Στην κηδεία του καλού δημοσιογράφου πηγαίνει μόνο ο παπάς...

Λένε πως στην κηδεία τού καλού δημοσιογράφου πηγαίνει μόνο ο παπάς. Εύχομαι από καρδιάς στον φίλο και συνάδελφο Χρήστο Αβραμίδη να το διαπιστώσουμε ύστερα από πολλά πολλά χρόνια. Αυτό, όμως, που διαπιστώνουμε με πολύ μεγάλη ευκολία σήμερα είναι τη δυσανεξία τής οποιασδήποτε εξουσίας στην οποιαδήποτε κριτική, Φυσικά και δεν είναι τωρινό γέννημα, μόνο που η εξουσία στην Ελλάδα έχει αποθρασυνθεί γιατί της δώσαμε και οι δημοσιογράφοι την ευκαιρία να το παρακάνει με την παθητικότητά μας απέναντί της. Στην καλύτερη περίπτωση...

Είναι, συνεπώς, μεγάλη και η δική μας ευθύνη για τα κύμβαλα αλαλάζοντα που ταλαιπωρούν το δημόσιο βίο τής χώρας. Αντί να τους συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο σεβασμό που συμπεριφέρεται ένας σκύλος σε μια κολόνα είτε τα λιβανίζουμε είτε τα χαϊδεύουμε είτε εθελοτυφλούμε μπροστά στις πομπές τους. Και κάπως έτσι γιγαντώνουμε το ναρκισσισμό πολιτικών απατεώνων που τους πιστεύουν μόνο όσοι δεν τους ξέρουν...

"Γιατί δεν παρεμβαίνει η ΕΣΗΕΑ σε περιπτώσεις μπούλινγκ, όπως αυτή σε βάρος τού Χρήστου Αβραμίδη", διαβάζω από κάποιους, οι οποίοι πολύ καλά κάνουν και ρωτάνε. Και οι πρόσφατες αποκαλύψεις, ωστόσο, για τον αρχισυνδικαλιστή Παναγόπουλο επιβεβαιώνουν ότι αλίμονο αν οποιοσδήποτε εργαζόμενος περίμενε από τους συνδικαλιστές του να τον προστατεύσουν. Θα ήταν λογικό αλλά όσοι έχουμε ζήσει στους εργασιακούς μας χώρους τη δράση εργατοπατέρων που στα ξένα μαγαζιά κάνουν τους καμπόσους αλλά στα δικά τους τις αρσακειάδες καταλαβαίνουμε ότι περιγράφουμε μια ουτοπία. Αντιθέτως, η δυστοπία είναι και δικό μας δημιούργημα...  

Να σας πω δυο λόγια για τα μπονσάι...

Πριν δύο και πλέον χρόνια συγκρούστηκαν δύο τρένα σε διπλή γραμμή με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 57 άνθρωποι. Τι θα έπρεπε να κάνουν οι συγγενείς των θυμάτων, η αντιπολίτευση κι ολόκληρη η κοινωνία; Να πουν πως εμπιστεύονται την ελληνική δικαιοσύνη και στο μεσοδιάστημα να μην λένε και να μην κάνουν τίποτα για το θέμα μέχρι να βγει αμετάκλητη δικαστική απόφαση μετά από μια δεκαετία; Αυτό έκανε, άραγε, η ΝΔ για το Μάτι και τη Μάνδρα όταν ήταν αξιωματική αντιπολίτευση;...

Η αντιπολίτευση αξιοποιεί τα Τέμπη, σύσσωμη η αντιπολίτευση, σε σημαντικό βαθμό και για να αντιμετωπίσει τα δικά της ζητήματα αξιοπιστίας. Ποιος, όμως, τα εργαλειοποιεί περισσότερο; Μήπως εκείνοι που λένε πως θα στείλουν τον Κ. Μητσοτάκη στη φυλακή χωρίς όμως να συντάσσουν ή να υπογράφουν έτοιμο κατηγορητήριο άλλου κόμματος; Ή όσοι στον ελεύθερο χρόνο τους από την πώληση επιστολών τού Ιησού συντάσσονται με τις ευρωδυνάμεις που δεν θέλουν να συζητούνται τα Τέμπη στο Στρασβούργο και στις Βρυξέλλες; Ή αυτοί που δεν ολοκλήρωσαν μια σύμβαση που αν είχε ολοκληρωθεί δεν θα είχαν σκοτωθεί 57 άνθρωποι; Κι αν όλοι αυτοί έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, λιγότερο ή περισσότερο, γιατί μένουν στο απυρόβλητο και στοχοποιούνται άλλοι;...

Στη δημόσια σφαίρα ο καθένας μας κρίνεται για όσα λέει και πράττει και με βάση την ιδιότητα που έχει. Αν, για παράδειγμα, αρχίσω να σας μιλάω για τα δένδρα μπονσάι χωρίς να έχω ασχοληθεί ποτέ στη ζωή μου με αυτά, εύλογα θα αναρωτηθείτε για την αξιοπιστία μου. Όπως κι αν σας παρουσιάζομαι ως δημοσιογράφος ενώ έχω συμφωνήσει να είμαι υποψήφιος βουλευτής. Όχι γιατί δεν έχω το δικαίωμα σε μια δημοκρατία να εκφράζω γνώμη επί παντός τού επιστητού αλλά γιατί θα το έχω κάνει φορώντας ένα άλλο προσωπείο το οποίο ενδεχομένως να με κάνει πιο συμπαθή. Κι ο νοών νοείτω... 

  

Αν γουστάρεις ανέμελα φράγκα και οι αντοχές είναι μικρές διάλεξε κάτι άλλο στη ζωή σου...

Ο καθένας μας μπορεί να βρει χίλιες δικαιολογίες για να μην κάνει καλά τη δουλειά του: άλλος γιατί δεν πληρώνεται αρκετά, γιατί δεν είναι το επάγγελμα των ονείρων του, γιατί βαριέται, γιατί του ασκούνται πιέσεις. Στο τέλος τής ημέρας, ωστόσο, όλοι κρινόμαστε από την ποιότητά της κι όχι από τις δικαιολογίες, αληθινές ή ψεύτικες, που χρησιμοποιούμε. Κι αν αυτό δεν είναι δίκαιο, κανείς δεν ισχυρίστηκε πως ζούμε και πράττουμε σε ένα δίκαιο κόσμο...

Αυτό ισχύει, για παράδειγμα, και για τους δημοσιογράφους και για τους δικαστικούς. Όσοι τους καταδικάζουν από την ασφάλεια μιας δουλειάς που δεν εκτίθεται στη δημόσια κριτική διαθέτουν μια πολυτέλεια που αυτά τα δύο επαγγέλματα δεν διαθέτουν. Αν είσαι κακός δάσκαλος αυτό θα το μάθει ένας πολύ στενότερος κύκλος σε σύγκριση με το πώς θα διαδοθεί ένα κακό ρεπορτάζ ή μια κακή δικαστική απόφαση. Σκεφτείτε, μάλιστα, πως ο δάσκαλος διδάσκει το ίδιο μάθημα ξανά και ξανά και ξανά όταν ένα ρεπορτάζ ή μια δικαστική απόφαση μπορεί να πατά σε προηγούμενες αλλά είναι πάντοτε διαφορετική...

Τα λεφτά είναι λίγα, οι ευθύνες πολλές και τα στομάχια πρέπει να είναι γερά. Κανείς, ωστόσο, δεν υποχρεώνει τον οποιονδήποτε να γίνει δημοσιογράφος ή δικαστικός. Αν γουστάρεις ανέμελα φράγκα και οι αντοχές είναι μικρές διάλεξε κάτι άλλο στη ζωή σου. 

Από τη στιγμή, όμως, που δημοσιογραφείς ή δικάζεις έχεις χρέος να αντικειμενικοποιείς τις  κρίσεις σου χωρίς να υποκειμενικοποιείς όπως σε βολεύει την ηθική σου. Αν το κάνεις καμία δύναμη σε αυτόν τον πλανήτη δεν μπορεί να σε διαφθείρει. Αν δεν το κάνεις κανένα άλλοθι δεν έχει τη δυνατότητα να διασώσει την τιμή σου...

Υ.Γ. Καλό καλοκαίρι, ραντεβού το Σεπτέμβριο! 

 

Οι ευγενείς να γίνονται διπλωμάτες και οι αγενείς δημοσιογράφοι...

Όποιος θέλει να είναι ευγενής μπορεί να γίνει διπλωμάτης, παπάς ή πολιτικός. Δεν μπορεί να γίνει, όμως, δημοσιογράφος που δουλειά του είναι να γίνεται αγενής απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας. Αυτές, όμως, είναι δύσκολες εξισώσεις για το ελληνικό μιντιακό κατεστημένο το οποίο συγχέει τη δημοσιογραφία με τις δημόσιες σχέσεις και τον έλεγχο της εξουσίας με το ατέλειωτο λιβανιστήρι. Με το "σεις" και με το "σας" μπορεί κάποιος που δημοσιογραφεί να καταλήξει βουλευτής, υπουργός ή και πρωθυπουργός. Δημοσιογράφος, ωστόσο, με το δέλτα κεφαλαίο δεν θα γίνει ποτέ...

Ενδεικτικό του τρόπου λειτουργίας των ελληνικών ΜΜΕ είναι πως αντί να διερευνήσουν τι πραγματικά συμβαίνει στο Αιγαίο με τις επαναπροωθήσεις ασχολήθηκαν με την Ολλανδή δημοσιογράφο και τα... σκυλιά της. Αφήστε που βρήκαμε αφορμή για να αποδείξουμε τάχα πόσο ανάδελφο έθνος είμαστε και πόσο μας μισούν και οι Ολλανδοί γενικά. Λίγοι αναλογίστηκαν πως η Ingeborg Beugel ίσως να μίλησε πρωτίστως ως άνθρωπος και δημοσιογράφος κι όχι ως Ολλανδή...

ΕΕ, Συμβούλιο της Ευρώπης, Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, τα εγκυρότερα διεθνή μέσα ενημέρωσης αναφέρουν πως στο Αιγαίο γίνονται επαναπροωθήσεις, push backs επί το αγγλικότερο, και μάλιστα σε μια χώρα όπως η Τουρκία την οποία με δυσκολία μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς ασφαλή. Μας ενδιαφέρει να επιβεβαιώσουμε ή να διαψεύσουμε στο πεδίο πως ισχύει κάτι τέτοιο ή θα μείνουμε στον ψευδοπατριωτισμό και το κουτσομπολιό;...

Καταλαβαίνω ότι με δεκάδες ανθρώπους να πεθαίνουν καθημερινώς από τον covid και τα νοσοκομεία μας γεμάτα ενδεχομένως και να θεωρείται πολυτέλεια να ασχολούμαστε με πρόσφυγες και μετανάστες που θαλασσοπνίγονται. Φαίνεται, όμως, πως γι' αυτήν την κυβέρνηση δεν είναι πολυτέλεια- σε αντίθεση με την ενίσχυση του ΕΣΥ- να πουλά μαγκιά στα σύνορα για να μην χάσει το ακροδεξιό της ακροατήριο. Μάλλον είναι μεγαλύτερη προτεραιότητα κι από το να αποτρέψει τη συνέχιση μιας εθνικής τραγωδίας με το να επενδύει στη μαζική της στήριξη από τους εμβολιασμένους σε έναν κοινωνικό αυτοματισμό που είναι ακριβώς τόσο νοσηρός όσο ακούγεται...

 

Μόνο αν ο Λούλης είχε δίκιο έχουν άδικο τώρα οι δημοσιογράφοι...

Πριν μερικές εβδομάδες ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σηκώσει τον τόπο για το σποτάκι με πρωταγωνιστή τον Χρήστο Λούλη, το οποίο χαρακτήρισε μισογυνικό. Επικαλούμενη τότε τον πολιτικό ορθολογισμό είναι η ίδια η αξιωματική αντιπολίτευση που ναρκοθέτησε το σημερινό σποτάκι της για τα ΜΜΕ. Γιατί σήμερα οι πολιτικοί της αντίπαλοι χρησιμοποιούν ακριβώς το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποίησε η Κουμουνδούρου για το σποτάκι Λούλη, βασιζόμενοι εμμέσως στο ότι όπως όλες οι γυναίκες δεν είναι όπως η κοπέλα τού ηθοποιού έτσι κι όλοι οι δημοσιογράφοι δεν είναι δωρολήπτες...

Για να είμαι ξεκάθαρος: το σποτάκι για τα εκατομμύρια σε ΜΜΕ είναι η καλύτερη αντιπολιτευτική στιγμή ΣΥΡΙΖΑ εδώ κι ένα χρόνο. Καμία άλλη ενέργεια της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει γίνει "talk of the town" όπως αυτή κι αυτό είναι η καλύτερη απόδειξη για την επιτυχία του...

Ούτε αισθάνομαι θιγμένος ως δημοσιογράφος από αυτό το σποτάκι απλούστατα γιατί δεν με αναγνωρίζω σε αυτό. Αν είχα τη μύγα, όπως φαίνεται πως την έχουν πολλοί συνάδελφοί μου, θα μυγιαζόμουν, αλλά φροντίζω να κρατάω ομπρέλα όταν κάποιοι πιστεύουν ότι όλοι κι όλα είναι προς πώληση...

Έτσι κι αλλιώς η σάτιρα περιέχει το στοιχείο τής γενίκευσης και ούτε είναι δυνατό κάτω από κάθε αστείο να περνά, σαν να επρόκειτο για διαφήμιση για τσιγάρα,  η υπόμνηση ότι δεν είναι όλοι ίδιοι. Μπορείς να πεις ένα αστείο για έναν χοντρό, για έναν φαλακρό, για έναν μαύρο ή για έναν ομοφυλόφιλο χωρίς να γίνεις προσβλητικός, αλίμονο όμως αν θεσμοθετήσουμε τη λογοκρισία και στη σάτιρα. Κι ελπίζω στο ΣΥΡΙΖΑ να αντιλήφθηκαν ότι όταν κάνεις σημαία σου τον πολιτικό ορθολογισμό, που είναι μια παραλλαγή τού φασισμού, πρέπει να είσαι έτοιμος να σου το ανταποδώσουν με την πρώτη προβοκάτσια...

Οι Ασάνζ μπορεί να πέφτουν, οι ιδέες όμως πρέπει να μένουν...

Ο Τζούλιαν Ασάνζ δεν είναι άγιος ούτε αξιοποίησε πάντοτε το όπλο που ο ίδιος δημιούργησε, τα Wikileaks δηλαδή, με τη στοιχειώδη δεοντολογία με την οποία πρέπει να διαχειρίζεται ο καθένας μας, ανεξαρτήτως αν είναι δημοσιογράφος ή όχι, προσωπικά δεδομένα ή ευαίσθητες κρατικές πληροφορίες. Η δημοσιοποίηση, για παράδειγμα, email της Χ. Κλίντον και συνεργατών της που δεν είχαν καμία σχέση με τη δημόσια σφαίρα- όπως για συνταγές μαγειρικής- στο πλαίσιο του "τα βγάζω όλα στο φως" υποβαθμίζει και τις σημαντικές αποκαλύψεις, αφού τις βάζει στην ίδια ζυγαριά με το κουτσομπολιό. Ούτε είναι λογικό να αποσιωπάς την πληροφόρηση που διαθέτεις για την εμπλοκή τής Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές του 2016 και γενικότερα για το βίο και πολιτεία τού Βλ. Πούτιν δαιμονοποιώντας τη μία υπερδύναμη και ξεπλένοντας την άλλη...

Θα ήμουν, όμως, από άλλον πλανήτη αν δεν κατανοούσα τους λόγους για τους οποίους η παγκόσμια κοινωνία των πολιτών έχει ανάγκη να ηρωοποιεί ανθρώπους όπως ο Τζούλιαν Ασάνζ, παραγνωρίζοντας τα τρωτά τους χαρακτηριστικά, και να ρίχνει στο πυρ το εξώτερον τη συμβατική δημοσιογραφία ή τους συμβατικούς πολιτικούς. Η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής στις δυτικές κοινωνίες την ίδια ώρα που οι κοινωνικές ανισότητες μεγεθύνονται ωθούν το λούμπεν προλεταριάτο στα πολιτικά άκρα και τους πιο σκεπτόμενους σε μη δοκιμασμένες λύσεις, με ανορθόδοξο τρόπο σκέψης και πρακτικής. Τις περισσότερες φορές, ωστόσο, πέφτουμε σε τοίχο γιατί περιμένουμε από τα πρόσωπα κι όχι από τις ιδέες να φέρουν την αλλαγή κι όταν τα πρόσωπα αποδεικνύονται κατώτερα των περιστάσεων τότε παίρνουν μαζί τους στο γκρεμό και τις ιδέες...

Ο Τζούλιαν Ασάνζ έχει φιλοτεχνήσει σε σημαντικό βαθμό για τον εαυτό του το προφίλ τού Δον Κιχώτη που τα βάζει με ανεμόμυλους και μερικές φορές τους νικά. Αρκετά, άλλωστε, από όσα υποψιαζόμασταν πως συμβαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά δεν είχαμε και τις ανάλογες αποδείξεις αποκαλύφθηκαν χάρη στον Σουηδό. Η φίμωσή του, ωστόσο, θα είναι καταστροφική για την ελευθεροτυπία και γενικότερα για τη δημοκρατία μόνο όταν μετατραπεί σε αυτολογοκρισία, που είναι χειρότερος εχθρός από τη λογοκρισία γιατί υποτάσσει οικεία βουλήσει το πνεύμα στο φόβο...

Κώστα, μην τους δίνεις πατήματα...

Μπορεί στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ο δημόσιος λόγος να έχει απαξιωθεί και να θυμίζει τεχνολογικά εξελιγμένη συζήτηση καφενείου, αλίμονο όμως αν κι εκπρόσωποι κομμάτων δεν βουτάνε τη γλώσσα τους στο κεφάλι πριν μιλήσουν για καταδίκες δημοσιογράφων οι οποίες δεν υπάρχουν παρά μόνο στη φαντασία τους. Οι πορφυρογέννητοι απατεώνες και τα παιδάκια τού κομματικού σωλήνα ενδεχομένως να μην καταδικαστούν ποτέ για τις παρανομίες ή τις συκοφαντίες τους, ίσως και να μην καθίσουν ποτέ στο εδώλιο του κατηγορουμένου για να δουν τη "γλύκα". Δεν διεκδικώ δάφνες υπερασπιστή τής ελευθερίας τού Τύπου- είμαι ένας συνηθισμένος δημοσιογράφος με ίσως περισσότερο κοφτερή γλώσσα για το δικό μου καλό-, αλλά έχω βιώσει, όντας συγκατηγορούμενος του Κώστα Βαξεβάνη στην υπόθεση Βγενόπουλου, πόσο άδικο είναι να καταδικάζεσαι σε πρώτο βαθμό και χωρίς ελαφρυντικά για ρεπορτάζ σου που βασίστηκαν σε πραγματικά στοιχεία και δίχως κανένα δόλο δυσφήμισης και γύρω σου να κυκλοφορούν λαμόγια με άσπιλα ποινικά μητρώα...

Δεν θέλω να ακολουθήσω την τακτική τής Σ. Ζαχαράκη και να ρίξω από άγνοια για το βιογραφικό της λάσπη στον ανεμιστήρα. Ενδεχομένως η κοπέλα να έχει πετύχει σημαντικά πράγματα στη ζωή της τα οποία ελάχιστοι να ξέρουν κι αυτά να μην οφείλονται στο ότι ήταν κομματόσκυλο από μικρή. Γνωρίζω, όμως, ότι όταν καταδικαστήκαμε σε πρώτο βαθμό το Μάρτιο του 2015 κυβέρνηση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, κι όμως ο Βαξεβάνης παρά την προνομιακή του σχέση με το σημερινό καθεστώς καταδικάστηκε σε 26 μήνες φυλάκιση. Γνωρίζω, επίσης, από τις νομικές μου σπουδές κι από μία στοιχειώδη επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα ότι αν το Εφετείο σε αθωώσει είναι σαν να μην καταδικάστηκες ποτέ...

Ούτε είναι επιχείρημα το ότι δεν έγραψαν τα μέσα ενημέρωσης που είχαν κάνει σημαία τους την καταδίκη Βαξεβάνη για την αθώωσή του. Είναι, απλώς, μία ακόμα απόδειξη δημοσιογραφικής αλητείας εκείνων που δεν κάνουν καριέρα με τη δουλειά τους, αλλά με το γλείψιμο κατουρημένων ποδιών...

Κατανοώ ότι τα πολιτικά πρόσωπα έχουν συνηθίσει να μένουν στο απυρόβλητο και να λένε ό,τι θέλουν δίχως να φοβούνται την τσιμπίδα τού νόμου. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο Κώστας Βαξεβάνης, ο οποίος άλλωστε δεν είναι πολιτικό πρόσωπο, δεν έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την τιμή του και με μηνύσεις κι αγωγές. Ιδίως όταν τόσοι έχουν επιχειρήσει να τον φιμώσουν με τον ίδιο τρόπο... 

Χάνει, όμως, ένα μέρος τού δίκιου του όταν ενεργοποιεί τη διαδικασία τού αυτοφώρου, έστω κι αν είναι σεβαστό το επιχείρημά του πως είναι ώρα και οι πολιτικοί να νιώσουν στο πετσί τους το ίδιο τους το δηλητήριο. Δεν χρειάζεται να δίνονται πατήματα ώστε οι κατηγορούμενοι να γίνονται κατήγοροι κι εκείνοι που πρέπει να απολογηθούν για μια σειρά από παράνομες ενέργειές τους να παριστάνουν τους μαχητές τής δημοκρατίας...

Να πώς πρέπει να πεθαίνουν οι άνθρωποι: η μοίρα να τους ζητά ταπείνωση κι εκείνοι να την γράφουν στα αρχίδια τους...

Από τα πράγματα που μετανιώνω βαθύτατα στη ζωή μου είναι που η μητέρα μου βασανίστηκε τους τελευταίους μήνες τής ζωής της δίχως να υπάρχει στην ουσία ελπίδα σωτηρίας. Και γι' αυτό που μετανιώνω ακόμα περισσότερο είναι που, αποκρύβοντάς της την πλήρη αλήθεια, δεν της έδωσα το δικαίωμα να αποφασίσει η ίδια για το αν θα επιθυμούσε να υποβληθεί στη βάσανο των χημειοθεραπειών αντί να φτάσει στο φινάλε όπως εκείνη θα ήθελε. Κάποιος μπορεί να αντιλέξει πως η ελπίδα σου δίνει δύναμη, κυνηγώντας ένα θαύμα το οποίο όμως δεν έρχεται ποτέ. Όπως κι αν έχει, δεν είναι δικαίωμα των άλλων, έστω κι αν το κάνουν καλοπροαίρετα κι από αγάπη, να επιλέξουν ουσιαστικώς τον θάνατό σου. Το πώς θα πεθάνουμε, είναι το ύστατο δικαίωμά μας στη ζωή. Μπορούμε να επιλέξουμε να τερματίσουμε μόνοι μας το ταξίδι ακόμα κι αν δεν είμαστε βαριά άρρωστοι. Πόσω μάλλον όταν γνωρίζουμε ότι λόγω μιας αρρώστιας το καντήλι μας θα σβήσει πολύ σύντομα...

Ο τρόπος που ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Βέλιος επέλεξε να φύγει από τη ζωή είναι ό,τι γενναιότερο έχω πληροφορηθεί εδώ και καιρό. Έχοντας μπροστά του τα σκληρά δεδομένα διάλεξε το δρόμο τής αξιοπρέπειας από την ταπείνωση που φέρνει ο αργόσυρτος, προδιαγεγραμμένος θάνατος, με τη φυσική και πνευματική φθορά που κουβαλά μαζί του, αποφάσισε να βγάλει γλώσσα στη μοίρα κι εκείνη δεν ήταν δυνατό να κάνει κάτι άλλο από το να τον σεβαστεί. Η ειμαρμένη απαίτησε από τον Αλέξανδρο Βέλιο να γονατίσει μπροστά της, ωστόσο εκείνος πειθάρχησε αποκλειστικώς και μόνο στο δικό του κώδικα αξιών...

Είναι ίσως ευλογία το ότι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν ξέρουμε πότε θα είναι η τελευταία μας ημέρα. Θέλει, ωστόσο, απίστευτο θάρρος να μην χώνεις το κεφάλι σου στην άμμο σαν τη στρουθοκάμηλο, αλλά να μην φοβηθείς να αντικρίσεις κατάματα την πικρή αλήθεια όταν αυτή σου προσφέρεται ως αποκάλυψη. Ορισμένοι μπορεί να μιλήσουν για ασέβεια προς το θεό ή για ματαιοδοξία τού εκλιπόντος, ακόμα και για μετατροπή τού θανάτου του σε σόου. Ο καθένας, ωστόσο, έχει το απόλυτο δικαίωμα να αντιμετωπίσει το αναπόφευκτο με το δικό του τρόπο και, αν θέλετε, να απενοχοποιήσει όσους δεν βρίσκουν νόημα στο να περάσουν σε νοσοκομεία, με καθετήρες και φάρμακα, το τελευταίο τους χρονικό διάστημα πριν ξαναγίνουν χώμα...

Μακάρι να έχει κι ο γράφων τη δύναμη να ακολουθήσει το δρόμο τού Αλέξανδρου Βέλιου στην περίπτωση που βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση. Αν κάποιος με πληροφορούσε πως έχω έξι μήνες ζωής, θα τραβούσα κάθε οικονομία μου και θα έκανα το γύρο τού κόσμου. Χίλιες φορές να πεθάνω στο Σινικό Τείχος, στην κορυφή του Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ, στο Μπουένος Άιρες ή στο Σίδνεϊ από ένα θλιβερό δωμάτιο νοσοκομείου. Κι αν οι φυσικές μου δυνάμεις δεν μου το επιτρέπουν να ταξιδέψω άλλο κι αν με αγαπάτε έστω στο ελάχιστο, τότε πυροβολήστε με πριν με δείτε να καταρρέω, θάψτε με χωρίς κανέναν τραγόπαπα πάνω από το νεκρό μου σώμα και μνημονεύετέ με πού και πού, έστω από οίκτο. Μόνο έτσι θα έχω επιστρέψει ευτυχισμένος στη μάνα Γη. Θνητοί γεννιόμαστε, άλλωστε, κι αθάνατοι δεν γινόμαστε στη βασιλεία των ουρανών παρά μόνο στις ψυχές που καταφέραμε να συγκινήσουμε όσο αναπνέαμε...