Όταν την πατάς πολλάκις μάλλον λέγεσαι Πολάκης...

Η πολιτική δεν είναι ο μοναδικός χώρος στον οποίο συναντάς υπερτροφικά εγώ, ναρκισσευόμενες μετριότητες κι αθεμελίωτες στη λογική φιλοδοξίες. Αυτά τα βρίσκεις κι εκεί όπου η διασημότητα περιορίζεται στους συγγενείς και φίλους, σκεφτείτε συνεπώς πόσο πιο εύκολο είναι να καβαλήσεις το καλάμι όταν η δημοφιλία σου αφορά ένα μεγαλύτερο ακροατήριο. Η πολιτική, όμως, δεν θα έπρεπε να διεξάγεται με όρους σουξέ αλλά κοινωνικής χρησιμότητας και ούτε με τον ψυχαναγκασμό μιας δικαίωσης που ενδεχομένως να μην έρχεται όχι γιατί πάντα φταίνε οι άλλοι αλλά γιατί ίσως να φταις κι εσύ...

Δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής τού Π. Πολάκη και του τρόπου άσκησης πολιτικής που εκπροσωπεί. Όχι γιατί δεν τον θεωρώ καθαρό από πολιτικές ή οικονομικές εξαρτήσεις ούτε γιατί δεν βάζει φρένο στις σκέψεις του ούτε γιατί είναι ανοικονόμητος με όσα κι όσους αντιπαθεί. Δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής του γιατί δεν θεωρώ πως ο κόσμος μας είναι μαύρο κι άσπρο κι όποιος ισχυρίζεται πως υπάρχουν κι άλλα χρώματα είναι απαραιτήτως καιροσκόπος ή κι απατεώνας. Ούτε θεωρώ πως οι παρωπίδες είναι ο καλύτερος τρόπος για να χαράσσεις καθαρή πορεία. Τις περισσότερες φορές σε εμποδίζουν από το να αντιληφθείς πραγματικότητες που αν δεν απέτρεπες τον εαυτό σου από το να τις δει θα είχες αποφύγει πολλές πολιτικές γκάφες...

Ο Πολάκης και το επιτελείο του πιστώνονται την απαλλαγή τού ΣΥΡΙΖΑ από έναν πρόεδρο και μια νομενκλατούρα που τον οδηγούσαν στα βράχια. Η υπέρμετρη, ωστόσο, εμπιστοσύνη του στο φαντασιακό μεγαλείο τής πειθούς του τον εμπόδισε να κατανοήσει ότι η πολιτική είναι και κουκιά κι όταν δεν τα έχεις είναι προτιμότερο να προσαρμόζεσαι από το να παριστάνεις τον καμπόσο. Σε διαφορετική περίπτωση αποδεικνύεσαι για μια ακόμα φορά κουτσαβάκης, μπακαλόγατος και θύμα εκείνων που θεωρείς και μπορεί πράγματι να είναι υποδεέστεροί σου αλλά στην ίντριγκα είναι μανούλες...

  

Ο Δούρειος Ίππος ήταν και το τελευταίο κόλπο του Οδυσσέα από την Ιθάκη...

Προφανώς και η Ρ. Δούρου έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι δεν το έκανε πριν τρία χρόνια έχοντας ανοιχτά δικαστικά μέτωπα για το Μάτι και τη Μάνδρα δεν σημαίνει και πως δεν το επιθυμούσε και το 2023. Ούτε θα προχωρήσω σε δίκη προθέσεων για το ποιος βολεύεται περισσότερο στην περίπτωση που δεν εκλεγεί ο Π. Πολάκης. Το βασικό ζητούμενο, ωστόσο, για την Κουμουνδούρου, από τη στιγμή που ο Αλ. Τσίπρας έχει αποκλείσει συνεργασία με κόμματα, είναι να περιχαρακώσει το χώρο της, να χαράξει δηλαδή καθαρές γραμμές απέναντι στην ΕΛΑΣ. Κι αυτό δεν μπορεί να το πετύχει η Δούρου...

Δεν θέλω να την αδικήσω. Είναι σίγουρα λιγότερο άοσμη, άχρωμη κι άγευστη από τον Σωκράτη που ήπιε το κώνειο. Είναι πραγματικό κατόρθωμα, άλλωστε, να είναι κάποιος πιο αδιάφορος από τον πρώην πρόεδρο, ο οποίος πολιτευόταν και τότε ως υποψήφιος βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης και τίποτα παραπάνω. Ούτε αρκεί να έχεις μεγαλώσει σε λαϊκή γειτονιά και να είσαι "μαγκάκι". Πρέπει αυτό να βγαίνει και προς τα έξω  κι εκείνο που η Ρένα βγάζει προς τα έξω είναι την τελευταία ευκαιρία τού Αλέξη να τελειώσει αμετάκλητα το ΣΥΡΙΖΑ...

Ο Πολάκης είναι ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Είναι, όμως, ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα αλλά μη ελεγχόμενος από κανέναν ολιγάρχη. Μπορεί να πει το ίδιο ο Αλέξης; Κι αν το πει, από ποιους θα γίνει πιστευτός όταν δεν μας λέει κουβέντα για το ποιος χρηματοδοτεί τις ακριβές παραγωγές τού κόμματός του, γιατί δεν επιθυμεί τη μείωση των έμμεσων φόρων και είναι πλέον πιο ανεκτικός στα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Σε αυτό το πλαίσιο, η Αριστερά έχει περισσότερη ανάγκη τον Πολάκη από έναν πολιτικό απατεώνα που τη διέλυσε για να κάνει καριέρα, καθώς και τους Δούρειους Ίππους του... 

Μόνο ο Πολάκης μπορεί να τον διασώσει...

Αν ο Π. Πολάκης κατέβαινε για υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το 2023, όταν το κόμμα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, η ψήφος υπέρ του θα ήταν καταστροφική για τη διατήρησή του ως κόμματος εξουσίας. Με το διχαστικό κι αμετροεπή λόγο του δεν θα μπορούσε να συγκινούσε ποτέ την κρίσιμη μάζα των μετριοπαθών ή κι απολιτίκ μικρομεσαίων κυρ Παντελήδων που καθορίζει το εκλογικό αποτέλεσμα. Το ήξερε κι ο ίδιος και γι' αυτό δεν κατέβηκε, πλασάροντάς μας στη θέση του τον Στ. Κασσελάκη, τον οποίο τώρα κάνει πως δεν ξέρει...

Από τότε, ωστόσο, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταρρεύσει και σήμερα δίνει μάχη πολιτικής επιβίωσης απέναντι και στην εμβληματικότερη διάσπασή του, αυτή της ΕΛΑΣ. Τώρα ο Πολάκης δεν είναι, απλώς, η καλύτερη λύση για την προεδρία αλλά, στην πραγματικότητα, είναι και η μοναδική. Ακόμα κι αυτός ο ξεδοντιασμένος από πολιτικούς φίλους και συνεργάτες Παυλής, ο εκτεθειμένος από τη συνέργειά του στο αίσχος τού μπουζουξίδικου και το ξέπλυμα των συντρόφων του που πάσχιζαν να τον διαγράψουν ολικώς είναι το καλύτερο χαρτί που διαθέτει η Κουμουνδούρου για να παραμείνει ζωντανή...

Με πρόεδρο τον Πολάκη και σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε με τον άχρωμο, άοσμο, άγευστο και δουλικό στον Τσίπρα Φάμελλο ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποκτήσει πολιτικό στίγμα κι επικοινωνιακό αποτύπωμα, όπως το έχει πετύχει η Ζ. Κωνσταντοπούλου. Άλλο να πάει, για παράδειγμα, στο προεκλογικό ντιμπέιτ με τον Πολάκη κι άλλο με την Ρ. Δούρου, τον Κ. Αρβανίτη ή, το ακόμα γραφικότερο, με συλλογική ηγεσία και σε κάθε κύκλο ερωτήσεων να απαντά κι ένας άλλος συμπροεδρεύων. Αφήστε που ο Πολάκης είναι πολύ πιο καθαρός από τον εντολοδόχο των ολιγαρχών που παριστάνει το πρότυπο εντιμότητας... 

  

Αναλλοίωτος στο χρόνο ο αριβισμός του...

Από όλα αυτά τα παράλογα που εξακολουθούν να συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ προκύπτουν μερικά πολύ εύλογα ερωτήματα: και γιατί να μην διαλυθεί; Τι έχει να προσφέρει πλέον στην ελληνική κοινωνία ένα τόσο τοξικό κόμμα; Κι αν εκλεγεί πρόεδρος ένας εκ των Πολάκη, Δούρου, Παππά είναι ικανές προσωπικότητες ώστε να αναγεννήσουν την ελληνική Αριστερά; 

Δεν μπορώ να αντικρούσω κανένα από αυτά τα ερωτήματα που υποκρύπτουν και τις απαντήσεις τους παρά μόνο με μία πολύ βασική αρχή τής δημοκρατίας: πως τις αποφάσεις για το μέλλον ενός κόμματος πρέπει να τις λαμβάνουν μόνο εκείνοι που δεν θέλουν να αποχωρήσουν από αυτό κι όχι αυτοί που θα ήταν ήδη μακριά αν είχαν βρει στασίδι αλλού...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λαμβάνειν πάνω από 15.000.000 ευρώ κρατική χρηματοδότηση τα επόμενα δύο χρόνια. Διαθέτει, επίσης, ιδιόκτητο κτίριο, ραδιοφωνικό σταθμό κι εφημερίδα. Αν είχε κι αρχηγό που να τον πονά θα είχε κι αρκετά καλές πιθανότητες να μπει στην επόμενη Βουλή. Δεν έχει, ωστόσο, έναν τέτοιο αρχηγό. 

Αντιθέτως, ο πρόεδρός του οδηγεί το κόμμα του στη διάλυση σαν να ήταν αυτοεκπληρούμενη προφητεία χωρίς, μάλιστα, να δώσει καμία εξήγηση γιατί το εκλογικό 15% που του άφησε προίκα ο Στ. Κασσελάκης έχει γίνει 0,5%. 'Όπως, άλλωστε, δεν φταίει η τετραετία ΣΥΡΙΖΑ για τη χρεοκοπία τής χώρας δεν φταίει ούτε το ενδεκάμηνο Κασσελάκη για τον καταποντισμό του. Όποιος θέλει να βρει τον βασικό υπαίτιο ας επισκεφθεί την Αμαλίας...

Ο Αλ. Τσίπρας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως δεν υπάρχει κανένα λαϊκό ρεύμα υπέρ του, μόνο πολιτικά του ορφανά που πιστεύουν ότι είναι ο ίδιος επαναστάτης που πίστευαν ότι είναι και το 2023. Για να αναπληρώσει, συνεπώς, αυτό το κενό ραδιουργεί στο παρασκήνιο για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και των διασπάσεών του, καθώς και του ΠΑΣΟΚ. 

Κάτι, δηλαδή, σαν το διαίρει και βασίλευε αλλά στο πιο φτωχό γιατί ξέρει ότι δεν πρόκειται να βασιλέψει, τουλάχιστον όχι άμεσα. Πριν δέκα χρόνια εργαλειοποίησε την οργή τής κοινωνίας για τη φτωχοποίησή της, σήμερα την απελπισία της για τις ανεπαρκείς πολιτικές της ηγεσίες. Ένα έχει παραμείνει αναλλοίωτο στο χρόνο, ο αριβισμός του...

 

  

Πρότυπο ζωής ο Γρανίτσας για τον Φάμελλο...

Δεν πρόκειται να υπάρξει ψηφοδέλτιο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές κι όχι μόνο λόγω της σχετικής απόφασης της Κεντρικής του Επιτροπής το Σάββατο. Όσοι πατάνε σε δύο βάρκες ή, για να το θέσω καλύτερα, θέλουν να πατήσουν σε δύο βάρκες θα παραμείνουν μέχρι να είναι βέβαιο ότι δεν προλαβαίνει κάποια άλλη πλειοψηφία να αλλάξει τα σημερινά δεδομένα. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα μείνουν μέχρι να προκηρυχθούν οι εκλογές. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως δεν θα χρειαστεί να περιμένουν μέχρι τότε. Κι αυτό γιατί έχει φύγει ήδη η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων τού κόμματος και μέχρι τις κάλπες θα έχουν φύγει και οι υπόλοιποι...

Ας υποθέσουμε, πάντως, πως η Κ.Ε. του Σαββάτου λάμβανε μια πολύ πιο ορθολογική απόφαση από τη συστράτευση με ένα κόμμα που δεν τη θέλει, παραιτείτο ο Σ. Φάμελλος κι εκλεγόταν πρόεδρος ο Π. Πολάκης ή η Ρ. Δούρου. Θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να μπει στη Βουλή; Το καταφατικό επιχείρημα στηρίζεται σε αντικειμενικά στοιχεία, όπως το ότι λαμβάνει κρατική χρηματοδότηση μερικών εκατομμυρίων ευρώ και διαθέτει γραφεία, ραδιοφωνικό σταθμό κι εφημερίδα, κάτι που δεν ισχύει με κανένα από τα υπόλοιπα κόμματα που παλεύουν για το 3%. Κάπου εκεί, όμως, τελειώνουν τα πλεονεκτήματα, τα οποία μπροστά στο τσίρκο που παρουσιάζει η Κουμουνδούρου εδώ και τρία χρόνια μοιάζουν πολύ λίγα. Και είναι...

Όλες οι ενδείξεις δείχνουν πως ο Τσίπρας δεν θέλει ούτε το ΣΥΡΙΖΑ ούτε τους βουλευτές ούτε τα στελέχη του. Το ίδιο, άλλωστε, του λένε και οι επικοινωνιολόγοι του, πως θα χάσει δηλαδή πολύ περισσότερα από όσα έχει να κερδίσει παίρνοντας μαζί του παλιούς του συντρόφους, για τους λόγους που όλη η κοινωνία ξέρει. Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Γρανίτσας που γκρέμισε το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας πριν καμιά εικοσαετία γιατί πίστευε ότι θα εντασσόταν η ανακατασκευή του στα Ολυμπιακά έργα χωρίς αυτό ποτέ να συμβεί μάλλον είναι πρότυπο ζωής για τον Φάμελλο και τους ομοίους του...   

 

Όλο και κάποιος Τζαβέλλας θα βρεθεί για να υπογράψει κι αυτή τη χυδαιότητα...

Ήταν η πρώτη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ μετά το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Μετά τη λήξη της βγαίνουν μαζί από το ασανσέρ ο Π. Πολάκης με την Ολ. Γεροβασίλη. 

Βλέποντάς με ο αψύς Κρητικός κι αφού με αποκαλεί "πράκτορα του Κασσελάκη" στη συνέχεια μου λέει με το γνωστό του ύφος "γράψε πως βριστήκαμε με την Όλγα και ζήτησε την ολική διαγραφή μου". Ήταν ακόμα η εποχή που όσοι είχαν παραμείνει στην Κουμουνδούρου πίστευαν ότι με τις σταλινικές τους μεθόδους θα απογειώνονταν στις δημοσκοπήσεις...

Τα γράφω όλα αυτά για να γίνει απολύτως κατανοητό και σε ένα ακροατήριο- δυστυχώς αρκετά μεγάλο- που αντιλαμβάνεται και την πολιτική με όρους οπαδικής αντιπαράθεσης πως ούτε ανήκα ούτε ανήκω στους θαυμαστές τού Παυλή. Θα ήταν αδιανόητο, ωστόσο, να κλείσω τα μάτια- όπως πράττουν ξανά και πολλοί συνάδελφοί μου- στα νέα αίσχη που διαδραματίζονται με την υπογραφή ή, το λιγότερο, με τη σιωπηρή συναίνεση τού Αλ. Τσίπρα. Θα ήμουν εγκεφαλικά παράλυτος ή διψασμένος για λίγη από την προσοχή τού Τιερί Ρουσέλ από την Κυψέλη αν πίστευα ότι είναι άσχετος με όλα όσα έχουν συμβεί στην Κουμουνδούρου εδώ και τρία χρόνια κι απλώς παρατηρεί όλο αυτό το τσίρκο από τα Τουρκοβούνια...

Δεν ξέρω πόσο θα το παλέψει ο Πολάκης, αν θα το κάνει Κούγκι και πόσοι θα στοιχηθούν στο πλευρό του. Φρόντισε, άλλωστε, με την τακτική του να αποξενώσει πολλούς που έπιναν νερό στο όνομά του κι αισθάνθηκαν κι όχι άδικα προδομένοι. 

Οι σταλινικοί μακιαβελιστές, ωστόσο, τα κατάφεραν όταν ο αντίπαλός τους- λέγε με Κασσελάκη- είχε πραγματικά μια λαϊκή βάση στο πλευρό του και μια γενικότερη συμπάθεια στο πρόσωπό του. Θα τους είναι πολύ πιο εύκολο να καταφέρουν να εκδιώξουν τον Πολάκη και να παραχωρήσουν τα προικιά τού ΣΥΡΙΖΑ με αντάλλαγμα μια θέση στα ψηφοδέλτια Τσίπρα. Όλο και κάποιος Τζαβέλλας θα βρεθεί για να υπογράψει κι αυτή τη χυδαιότητα... 

   

 

Θέλει κι ο λαϊκισμός την ασυλία του...

Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" είναι διαδεδομένη επιλογή αλλά αρκετές φορές είναι τόσο ορθή όσο και η υποταγή στο λαϊκισμό. Η πλήρης κατάργηση, για παράδειγμα, των ασυλιών των βουλευτών και των υπουργών και η νομική τους εξίσωση με τους υπόλοιπους πολίτες δεν είναι παράλογη, ιδίως όταν οι ασυλίες έχουν συνδεθεί με την ασυδοσία και το ξέπλυμα εγκλημάτων, ακόμα και κακουργημάτων. 

Το να μπορεί, όμως, ο οποιοσδήποτε να στείλει στα δικαστήρια έναν βουλευτή ή έναν υπουργό είναι πολύ πιθανό να μας οδηγήσει σε αγωγές SLAPPs, στην καταχρηστική άσκηση δηλαδή ενός δικαιώματος ούτως ώστε να φιμώνεται ακόμα και η ελευθερία έκφρασης γνώμης. Αυτό συμβαίνει, άλλωστε, τα τελευταία χρόνια σε βάρος αρκετών ρεπόρτερ τής ερευνητικής δημοσιογραφίας...

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα της άρσης ασυλίας τού Π. Πολάκη με την αιτιολογία πως με κατάθεσή του στο δικαστήριο για τα λαμόγια τού ΚΕΕΛΠΝΟ επιχείρησε να επηρεάσει αθέμιτα τους δικαστές. Δεν θα σταθώ στο ότι στην ίδια δίκη κατέθεσε κι εν ενεργεία υπουργός, ο Αδ. Γεωργιάδης, ο οποίος μάλιστα εμφανίστηκε στο ακροατήριο και σε άλλες συνεδριάσεις, χωρίς να ζητηθεί καν να αρθεί η ασυλία του. 

Στέκομαι, όμως, στο ότι αν ένας βουλευτής οδηγείται στη δικαιοσύνη για μια κατάθεσή του σε δίκη ή ακόμα και για αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανοίγουμε διάπλατα την πόρτα στην ομερτά. Γιατί να πάει κάποιος άλλος βουλευτής να καταθέσει σε βάρος καταχραστών τού δημοσίου χρήματος, φερόμενων έστω, αν είναι να καθίσει κι ο ίδιος στο εδώλιο του κατηγορουμένου;...

Η κοινωνία, ειδικά ύστερα από τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, θέλει αίμα στην αρένα, πολιτικούς να κλειστούν στη φυλακή και οι δεσμοφύλακες να πετάξουν τα κλειδιά. Ποιος μπορεί να την κατηγορήσει όταν η ατιμωρησία έχει γίνει συνώνυμο της πολιτικής επιβίωσης διεφθαρμένων εθνικών αντιπροσώπων και διαβρωμένων κομμάτων; 

Αλίμονο, όμως, αν μετατρέψουμε την απονομή δικαιοσύνης σε ένα ατελείωτο λαϊκό δικαστήριο που θα καταδικάζει δίκαιους κι άδικους με τον ίδιο τρόπο. Σε αυτό το πλαίσιο, προφανώς και το άρθρο 86 του Συντάγματος χρήζει αναθεώρησης. Η πλήρης κατάργησή του, ωστόσο, χωρίς δικλείδες κατά τής καταχρηστικότητας αν συμβεί θα είναι μια ακόμα υπαναχώρηση του πολιτικού μας συστήματος στον άκρατο λαϊκισμό, τον οποίο αυτή η χώρα έχει φάει αμάσητο με την κουτάλα...

   

Να μπουν θητείες ανάμεσα στους θνητούς και στη διαφθορά...

Όταν ο Γ. Παναγόπουλος ξεκινούσε τη συνδικαλιστική του καριέρα μπορεί να ήταν ο πιο έντιμος άνθρωπος του κόσμου. Το ίδιο, για παράδειγμα, και η Μ. Στρατινάκη όταν έγινε για πρώτη φορά γενική γραμματέας τού υπουργείου Εργασίας το 2011. 

Όταν είσαι, όμως, αρχισυνδικαλιστής για 20 χρόνια ή γενικός γραμματέας υπουργείου για πάνω από δέκα (με διάλειμμα επί ΣΥΡΙΖΑ) είναι πολύ δύσκολο να μην έχεις διαμορφώσει γύρω από τον εαυτό σου ένα καθεστώς ασυδοσίας που είναι δυνατό να φτάσει ως και τη διαφθορά. Είναι ανθρώπινο να βάλεις, έστω και για λίγο, το δάχτυλό σου στο βάζο με το μέλι όταν μπορείς να το ανοιγοκλείνεις επί χρόνια και χωρίς κάποιος να είναι σε θέση να σε ελέγχει...

Και το τελευταίο σκάνδαλο μας υπενθυμίζει πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ήδη συγκυβερνούν στην πραγματικότητα, γι' αυτό άλλωστε και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν σηκώνει κεφάλι. Αντιμετωπίζει κι αυτό πρόβλημα κυβερνητικής φθοράς. Έφτασε, μάλιστα, να συναινέσει στην άρση τής ασυλίας Πολάκη γιατί κατέθεσε σε δίκη υπέρ τού δημοσίου συμφέροντος. 

Καταδεικνύει, ωστόσο, και την αναγκαιότητα, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση, να τεθούν συγκεκριμένες θητείες σε όσους ασκούν δημόσια εξουσία. Από τον αρχισυνδικαλιστή και τους γενικούς γραμματείς υπουργείων ως τους βουλευτές, τους υπουργούς και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Είναι στοιχειώδης όρος διαφύλαξης της ηθικής ακεραιότητας των θεσμών. Όποιος θέλει να συνεχίσει να προσφέρει στο δημόσιο βίο μπορεί να το κάνει κι αμισθί και χωρίς καρέκλα...

Πολύ δύσκολα, όμως, θα τεθούν αυτά τα όρια και η ευθύνη είναι διακομματική. Κάποιες από αυτές τις θητείες, άλλωστε, είναι καταστατικοποιημένες σε κάποια κόμματα αλλά έχουν εφαρμοστεί στην πράξη όσο κι ο σοσιαλισμός. Και σε αυτή τη Βουλή, εξάλλου, βρίσκουμε ουκ ολίγους εθνικούς αντιπροσώπους που αν τυχόν δεν επανεκλεγούν θα αντιμετωπίσουν σοβαρό ζήτημα επιστροφής στον πρότερο επαγγελματικό τους βίο. 

Όταν είσαι 20 χρόνια βουλευτής, για παράδειγμα, και να ήξερες κάποια πράγματα πριν, τα έχεις ήδη ξεχάσει. Προφανώς κι αυτό δεν είναι πρόβλημα της κοινωνικής πλειονότητας, απλώς εξηγώ γιατί δεν θα δείτε μάλλον ποτέ τη συνταγματοποίηση των θητειών...

 

Ούτε ιδεολόγοι ούτε κορόιδα...

Τύφλα να έχουν η Γέφυρα των Στεναγμών στη Βενετία ή το Τείχος των Δακρύων στην Ιερουσαλήμ μπροστά στους δακρυγόνες αδένες που θα ανοίξουν στην Κουμουνδούρου και στην Πατησίων αν ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία αποφασίσει να κάνει στροφή στην καριέρα του διεκδικώντας ένα Νόμπελ Λογοτεχνίας κι όχι την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η συντριπτική πλειονότητα των βουλευτών και των στελεχών τού ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς προσμένουν να τους διασώσει κι αν δεν το κάνει θα έχει πάει χαμένος κι όλος ο αυτοεξευτελισμός τους (και) των τελευταίων μηνών. Γιατί τι άλλο από αυτοεξευτελισμός είναι να σε φτύνουν συνέχεια κι εσύ να παριστάνεις πως ρίχνει καταιγίδα;...

Όταν βλέπεις, για παράδειγμα, τον Π. Πολάκη να κάθεται δίπλα δίπλα με τον Αλ. Χαρίτση καταλαβαίνεις και το μέγεθος της απόγνωσης αμφοτέρων των ανδρών, είτε συχνάζουν πάνω είτε κάτω από τα 300 μέτρα. Αν μη τι άλλο, πάντως, η "Ιθάκη" δεν μας δίνει μόνο το ταξίδι, που θα έλεγε κι ο Αλεξανδρινός, αλλά και τη δυνατότητα να αξιολογήσουμε πόσο χαμηλού ηθικού αναστήματος ήταν όλοι εκείνοι που μας πουλούσαν ηθικό πλεονέκτημα σαν να ήταν χύτρες ταχύτητας. Κι αν δεν έκλεψαν όπως η συμμορία που μας κυβερνά τα τελευταία εξίμισι χρόνια δεν έκαναν και πολλά για να διασφαλίσουν ότι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας θα πληρώσουν για τις αμαρτίες τους. Και τώρα απολογούνται και για τα λίγα που έκαναν για να αποδοθεί δικαιοσύνη...

Την ερχόμενη Τετάρτη θα παρελάσουν στο Παλλάς όλα τα πολιτικά ορφανά τού Αλέξη για να διαπιστώσει αυτοπροσώπως πόσο πρόθυμα είναι να κάνουν τα πάντα για να διασωθούν. Τα πάντα εκτός από το να παραιτηθούν από το βουλευτικό τους αξίωμα, τουλάχιστον όχι αν δεν εξασφαλίσουν πρώτα εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Τσίπρα. Δεν είναι, άλλωστε, ούτε ιδεολόγοι ούτε κορόιδα. Είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο οι πολίτες έχουν σιχαθεί την πολιτική...

 

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τον αδίστακτο αριβίστα...

Η πολιτική μας ζωή είναι γεμάτη από αδίστακτους αριβίστες. Όχι μόνο σήμερα, διαχρονικά. Ελάχιστοι, όμως, φτάνουν σε μακιαβελισμό τον Αλ. Τσίπρα. Όταν το καλοκαίρι τού 2023 υπέβαλε την παραίτησή του ύστερα από την εκλογική συντριβή όσοι πιστέψαμε στην πρώτη φορά Αριστερά παγώσαμε γνωρίζοντας ότι ΣΥΡΙΖΑ= Τσίπρας... 

Ξεκινούσε μια νέα τετραετία Μητσοτάκη για την οποία φοβόμασταν- όπως κι αποδεικνύεται- πως θα ήταν πολύ πιο αλαζονική από την πρώτη. Τότε ο Αλέξης ακόμα και στην πτώση του απέπνεε μια αξιοπρέπεια, την οποία δεν έδειξαν πολλοί συνυπεύθυνοι για το βατερλό οι οποίοι και δεν παραιτήθηκαν. Κι όταν δήλωσε πως παραμερίζει για να περάσει το νέο πολλοί αφελείς- ανάμεσά τους κι ο γράφων- τον πιστέψαμε, κλείνοντας τα μάτια σε όλα τα σημάδια που έδειχναν πως ήταν άλλος από αυτόν που φαινόταν...

Ο Τσίπρας δεν παραμέρισε ποτέ για να περάσει το νέο. Έκανε λίγο πίσω για να ξεχαστούν οι τεράστιες ευθύνες του για την απαξίωση της Αριστεράς κι άρχισε τις δολοπλοκίες: αξιοποίησε τον Στέφανο Κασσελάκη για να διώξει την Ομπρέλα και στη συνέχεια τον υπονόμευσε όταν συνειδητοποίησε ότι δεν θα έπαιζε το ρόλο τού αχυρανθρώπου. 

Απαίτησε την τοποθέτηση αντιπροέδρων για να τον ελέγχει καλύτερα αλλά το "αμερικανάκι" δεν το δέχθηκε. Πριν το συνέδριο έλεγε σε φίλους του πως ο "γκέι λίμπεραλ" θα βγει τέταρτος αλλά κράτησε τη δεύτερη θέση μολονότι το μισό κόμμα- συμπεριλαμβανομένου του Αλέξη- είτε έκανε λευκή απεργία είτε μοίραζε ψηφοδέλτια της Νέας Αριστεράς και του ΚΚΕ...

Το αποτέλεσμα, ωστόσο, των ευρωεκλογών τούς έδινε πάτημα να ισχυριστούν πως δεν ήταν και τόσο καλό. Άλλο που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ξαναδεί το 14,9%. Και τότε τα γρανάζια τής συνωμοσίας τέθηκαν σε λειτουργία, σε σενάριο και σκηνοθεσία Τσίπρα και σε πρωταγωνιστικούς ρόλους είτε υποτακτικούς του είτε χρήσιμους ηλίθιους, όπως ο Π. Πολάκης, που κι εκείνος ήθελε τον Κασσελάκη μαριονέτα του. Η συνέχεια είναι πασίγνωστη: καθαίρεση, πραξικόπημα στο μπουζουξίδικο και παράδοση της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ένα τσούρμο ανεπάγγελτων γραφειοκρατών που έχουν τόση σχέση με την κοινωνία όση κι ένα γουρούνι με την ενόργανη γυμναστική...

Το έξυπνο πουλί, πάντως, από τη μύτη πιάνεται κι ο Τσίπρας από τους πρώην συνεργάτες του που θα αφήσει στην απέξω και οι οποίοι ξέρουν πολύ περισσότερα για το βίο και την πολιτεία του από τον Κασσελάκη. Άνθρωποι που όλα τα προηγούμενα χρόνια είχαν λειτουργήσει κι ως ασπίδες του και οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να αποστρατευτούν για το μεγαλείο τού άφιλου φίλου τους. Με λίγα λόγια, τώρα ξεκινούν τα δύσκολα για τον αδίστακτο αριβίστα... 

Αναζητούνται ενήλικες στο δωμάτιο...

Όσο οι εκλογές θα πλησιάζουν τόσο περισσότερο θα ξεκαθαρίζει το πολιτικό σκηνικό. Ήδη, πάντως, βλέπουμε προς τα πού πηγαίνει όσον αφορά τουλάχιστον την ευρύτερη κεντροαριστερά. Εκτίμηση πρώτη: ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ είτε θα κατεβούν αυτόνομα και δεν θα μπουν στη Βουλή είτε ένα μέρος τους θα ενσωματωθεί σε ένα κόμμα Τσίπρα το οποίο μπορεί και να πιάσει το όριο του 3%, όχι όμως πολύ παραπάνω από αυτό. Φυσικά Πολάκης- Παππάς- Σπίρτζης- Ραγκούσης κ.ά. δεν έχουν θέση σε ένα κόμμα Τσίπρα οπότε μάλλον θα πρέπει να αποχαιρετήσουν από τώρα την πολιτική τους καριέρα, τουλάχιστον σε κεντρικό επίπεδο...

Εκτίμηση δεύτερη: το Κίνημα Δημοκρατίας θα μπει με άνεση στη Βουλή κι ενδεχομένως να διαδραματίσει ένα σημαντικό μετεκλογικό ρόλο. Και μόνο από την προεκλογική εκστρατεία που θα κάνει ο Στέφανος Κασσελάκης θα κερδίσει κάποια ποσοστά... 

Μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα; Κάποια στιγμή να κυβερνήσει τη χώρα; Γιατί όχι; Μόνο που για να συμβεί και λυπάμαι που θα στενοχωρήσω πολλούς, αυτό θα γίνει όταν η πλειονότητα των μελών του δεν θα προέρχεται πλέον από την αρχική μαγιά τού ΣΥΡΙΖΑ και της κομμουνιστογενούς Αριστεράς, με τους φραξιονισμούς, τις ίντριγκες, τις νηπιακές συμπεριφορές και τα εκλογικά της ταβάνια...

Οι οικογενειακές διαφορές δεν λύνονται ούτε με ξεκατινιάσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ούτε με παραπομπές στην Επιτροπή Δεοντολογίας ούτε με φωτοτυπίες στον γυμνασιάρχη για να μαλώσει τα άτακτα παιδιά. Είναι αλήθεια ότι κάποιοι ράβουν ήδη βουλευτικά ή και υπουργικά κοστούμια και κάποιοι άλλοι θεωρούν πως επειδή έγιναν συντονιστές στην τοπική τής Άνω Ραχούλας έχουν πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα. Δεν έχω γνωρίσει, ωστόσο, συλλογικότητα που να μην εμπεριέχει καιροσκόπους κι αριβίστες. Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο... 

Υπάρχουν, όμως, κι εκείνοι που δεν ασχολούνται με την πολιτική ούτε για τα οφίτσια ούτε για τη "δόξα" τού να καταθέτεις στεφάνια στις εθνικές εορτές. Και είναι πολύ περισσότεροι αυτοί που δεν ενδιαφέρονται να ενταχθούν σε κάποιο κόμμα αλλά στηρίζουν και με την ψήφο τους το σχηματισμό που τους καλύπτει περισσότερο ιδεολογικά- προγραμματικά. 

Αυτοί οι πολίτες είναι η κοινωνική πλειοψηφία και ουδόλως ενδιαφέρονται αν ο Μπάμπης και η Μαρία στην τοπική τής Κάτω Παναγιάς δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους. Κι όσοι αναλώνονται στη μετατροπή τής καφενειακής κουβέντας σε δημόσια ψυχοθεραπεία και, μάλιστα, με αστήρικτα υπονοούμενα και κατινίστικο κουτσομπολιό χάνουν ακόμα και το δίκιο τους όταν το έχουν. Αναζητούνται, συνεπώς, ενήλικες στο δωμάτιο...    

 

  

Αριστερομπαίχτες...

Η τελευταία πολιτική διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το 2015, όταν ΛΑΕ, Κωνσταντοπούλου- Βαρουφάκης αποχώρησαν λόγω τής υπογραφής τού τρίτου μνημονίου. Η Νέα Αριστερά έφυγε γιατί έχασε και το Κίνημα Δημοκρατίας δημιουργήθηκε γιατί το ιερατείο τής Κουμουνδούρου εξοστράκισε το μισό και πλέον κόμμα...                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Κι αν το κόμμα Κασσελάκη προέκυψε από την ανάγκη πολιτικής έκφρασης των εξοστρακισμένων, των υπερφίαλων σαραντάρηδων και των τσακαλώτων δεν είχε εξαρχής κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο παρά μόνο προσωπικές πικρίες που έγιναν κοινοβουλευτική ομάδα αντί για αντικείμενο ψυχανάλυσης. Γι' αυτό και σήμερα οι παρασκηνιακές συζητήσεις μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και μέρους τής ΝΕΑΡ δεν αφορούν προγραμματική σύγκλιση- αυτή θα χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι- αλλά για το ποιος θα κατεβεί σε ποια εκλογική περιφέρεια. Ένα χυδαίο, δηλαδή, δούναι και λαβείν, το μόνο που καταπώς φαίνεται είναι ικανοί να κάνουν οι προδότες των αριστερών ιδεών οι οποίοι δεν είναι τίποτα άλλο από όστρακα αδειανά...                                                                                                                                                                                                                                                                                    Κυκλοφορεί, ωστόσο, και μια πιο τραγική φιγούρα στην πάλαι ποτέ κυβερνώσα Αριστερά και λέγεται Π. Πολάκης. Το πιθανότερο είναι πως θα διαγραφεί με οποιαδήποτε αφορμή- σιγά το δύσκολο για τους εθισμένους στα πραξικοπήματα- προκειμένου να διευκολυνθεί η διάχυση του ΣΥΡΙΖΑ στο μόρφωμα που ετοιμάζει ο καθηγητής τού Χάρβαρντ, ο οποίος δεν θέλει να βλέπει ούτε ζωγραφιστό τον κουτσαβάκη των 300 μέτρων...                                                                                                                                                                                                                                                                                      Αν πάλι καταφέρει να διασώσει το εμμονικό κεφάλι του τότε μπορεί και να ηγηθεί του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ του 3% ή ενός αμιγώς πολακικού κόμματος προς τέρψη των εναπομεινάντων, όχι και τόσο πολλών πλέον, μουτζαχεντίν του. Όπως κι αν έχει, το στιλάκι τής Ζωής με μουστάκια που προσπαθεί να περάσει τώρα στο απογοητευμένο από τον ίδιο ποίμνιό του δεν θα έχει και πολλή τύχη γιατί οι πολίτες προτιμούν πάντα το γνήσιο από το  ιμιτασιόν, ιδίως όταν αυτό είναι απαξιωμένο...                                                                                                                                                                                                            Δεν χρειαζόμουν την επικαιρότητα για να πειστώ ότι μας κυβερνά μια μαφία που παίζει το πολιτικό παιχνίδι με στημένους διαιτητές και σπορτκάστερ. Δυστυχώς, όμως, υπάρχει κι ένα  κόμμα τής πάλαι ποτέ κυβερνώσας Αριστεράς που το διευθυντήριό του λειτουργεί με όρους μαφίας, χωρίς μάλιστα να διαθέτει τους πόρους- πέρα φυσικά από το "πεζικό"- για να υποστηρίξει τους εκβιασμούς και τις απειλές του. Βεβαίως υπάρχει και κάποιος που έχει βρει τους πόρους, συνθηκολογώντας με τον πιο χυδαίο τρόπο με αυτούς που θα έσκιζε με ένα άρθρο κι ένα νόμο, αλλά αυτός θα παραμείνει προς το παρόν στις σκιές, τις οποίες μπερδεύει με το πολιτικό του μπόι...                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

Ηθελέστα και παθέστα...

Πόσο ανόητος κι ανεπαρκής αποδείχθηκε ο Στέφανος Κασσελάκης και πόσο καλά έκαναν στην Κουμουνδούρου και τον εξοστράκισαν. Η λύση βρισκόταν μπροστά στα μάτια του αλλά εκείνος θέλησε να ανανεώσει το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μέχρι την άφιξή του πετούσε φωτιές, αντί να κρατήσει στη βιτρίνα τον Στ. Τζουμάκα, τον Χρ. Σπίρτζη ή τον Θ. Θεοχαρόπουλο... 

Τώρα, όμως, που η ριζοσπαστική Αριστερά απαλλάχθηκε από τον δεξιό τραμπιστή ετοιμάζεται ξανά για τη δόξα τού να πέφτεις από το 31,5% στο 17,85%. Μόλις απαλλαγεί κι από τον Π. Πολάκη ο θρίαμβος θα βρίσκεται προ των πυλών. Τουλάχιστον προ των πυλών θα βρεθεί ο Αλ. Τσίπρας...

Θα αναρωτηθείτε, βεβαίως, και με το δίκιο σας ποιο νέο πρόσωπο να ενταχθεί στο νεοφασιστικό μόρφωμα, πέρα από αυτούς που έχασαν ρόλους κι οφίτσια επί Κασσελάκη; Πόσοι, νέοι κυρίως άνθρωποι, να είδαν όσα έγιναν τους τελευταίους μήνες και να είπαν "εδώ χτίζεται το καινούριο, η γνώμη τού λαού έχει αξία και τα φρέσκα πρόσωπα αξιοποιούνται";... 

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο ψευδοσυνέδριό του και με το βίαιο αποκλεισμό τής πλειονότητας της βάσης του αποφάσισε ότι δεν θέλει να ξανακυβερνήσει, ότι προτιμά το 3% ώστε να μην χάσουν τις κρατικές δουλειές τους εκατό αργόμισθοι. Συνεπώς, είναι λογικό να προσελκύει μόνο τα πολιτικά ορφανά τού Τσίπρα ή τους αποτυχημένους τής Νέας Αριστεράς...

Σε όλο αυτό το σκηνικό υπάρχει και η τραγική φιγούρα τού Πολάκη, του ανθρώπου που για μια κρητική βεντέτα εκπαραθύρωσε κάποιον που τον αγαπούσε για να φέρει πίσω αυτούς που τον μισούν και θα τον πετάξουν από το τρένο με την πρώτη ευκαιρία. Κι αυτό γιατί ο Αλέξης δεν θέλει ούτε τον Παυλή ούτε το ζεύγος Αχτσιόγλου- Τζανακόπουλου ούτε τον Ευκλ. Τσακαλώτο όταν θα κάνει το "comeback" του. 

Το ότι δεν τον θέλει η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας, ανάμεσά της και πολλοί που τον λάτρεψαν, δείχνει να μην τον ενδιαφέρει. Η ματαιοδοξία, άλλωστε, είναι το πιο ανίκητο από τα ανθρώπινα πάθη... 

  

Δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε την Μάρθα Βούρτση...

Ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε το τελευταίο τετράμηνο ότι θα μπορούσε να είχε ρίξει εδώ και πολύ καιρό τον Κ. Μητσοτάκη από την εξουσία αν έδειχνε την ίδια μεθοδικότητα, αλλά και τον ίδιο μακιαβελισμό που έδειξε στον εξοστρακισμό τού εκλεγμένου προέδρου του και της βάσης του. Τα δύσκολα, ωστόσο, τώρα έρχονται. 

Κι αυτό γιατί για να μπεις στη Βουλή δεν αρκεί να κάνεις το κομματικό σου καταστατικό κουρελόχαρτο, να ασκήσεις βία και νοθεία σε αυτούς που σε έφεραν στην εξουσία και στην αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά πρέπει να βρεις και ψηφοφόρους. Δυστυχώς, άλλωστε, για την Κουμουνδούρου η πλειονότητα των Ελλήνων δεν είναι επαγγελματικά της στελέχη...

Η επαγγελματική ανάγκη- βλέπετε, δεν σιτιζόμαστε όλοι από κρατικό χρήμα- με υποχρέωσε την Κυριακή να βρίσκομαι στην Κουμουνδούρου. Έχω πάει σε κηδείες που επικρατούσε περισσότερος ενθουσιασμός... 

Η εικόνα τού προέδρου Σωκράτη να συνοδεύεται από καμιά δεκαριά επαγγελματίες νεολαίους κατά την άφιξή του, όπου τον περίμεναν καμιά τριανταριά άλλοι εργαζόμενοι ήταν η καλύτερη απόδειξη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον σχεδόν αποκλειστικώς κόμμα στελεχών κι όχι μελών. Κι από τη στιγμή που δεν φρόντισε να αποκτήσει κοινωνική γείωση για να μην απωλέσει η νομενκλατούρα τα οφίτσιά της δεν μπορεί καν να ελπίζει σε ένα comeback τύπου ΠΑΣΟΚ. Αυτά που έγιναν, άλλωστε, στο συνέδριο δεν θα ξεχαστούν ποτέ από αυτούς που τα βίωσαν από κοντά κι από εκείνους που τα είδαν και τα διάβασαν...

Το νεοφασιστικό μόρφωμα δεν έχει, ωστόσο, "μόνο" να αντιμετωπίσει τα πρόσφατα αίσχη του. Η κομματική γραφειοκρατία, υπό τη μπαγκέτα τού Βούδα της Κυψέλης, επέλεξε για αχυράνθρωπο έναν πολιτικό που δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε την Μάρθα Βούρτση, πολλώ δε μάλλον την κοινωνική πλειοψηφία. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά με τη στάση του τους τελευταίους μήνες απώλεσε κι όποια σοβαροφάνεια είχε καλλιεργήσει. 

Κατάγγειλε δημοσίως τον Στέφανο Κασσελάκη όταν έχασε την θεσούλα του και ήταν στη συνέχεια συναυτουργός σε ένα όργιο δημοκρατικής αυθαιρεσίας, και το γράφω πολύ κομψά. Αν, μάλιστα, πιστέψει ότι εκλέχθηκε πρόεδρος τριετίας κι όχι μεταβατικός μέχρι την επιστροφή τού εκλογομάγειρα ή δεν δώσει στον Π. Πολάκη κάποια από τα υπεσχημένα για να μην κάνει φασαρία τότε η προεδρία του θα είναι πιο σύντομη κι από του Κασσελάκη. Σε αντίθεση, μάλιστα, με του προκατόχου του θα σβήσει μέσα στη σιωπή γιατί από κάτω δεν υπάρχει ψυχή για να στηρίξει...   

 

  

Πικρή είναι πάντα η κατάληξη των πραξικοπηματιών...

Τον Στέφανο Κασσελάκη έφερε στο ΣΥΡΙΖΑ ο Π. Πολάκης και τον "υιοθέτησε" ο Αλ. Τσίπρας και για την προεδρία τού κόμματος προκειμένου αυτή να μην καταλήξει  στους τσακαλώτους. Αν, επομένως, ο Κασσελάκης είναι ο άνθρωπος του Μητσοτάκη για να διαλύσει την κυβερνώσα Αριστερά ας αναζητηθούν πρωτίστως ευθύνες σε Πολάκη- Τσίπρα. Δεν είναι όμως και το ξέρουν πολύ καλά κι όσοι σήμερα τραβάνε επιχειρήματα από τα μαλλιά μήπως και ξεχαστεί το πραξικόπημά τους...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει ήδη αναβαθμίσει σε αντίπαλό του το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο γιατί του είναι βολικό ένα κόμμα ο πρόεδρος του οποίου είναι εκβιαζόμενος ούτε γιατί δεν έχει γωνίες ο πολιτικός του λόγος. Το έχει αναβαθμίσει και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά νεκρός μετά το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να διατηρήσει όσους πιστεύουν ακόμα ότι ο Κασσελάκης ήταν τόσο δαιμονικός ώστε δικαιολογημένα δεν αφέθηκε να είναι υποψήφιος πρόεδρος. Κανείς, όμως, εκτός ΣΥΡΙΖΑ- είτε τον έχει ψηφίσει στο παρελθόν είτε όχι- δεν υπάρχει περίπτωση να είδε κι όσα συνέβησαν το τελευταίο τρίμηνο και να αποφασίσει να επιστρέψει ή να τον ψηφίσει για πρώτη φορά θεωρώντας τα δημοκρατικά ή, έστω, λογικά....

Η διαγραφή Σαμαρά περιπλέκει ακόμα περισσότερο ένα ήδη ρευστό πολιτικό σκηνικό. Κι όταν αναδιατάσσονται οι δυνάμεις το παιχνίδι στην ουσία ξεκινά από την αρχή. Αν το κόμμα Κασσελάκη θα παίξει αποφασιστικό ρόλο στη νέα εποχή θα εξαρτηθεί σε σημαντικό βαθμό από τις κινήσεις τού αρχηγού του. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, έχει μόνο παρελθόν και κανένα μέλλον. Και γι' αυτό δεν φταίει κανένα "αμερικανάκι που ήρθε για να μας διαλύσει", αλλά εκείνοι που προτίμησαν την πολιτική αυτοκτονία για να διασώσουν 60 μισθολόγια μέχρι το 2027. Μόνο που τώρα που οι εκλογές μοιάζει να έρχονται εγγύτερα ενδεχομένως να χρειαστεί να εργαστούν στον πραγματικό κόσμο πολύ νωρίτερα από όσο υπολόγιζαν. Πικρή είναι πάντα η κατάληξη των πραξικοπηματιών. Όσο και δίκαιη...

 

Η αποστασία από ένα πραξικόπημα λέγεται πράξη αντίστασης...

Δεν είναι παράλογο κάποιος να ισχυριστεί πως οι βουλευτές που έφυγαν από το νεοφασιστικό μόρφωμα δεν δικαιούνται να πάρουν και τις έδρες τους μαζί. Αυτό το επιχείρημα, σε ένα γενικό πλαίσιο, έχει και πολιτική και ηθική βάση. Ο λαός επιλέγει πρωτίστως κόμμα και δευτερευόντως βουλευτές σε ένα εκλογικό σύστημα που δεν δίνει το δικαίωμα να επιλέγεις και υποψήφιους άλλων κομμάτων...

Όσοι δεν ανήκουν σε αυτούς που καθαίρεσαν κι απέκλεισαν έναν δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο και τους υποστηρικτές του, οι οποίοι πιθανότατα ήταν η πλειοψηφία και γι' αυτό ακριβώς εξοστρακίστηκαν, έχουν το ηθικό πλεονέκτημα να το ισχυρίζονται. Κι αυτό μολονότι σε αυτή την περίπτωση δεν έχασαν κι έφυγαν, αλλά εκδιώχθηκαν γιατί θα νικούσαν. Άλλωστε για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση δεν αποχωρεί μέρος τής νομενκλατούρας, αλλά μαζικώς η βάση... 

Αλίμονο όμως, δεν μπορούν να επικαλούνται τη λαϊκή βούληση του Ιουνίου του 2023 εκείνοι που έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη λαϊκή βούληση του Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Η δημοκρατία είτε ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις είτε βρίσκεται όμηρος στα χέρια των φασιστών...

Για να μπορείς να παραμένεις σε αυτό το νεοφασιστικό μόρφωμα δύο τινά συμβαίνουν: είτε δεν έχεις πλήρη γνώση τού τι έχει συμβεί είτε έχεις πλήρη εικόνα και συμμετοχή. Ύστερα, μάλιστα, από όσα έχουν δημοσιοποιηθεί μου είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι κάποιος δεν ξέρει κι απλώς βγάζει την ουρά του απέξω μέχρι να εξοστρακιστεί από το επόμενο πραξικόπημα που αναπόφευκτα θα συμβεί. Σιγά, άλλωστε, μην επιτρέψουν αυτοί που "έφαγαν" τον Στέφανο Κασσελάκη να τους πάρει το κόμμα ο Π. Πολάκης. Αν και μέχρι τότε θα μιλάμε κυριολεκτικώς για τη διάσπαση του ατόμου...

 

   

Έχασαν κι έφυγε...

"Έχασε κι έφυγε", λένε στο νεοφασιστικό μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο βεβαίως και δεν είναι το ίδιο κόμμα που ψήφισαν οι πολίτες ούτε το '23 ούτε το '24. Κι ας μην του επέτρεψαν καν να κατεβεί στις εκλογές ώστε να μετρηθεί με τους "γίγαντες" της Αριστεράς, Πολάκη- Φάμελλο- Φαραντούρη- Γκλέτσο. Εκτός αν ήττα είναι οι τηλεφωνικές κλήσεις στην ΚΕ και η ύστερα από τέσσερις ώρες απαρτία των 138. Κι όλα αυτά σαν τα πάντα να κύλησαν απολύτως δημοκρατικά τους τελευταίους μήνες και να μην αποστάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ από την Αριστερά...

Η Έφ. Αχτσιόγλου και οι λοιποί αποστάτες δεν έφυγαν γιατί τους απέκλεισε κάποιος από τις εκλογές ούτε γιατί δεν τους είχε προτείνει θέσεις ευθύνης ο Στέφανος Κασσελάκης. Έφυγαν σαν κακομαθημένα παιδάκια που τους πήραν το γλυκό μέσα από το στόμα... 

Αντιθέτως, ο Κασσελάκης εξοστρακίστηκε από το κομματικό ιερατείο, το οποίο την περασμένη Παρασκευή διέπραξε τη μεγαλύτερη ύβρι: εξοστράκισε και τη βάση τού κόμματος, βάφτισε τραμπούκους κι όχλο αυτούς που τους έκανε βουλευτές, ευρωβουλευτές και υπουργούς και ήταν η ασπίδα τους όταν τους πολεμούσε η διαπλοκή. Μια φορά κι έναν καιρό...

Υποτίθεται πως στο έκτακτο συνέδριο θα γινόταν και προγραμματική συζήτηση κι όχι μόνο ένα ρεσιτάλ πλειοδοσίας αντικασσελακισμού από τους υποψήφιους προέδρους. Από τη στιγμή, όμως, που η αντιπαράθεση δεν ήταν ποτέ ιδεολογική παρά μόνο προσωπική και το εκλογικό σώμα θα είναι συρρικνωμένο κι αντικασσελακικό και το ίδιο είναι λογικός, κατά κάποιο τρόπο, αυτός ο κανιβαλισμός... 

Όσο, ωστόσο, κι αδιέξοδος γιατί τα υπολείμματα του τσιπρισμού δεν αντιλαμβάνονται ότι αν δεν υπήρχε ο Κασσελάκης δεν θα έπαιρναν ποτέ οι ίδιοι 15% στις ευρωεκλογές, δεύτερη θέση και πρωτιά στους νέους. Αν ο στόχος είναι η επιστροφή στις ρίζες ας τους πει κάποιος πως η κοινωνία εκεί έξω δεν συγκινείται ούτε από το σταλινισμό ούτε από το φασισμό...

 

  

Μίλα τους κι ας μην τους αγαπάς...

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ο Αλ. Τσίπρας θα περιοριστεί και την Τρίτη σε έμμεσες αιχμές σε βάρος τού Στέφανου Κασσελάκη ή και του Π. Πολάκη. Γιατί, όμως, έμμεσες κι όχι άμεσες, σαν να μην είχε καμία σχέση με το κόμμα που σπαράσσεται εδώ κι ένα χρόνο και του οποίου υπήρξε πρόεδρος για 15 χρόνια; Θεωρεί πως δεν έχει καμία ευθύνη για όσα συμβαίνουν; Κι ακόμα κι αν υποθέσουμε πως δεν έχει, που έχει, πώς μπορεί να δικαιολογήσει σε όσους τον πίστεψαν και τον ψήφισαν επανειλημμένως πως δεν έχει κανένα λόγο να προτείνει λύσεις στο δράμα;...

Ακόμα κι αν πιστέψουμε το επιχείρημα πως κάποιοι μιλάνε εξ ονόματος Τσίπρα χωρίς να έχουν την ευλογία του, που κι αυτό ισχύει, ο ίδιος δεν νιώθει την ανάγκη, έστω μέσω κύκλων του, να τονίσει πως ό,τι θέλει να πει μπορεί να το πει κι ο ίδιος; Αλήθεια, πιστεύει ότι την ώρα που το σπίτι του- έστω πρώην- καίγεται οι πολίτες οι οποίοι τον στήριξαν στον αγώνα που έκανε κόντρα στη διαπλοκή θα μπουν στη διαδικασία να ακούσουν τις προτάσεις του για την οικονομία και την ακρίβεια; Απλούστατα θα προσπεράσουν κι εκείνοι, όπως το έχει κάνει ήδη η κοινωνική πλειοψηφία...

Υπάρχουν στελέχη εντός τού ΣΥΡΙΖΑ- τουλάχιστον τυπικώς- που την ίδια ώρα κατά την οποία παρακαλούν για να ενταχθούν ή για να επανενταχθούν στο ΠΑΣΟΚ εξοστρακίζουν τον Κασσελάκη παριστάνοντας τους υπερασπιστές τού κάστρου τού ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας, αλίμονο, δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Φαντάζομαι, άλλωστε, πως οι συμβουλάτορές του τον έχουν ενημερώσει πως στη Χαριλάου Τρικούπη θα προτιμήσουν να συνεργαστούν ξανά με τον Κ. Μητσοτάκη παρά με εκείνον που τους έβγαλε από την τροχιά εξουσίας. Φαντάζομαι... 

 

Το θαύμα του 15%...

Όταν είχε πρωτοεμφανιστεί ο Στέφανος Κασσελάκης ως υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πριν ένα χρόνο είχα γράψει πως το κόμμα τού χρωστά περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να του ξεπληρώσει. Είχε δώσει ζωή σε μια άψυχη μέχρι τότε προεκλογική κούρσα που και μόνο τα ονόματα των υποψηφίων να σας παραθέσω θα συμφωνήσετε μαζί μου πως με κανέναν τους δεν θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να πιάσει 15% στις ευρωεκλογές. Κάποιοι, μάλιστα, από αυτούς έκαναν δικό τους κόμμα και η απήχησή τους μετρήθηκε ελλιποβαρής...

Το βράδυ των ευρωεκλογών το 15% μου φαινόταν φτωχό κι εν μέρει έφταιγε κι ο Κασσελάκης με τακτικά λάθη των τελευταίων δύο εβδομάδων που δεν του επέτρεψαν να πάει ψηλότερα. Αν ήξερα, ωστόσο, στις 9 Ιουνίου αυτά που θα μεσολαβούσαν μέχρι σήμερα θα μιλούσα και τότε για θαύμα... 

Ένα τρίμηνο αφέθηκε αυτός ο άνθρωπος να κάνει τη δουλειά του και μετέτρεψε το μονοψήφιο ΣΥΡΙΖΑ σε δεύτερο κόμμα. Και τώρα, καθόλου τυχαία, που δεν είναι πρόεδρος επέστρεψε στα δεδομένα ενός κόμματος του 3% που με την αλλαγή τού εκλογικού νόμου την οποία ετοιμάζει ο Κ. Μητσοτάκης δεν ξέρω αν θα του είναι αρκετό για να μπει στη Βουλή...

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Φάμελλου, του Φαραντούρη, του Πολάκη, του Γκλέτσου, του Παππά, της Δούρου, του Τσίπρα θα είναι ένα πρώην κυβερνητικό κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη θα δώσει σκληρή μάχη σχεδόν από την αρχή με εφόδια την προσωπικότητα του αρχηγού του και το έλλειμμα προσωπικότητας του Ν. Ανδρουλάκη. Όπως κι αν έχει, το αντιπολιτευτικό κενό που υπάρχει σήμερα θα είναι πολύ κρίμα να καλυφθεί από ένα κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, του οποίου οι μισοί ψηφοφόροι είναι δεξιοί...   

Η τραγωδία που επέλεξε να βιώσει ο Παύλος Πολάκης...

Τελικώς ποιος είναι ο Στέφανος Κασσελάκης; Ένας ζάμπλουτος που πληρώνει μερικές χιλιάδες για να τον ψηφίζουν και να τον υποστηρίζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή ένας άφραγκος Ωνάσης που κορόιδεψε το ποίμνιό του; Αν εξαιρέσουμε, πάντως, κάποιους που πήγαν μαζί του γιατί μυρίστηκαν φράγκα και τώρα είναι απέναντι γιατί δεν τους τα έσκασε η πλειονότητα όσων τον στηρίζουν μάλλον δεν το κάνουν γιατί τους έχει τάξει το τζόκερ. Δεν τον στηρίζουν γιατί είναι πλούσιος, αλλά γιατί δεν μοιάζει με όλους τους υπόλοιπους...

Τα ορφανά τού Αλ. Τσίπρα δεν έχουν πλέον άλλη επιλογή- ακόμα κι αν το ήθελαν, που δεν το θέλουν- από το να διαγράψουν τον Κασσελάκη. Αν φτάσει μέχρι τις κάλπες θα επανεκλεγεί με σταλινικό ποσοστό, για να χρησιμοποιήσω ένα επίθετο που τους αρέσει. Επομένως είναι μονόδρομος να τον φάνε και ύστερα να τον δέσουν σε ένα άρμα και να τον σύρουν πέριξ τής πλατείας Κουμουνδούρου...

Όπως κι αν έχει, η πιο τραγική φιγούρα στο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτήν τη στιγμή τού Π. Πολάκη, που έπαιξε ξανά το ρόλο τού χρήσιμου ηλίθιου και τώρα κάνει τον ειρηνοποιό για να διασωθεί. Με την πολιτική του ανωριμότητα να πάει απέναντι στον Κασσελάκη γιατί τον διέγραψε αντί να τα βρει μαζί του και να συμπορευτεί κι εφόσον ο Κασσελάκης διαγραφεί ή του απαγορευτεί να είναι υποψήφιος θα μείνει σε ένα κόμμα με τα ορφανά τού Τσίπρα και τους αποστάτες που θα επιστρέψουν για να μην τους φάει ο λύκος. Για ένα γινάτι έχει αυτοπαγιδευτεί σε ένα κόμμα όπου όλα τα στελέχη του τον απεχθάνονται και θα τον διαγράψουν νωρίτερα ή αργότερα. Και χωρίς επιστροφή αυτήν τη φορά...