο τέλος θα βάλει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του... 

  

 

Ο Γκέμπελς σήμερα δημοσιογραφεί, δεν προπαγανδίζει...

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την αρχηγία τής ΝΔ ο Κ. Μητσοτάκης γνώριζε ότι δεν αρκούσε να έχει στη διάθεσή του ΜΜΕ που θα προπαγάνδιζαν τις θέσεις του. Στην εποχή μας οι ανακοινώσεις των γραφείων Τύπου των κομμάτων όσο καλογραμμένες κι αν είναι- συνήθως δεν είναι- δεν πείθουν από μόνες τους ακόμα κι αν λένε την αλήθεια, παρά μόνο τους κομματικούς ταλιμπάν που είναι διατεθειμένοι να πειστούν κι ότι ο αρχηγός τους περπατά πάνω στο νερό. Η σύγχρονη προπαγάνδα γίνεται πολύ πιο ύπουλα, και μέσω δήθεν ανεξάρτητων φωνών- δημοσιογράφων και "δημοσιογράφων", πολιτικών αναλυτών και "πολιτικών αναλυτών"- πρόθυμων με τα κατάλληλα οικονομικά ανταλλάγματα να πείσουν εκ μέρους των χορηγών τους δίχως να παρουσιάζονται ως όργανα των χρηματοδοτών τους...

Στο Μαξίμου, σε υπουργεία και σε νεοδημοκρατικά βουλευτικά γραφεία απασχολείται ή "απασχολείται" μια ολόκληρη στρατιά δημοσιογράφων ή "δημοσιογράφων" που τους βλέπετε και στα τηλεοπτικά πάνελ, τους ακούτε στα ραδιόφωνα ή διαβάζετε τις αναλύσεις τους για το πόσο σπουδαίο έργο κάνει αυτή η κυβέρνηση. Για τους περισσότερους τουλάχιστον δεν αμφιβάλλω πως το πιστεύουν αλλά είναι στοιχειώδης εντιμότητα να παρουσιάζονται στους τηλεθεατές, ακροατές ή αναγνώστες με το πραγματικό τους πρόσωπο κι όχι με τη μάσκα τού αντικειμενικού παρατηρητή. Ιδίως όταν κάποιοι από αυτούς δεν βγάζουν απλώς τις υποχρεώσεις τού μήνα αλλά κερδίζουν το τζόκερ σε τακτική βάση...

Φυσικά ο Μητσοτάκης και η ΝΔ δεν ανακάλυψαν τον τροχό. Επί Σημίτη, για παράδειγμα, δυσκολευόσουν να βρεις πού σταματούσε η ιδιότητα του διευθυντή γραφείου Τύπου και πού ξεκινούσε αυτή του δημοσιογράφου. Για να μην σημειώσω πως στο εξωτερικό όταν ένας δημοσιογράφος διασχίζει το Ρουβίκωνα και κάνει πλέον δημόσιες σχέσεις όχι μόνο αυτό γίνεται φανερά αλλά είναι και πολύ δύσκολο ως απίθανο να επιστρέψει στην προτεραία του ιδιότητα. Εδώ, όμως, είναι Ελλάδα όπου είσαι ό,τι δηλώσεις και, κυρίως, δεν έχεις καμία ευθύνη για οτιδήποτε αν οι πλάτες σου φτάνουν πολύ ψηλά...  

 

  

Έχει γεμίσει εκκλησία ο Κυριάκος με τα κεριά στην υγειά του Νίκου και του Σωκράτη...

Αν ο Κ. Μητσοτάκης ή, έστω, ο Κ. Αχ. Καραμανλής καταδικαστούν από το Ειδικό Δικαστήριο για συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών θα μπορώ να ισχυρίζομαι πως τα έχω δει όλα σε αυτή τη ζωή. Αν μου ζητούσατε, ωστόσο, να στοιχημάτιζα επί τούτου θα σας απαντούσα πως προτιμώ να παίξω τζόκερ. 

Για να το πω ακόμα καθαρότερα, όσο κυνικό κι αν διαβαστεί: κι όλη η Ελλάδα να βγει στους δρόμους, ακόμα κι όλα τα κόμματα να χειριστούν με ικανότητα την ποινική διάσταση της υπόθεσης το παιχνίδι τής δικαιοσύνης είναι χαμένο. Αυτοί που πραγματικά κυβερνούν τη χώρα δεν θα επιτρέψουν να καταρρεύσει το σύστημα "για ένα κωλοτρένο"...

Έτσι κι αλλιώς το σύστημα δεν χρειάζεται να ανησυχεί και πολύ αφού ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, βυθισμένοι σε έναν ανταγωνισμό τής μιζέριας για το ποιος θα επικρατήσει στο μικρό τελικό, κάνουν ό,τι μπορούν- ελπίζω, τουλάχιστον, άθελά τους- ώστε να μην αποκαλυφθεί ποτέ η αλήθεια. Ο Κ. Μητσοτάκης παρακαλάει για προανακριτικές, έχει δέσει τον Χρ. Τριαντόπουλο ως εξιλαστήριο θύμα, τον οποίο αν χρειαστεί θα τον ρίξει στα μαλακά για να μην μιλήσει, κι απολαμβάνει το θέαμα μιας αντιπολίτευσης που διαγκωνίζεται ποια θα αναλάβει πρώτη μια θεσμική πρωτοβουλία βιτρίνας. Σαν τα μικρά παιδάκια που φωνάζουν στην μαμά τους "εγώ το είπα πρώτος"...

Τα Τέμπη δεν έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Οι επιβάτες τού τρένου δεν σκοτώθηκαν γιατί ήταν δεξιοί, κεντρώοι ή αριστεροί. Συνεπώς δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην καθίσουν όλα τα κόμματα της Βουλής- πλην Σπαρτιατών που υποθάλπουν έναν καταδικασμένο ναζιστή- στο ίδιο τραπέζι για να χαράξουν μια κοινή στρατηγική και τακτική. 

Όσο δεν το κάνουν απλώς επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε: εργαλειοποιούν μια τραγωδία, για την οποία, μάλιστα, τα κόμματα που κυβέρνησαν δεν είναι άμοιρα ευθυνών, γιατί δεν μπορούν να πείσουν τους πολίτες πως αποτελούν εναλλακτική εξουσίας...

  

 

Η τραγωδία που επέλεξε να βιώσει ο Παύλος Πολάκης...

Τελικώς ποιος είναι ο Στέφανος Κασσελάκης; Ένας ζάμπλουτος που πληρώνει μερικές χιλιάδες για να τον ψηφίζουν και να τον υποστηρίζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή ένας άφραγκος Ωνάσης που κορόιδεψε το ποίμνιό του; Αν εξαιρέσουμε, πάντως, κάποιους που πήγαν μαζί του γιατί μυρίστηκαν φράγκα και τώρα είναι απέναντι γιατί δεν τους τα έσκασε η πλειονότητα όσων τον στηρίζουν μάλλον δεν το κάνουν γιατί τους έχει τάξει το τζόκερ. Δεν τον στηρίζουν γιατί είναι πλούσιος, αλλά γιατί δεν μοιάζει με όλους τους υπόλοιπους...

Τα ορφανά τού Αλ. Τσίπρα δεν έχουν πλέον άλλη επιλογή- ακόμα κι αν το ήθελαν, που δεν το θέλουν- από το να διαγράψουν τον Κασσελάκη. Αν φτάσει μέχρι τις κάλπες θα επανεκλεγεί με σταλινικό ποσοστό, για να χρησιμοποιήσω ένα επίθετο που τους αρέσει. Επομένως είναι μονόδρομος να τον φάνε και ύστερα να τον δέσουν σε ένα άρμα και να τον σύρουν πέριξ τής πλατείας Κουμουνδούρου...

Όπως κι αν έχει, η πιο τραγική φιγούρα στο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτήν τη στιγμή τού Π. Πολάκη, που έπαιξε ξανά το ρόλο τού χρήσιμου ηλίθιου και τώρα κάνει τον ειρηνοποιό για να διασωθεί. Με την πολιτική του ανωριμότητα να πάει απέναντι στον Κασσελάκη γιατί τον διέγραψε αντί να τα βρει μαζί του και να συμπορευτεί κι εφόσον ο Κασσελάκης διαγραφεί ή του απαγορευτεί να είναι υποψήφιος θα μείνει σε ένα κόμμα με τα ορφανά τού Τσίπρα και τους αποστάτες που θα επιστρέψουν για να μην τους φάει ο λύκος. Για ένα γινάτι έχει αυτοπαγιδευτεί σε ένα κόμμα όπου όλα τα στελέχη του τον απεχθάνονται και θα τον διαγράψουν νωρίτερα ή αργότερα. Και χωρίς επιστροφή αυτήν τη φορά...

 

Η Καμπούλ μέσα μας...

Από το να σκοτώνεις τις γυναίκες, όπως συνηθίζουν οι ορίτζιναλ ταλιμπάν, είναι προτιμότερο να τις αντιμετωπίζεις αποκλειστικώς ως σκεύη ηδονής, αλλά εν έτει 2021 οι δυτικές κοινωνίες θα όφειλαν να είχαν ανεβάσει τον πήχη των φιλοδοξιών τους ως προς την καταπολέμηση των διακρίσεων. Ομοίως, το να συγκρίνουμε το χριστιανικό φονταμενταλισμό με τον πιο ακραίο ισλαμικό για να φαινόμαστε ανώτεροι δεν μας περιποιεί τιμή. Η ανεξιθρησκεία δεν μπορεί να περιορίζεται στη δυνατότητα πρακτικής άσκησης μιας θρησκείας στα τετραγωνικά μέτρα τού σπιτιού μας χωρίς το φόβο κάποιος να μας σπάσει την πόρτα, να μας συλλάβει και να μας εκτελέσει...

Αν κάποιος πιστεύει ότι σκαρφαλώνοντας στα τέσσερα τα σκαλοπάτια τής Παναγίας τής Τήνου θα θεραπευτεί από κάποια ασθένεια ή θα κερδίσει το τζόκερ με γεια του και χαρά του να το κάνει. Καθένας μας έχει δικαίωμα να επιλέγει το πλασίμπο ή το ναρκωτικό που τον ευχαριστεί και τον βοηθά να πορεύεται με καλύτερους όρους στη ζωή. Το πρόβλημα γεννάται όταν αυτό επιβάλλεται κεντρικώς, από ένα κράτος που αρνείται να παραχωρήσει στον εαυτό του την ελευθερία του από την εκκλησιαστική ιεραρχία...

Οι γυναίκες στην Ελλάδα δεν κινδυνεύουν από νόμους που θα τις οδηγούν στην αγχόνη αν απατήσουν τον σύζυγό τους ή αν φορέσουν κοντές φούστες. Κινδυνεύουν, όμως, από τα απομεινάρια μιας πατριαρχικής αντίληψης που έχει συντηρηθεί μέσα κι από την τέχνη σύμφωνα με την οποία είναι στολίδια μόνο του ανδρός και τίποτα παραπάνω. Κι αν η μακροχρόνια καραντίνα επιδείνωσε μια ήδη σοβούσα έξαρση της ενδοοικογενειακής βίας είναι τα στερεότυπα που τιμάμε και σεβόμαστε ως παραδόσεις που συνιστούν το μεγαλύτερο κίνδυνο κι αποτρεπτικό παράγοντα ώστε η ισότητα των φύλων να μην αποτελεί απλώς μια υπουργική γραμματεία, αλλά και μια καθημερινή πραγματικότητα...

 

 

Μπάτσοι διά πάσα νόσον και πάσα μαλακίαν...

Με μια κυβέρνηση η οποία πιστεύει ότι για κάθε πρόβλημα υπάρχει η λύση τής αστυνομικής καταστολής δεν θα έπρεπε να μας προξενεί εντύπωση το "ντου" στον κινηματογράφο για τη σύλληψη "τεντιμπόιδων" που παρακολουθούσαν το "Τζόκερ". Ακόμα και η επιλογή τής ταινίας με την οποία έγινε η επιστροφή στο "Νόμο 4000" έχει τη σημασία της, αφού καυτηριάζει όλες εκείνες τις αιτίες που υποθάλπουν τη βία, το ταξικό μίσος και τον κοινωνικό αυτοματισμό. Ο νεοσυντηρητισμός, όπως κι αν έχει, αποθρασύνθηκε με την εκλογή Μητσοτάκη κι αποδεικνύει στην πράξη ότι η δεξιά για κάθε πρόβλημα, όσο σύνθετο κι αν είναι αυτό, έχει πάντα το ίδιο "γιατρικό", τους μπάτσους...

Τι άλλο, άλλωστε, από νεοσυντηρητισμό και μπατσολαγνεία εμπεριέχεται και στην πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου εν μέσω θέρους; Τι ακριβώς άλλαξε από τότε στα ελληνικά πανεπιστήμια παρά μόνο η παροχή πλασίμπο ασφάλειας στους μικροαστούς; Πρόκειται για τους ίδιους νοικοκυραίους που δημιουργούν υγειονομικές ζώνες προστασίας των παιδιών τους από την πραγματικότητα κι όταν αυτή κάποια στιγμή, νωρίτερα ή αργότερα, τα επισκέπτεται τότε ρίχνουν την ευθύνη σε όλους τους άλλους εκτός από τους πραγματικούς υπεύθυνους για τη διαπαιδαγώγησή τους, δηλαδή σε αυτούς τους ίδιους...

Η αστυνομική εισβολή στο σινεμά δεν ήταν προϊόν συντονισμένης κυβερνητικής απόφασης. Αλίμονο αν ήταν εν έτει 2019. Ωστόσο, μαρτυρά την αποθράσυνση συντηρητικών θεσμών τής κοινωνίας που αισθάνονται με τους νέους κυβερνώντες νομιμοποιημένοι να μετουσιώνουν σε πράξη τα πιο αναχρονιστικά αντανακλαστικά τους...

Τα κοινωνικά ζητήματα, όμως, όπως για παράδειγμα και το προσφυγικό- μεταναστευτικό, είναι πολύ πιο περίπλοκα από μια αστυνομική επιχείρηση που γίνεται προς τέρψη των ψοφοδεών. Πολύ φοβάμαι, πάντως, πως, όπως και στην εξωτερική πολιτική της, η κυβέρνηση κινείται με βάση την ικανοποίηση του πιο αντιδραστικού λαϊκισμού, με συνέπεια η οπισθοδρόμηση να λογίζεται ως μεταρρύθμιση κι ο σκοταδισμός ως πρόοδος...

Αλίμονο, αξία δεν έχει μόνο η συμμετοχή...

Το πολιτικώς ορθό στην πολιτικώς ορθή εποχή μας είναι να λες πως αξία σε έναν αγώνα, όπως ο Μαραθώνιος της Αθήνας, έχει από μόνη της η συμμετοχή, ανεξαρτήτως σε τι θέση τερματίζεις. Θα συμφωνήσω, μόνο όμως στην περίπτωση που όποιος συμμετέχει, έχει ξεπεράσει τα όριά του, στην πραγματικότητα έχει ανακαλύψει νέα και βάζει στόχο την επόμενη φορά να πατήσει μια ψηλότερη κορυφή. Δεν θα υπερασπιστώ, όμως, το χαβαλέ τής ήσσονος προσπάθειας, της λογικής "αντί να πάω σε μια καφετέρια θα πάρω τον καφέ μαζί μου και με μερικούς φίλους θα περπατήσω στην άδεια Αθήνα και θα βγάλω και μερικές σέλφι για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μπορώ να διηγούμαι στους φίλους μου ανύπαρκτες εμπειρίες από κοινότοπα συναισθήματα"...

Φυσικά ο αθλητισμός δεν είναι παρά ένας αντικατοπτρισμός των δυνάμεων, αλλά και των παθογενειών ενός έθνους. Μήπως δεν είναι η ίδια αντίληψη του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους με το μικρότερο δυνατό κόστος που μας σπρώχνει στα πρακτορεία τού ΟΠΑΠ κάθε φορά που κληρώνει ένα τζακ ποτ στο Τζόκερ; Κι όταν αυτή η νοοτροπία συνδυάζεται με τον άκρατο ατομικισμό τότε οι συνέπειες είναι παρόμοιες με αυτές που έζησε η Ελλάδα την τελευταία δεκαετία και που ετοιμάζεται να ζήσει, ενδεχομένως με ένα μικρό διάλειμμα, και τα επόμενα χρόνια...

Και στα δυσκολότερα χρόνια των μνημονίων έγραφα ότι η λύση στο δράμα δεν θα έρθει από πάνω, από την πολιτική εξουσία δηλαδή, αλλά από κάτω, από το λαό που θα αποφασίσει να επαναστατήσει κόντρα σε ό,τι αναγνωρίζει ότι τον καταστρέφει, αλλά ψάχνει δικαιολογίες για να μην το ανατρέπει. Η ελευθερία τής επιλογής- συστατικό στοιχείο μιας δημοκρατίας- είναι ωφέλιμη μόνο όταν την θέτουμε στην υπηρεσία και του κοινωνικού συνόλου. Σε διαφορετική περίπτωση μετατρέπεται σε δικαιολογία για να αναπαράγουμε τις αβελτηρίες μας και να βρίσκουμε αποκούμπι για τις αποτυχίες μας στις αποτυχίες των άλλων...

Δεν ξεβλαχέψαμε ποτέ...

Τα χρόνια που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα δεν τα φάγαμε όλοι μαζί και στις ίδιες ποσότητες, αφού κάποιοι έφαγαν λίγο ή πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους. Το μέσο για να συμβεί αυτό ήταν το εύκολο χρήμα, το οποίο διανεμόταν είτε ως διαφθορά είτε για τη συγκάλυψή της και το οποίο επέτρεπε σε αρκετούς να βιοπορίζονται δίχως να μουσκεύουν τα πόδια τους...

Αυτή η λογική υπηρετήθηκε από πολιτικούς, τραπεζίτες, επιχειρηματίες και μιντιάρχες. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των τελευταίων ήταν ο Π. Κωστόπουλος, ο οποίος αξιοποίησε το κίνημα της ήσσονος προσπάθειας και το κόμμα το οποίο το υιοθέτησε, το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να στήσει ένα μιντιακό όμιλο ο οποίος βασίστηκε στη λουστραρισμένη φτήνια προσώπων και ιδεών...

Τα περισσότερα από τα πρόσωπα- πρωταγωνιστές αυτής της εποχής έχουν σήμερα βρεθεί στο περιθώριο, κάποιοι μάλιστα έχουν καταδικαστεί κι από τη δικαιοσύνη. Η "ιδεολογία", ωστόσο, που ανάδειξαν κι αναδείχθηκαν μέσα από αυτή ζει και βασιλεύει ακόμα και ύστερα από οκτώ χρόνια μνημονίων. Από τη μια σαρκάζουμε τον Π. Κωστόπουλο και το "ξεβλάχεμά" του κι από την άλλη περνούμε την ημέρα μας ασχολούμενοι ακριβώς με το λάιφσταϊλ το οποίο υποτίθεται πως κοροϊδεύουμε...

Το "hashtag" για τον Κωστόπουλο είναι το πιο δημοφιλές στο twitter, στο facebook οι περισσότεροι σχολιάζουν τον ξεπεσμένο μιντιάρχη και νυν σαντουϊτσά κι όταν δεν κάνουν αυτό ασχολούνται με το "MasterChef", το "Survivor" και λοιπά τηλεσκουπίδια. Και φυσικά η Ελλάδα αναστενάζει στα πρακτορεία ΠΡΟΠΟ, στο διαδικτυακό στοίχημα και στα λαχεία που θα φέρουν τον άκοπο πλουτισμό που τόσο ονειρευόμαστε για την πάρτη μας...

Στην ουσία το μόνο που έχει αλλάξει από το 2010 δεν είναι η νοοτροπία μας, αλλά το ότι αναγκαζόμαστε να την υπηρετούμε με λιγότερα χρήματα στην τσέπη. Κατά τα άλλα περιμένουμε μια αφορμή για να δικαιολογήσουμε ξανά τη νωθρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας και, κυρίως, το ρόλο μας στην κοινωνία. Οι περισσότεροι ανάμεσά μας, για παράδειγμα, θα σταματούσαμε να εργαζόμαστε αν κερδίζαμε το τζακ ποτ στο Τζόκερ γιατί η επιλογή εργασίας που έχουμε κάνει δεν μας ικανοποιεί και το ραχάτι είναι πάντοτε βολικότερο της δημιουργίας...

Ο Π. Κωστόπουλος, επομένως, δεν είναι το φάντασμα από το παρελθόν που στοιχειώνει τα όνειρά μας, αλλά το ίδιο μας το όνειρο. Κι αν τον βρίζουμε δεν το πράττουμε χάριν αυτοκριτικής, αλλά από φθόνο για το βίο που θέλουμε να ακολουθήσουμε κι εμείς αλλά μονίμως μας ξεφεύγει από τα χέρια...

Ξέρω πολλούς που πολέμησαν κι έχασαν, αλλά κανέναν που να κέρδισε με τα χέρια σταυρωμένα...

Το να βάζεις όλους τους εργαζόμενους μιας εταιρείας στο ίδιο καζάνι είναι προφανώς άδικο, για να μην το χαρακτηρίσω φασιστικό: κάποιοι είναι λαμόγια, άλλοι μαχητές και οι περισσότεροι ωχαδερφιστές. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα μέσα ενημέρωσης, και δη στο ΔΟΛ, ή αποκλειστικώς στην Ελλάδα, αλλά έχω την εντύπωση πως ισχύει σε όλες τις εταιρείες τού κόσμου. Συγχωρήστε με, ωστόσο, αλλά δεν μπορώ να αισθανθώ θλίψη για το κλείσιμο του Συγκροτήματος μολονότι γνωρίζω ότι κυριολεκτικώς αύριο μεθαύριο είναι πιθανό να βρεθώ στην θέση των ανθρώπων που έχασαν τη δουλειά τους ύστερα από χρόνια.

Κι αυτό γιατί μέχρι την τελευταία στιγμή όσοι δούλευαν στο ΔΟΛ, είτε γιατί το πίστευαν είτε γιατί ακολουθούσαν εντολές, βροντοφώναζαν "βάστα Σόιμπλε για να φύγει η αριστερή χολέρα" ή έκλειναν τα μάτια στην οφθαλμοφανέστατη διαπλοκή για να κρατήσουν την θεσούλα τους. Λυπάμαι, αλλά εκείνους που μετά από όσα έχουν υποφέρει και οι ίδιοι τους βλέπω να επιμένουν στη δουλοπρεπή λογική τού "σφάξε με αγά μου να αγιάσω" δεν μπορώ να τους αισθανθώ συνοδοιπόρους μου στην ταξική πάλη. Πόσω μάλλον όταν κάποιοι ανάμεσά τους εξακολουθούν να αφήνουν στο απυρόβλητο το αφεντικό τους, που από μια εξωχώρια εταιρεία του αν είχε τραβήξει λεφτά θα τους είχε εξοφλήσει τα δεδουλευμένα τους και με το παραπάνω...

Στον επιμερισμό τής ευθύνης τη μεγαλύτερη έχει πάντοτε ο ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης, τουλάχιστον αν αυτός ομνύει στον καπιταλισμό και ειρωνεύεται τον κομμουνισμό. Πώς αλλιώς, άλλωστε, μπορεί να έχει την αξίωση να καρπώνεται ο ίδιος τα υπερκέρδη αν δεν του καταλογίζεται και η ζημιά; Για το φαλιμέντο μιας εταιρείας, ωστόσο, φταίνε και οι εργαζόμενοι, και δεν αναφέρομαι μόνο ή κυρίως σε επαγγελματική ανικανότητα από την πλευρά τους.

Όταν περιμένεις να πιάσεις ψάρια- για παράδειγμα να πληρωθείς τους μισθούς που σου οφείλονται-, αλλά δεν θέλεις να βρέξεις και τα ποδαράκια σου τότε είσαι καταδικασμένος να παραμένεις υποχείριο του οποιουδήποτε αφεντικού. Ακόμα και για να κερδίσεις το Τζόκερ, το οποίο θεωρείται η πεμπτουσία τής τύχης, πρέπει να ντυθείς και να περπατήσεις ή να οδηγήσεις έστω έως το πλησιέστερο πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ. Πρέπει κάτι να κάνεις τέλος πάντων. Πώς, επομένως, περιμένεις να σου αποδοθεί δικαιοσύνη, τουλάχιστον σε αυτήν τη ζωή, αν δεν την διεκδικήσεις; Ξέρω πολλούς που πολέμησαν κι έχασαν, αλλά δεν γνωρίζω κανέναν που να κέρδισε με τα χέρια σταυρωμένα...

Δεν υπάρχουν χορτοφάγοι σε σουβλατζίδικα κι αντισυστημικοί σε πρακτορεία ΟΠΑΠ...

Ρωτήστε τον μέσο Έλληνα που σπεύδει σε πρακτορείο του ΟΠΑΠ για να συμπληρώσει ένα δελτίο Τζόκερ με την προσμονή να κερδίσει το τζακ ποτ των 13.000.000 ευρώ τι είναι αυτό που οραματίζεται για το μέλλον τής χώρας και αν σας απαντήσει "κοινωνική δικαιοσύνη" είστε ελεύθεροι να έλθετε και να μου τρυπήσετε τη μύτη. Θα μου πείτε πως είναι λογικό με τα εισοδήματα να καταρρέουν και τους φόρους να αυξάνονται ο οποιοσδήποτε να αναζητά τη λύση των προβλημάτων του στην θεά Τύχη. Αν ήταν, όμως, μόνο αυτό τότε γιατί στα τζακ ποτ συμμετέχει και η κουτσή Μαρία, ενώ σε μια "κανονική" κλήρωση που μοιράζει, για παράδειγμα, "μόνο" 100.000 ευρώ η συμμετοχή είναι πιο περιορισμένη; Διαθέτει ο μέσος Έλληνας 100.000 ευρώ στην άκρη ώστε να τα σνομπάρει; Όχι, απλώς τα τζακ ποτ συμβολίζουν την πεμπτουσία τού δίχως ιδιαίτερο κόπο υπέρογκου κέρδους, την πεμπτουσία δηλαδή του καζινοκαπιταλισμού με τον οποίο έχουν γαλουχηθεί οι γενιές από τη δεκαετία τού 1980 μέχρι και σήμερα...

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η επανάσταση είναι περιττή, αφού οι περισσότεροι- Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι- βρισκόμαστε εθελοντικώς στην ουρά αναμονής για να γίνουμε ατομικώς, άντε και οικογενειακώς, πάμπλουτοι. Μπορούμε να αντέξουμε κι άλλες περικοπές μισθών και συντάξεων κι άλλες αυξήσεις στην άμεση κι έμμεση φορολογία, αρκεί να μην μας στερήσει κανείς το όνειρο να διοριστούμε στο Δημόσιο ή να κερδίσουμε το λαχείο. Δεν πειράζει, ας εξακολουθεί το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να νέμεται το 99% του παγκόσμιου πλούτου, μας φτάνει να πηγαίνουμε από πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο κι από πρακτορείο σε πρακτορείο και να καταθέτουμε τα διαπιστευτήρια εξάρτησής μας από ένα σύστημα στο οποίο μας έχουν μάθει από τα παιδικά μας χρόνια να δείχνουμε υπακοή στις "αξίες" του...

Σε αυτό το πλαίσιο, τα έξι χρόνια των μνημονίων το μόνο που μας έχουν διδάξει είναι να περιμένουμε με μεγαλύτερη προσμονή κάποιον νέο σωτήρα που θα μας βγάλει από τη δύσκολη θέση. Κι αν αυτός δεν είναι κάποιος πολιτικός, αλλά μια κληρωτίδα ακόμα καλύτερα: θα μπορούμε πιο άνετα να υποδυόμαστε τους αντισυστημικούς την ίδια ώρα που είμαστε με τη θέλησή μας βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στη λάσπη τού ίδιου συστήματος το οποίο υποτίθεται πως απεχθανόμαστε...

Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που έχουν ανάγκη από λεφτά εδώ και τώρα. Είναι, επίσης, δικαίωμά τους να θεωρούν όλες τις άλλες πόρτες κλειστές και να βλέπουν ως ανοιχτή μόνο αυτή των τυχερών παιχνιδιών. Θα μου επιτρέψετε, ωστόσο, να μην τρέφω συμπάθεια για δαύτους, όπως και για τους επαίτες που έχουν πλημμυρίσει τους δρόμους τής Αθήνας. Χαρακτηρίστε με άσπλαχνο κι άστοργο, αλλά αν ποτέ βρεθώ σε θέση να μην έχω να φάω με ίδια μέσα ούτε ένα κομμάτι ψωμί και πάλι δεν θα απλώσω το χέρι τής ζητιανιάς για να σας το ζητήσω. Θα πάω να το αρπάξω, ακόμα και με τη βία, από όποιον θεωρώ πως έχει περισσότερα καρβέλια από όσα δικαιούται...

Αν, επομένως, κάποια στιγμή στη ζωή μου αποφασίσω πως αυτό που μου λείπει για να είμαι ευτυχισμένος είναι 13.000.000 ευρώ μην περιμένετε να συμπληρώσω ένα δελτίο Τζόκερ. Θα τα διεκδικήσω με έναν πολύ λιγότερο λούμπεν τρόπο, χάρη στον οποίο η ανθρωπότητα έκανε πραγματικά βήματα προόδου στο παρελθόν, συμμετέχοντας δηλαδή σε μια ταξική επανάσταση...

Οταν η ζωή σού δίνει λεμόνια φτιάχνεις λεμονάδα...

Ποιός διαφωνεί ότι η πλειονότητα των ελλήνων, είτε ως φυσικά είτε ως νομικά πρόσωπα, είναι υπερφορολογημένη; Ούτε θα βρεθούν πολλοί που θα συμφωνήσουν πως η επιβολή νέων φόρων σε παραγωγικές δραστηριότητες που φέρνουν έσοδα στη χώρα, όπως για παράδειγμα το κρασί, είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξέλθουμε από την κρίση. Αναρωτιέμαι ωστόσο: αποφασίσαμε ως λαός με το εκλογικό αποτέλεσμα της 20ής Σεπτεμβρίου ότι θέλουμε την παραμονή μας στην Ευρωζώνη, έστω και με τρίτο μνημόνιο; Το αποφασίσαμε, από τη στιγμή που επανεξελέγη η κυβέρνηση που το υπόγραψε κι από την ώρα που εκείνοι που επιθυμούσαν το Grexit έμειναν εκτός Βουλής (το ΚΚΕ ζητά έξοδο από το ευρώ αλλά όχι επιστροφή στη δραχμή, μια πολιτική θεώρηση που θα έπρεπε να ήμουν ο καλύτερος ψυχαναλυτής τού κόσμου για να την κατανοήσω)...

Επιπλέον, ποιοί άλλοι από τους παραγωγικούς κλάδους και τους επιχειρηματίες πρωτοστάτησαν στο "ευρώ πάση θυσία"; Κανείς. Προς τί, επομένως, κλαυθμηρίζουν ο καθένας ξεχωριστά κάθε φορά που βρίσκεται ένα ισοδύναμο σε ένα επαχθές μέτρο το οποίο πλήττει εκείνους προσωπικώς; Δεν κατανοούν πως αν δεν πάψουμε να σκεφτόμαστε συντεχνιακά δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε από το τούνελ τής κρίσης;...

Οι δανειστές αποδέχθηκαν, μετά κόπων και βασάνων, να φορολογηθούν επιπλέον τα τυχερά παιχνίδια από το να μπει ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση. Ποιός μπορεί με σοβαρά επιχειρήματα να ισχυριστεί πως είναι προτιμότερο να πληρώνουμε πιο φτηνά το δελτίο τού Τζόκερ, σε μια εταιρεία μάλιστα που δεν είναι καν ελληνικών συμφερόντων πλέον ύστερα από την πώληση του ΟΠΑΠ μπιρ παρά από την προηγούμενη κυβέρνηση, από το φροντιστήριο και το σχολείο των παιδιών μας;...

Μακάρι, εξάλλου, να μην χρειαζόταν να αυξηθεί κατά τριάντα λεπτά κι ο φόρος σε κάθε μπουκάλι κρασί που βγαίνει από τα ελληνικά οινοποιεία, το οποίο αποτελεί κι εξαγώγιμο προϊόν. Μακάρι, επίσης, να ήμουν όμορφος και να με ήθελαν οι μισές γυναίκες τού πλανήτη. Οταν, ωστόσο, η ζωή σού δίνει λεμόνια φτιάχνεις λεμονάδα κι όταν δεν σου δίνεται άλλη δυνατότητα αποδέχεσαι μια μικρή αύξηση στην τιμή τού κρασιού από το να επιβαρυνθούν εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά με έξτρα χαράτσι για την ιδιωτική εκπαίδευση των τέκνων τους, την οποία το κράτος θα όφειλε να είχε καταστήσει περιττή εδώ και πολλά χρόνια...

Το ίδιο πάνω κάτω ισχύει και για τα "κόκκινα" δάνεια και τους πλειστηριασμούς. Μακάρι να προστατεύονταν απολύτως όλα τα νοικοκυριά, εκτός βεβαίως από εκείνα που δολίως εκμεταλλεύονται καταστάσεις ώστε να μην είναι συνεπή στις υποχρεώσεις τους. Μετά πολλών κόπων και βασάνων, ωστόσο, κατορθώθηκε η πλήρης ή μερική προστασία τού 60% των δανειοληπτών και τέθηκαν σχετικώς υψηλά εισοδηματικά κριτήρια για εκείνους που μένουν ακάλυπτοι. Δεν είναι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα αλλά αποτελεί, αν μη τί άλλο, έναν έντιμο συμβιβασμό κι ας μην το παραδέχονται τα διαπλεκόμενα μίντια, τα οποία για πρώτη φορά καταβάλλουν φόρους κι ελέγχονται στα σοβαρά από τη δικαιοσύνη και γι' αυτό έχουν σπείρει τον πανικό στους πολίτες...

Από την άλλη, ωστόσο, η συζήτηση με τους θεσμούς πρέπει να ξεκολλήσει από το "τρεις το λάδι τρεις το ξύδι έξι το λαδόξυδο", η οποία δεν είναι πάρα ένας φαύλος υφεσιακός κύκλος, και να επεκταθεί σε αυτά που έχει πραγματική ανάγκη η ελληνική οικονομία για να αναστηθεί: σοβαρή αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, άμεση ρευστότητα και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις προς την κατευθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της απελευθέρωσης παραγωγικών δυνάμεων. Σε διαφορετική περίπτωση θα ανακυκλώνουμε τη μιζέρια μας χωρίς ημερομηνία λήξης σε ένα σπιράλ λιτότητας από το οποίο στο τέλος δεν θα βγουν κερδισμένοι ούτε καν εκείνοι που το επιβάλλουν με ωμούς εκβιασμούς...


 

 

Στα πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ "παλεύουμε" για την κοινωνική δικαιοσύνη...

Απορώ με εκείνους που αναρωτιούνται γιατί δεν γεμίζουν οι δρόμοι από τις στρατιές των άνεργων ή των θυμάτων τού εργασιακού μεσαίωνα. Μα, δεν μπορούν να κάνουν και τα δύο: ή θα ξημεροβραδιάζονται έξω από τη Βουλή απαιτώντας κοινωνική δικαιοσύνη ή θα βρίσκονται μέσα σε κάποιο πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ, ευελπιστώντας πως το επόμενο τζακ ποτ θα είναι δικό τους. Κι από τη στιγμή που πρέπει να διαλέξουμε, η επιλογή μας είναι αυτή την οποία έχουμε διδαχθεί όλη μας τη ζωή να κάνουμε. Αντί, δηλαδή, να ακολουθούμε το δρόμο τού συλλογικού αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον για όλους προτιμούμε την εύκολη λύση να ποντάρουμε μερικά ευρουλάκια σε κάποιους αριθμούς που μπορεί να μην κληρωθούν ποτέ αλλά εμείς θα έχουμε κάνει την απαραίτητη θυσία μας στην ελπίδα, στη ματαιοδοξία και στην απληστία ξεκούραστα και σχεδόν ανέξοδα. Αυτά είναι, άλλωστε, τα ατομικά "αγαθά" πάνω στα οποία έχει στηριχθεί το καπιταλιστικό οικοδόμημα...

Το μόνο χρήμα το οποίο έχει αξία είναι αυτό για το οποίο έχεις μοχθήσει. Και την ίση διανομή του οφείλουμε να κυνηγούμε με κάθε θυσία. Ολα τα υπόλοιπα χαρτονομίσματα είναι απλώς κομμάτια χαρτιού που μας έχουν κάνει να πιστεύουμε ότι είναι ανώτερα από την αξιοπρέπεια και την πάλη για ένα καλύτερο αύριο για το κοινωνικό σύνολο. Κ αυτό δεν το γράφει κάποιος που κολυμπά στα φράγκα και γι' αυτό έχει την πολυτέλεια να τα περιφρονεί, αλλά κάποιος που γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι στη μνημονιακή Ελλάδα να έχεις δουλειά από την οποία να πληρώνεσαι στην ώρα σου κι όσο σου αξίζει για το προϊόν που παράγεις...

Δεν βγάζω την ουρά μου, όμως, απέξω. Αν με ρωτήσετε πού θα σπαταλούσα 18.000.000 ευρώ, ακόμα κι αν ο τζόγος δεν συμπεριλαμβάνεται στην πληθώρα των ελαττωμάτων μου, δύσκολα θα σας έλεγα πως το μεγαλύτερο μέρος τους θα το διέθετα για την ανακούφιση της φτώχειας σε αυτόν τον πλανήτη. Κι ο γράφων για ταξίδια, σπίτια και λοιπές αποφυάδες τού καταναλωτισμού θα σας μιλούσε γιατί κι αυτός όπως κι εσείς έχει ανατραφεί σε ένα περιβάλλον που ευνοεί τον ατομικισμό έναντι της συλλογικότητας. Ο λύκος για τα λυκόπουλά του νοιάζεται κι όλοι οι υπόλοιποι ακολουθούν. Μην περιμένουμε, επομένως, επαναστάσεις όταν δεν έχουμε λύσει πρώτα μέσα μας αν αυτό που επιδιώκουμε από αυτήν τη ζωή είναι πρωτίστως η ατομική, άντε και οικογενειακή, μας ευδαιμονία ή ένα δικαιότερο αύριο για όλους...