Ο Δούρειος Ίππος ήταν και το τελευταίο κόλπο του Οδυσσέα από την Ιθάκη...

Προφανώς και η Ρ. Δούρου έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι δεν το έκανε πριν τρία χρόνια έχοντας ανοιχτά δικαστικά μέτωπα για το Μάτι και τη Μάνδρα δεν σημαίνει και πως δεν το επιθυμούσε και το 2023. Ούτε θα προχωρήσω σε δίκη προθέσεων για το ποιος βολεύεται περισσότερο στην περίπτωση που δεν εκλεγεί ο Π. Πολάκης. Το βασικό ζητούμενο, ωστόσο, για την Κουμουνδούρου, από τη στιγμή που ο Αλ. Τσίπρας έχει αποκλείσει συνεργασία με κόμματα, είναι να περιχαρακώσει το χώρο της, να χαράξει δηλαδή καθαρές γραμμές απέναντι στην ΕΛΑΣ. Κι αυτό δεν μπορεί να το πετύχει η Δούρου...

Δεν θέλω να την αδικήσω. Είναι σίγουρα λιγότερο άοσμη, άχρωμη κι άγευστη από τον Σωκράτη που ήπιε το κώνειο. Είναι πραγματικό κατόρθωμα, άλλωστε, να είναι κάποιος πιο αδιάφορος από τον πρώην πρόεδρο, ο οποίος πολιτευόταν και τότε ως υποψήφιος βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης και τίποτα παραπάνω. Ούτε αρκεί να έχεις μεγαλώσει σε λαϊκή γειτονιά και να είσαι "μαγκάκι". Πρέπει αυτό να βγαίνει και προς τα έξω  κι εκείνο που η Ρένα βγάζει προς τα έξω είναι την τελευταία ευκαιρία τού Αλέξη να τελειώσει αμετάκλητα το ΣΥΡΙΖΑ...

Ο Πολάκης είναι ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Είναι, όμως, ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα αλλά μη ελεγχόμενος από κανέναν ολιγάρχη. Μπορεί να πει το ίδιο ο Αλέξης; Κι αν το πει, από ποιους θα γίνει πιστευτός όταν δεν μας λέει κουβέντα για το ποιος χρηματοδοτεί τις ακριβές παραγωγές τού κόμματός του, γιατί δεν επιθυμεί τη μείωση των έμμεσων φόρων και είναι πλέον πιο ανεκτικός στα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Σε αυτό το πλαίσιο, η Αριστερά έχει περισσότερη ανάγκη τον Πολάκη από έναν πολιτικό απατεώνα που τη διέλυσε για να κάνει καριέρα, καθώς και τους Δούρειους Ίππους του... 

Αδίστακτοι...

Έχει αποδεχθεί η κυβέρνηση ότι είναι μικρότερο το πολιτικό κόστος από το θάνατο του Πάνου Ρούτσι σε σύγκριση με το να εξεταστούν τα οστά τού παιδιού του; Στην παρούσα φάση προτιμώ να πιστεύω ότι στο Μαξίμου εκτιμούν πως ο γενναίος πατέρας δεν θα φτάσει μέχρι τέλους ή πως με την προπαγάνδα τους θα πείσουν κι αυτήν τη φορά ότι όλοι οι άλλοι είναι απατεώνες εκτός από τους ίδιους. Δεν τρέφω, ωστόσο, καμία αυταπάτη για τα ανθρωπιστικά τους αισθήματα. Αυτά ήταν ανύπαρκτα από την πρώτη στιγμή, ήδη από την εντολή μπαζώματος του χώρου τού δυστυχήματος...

Υπάρχει, πάντως, κι ένα ακόμα κυνικότερο ενδεχόμενο: να έχουν υπολογίσει πως η αναπόφευκτη κοινωνική έκρηξη τους βολεύει καλύτερα για να παίξουν το χαρτί τής σταθερότητας. Στην ψευδαίσθηση μεγαλείου που τον διακατέχει ο Κ. Μητσοτάκης μπορεί και να πιστεύει ότι είναι ο Ντε Γκωλ, ο οποίος κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία αμέσως μετά το Μάη τού 1968. Εν προκειμένω, μια καμένη Αθήνα ενδεχομένως και να είναι βάλσαμο για τη δημοσκοπική φθορά του πρωθυπουργού...

Φυσικά και η αντιπολίτευση αξιοποιεί ή εργαλειοποιεί τον Ρούτσι, είτε του συμπαραστέκεται είτε όχι. Το ίδιο έκανε και η ΝΔ στη Μάνδρα, στο Μάτι και στις Πρέσπες, επομένως είναι υποκριτικό να χρησιμοποιεί αυτό το επιχείρημα.  Από την άλλη, το λαϊκό συναίσθημα είναι 100% αληθινό, οι άνθρωποι που περνούν κατά εκατοντάδες κάθε ημέρα από το Σύνταγμα για να σφίξουν το χέρι τού Πάνου δεν το κάνουν γιατί θέλουν να κερδίσουν ψήφους. Το πράττουν γιατί το θεωρούν αυτονόητο. Κι όταν συνειδητοποιήσουμε πόσα άλλα αυτονόητα έχουν γίνει ζητούμενα τα τελευταία έξι χρόνια τότε καμία προπαγάνδα δεν τους σώζει...

 

Δεν υπάρχει τίποτα το έντιμο στη σιωπή όταν τα γεγονότα σε υποβάλλουν να κραυγάσεις...

Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένα βίντεο μυθοπλασίας στο οποίο καθηγητής αποπέμπει φοιτήτρια χωρίς καμία δικαιολογία, με τους συμφοιτητές της να κοιτούν απορημένοι αλλά να μην αντιδρούν. Όταν τους ρωτά, μάλιστα, στο τέλος ο καθηγητής γιατί δεν αντέδρασαν στην αδικία η έκφρασή τους είναι εξίσου απορημένη. Αυτή είναι, όμως, και η ελληνική δημοσιογραφία σήμερα: μια αγέλη που στο όνομα της δήθεν αντικειμενικής καταγραφής και της μη παρέμβασης αποδέχεται τέρατα σαν να ήταν τα πιο φυσιολογικά πράγματα στον κόσμο. Γι' αυτό και είναι από τους ουραγούς στις σχετικές διεθνείς κατατάξεις...

Αν ξέρεις από πρώτες βοήθειες αλλά δεν βοηθάς έναν βαριά τραυματία με το επιχείρημα πως θα έρθουν επαγγελματίες να του τις δώσουν δεν είσαι ούτε αντικειμενικός ούτε αμερόληπτος. Είσαι συνένοχος για ό,τι συμβεί στο θύμα. 

Παρομοίως, αν γύρω μας συμβαίνουν Μάτι, Μάνδρα, Τέμπη, Πύλος, υποκλοπές, κομματικά πραξικοπήματα κι εμείς απλώς παραθέτουμε δηλώσεις κλείνουμε το μάτι στη διαφθορά, στη συγκάλυψη και στην εκτροπή. Δεν υπάρχει τίποτα το έντιμο στη σιωπή όταν τα γεγονότα σε υποβάλλουν να κραυγάσεις...

Δικαιολογίες για να μην κάνει κάποιος σωστά τη δουλειά του υπάρχουν δεκάδες κι αρκετές από αυτές είναι λογικές, όπως το να μην πληρώνεται για τις υπερωρίες του ή με βάση τα προσόντα του. Λογική είναι, επίσης, η δικαιολογία να στρουθοκαμηλίζεις γιατί έχεις μια οικογένεια να θρέψεις. 

Λογική, όχι όμως κι έντιμη απέναντι σε όσους περιμένουν από εσένα την αλήθεια κι έχουν επίσης οικογένειες να θρέψουν αλλά εγκλωβίζονται σε ένα σύστημα υπόγειων συναλλαγών που διαιωνίζεται και με την ομερτά. Το να κάνει κάποιος καλά τη δουλειά του συγκρουόταν πάντοτε με αντιτιθέμενα συμφέροντα. Ποτέ άλλοτε, όμως, δεν είχε υπάρξει τέτοια κοινωνική συναίνεση στο συμβιβασμό αρχών κι αξιών. Αν δεν υπήρχε αυτή η συναίνεση η αλήθεια δεν θα ήταν τόσο δυσεύρετη. Αν εξέλιπε, αυτοί που μας κυβερνούν θα ήταν ήδη φυλακή...

  

Να σας πω δυο λόγια για τα μπονσάι...

Πριν δύο και πλέον χρόνια συγκρούστηκαν δύο τρένα σε διπλή γραμμή με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 57 άνθρωποι. Τι θα έπρεπε να κάνουν οι συγγενείς των θυμάτων, η αντιπολίτευση κι ολόκληρη η κοινωνία; Να πουν πως εμπιστεύονται την ελληνική δικαιοσύνη και στο μεσοδιάστημα να μην λένε και να μην κάνουν τίποτα για το θέμα μέχρι να βγει αμετάκλητη δικαστική απόφαση μετά από μια δεκαετία; Αυτό έκανε, άραγε, η ΝΔ για το Μάτι και τη Μάνδρα όταν ήταν αξιωματική αντιπολίτευση;...

Η αντιπολίτευση αξιοποιεί τα Τέμπη, σύσσωμη η αντιπολίτευση, σε σημαντικό βαθμό και για να αντιμετωπίσει τα δικά της ζητήματα αξιοπιστίας. Ποιος, όμως, τα εργαλειοποιεί περισσότερο; Μήπως εκείνοι που λένε πως θα στείλουν τον Κ. Μητσοτάκη στη φυλακή χωρίς όμως να συντάσσουν ή να υπογράφουν έτοιμο κατηγορητήριο άλλου κόμματος; Ή όσοι στον ελεύθερο χρόνο τους από την πώληση επιστολών τού Ιησού συντάσσονται με τις ευρωδυνάμεις που δεν θέλουν να συζητούνται τα Τέμπη στο Στρασβούργο και στις Βρυξέλλες; Ή αυτοί που δεν ολοκλήρωσαν μια σύμβαση που αν είχε ολοκληρωθεί δεν θα είχαν σκοτωθεί 57 άνθρωποι; Κι αν όλοι αυτοί έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, λιγότερο ή περισσότερο, γιατί μένουν στο απυρόβλητο και στοχοποιούνται άλλοι;...

Στη δημόσια σφαίρα ο καθένας μας κρίνεται για όσα λέει και πράττει και με βάση την ιδιότητα που έχει. Αν, για παράδειγμα, αρχίσω να σας μιλάω για τα δένδρα μπονσάι χωρίς να έχω ασχοληθεί ποτέ στη ζωή μου με αυτά, εύλογα θα αναρωτηθείτε για την αξιοπιστία μου. Όπως κι αν σας παρουσιάζομαι ως δημοσιογράφος ενώ έχω συμφωνήσει να είμαι υποψήφιος βουλευτής. Όχι γιατί δεν έχω το δικαίωμα σε μια δημοκρατία να εκφράζω γνώμη επί παντός τού επιστητού αλλά γιατί θα το έχω κάνει φορώντας ένα άλλο προσωπείο το οποίο ενδεχομένως να με κάνει πιο συμπαθή. Κι ο νοών νοείτω... 

  

Ο ΣΚΑΙ είναι το άλλοθι των αποτυχημένων...

Για καμία κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, ούτε γι' αυτή του Σημίτη, δεν έχει στηθεί παρόμοιο τείχος προστασίας από τις ελίτ όπως αυτό που απολαμβάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αν δεν υπήρχε θα είχε πέσει εδώ και πολύ καιρό. 

Αυτή η ανεπανάληπτη, ωστόσο, προστασία από τη διαπλοκή έχει υπάρξει και το διαχρονικότερο άλλοθι της αντιπολίτευσης. Κι όμως, πριν δέκα χρόνια ο λαός με το "Όχι" στο δημοψήφισμα είχε αποδείξει ότι καμία προπαγάνδα δε είναι ικανή να τον λυγίσει όταν πιστέψει στο δίκιο του. Αυτό συνέβη και την Κυριακή...  

Υποτίθεται πως το σύνολο του κοινοβουλευτικού κόσμου πιστεύει στη δημοκρατία, έστω αυτή δι' αντιπροσώπων, λες και βρισκόμαστε ακόμα στον 17ο αιώνα. Αν, επομένως, ο λαός είναι άξιος και ικανός να στέλνει αντιπροσώπους στη Βουλή είναι κι άξιος και ικανός να απαιτεί περισσότερη δικαιοσύνη σε όλα τα επίπεδα. Φυσικά κι ο λαός δεν είναι αλάνθαστος αλλά το κοινωνικό συμβόλαιο που ατύπως έχουμε υπογράψει οι περισσότεροι λέει πως στη δημοκρατία τα λάθη πρέπει να γίνονται από τους πολλούς κι όχι από τους λίγους...

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη συγκάλυψε τα Τέμπη για διάφορους λόγους. Γι' αυτό και δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς η συγκρότηση μίας ακόμα προανακριτικής επιτροπής θα δώσει απαντήσεις εκεί που δεν έδωσαν άλλες για άλλα ζητήματα. Το ζήτημα, συνεπώς, και σε αυτή την περίπτωση δεν είναι διαχειριστικό αλλά ουσιαστικό. 

Αν δεν καταργηθούν οι βουλευτικές και υπουργικές ασυλίες, πέραν πολύ συγκεκριμένων περιπτώσεων, θα συγκροτούνται εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές στην αιωνιότητα οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση θα αποδίδουν πολιτικές ευθύνες και στη χειρότερη θα ξεπλένουν ποινικές. Τα κόμματα, ωστόσο, των Τεμπών και του Predator, του συνεδρίου στο μπουζουξίδικο, του Ματιού και της Μάνδρας, της Siemens, του χρηματιστηρίου και των εξοπλιστικών δεν μπορούν να βάλουν τα χεράκια τους για να βγάλουν τα ματάκια τους. Είναι τόσο απλό, αλλά και τόσο τραγικό...

   

Όταν η συνδιαλλαγή θεωρείται αρετή η Καρυστιανού γίνεται ο διάβολος...

Οι πολίτες, ιδίως εκείνοι ανάμεσά τους που φορολογούνται υπέρμετρα, έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν από το κράτος και ίσες ευκαιρίες για να έχουν τουλάχιστον μια αξιοπρεπή ζωή με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Το ελάχιστο που ζητούν είναι να μην τους σκοτώνει κι όμως ούτε αυτό μπόρεσε να εξασφαλίσει το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια. Στη Μάνδρα, στο Μάτι και στα Τέμπη πληρώσαμε ως κοινωνία βαρύ τίμημα για την αναξιοκρατία και τον ωχαδερφισμό μας που αντανακλάται και στις πολιτικές μας επιλογές...

Κι αν όσοι δεν θρηνήσαμε δικούς μας ανθρώπους σε αυτές τις τραγωδίες αισθανόμαστε την ανθρώπινη ανάγκη τής συμπαράστασης στο πένθος των οικογενειών, όσοι έθαψαν τα παιδιά ή τους γονείς τους έχουν πολλούς λόγους παραπάνω να είναι οργισμένοι με αυτούς που πρόδωσαν την εμπιστοσύνη τους. Ιδίως όταν τους ζητούν και τα ρέστα. Κι αν ο καθένας μας δικαιούται και να οργίζεται για τα κακώς κείμενα που έχουν οδηγήσει χιλιάδες συμπατριώτες μας στο δρόμο τής ξενιτιάς, σε όσους φοράνε μαύρα για τους δικούς τους ανθρώπους χρωστάμε μόνο συγγνώμες και το κεφάλι μας κατεβασμένο από ντροπή και για το δικό μας μερίδιο ευθύνης, ανεξαρτήτως του πόσο βαραίνει για το κομματικό κράτος που παραδίδουμε στις επόμενες γενιές...

Υπάρχουν αυτοί που υπόσχονται πως θα κυνηγήσουν την αδικία μέχρι τέλους και στα μισά μένουν από καύσιμα αντοχής και υποτάσσονται, αλλά υπάρχουν και η Μαρία Καρυστιανού και οι υπόλοιποι γονείς των Τεμπών που το λένε και το εννοούν. Κι όταν αυτό συμβαίνει οι εξουσίες παροπλίζονται, ασυνήθιστες ούσες στο λαϊκό πείσμα για δικαιοσύνη κι έμπρακτο σεβασμό στη μνήμη των νεκρών. Όταν η συναλλαγή και η συνδιαλλαγή θεωρούνται αρετές κι ο συμβιβασμός προτέρημα είναι και λογικό άνθρωποι όπως η Καρυστιανού να αντιμετωπίζονται ως κακό σπυρί στο μάτι...

Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι ηρωίδα γιατί πρωτίστως αγωνίζεται για το δικό της παιδί κι όχι για τα παιδιά όλου του κόσμου. Σε έναν κόσμο, ωστόσο, όπου και η ζωή ενός παιδιού έχει κρεμασμένο πάνω της ένα καρτελάκι με μια τιμή σε ευρώ ή σε οποιοδήποτε άλλο νόμισμα ο αγώνας της για να βρει το δικό της γαλήνη κάτω από το χώμα είναι ένας αγώνας στον οποίο όλοι μας οφείλουμε να κλίνουμε το γόνυ. Κι όποιος δεν το κάνει, πολλώ δε μάλλον όποιος τον απαξιώνει, έχει ήδη πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο. Και πολύ φτηνά μάλιστα...  

 

   

Μας θέλει για τρίτη φορά συνένοχους στις αμαρτίες του...

Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν έκανε προανακριτική για το Μάτι ή για τη Μάνδρα; Δεν το έκανε γιατί δεν είναι εκδικητικός; Ο Νίκος Παππάς, ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος και η στοιχειώδης γνώση τής σύγχρονης πολιτικής ιστορίας μάλλον θα διαφωνήσουν. Δεν το έκανε γιατί οι τραγωδίες στο Μάτι και στη Μάνδρα ήταν εγκλήματα που έγιναν επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από το βαθύ κράτος τής ΝΔ, αυτό που αντάμειψε στη συνέχεια ο σημερινός πρωθυπουργός- οι επιχειρησιακοί υπεύθυνοι, για παράδειγμα, έγιναν ακόμα και γ.γ. υπουργείων- και το οποίο γιγάντωσε...

Πρόκειται για το ίδιο βαθύ κράτος που βρίσκεται πίσω από τις υποκλοπές, από τις διαρροές προσωπικών δεδομένων κι από τη συγκάλυψη των Τεμπών. Δεν πρόκειται για συμπτώσεις. Θα ήταν αφέλεια να πιστεύαμε κάτι τέτοιο. Πρόκειται για μέθοδο, στην πραγματικότητα για μια συνωμοσία κατά τής δημοκρατίας που σε οποιοδήποτε άλλο κράτος- μέλος τής ΕΕ, ακόμα και του πρώην ανατολικού μπλοκ, θα είχε οδηγήσει πολιτικούς στη φυλακή...

Ο Κ. Μητσοτάκης αναζητά στις 9 Ιουνίου ό,τι πέτυχε στις 25 Ιουνίου και στις 21 Μαΐου 2023 κι αυτό δεν είναι κυρίως η συνέχιση της εξουσίας του. Θέλει να κάνει για μια ακόμα φορά το λαό συνένοχο των αμαρτημάτων του. Κι αφού το έχει πετύχει ήδη δύο φορές γιατί να μην επιθυμεί να τριτώσει το ξέπλυμα; 

Αυτό, όμως, είναι και το πραγματικό δίλημμα των ευρωεκλογών, αφού έτσι κι αλλιώς την επομένη κυβέρνηση Μητσοτάκη θα έχουμε: θα βάλουμε στοπ στην αλαζονεία τού 41% ή θα πρέπει να ζήσουμε με αυτή για τουλάχιστον τρία ακόμα χρόνια;... 

 

 

Τώρα και πάντα είναι ώρα για κριτική σε μια δημοκρατία...

"Δεν είναι ώρα τώρα για κριτική. Προέχει η ανθρώπινη ζωή". Αυτά μας λένε συνέχεια οι καθώς πρέπει και του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι οδήγησαν το κόμμα σε μια αναιμική αντιπολίτευση του 17,85%. Φυσικά και προέχει η ανθρώπινη ζωή. 

Δουλειά, όμως, ενός πολιτικού κόμματος δεν είναι να πιλοτάρει ελικόπτερα και να διασώζει από σκεπές, αλλά να στηλιτεύει τα κακώς κείμενα και να προτείνει λύσεις. Με έμπρακτη αλληλεγγύη για τον συνάδελφο, χωρίς λαϊκισμό αλλά κι όχι ξέψυχα, σαν να το κάνει από υποχρέωση κι όχι γιατί το πιστεύει...

Έχει ευθύνες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για τους νεκρούς στο Μάτι και στη Μάνδρα; Φυσικά κι έχει, όπως οποιοσδήποτε που κυβερνά και στη βάρδια του χάνονται τόσες ανθρώπινες ζωές. Είναι τόσες οι ευθύνες όσες της καταλόγιζε αμετροεπώς και χυδαία ο τότε αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης Μητσοτάκης, ο οποίος μάλιστα στη συνέχεια προήγαγε τους επιχειρησιακούς υπεύθυνους ενώ έχει αποδειχθεί ο ίδιος βασιλιάς τής καταστροφής; Όχι, γι' αυτό και είναι περιττές οι όποιες τύψεις κι ενοχές, γι' αυτό κι αυτή την τετραετία η αντιπολίτευση πρέπει να είναι πιο δυναμική...

Δεν εννοώ πως η αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κινείται στους ρυθμούς Πολάκη, με "θα σας τελειώσουμε" κι άλλα τέτοια κουτσαβακικά. Αλίμονο, όμως, ανάμεσα στον τραμπουκισμό και στη μαλθακότητα υπάρχει κι ένας μέσος δρόμος τον οποίο οφείλει η αξιωματική αντιπολίτευση να ακολουθήσει. Αν θέλει να παραμείνει αξιωματική αντιπολίτευση και, κυρίως, αν επιθυμεί να ξανακυβερνήσει. Κι αν κάποιοι επιμείνουν στη γραμμή '19- '23 θα ήταν πιο χρήσιμοι για την κυβερνώσα Αριστερά αν της άδειαζαν επιτέλους τη γωνιά αντί να συνεχίζουν να την υπονομεύουν εκ των έσω...   

 

Οι κροκόδειλοι δεν δακρύζουν, απλώς αναπαριστούν με τελειότητα τον πόνο...

Οι νεκροί των Τεμπών δεν θυσιάστηκαν για να γίνει καλύτερος ο σιδηρόδρομος. Όπως δεν είχε θυσιαστεί κι ο Παύλος Φύσσας για να απαλλαγεί η χώρα από τους χιμπατζήδες με τα μαύρα. Δεν το επέλεξαν να σταυρωθούν κι ας σταυρώθηκαν. Όσοι, επομένως, ασκούν πολιτική με τη σημειολογία και τους συμβολισμούς μάλλον είναι οι ίδιοι που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων. Αριστεροί και δεξιοί...

Όπως είναι τραγικό και η δημόσια συζήτηση γύρω από την τραγωδία να επικεντρώνεται στο αν υπήρχε τηλεδιοίκηση στη Λάρισα ή όχι. Προφανώς είναι κι αυτό ένα ζήτημα, το οποίο πολύ πιθανό να στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους. 

Το ότι, όμως, αυτοί σκοτώθηκαν στα Τέμπη ήταν μια τυχαιότητα. Θα μπορούσαν να είχαν σκοτωθεί οπουδήποτε αλλού. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό να διορθώσουμε για την επόμενη ημέρα. Τα υπόλοιπα είναι μικροπολιτική πάνω σε πτώματα...

Ούτε αυτήν τη φορά το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο ούτε θα λάμψει η αλήθεια ούτε θα δικαιωθούν οι νεκροί. Κανείς με λίγη ή πολλή εξουσία στα χέρια του δεν νοιάζεται γι' αυτούς... 

Από τη στιγμή που σε μερικές εβδομάδες έχουμε εκλογές θα τους σκυλεύσουν, όπως σκύλεψαν τους νεκρούς στη Μάνδρα και στο Μάτι. Κι αν οι μεν σκυλεύουν με περισσότερη μετριοπάθεια από τους δε, πόση σημασία έχει αυτό για τις οικογένειες που θρηνούν τους δικούς τους ανθρώπους και για τους πολίτες που βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν; Οι κροκόδειλοι δεν δακρύζουν, απλώς αναπαριστούν με τελειότητα τον πόνο...

 

Η οργή του λαού δεν θα βρει δικαίωση στον Ντογιάκο, αλλά στον Ηρόδοτο...

Ο Κ. Μητσοτάκης εξόργισε τους "θεούς" με τη στάση του στην πανδημία, στις φυσικές καταστροφές και στην αισχροκέρδεια. Διέπραξε επανειλημμένως ύβρι που του θόλωσε το νου, του έφερε δηλαδή την άτη, και πίστεψε ότι και με τις παρακολουθήσεις θα μπορούσε να το παίζει τρελίτσα. Οι "θεοί", όμως, εξοργίστηκαν όταν διέπραξε νέα ύβρι με τα Τέμπη, προκαλώντας τη νέμεση της λαϊκής οργής που ξεχειλίζει στους δρόμους και στις πλατείες.  Όσο για την τίση, έρχεται το βράδυ των εκλογών....

Τα γράφω με αυτόν τον τρόπο για να με καταλαβαίνει κι ο αρχαιολάτρης Άδωνις, ο οποίος δικαιώνει και σε προσωπικό επίπεδο το σχήμα τού Ηρόδοτου. Όπως κι αν έχει, τίποτα δεν είναι ίδιο στη χώρα μετά τα Τέμπη, όπως τίποτα δεν έμεινε ίδιο μετά το Δεκέμβριο του 2008. 

Και τότε και τώρα έχουμε μια κυβέρνηση της δεξιάς που υποτίμησε τη λαϊκή οργή, ιδίως των νέων. Όπως και τότε έτσι και τώρα, θα το πληρώσει στις κάλπες. Κι αυτό, όπως και τότε έτσι και τώρα, θα είναι δικαιοσύνη που κανένας Ντογιάκος δεν θα μπορέσει να αποτρέψει από το να απονεμηθεί...

Ο πρωθυπουργός τού "πνίξατε στη Μάνδρα, κάψατε στο Μάτι, εγώ μετρούσα στρέμματα, εσείς φέρετρα, ανταλλάξατε τις Πρέσπες με τις συντάξεις" δεν δικαιούται να παραπονιέται αν, πράγματι, σε ορισμένες περιπτώσεις η αντιπολίτευση γίνεται πιο λαϊκιστική από όσο επιτρέπουν οι στιγμές. Αξιοποίησε τις πιο δόλιες μεθόδους για να πάρει την εξουσία χωρίς καμία ψευδαίσθηση για τα ψέματα που εν γνώσει του είπε για τα πάντα. Το κρίμα, το πολύ μεγάλο κρίμα είναι πως για να συνειδητοποιήσει η πλειοψηφία τού λαού ποιος αγύρτης τον κυβερνούσε τέσσερα χρόνια έπρεπε πρώτα να χαθούν δεκάδες άνθρωποι σε ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα...  

 

Συγγνώμη, δεν είμαι δολοφόνος, απλώς μαριονέτα...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης μιλά για καταστροφή τής ελληνικής οικονομίας την περιορίζει στο πρώτο εξάμηνο του 2015. Όταν, όμως, αναφέρεται στο σιδηρόδρομο το χρονικό διάστημα που ορίζει ως υπεύθυνο είναι την τελευταία εικοσαετία. 

Πώς είναι δυνατό, ωστόσο, το σύνολο της οικονομίας, που τα πήγαινε τόσο περίφημα επί δύο αιώνες, να χρειάστηκε μόλις ένα εξάμηνο για να καταστραφεί, αλλά για τα τρένα να απαιτήθηκαν δύο ολόκληρες δεκαετίες; Να θέσω κι ένα δεύτερο ρητορικό ερώτημα: πόσο μαλάκες μάς θεωρεί ο πρωθυπουργός τής χώρας;...

Προφανώς κι ο σιδηρόδρομος δεν κατάρρευσε μέσα σε μία και μόνο τετραετία. Όπως, άλλωστε, και το Μάτι και η Μάνδρα δεν ήταν αποκλειστικώς ευθύνη τής στιγμής, αλλά αποτέλεσμα χρόνιων παθογενειών. Μόνο που τότε ο Μητσοτάκης ισχυριζόταν πως ο ΣΥΡΙΖΑ έπνιξε κι έκαψε δεκάδες ανθρώπους. Πότε έλεγε ψέματα και πότε αλήθεια; Και πόσο δίκαιο είναι να επιμερίζονται την ίδια ευθύνη αυτοί που έφτιαξαν διπλή γραμμή στο Αθήνα- Θεσσαλονίκη, της έδωσαν ηλεκτροκίνηση, διευθέτησαν κληρονομημένα χρέη δισ. ευρώ τού ΟΣΕ, ολοκλήρωσαν την ηλεκτροκίνηση στο 70% και λειτουργούσαν δευτεροβάθμιο κέντρο ελέγχου για να αποτρέπονται ανθρώπινα λάθη με εκείνους που δεν έκαναν τίποτα παρά να υποβαθμίζουν για μια τετραετία;...

Είναι πάντοτε γενναίο ένας πρωθυπουργός να ζητά συγγνώμη, έστω κι αν του την έγραψαν επικοινωνιολόγοι, έστω κι αν προέκυψε από τη λαϊκή οργή ύστερα από ημέρες κι από το "ανθρώπινο λάθος", έστω κι αν την συμψηφίζει με ευθύνες προκατόχων του. Ούτε ισχυρίζομαι πως ο Μητσοτάκης ή ο Κ. Καραμανλής είχαν, έστω, αποδεχθεί το ενδεχόμενο να έχουμε εκατόμβη νεκρών από τη σκόπιμη εγκατάλειψη του δημόσιου σιδηρόδρομου. Δεν είναι δολοφόνοι, είναι μαριονέτες συμφερόντων κι αυτό είναι και το μοναδικό τους ελαφρυντικό. Αν μπορεί να θεωρηθεί ελαφρυντικό...  

 

 
 

Οι Έλληνες δεν χωρίζονται σε αυτούς που λατρεύουν τον Μητσοτάκη και σε εκείνους που "απλώς" τον αγαπούν...

Δεν χρειαζόταν οι επιτελικοί τού Alpha να τηλεφωνήσουν στην Κουμουνδούρου για να ζητήσουν συγγνώμη για τη δημοσκόπηση- τραγέλαφο που παρουσίασαν προκειμένου να καταλάβουμε τι γίνεται. Αρκεί και η κοινή λογική. Σύμφωνα με αυτή, δεν είναι δυνατό ΝΔ και ΚΙΝΑΛ να διατηρούν ή να αυξάνουν τα ποσοστά τους, λες και οι Έλληνες χωριζόμαστε αποκλειστικώς σε αυτούς που λατρεύουν τον Κ. Μητσοτάκη ή που "απλώς" τον αγαπούν και για να τον κρατούν σε εγρήγορση δηλώνουν πως θα τον "απατήσουν" με τον Ν. Ανδρουλάκη. Ακόμα κι αν υποθέσουμε, που πλέον είναι πράγματι ένα μεγάλο "αν", πως η ΝΔ βρίσκεται μπροστά δεν είναι δυνατό να έχει μαζί της, συμπεριλαμβανομένων των εξαπτέρυγων, πάνω από το 50% του λαού...

Κατά τη διάρκεια της τριήμερης συζήτησης στη Βουλή, οι υπουργοί και οι βουλευτές τής ΝΔ επιχειρηματολόγησαν κατά κύριο λόγο στη βάση τού "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Το Μάτι και η Μάνδρα εκστομίζονταν σαν να συνέβησαν την προηγούμενη Δευτέρα, όταν έκλεισε και η Αττική Οδός, ή σαν να μην έχουν μεσολαβήσει εκλογές ώστε να κριθεί η προηγούμενη κυβέρνηση γι' αυτές τις τραγωδίες. Η συγγνώμη, άλλωστε, είναι μια ακόμα λέξη όταν δεν συνοδεύεται από πράξεις που θα αποδεικνύουν ότι εκείνοι που τη χρησιμοποιούν την εννοούν και δεν ξεπλένουν με αυτή τα αμαρτήματά τους...

Η ειδοποιός διαφορά τής σημερινής από την προηγούμενη κυβέρνηση είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε λάθη, ενώ η ΝΔ κάνει λάθη μαζί με εγκλήματα από δόλο. Η αποτυχία να βγούμε από τα μνημόνια το 2015, η υποχρέωση στη συνέχεια εφαρμογής νεοφιλελεύθερης έμπνευσης νομοθεσίας, η επιπλέον φορολόγηση της μεσαίας τάξης δεν ήταν προϊόντα κυβερνητικής στόχευσης... 

Αντιθέτως, ο αντιπεριβαλλοντικός κι ο αντεργατικός νόμος Χατζηδάκη, για παράδειγμα, η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ κι άλλων βασικών υποδομών, η πανεπιστημιακή αστυνομία, ο περιορισμός των διαδηλώσεων, οι απευθείας αναθέσεις άνω των πέντε δισ. ευρώ, οι φοροαπαλλαγές κατά βάση για το μεγάλο πλούτο, η διαπλοκή με την παρασιτική εξουσία και λούμπεν εκπροσώπους της, όλα αυτά και πολλά άλλα δεν είναι ούτε λαθάκια ούτε λάθη. Είναι η στρατηγική τής Μητσοτάκης Α.Ε. ώστε να τρώμε στη μάπα την αγία οικογένεια και για τις επόμενες δεκαετίες... 

 
 

Οι γενίτσαροι βαράνε υπέροχα...

Οι γενίτσαροι, οι οποίοι προέρχονταν αρχικώς από αιχμαλώτους πολέμου και παιδιά χριστιανικών οικογενειών, αποτέλεσαν επί αιώνες τη δύναμη πυρός τού οθωμανικού στρατού. Αυτοί που δεν γεννήθηκαν μουσουλμάνοι αισθάνονταν την ανάγκη να αποδεικνύουν έναντι των σουλτάνων τους περισσότερα στο πεδίο τής μάχης από τους εκ γενετής, τρόπον τινά, μουσουλμάνους. Αυτή η νοοτροπία φαίνεται πως διακατέχει και τον Μ. Χρυσοχοΐδη, ο οποίος στα πολιτικά του και, κυρίως, ιδεολογικά του γεράματα έχει αυτοπροσφερθεί να αποτελέσει το μαντρόσκυλο του μητσοτακισμού, φανερά ευγνώμων στον πρωθυπουργό που τον έβγαλε από την κομματική κατάψυξη...

Ενδεχομένως ο Μ. Χρυσοχοΐδης να ήταν κρυφά ερωτευμένος με τις ακροδεξιές ιδεοληψίες και φανατισμό κι όταν υπηρετούσε το μπάσταρδο νεοφιλελευθερισμό των κυβερνήσεων Σημίτη. Θεωρώ, ωστόσο, πως τον διακατέχει κάτι πολύ χειρότερο από μία ιδεοληπτική αποπλάνηση, υποφέρει από μία πάθηση η οποία έχει χτυπήσει, ιδίως την τελευταία δεκαετία, πολλούς πολιτικούς, αυτή της πάση θυσία επιβίωσης στην πολιτική κονίστρα. Προκειμένου να παραμείνουν ή να επανέλθουν σε υπουργικά ή βουλευτικά αξιώματα αποδεικνύονται ικανοί να λερώσουν όλο τον προηγούμενο πολιτικό τους βίο, έστω κι αν ούτε και πριν ήταν ο καθαρότερος για πολλούς από αυτούς...

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έκαψε εκατό ανθρώπους, όπως ισχυρίστηκε ο κατά φαντασία σερίφης, τότε ο ίδιος και η κυβέρνησή του είναι ένοχοι υπόθαλψης εγκληματιών, αν όχι και υποκίνησής τους: ο γενικός γραμματέας τού υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και οι αρχηγοί ΕΛΑΣ και Πυροσβεστικής είναι μερικοί μόνο από αυτούς που προήχθησαν επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, ενδεχομένως προς ανταπόδοση των δόλιων υπηρεσιών που πρόσφεραν στη ΝΔ για την πτώση τής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ... 

Όπως κι αν έχει, όταν μια κυβέρνηση χρησιμοποιεί το επιχείρημα "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" ως κανόνα αντιμετώπισης της αξιωματικής αντιπολίτευσης τότε γίνεται φανερή η ένδεια επιχειρημάτων. Ιδίως όταν οι δικές της ευθύνες είναι πολύ περισσότερες ως προς την αντιμετώπιση της πανδημίας, που έχει στοιχίσει τη ζωή πολύ περισσότερων ανθρώπων από το Μάτι και τη Μάνδρα, αλλά και τη ζωή ανθρώπων που ενδεχομένως να είχαν σωθεί αν το ΕΣΥ δεν είχε μετατραπεί σε μονοθεματικό... 

 

 

Σου πονάει το δόντι; Πάρε μια απαγόρευση κυκλοφορίας και θα σου περάσει...

Ένας από τους λόγους- όχι, πάντως, ο καθοριστικότερος- για τους οποίους έχασε τις εκλογές τού 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν οι τραγωδίες στο Μάτι πρωτίστως και δευτερευόντως στη Μάνδρα, όπου θρηνήσαμε εκατόμβη. Βεβαίως και η ΝΔ σπεκουλάρισε πολιτικώς πάνω σε αυτές τις τραγωδίες, ενώ κι από την ανακριτική έρευνα για το Μάτι προκύπτει πως επιχειρησιακές ευθύνες ενδεχομένως να σχετίζονται και με τις κομματικές σκοπιμότητες της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σήμερα ο Κ. Μητσοτάκης δεν θέλει να πέσει στο λάκκο που ο ίδιος άνοιξε όσον αφορά το επίπεδο της κομματικής αντιπαράθεσης, γι' αυτό δεν επιθυμεί επ' ουδενί η κοινή γνώμη να βομβαρδίζεται με εικόνες από σακούλες εκατοντάδων πτωμάτων, είτε από τον Covid είτε από μία κακοκαιρία τύπου "Μήδειας"...

Είναι κακό ο πρωθυπουργός τής χώρας να επιθυμεί διακαώς την αποτροπή τού μαζικού θανάτου συμπολιτών του; Φυσικά κι όχι, μόνο που αν προτάξουμε τη μητσοτάκειο λογική τότε ακόμα κι όταν κοπάσουν ο παγετός και η πανδημία οι Έλληνες θα πρέπει να παραμένουμε σπίτια μας γιατί αλλιώς θα αυξηθούν, για παράδειγμα, τα τροχαία δυστυχήματα κι αφού προέχει η ανθρώπινη ζωή είναι προτιμότερο να εγκλωβιστούμε για πάντα στις οικίες μας ή να μετακινούμαστε αποκλειστικώς με τα πόδια. Αυτή η κυβέρνηση επιλέγει την απλοϊκότερη των λύσεων για πολλά προβλήματα, το "πονάει χέρι, κόβει χέρι", αντί των πιο εμπεριστατωμένων πολιτικών, οι οποίες ωστόσο χρειάζονται σοβαρή προεργασία που δεν μπορεί να γίνει από το επιτελικό κράτος των ημετέρων το οποίο ανασυγκροτεί η δεξιά... 

Οποιαδήποτε κυβέρνηση στον κόσμο θα αξιοποιούσε από το οπλοστάσιο των επιχειρημάτων της το ότι προηγείται στις δημοσκοπήσεις, ακόμα κι αν αυτές εν πολλοίς δεν απεικονίζουν την πραγματικότητα εκεί έξω. Είναι προβληματικό, ωστόσο, να έχεις μια κυβέρνηση η οποία διαμορφώνει τη δημόσια ατζέντα ακριβώς με βάση τις σφυγμομετρήσεις τής στιγμής κι όχι την ευρύτερη και πιο μακροπρόθεσμη εικόνα... 

Στην οικονομία, για παράδειγμα, φαίνεται να τα έχουμε ποντάρει όλα στο Ταμείο Ανάκαμψης, τα περισσότερα χρήματα του οποίου όμως θα τα εισπράξουμε σε βάθος χρόνου κι όχι φέτος. Τι θα γίνει, ωστόσο, στο μεσοδιάστημα; 

Πιθανόν να εφαρμοστούν ο νόμος τής ζούγκλας κι ο κοινωνικός δαρβινισμός, όποιος μπορέσει να επιβιώσει θα επιβιώσει και οι υπόλοιποι θα έχουν τη δυνατότητα είτε ενός περικομμένου επιδόματος ανεργίας είτε από αφεντικά να γίνουν κακοπληρωμένοι υπάλληλοι των μεγάλων παικτών. Μάλλον τότε, όμως, που δεν αργεί και πολύ αυτό το "τότε", ούτε οι δημοσκοπήσεις θα μπορούν πλέον να ωραιοποιούν το ζόφο... 

  
 

Ο πρωθυπουργός μας δεν φοβάται ούτε τα γεγονότα...

Κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας τού ΣΥΡΙΖΑ η ΝΔ είχε αξιοποιήσει κάθε φυσική καταστροφή, ιδίως αυτές που είχαν αφήσει πίσω τους νεκρούς, προκειμένου να επιτεθεί για παθογένειες δεκαετιών που, σε συνδυασμό με την κλιματική κρίση, είχαν οδυνηρές συνέπειες. Το Μάτι και η Μάνδρα αποτελούν μόνο κορωνίδες μιας αντιπολιτευτικής τακτικής η οποία στηρίχθηκε στο λαϊκισμό και στην άρνηση ανάληψης ευθυνών για τα κακώς κείμενα χρόνων. Οι νεκροί, άλλωστε, στο Μάτι και στη Μάνδρα θα ήταν πολύ λιγότεροι αν, για παράδειγμα, υπήρχαν ανοιχτοί δρόμοι που να οδηγούν στη θάλασσα ή δεν είχαν μπαζωθεί ρέματα αντιστοίχως...

Διαπιστώνω, όμως, ότι με αφορμή την καταστροφή κυρίως στην Καρδίτσα από τον "Ιανό" κι ο ΣΥΡΙΖΑ σπεκουλάρει με τις συνέπειες ενός φαινομένου που δεν θα είχαμε αποφύγει ακόμα κι αν βρισκόταν στην κυβέρνηση ή έλεγχε την τοπική αυτοδιοίκηση. Πόσα σοβαρά αντιπλημμυρικά έργα έγιναν, άλλωστε, από το 2015 μέχρι το 2019 ή πόσο αναβαθμίστηκε η Πολιτική Προστασία ώστε να προσαρμοστεί στην εποχή τής κλιματικής κρίσης; Με πόσα μικροσυμφέροντα ή και μεγαλύτερα συγκρούστηκε προκειμένου να γλιτώσουμε από κακοδαιμονίες που δεν είναι φυσικές, αλλά ανθρώπινα δημιουργήματα;...

Η Καρδίτσα μάλλον θα καταστρεφόταν κι επί ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που σε μία τέτοια περίπτωση οι τηλεοπτικές κάμερες θα βρίσκονταν εκεί ώστε να καταγράψουν τις ζημιές. Αντιθέτως, σήμερα ζούμε σε μία χώρα όπου ούτε τα γεγονότα μπορούν να αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για τον πρωθυπουργό της, αφού όταν είναι δυσάρεστα για τον ίδιο πολύ απλά δεν καταγράφονται. Αυτό συνέβη και στην Καρδίτσα, μια επικοινωνιακή πραγματικότητα δηλαδή πολύ διαφορετική από την πραγματική πραγματικότητα, η οποία ωστόσο δεν μπορεί να μακιγιάρεται για πάντα αφού έτσι όπως πάμε οι περισσότεροι Έλληνες θα νιώσουν στο πετσί τους πως αυτό που βλέπουν στους τηλεοπτικούς τους δέκτες δεν έχει καμία σχέση με τη ζωή τους...

 

 

Είναι Οκτώβριος κι έχουμε καλοκαίρι, αλλά η Γκρέτα είναι σιωνίστρια...

Προφανώς κι έχει αναπτυχθεί ήδη μία μεγάλη βιομηχανία που περιστρέφεται γύρω από την κλιματική κρίση. Οι ίδιοι καπιταλιστές που οδήγησαν τον πλανήτη εξαιτίας τής απληστίας τους στην ώρα μηδέν επιθυμούν να κερδοσκοπήσουν κι από την αναγκαιότητα που δημιούργησαν για τη διάσωσή του. Αλίμονο, όμως, αν πλησιάζουμε στα μέσα Οκτωβρίου κι έχουμε ακόμα καλοκαίρι, έχουμε θρηνήσει εκατοντάδες νεκρούς στο Μάτι και στη Μάνδρα, η Αμαζονία αποξηλωνεται, η στάθμη των ωκεανών και η θερμοκρασία ανεβαίνουν κι ακόμα ασχολούμαστε με το αν η Γκρέτα Τούνμπεργκ είναι όργανο των κεφαλαιοκρατών, των σιωνιστών ή οποιωνδήποτε άλλων έχουμε διαλέξει για αποδιοπομπαίους τράγους...

Ούτε με ενδιαφέρει ιδιαιτέρως αν η Γκρέτα διαθέτει την επιστημονική κατάρτιση για να γίνει ιέρεια του παγκόσμιου περιβαλλοντικού κινήματος. Αν από μόνη της είναι ικανή να ξεσηκώσει τη νεολαία και συνεπακόλουθα τους πάντες ώστε να ευαισθητοποιηθούν για το μέλλον τού πλανήτη μας δεν με απασχολεί ακόμα κι αν είναι η κόρη τού βελζεβούλ. Ακόμα κι αν ο αγγελιαφόρος είναι "πιασμένος", το μήνυμα είναι πέρα για πέρα αληθινό και το βιώνουμε όλοι, είτε έχουμε σπουδάσει πυρηνική φυσική είτε πεταλώνουμε άλογα...

Ομοίως δεν με προβληματίζει ιδιαιτέρως αν οι ικέτες που καταφθάνουν στα νησιά μας είναι πρόσφυγες ή μετανάστες. Είναι το ίδιο απελπισμένοι είτε ξεριζώθηκαν λόγω πολέμου είτε λόγω πείνας στην οποία μπορεί να έχει συμβάλει και η κλιματική κρίση...

Δεν ισχυρίζομαι πως δεν πρεπει να γίνονται συνοριακοί έλεγχοι ή ένα ξεσκαρτάρισμα του ποιος είναι ο καθένας. Υπενθυμίζω, όμως, ότι και τα εκατομμύρια των Ελλήνων που έφυγαν για την Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία μετανάστες ήταν, κατά βάση, κι όχι πρόσφυγες, που αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή. Δεν είναι ντροπή τα παιδιά και τα εγγόνια τους να μην δίνουν αυτό το δικαίωμα σε άλλους κατατρεγμένους;...

 

Ο επόμενος περιφερειάρχης Αττικής θα είναι ή κακός ή χειρότερος...

Λυπάμαι όσους ψηφίζουν στην περιφέρεια Αττικής γιατί οι επιλογές τους κινούνται ανάμεσα στο μέτριο, στο κακό και στο ακόμα χειρότερο, με την εξαίρεση της Οικολογικής Συμμαχίας, ο εκπρόσωπος της οποίας ωστόσο δεν θα είναι ο επόμενος περιφερειάρχης. Ρ. Δούρου, Γ. Πατούλης και Γ. Σγουρός αποτελούν, απλώς, διαφορετικές όψεις πολιτικάντηδων που με ελάχιστες ικανότητες κι αμφίβολη ηθική κάνουν καριέρα πάνω στις πλάτες των ψηφοφόρων τους. Και οι τρεις τους, άλλωστε, έχουν δοκιμαστεί σε θέσεις ευθύνης κι έχουν αποδειχθεί ελλιποβαρείς...

Στην Κύπρο, έστω και με καθυστέρηση, παραιτήθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης και βρίσκεται υπό παραίτηση ο αρχηγός τής αστυνομίας για την υπόθεση του σίριαλ κίλερ. Στην Ελλάδα με τους 102 νεκρούς στο Μάτι μόνο ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Νίκος Τόσκας, παραιτήθηκε, αλλά η παραίτησή του δεν έγινε αποδεκτή από τον Αλ. Τσίπρα. Θυμίζω πως η Ρ. Δούρου, πέρα από τα κροκοδείλια δάκρυά της για ένα έγκλημα για το οποίο δεν έκανε σχεδόν τίποτα για να το αποφύγει τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια που ήταν περιφερειάρχις, είχε περιοριστεί να πει πως ήταν άτυχη γιατί έσκασε στη βάρδια της...

Η πολιτική ηγεσία έχει διαχρονικά απειράριθμες ευθύνες για τις αιτίες που οδήγησαν στις συμφορές στη Μάνδρα και στο Μάτι, όπως βεβαίως και για την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Η κοινωνία, όμως, έχει τις δικές της για τις μεθόδους που επέλεξε προκειμένου να χτίσει σπίτια πάνω σε ρέματα, βίλες μέσα σε δάση, να φοροδιαφεύγει, να φοροαποφεύγει και συνειδητά να δημιουργεί χρέη περιμένοντας την επόμενη περαίωση για να μην τα αποπληρώσει. Η συνταγματική κατοχύρωση, επομένως, της υποχρεωτικής ολοκλήρωσης της κοινοβουλευτικής τετραετίας θα μας γλιτώσει κι από τη χρόνια παθογένεια ένα μήνα πριν τις εκλογές να λαμβάνουν δωράκια δίκαιοι κι άδικοι και τον υπόλοιπο καιρό να την πληρώνουν τα συνήθη υποζύγια...

Όλα εδώ πληρώνονται Ρένα Δούρου...

Η Ρ. Δούρου δεν έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη- πολιτική ή ποινική- για τους 100 νεκρούς στο Μάτι. Η τραγική κατάσταση σε μια παραλιακή περιοχή που δεν είχε πρόσβαση στην θάλασσα δεν δημιουργήθηκε επί των ημερών της, ούτε καν επί Φ. Γεννηματά και Γ. Σγουρού που ζητούν σήμερα με περισσή υποκρισία το κεφάλι της. Ομοίως, δεν είναι η περιφέρεια που έχει την ευθύνη τής κατάσβεσης μιας πυρκαγιάς και του γενικότερου συντονισμού ούτε είναι δυνατό να λέμε στα σοβαρά πως αν δινόταν εντολή εκκένωσης για μια φωτιά που γιγαντώθηκε πολύ γρήγορα αυτή η εκκένωση θα γινόταν συντεταγμένα και δεν θα θρηνούσαμε περισσότερα θύματα. Στα χαρτιά όλα μοιάζουν πολύ εύκολα, αλλά γίνονται πολύ δύσκολα όταν επικρατεί ο πανικός...

Κάπου εδώ, όμως, τελειώνουν οι δικαιολογίες για την Ρ. Δούρου, η οποία άλλωστε έχει παραδεχθεί ότι έχει πολιτική ευθύνη για την τραγωδία. Κάνοντας, εξάλλου, μια ιστορική ακροβασία, εκτιμώ πως αν όλα είχαν πάει ρολόι στο Μάτι ή στη Μάνδρα θα είχε σπεύσει να πιστωθεί την επιτυχία...

Όπως κι αν έχει, ο/η περιφερειάρχης δεν είναι μόνο για να κόβει κορδέλες και να κάνει δημόσιες σχέσεις, αλλά και για να διορθώνει παθογένειες δεκαετιών ή για να χτυπά καμπανάκια στους αρμόδιους. Είναι αλήθεια, για παράδειγμα, ότι οι περιφέρειες δεν έχουν πολεοδομικές αρμοδιότητες. Ως, όμως, πλησιέστερες στις τοπικές κοινωνίες από την κεντρική εξουσία έχουν υποχρέωση να την ενημερώνουν και να πιέζουν για λύσεις...

Ενημέρωσε, επομένως, η Ρ. Δούρου τις αρμόδιες Αρχές για τα κακώς κείμενα στο Μάτι; Πίεσε καταστάσεις για να διορθωθούν; Τα έβαλε με τους κατοίκους, αποδεχόμενη το πολιτικό κόστος; Δεν έπραξε τίποτα από τα παραπάνω, πιστεύοντας ότι η πενταετία της στην περιφέρεια θα της προσέδιδε άκοπα πολιτικούς πόντους στη φιλοδοξία της να διαδεχθεί κάποια στιγμή τον Αλ. Τσίπρα...

Και τώρα που το εγχείρημά της απέτυχε- είναι ζήτημα αν θα βρίσκεται καν στο β' γύρο στις αυτοδιοικητικές εκλογές- έχει το θράσος να αποδίδει τις επιθέσεις που δέχεται στο ότι είναι γυναίκα. Χρησιμοποιεί το φύλο της για να την λυπηθούμε, όπως το χρησιμοποίησε για να μετατραπεί σε πολιτικό τής πρώτης γραμμής. Όχι Ρένα, δεν καταστράφηκες, αφού πρώτα κατέστρεψες, γιατί είσαι γυναίκα, ούτε καν γιατί είσαι κυνική, αλλά γιατί είσαι άχρηστη κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με το υπερήφανο φύλο σου...



 

Η κλιματική αλλαγή ίσως πετύχει εκεί που απέτυχαν οι επαναστάσεις...

Μπορεί να χτυπήσει ακόμα και τσουνάμι τη χώρα και κάποιοι να μην πιστεύουν και τότε στην κλιματική αλλαγή, όπως, για παράδειγμα, δεν πίστευαν οι σκοταδιστές πρόγονοί τους ότι η Γη γυρίζει. Δυστυχώς η άγνοια σε συνδυασμό με την ανοησία δημιουργούν ένα τοξικό κοκτέιλ για την κοινωνία μας, θύματα του οποίου ήταν αυτήν την εβδομάδα οι κάτοικοι της Μάνδρας...

Οι περισσότεροι, πάντως, έχουν συνειδητοποιήσει ότι η κλιματική αλλαγή μέσω της υπερθέρμανσης του πλανήτη δεν είναι μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας, αλλά μια απτή πραγματικότητα. Αν μη τι άλλο, η αποδοχή τού προβλήματος αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την επίλυσή του και ίσως στο μέλλον να μην μπαζώσουμε άλλα ρέματα γιατί δεν πιστεύουμε ότι η φύση θα μας τιμωρήσει...

Το περιβάλλον, ωστόσο, δεν θα σωθεί μόνο αν ανακυκλώνουμε ή δεν χρησιμοποιούμε τις πλαστικές σακούλες των σούπερ μάρκετ. Η διάσωσή του συνδέεται άμεσα με την αναγκαιότητα αλλαγής αναπτυξιακού μοντέλου, με λίγα λόγια με τη μείωση της απληστίας για περισσότερα υλικά αγαθά...

Αφού ο σοσιαλισμός δεν κατάφερε να φέρει, τουλάχιστον όχι ακόμα, την αιώνια ευτυχία μέσω των επαναστάσεων, ενδεχομένως το ισχυρότερο ράπισμα στο καπιταλιστικό πρότυπο να δοθεί από το ανθρώπινο ένστικτο αυτοσυντήρησης. Πιθανώς, δηλαδή, το ανάχωμα στα υπερκέρδη των λίγων να χτιστεί όχι χάρη σε μια ιδεαλιστική προσέγγιση της ζωής, αλλά χάρη στο θεμελιώδες, στην θέληση δηλαδή για συνέχιση της στοιχειώδους ύπαρξής της...

Στον αντίποδα, όμως, του ενστίκτου αυτοσυντήρησης ελλοχεύει το ένστικτο της αυτοκαταστροφής, το οποίο συνδυασμένο με τον καπιταλιστικό ατομικισμό προκαλεί μεγάλη ανησυχία για το μέλλον τού πλανήτη και της ανθρωπότητας πάνω σε αυτόν. Όσο, μάλιστα, θα προοδεύει η διαστημική τεχνολογία και θα γίνεται ευκολότερο να αποικίσουμε άλλους δορυφόρους ή πλανήτες τόσο και θα γιγαντώνεται η αίσθηση πως μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε δίχως συνέπειες...

Ο Ντοστογιέφσκι έγραφε πως χωρίς θεό όλα επιτρέπονται. Φαίνεται πως το ίδιο ισχύει και για τον καπιταλισμό, με το τίμημα της αλαζονείας μας να περιλαμβάνει και τις επόμενες γενιές...