Αν γουστάρεις ανέμελα φράγκα και οι αντοχές είναι μικρές διάλεξε κάτι άλλο στη ζωή σου...

Ο καθένας μας μπορεί να βρει χίλιες δικαιολογίες για να μην κάνει καλά τη δουλειά του: άλλος γιατί δεν πληρώνεται αρκετά, γιατί δεν είναι το επάγγελμα των ονείρων του, γιατί βαριέται, γιατί του ασκούνται πιέσεις. Στο τέλος τής ημέρας, ωστόσο, όλοι κρινόμαστε από την ποιότητά της κι όχι από τις δικαιολογίες, αληθινές ή ψεύτικες, που χρησιμοποιούμε. Κι αν αυτό δεν είναι δίκαιο, κανείς δεν ισχυρίστηκε πως ζούμε και πράττουμε σε ένα δίκαιο κόσμο...

Αυτό ισχύει, για παράδειγμα, και για τους δημοσιογράφους και για τους δικαστικούς. Όσοι τους καταδικάζουν από την ασφάλεια μιας δουλειάς που δεν εκτίθεται στη δημόσια κριτική διαθέτουν μια πολυτέλεια που αυτά τα δύο επαγγέλματα δεν διαθέτουν. Αν είσαι κακός δάσκαλος αυτό θα το μάθει ένας πολύ στενότερος κύκλος σε σύγκριση με το πώς θα διαδοθεί ένα κακό ρεπορτάζ ή μια κακή δικαστική απόφαση. Σκεφτείτε, μάλιστα, πως ο δάσκαλος διδάσκει το ίδιο μάθημα ξανά και ξανά και ξανά όταν ένα ρεπορτάζ ή μια δικαστική απόφαση μπορεί να πατά σε προηγούμενες αλλά είναι πάντοτε διαφορετική...

Τα λεφτά είναι λίγα, οι ευθύνες πολλές και τα στομάχια πρέπει να είναι γερά. Κανείς, ωστόσο, δεν υποχρεώνει τον οποιονδήποτε να γίνει δημοσιογράφος ή δικαστικός. Αν γουστάρεις ανέμελα φράγκα και οι αντοχές είναι μικρές διάλεξε κάτι άλλο στη ζωή σου. 

Από τη στιγμή, όμως, που δημοσιογραφείς ή δικάζεις έχεις χρέος να αντικειμενικοποιείς τις  κρίσεις σου χωρίς να υποκειμενικοποιείς όπως σε βολεύει την ηθική σου. Αν το κάνεις καμία δύναμη σε αυτόν τον πλανήτη δεν μπορεί να σε διαφθείρει. Αν δεν το κάνεις κανένα άλλοθι δεν έχει τη δυνατότητα να διασώσει την τιμή σου...

Υ.Γ. Καλό καλοκαίρι, ραντεβού το Σεπτέμβριο! 

 

Στις πραγματικές δημοκρατίες τα ΜΜΕ δεν παίρνουν ούτε ευρώ κρατικού χρήματος...

Στη Μεγάλη Βρετανία αν ένας δημοσιογράφος δεχθεί να του πληρώσει το ταξί κάποιος τρίτος κι όχι ο εργοδότης του αυτό συνιστά παράβαση του κώδικα δεοντολογίας κι ενδεχομένως να έχει και ποινικές κυρώσεις. Στην Ελλάδα αν κάποιος δημοσιογράφος εξομολογούταν κάτι παρόμοιο όλοι θα έπεφταν κάτω από τα γέλια, θα τον χτυπούσαν φιλικώς στην πλάτη και θα του έλεγαν "μην γίνεσαι μαλάκας και χαλάς την πιάτσα". Γι' αυτό και θεωρούμε πολύ λογικό μια κυβέρνηση να χρηματοδοτεί ΜΜΕ, αλλά να προβάλλουμε ενστάσεις μόνο για το ποιοι δικαιούνταν να πάρουν χρήματα και  με ποιο ποσό...

Φυσικά και δεν είναι το ίδιο να χρηματοδοτείται ένα μέσο με υψηλή αναγνωσιμότητα κι αρκετούς εργαζόμενους που πληρώνονται στην ώρα τους με ιστοσελίδες- φαντάσματα που δεν τις διαβάζουν ούτε οι ιδιοκτήτες τους. Ποια, όμως, μπορεί να είναι η αξιοπιστία ενός μέσου που επιχορηγείται από κρατικό χρήμα όταν κάνει ρεπορτάζ για τις κυβερνητικές πολιτικές; Μήπως, για να υπάρξει επιτέλους κάθαρση στην ελληνική μιντιακή σκηνή, πρέπει να αφήσουμε τους κανόνες τής αγοράς να αποφασίσουν ποιοι θα επιβιώσουν και ποιοι όχι, με την προϋπόθεση πως θα είναι πλεονασματικοί βάσει τής δημοφιλίας τους και των διαφημιστικών τους εσόδων κι όχι γιατί καλύπτουν τρύπες ο κρατικός προϋπολογισμός ή και το φουσκωμένο από άλλες δραστηριότητες πορτοφόλι των ιδιοκτητών;...

Είναι τέτοιος ο παραλογισμός (και) στο μιντιακό χώρο στην Ελλάδα όπου ακόμα και σήμερα, ύστερα από μια δεκαετή οικονομική κρίση, κρεμιούνται καθημερινώς στα περίπτερα εφημερίδες ελάχιστης ή πολύ περιορισμένης κυκλοφορίας. Χρειάστηκαν, άλλωστε, 30 χρόνια για να πληρώσουν οι καναλάρχες για τις δημόσιες συχνότητες που χρησιμοποιούν. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα το τι είναι αυτονόητο και τι όχι και για τα ΜΜΕ και τους δημοσιογράφους τους, που πολλές φορές γίνονται βασιλικότεροι των βασιλέων αφεντικών τους, απέχει πολύ από το τι θεωρείται αυτονόητο σε χώρες όπου ο Τύπος βρίσκεται πράγματι απέναντι στην εξουσία αντί να διαλέγει στρατόπεδο με μοναδικό κριτήριο το ποιος δίνει τα πιο πολλά...

 

Ο αιφνιδιασμένος ηγέτης καθαρίζει πρώτα την αυλή του...

Οι πολιτικοί είναι δημόσια πρόσωπα, τα οποία μάλιστα ζητούν την ψήφο τού λαού. Επομένως, δεν έχουν απλώς το δικαίωμα, αλλά την υποχρέωση να απαντούν στις ερωτήσεις των μέσων ενημέρωσης, ακόμα κι όταν είναι επιθετικές, υποβολιμαίες ή κι αγενείς. Αν θέλουν, άλλωστε, το μήνυμά τους να φτάνει και σε ένα εχθρικό ακροατήριο, είναι προϋπόθεση sine qua non να χρησιμοποιούν ως μέσα προπαγάνδισης των θέσεών τους και μίντια που αυτό το ακροατήριο επιλέγει. Θα έλεγα, μάλιστα, πως είναι όρος επιβίωσης για πολιτικούς και κόμματα που υπολείπονται των αντιπάλων τους στις δημοσκοπήσεις κι αναζητούν εναγωνίως νέες ψήφους...

Σε αυτό το πλαίσιο, κακώς ο Αλ. Τσίπρας είχε επιβάλει εμπάργκο στο ΣΚΑΙ, μολονότι αυτός ο τηλεοπτικός σταθμός έχει μετατραπεί εδώ και πολύ καιρό σε στούντιο αναμετάδοσης της φτηνής προπαγάνδας τής ΝΔ και κατασυκοφάντησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι πιο δυνατή από τη λάσπη κι αν ο πρωθυπουργός πίστευε ότι είχε όλο το δίκιο με το μέρος του όφειλε να είναι λιγότερο φοβικός. Ακόμα κι αν απέναντί του δεν έχει δημοσιογράφους, αλλά κομματικούς εντεταλμένους, ανίψια εξ αγχιστείας του Κ. Μητσοτάκη κι επίσημους βιογράφους τού πατρός του όταν δεν εργάζονται ως πράκτορες ξένων υπηρεσιών...

Ο πρωθυπουργός, όμως, καθ' όλη τη διάρκεια της τετραετίας δεν είχε δίπλα του ανθρώπους που να τον συμβουλεύουν με βάση την πραγματική εικόνα τής κοινωνίας. Κλεισμένοι στο Μαξίμου, αποκομμένοι ακόμα κι από τους δημοσιογράφους που καλύπτουν το πολιτικό ρεπορτάζ, λειτουργώντας με το θυμικό κι όχι με τη λογική και με τη νοοτροπία πως όποιος δεν μας γλείφει είναι εγκάθετος στέρησαν από τον Αλ. Τσίπρα μεγάλο κομμάτι από την αδιαμεσολάβητη επαφή του με τους πολίτες...

Γι' αυτό κι ο πρωθυπουργός εξεπλάγη από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, μολονότι ο Ναπολέων συμβουλεύει πως ένας ηγέτης δικαιούται να ηττάται, αλλά όχι και να αιφνιδιάζεται. Και γι' αυτό, επίσης, από Δευτέρα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, ο Αλ. Τσίπρας οφείλει να πάρει σκούπα και να καθαρίσει πολλούς, ξεκινώντας από τη στενή αυλή του...