Η Μαρία της ακροδεξιάς...

Ακόμα δεν έχει δημοσιευθεί η ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος της Μ. Καρυστιανού, επομένως υπάρχουν περιθώρια να μας εκπλήξει ευχάριστα. Παρά το δημοψήφισμα για τις αμβλώσεις, τους "μετανάστες εισβολείς" ή τις "Πρέσπες του Αιγαίου". Δεν θα στοιχημάτιζα, πάντως, και πολλά στο ενδεχόμενο το κόμμα της να είναι προοδευτικό γιατί όσο κι αν δεν αρέσουν σε όλους μας οι ταμπέλες, οι ιδεολογίες δεν θα πεθάνουν γιατί αυτό θέλουν κάποιοι αυτόκλητοι μεσσίες για να κρύβουν την πολιτική τους γύμνια...

Ισχύει πως η Μαρία έχει διώξει από δίπλα της τους Αριστερούς, τους οποίους χρησιμοποίησε ως φερετζέ, και μαζεύει κάθε ακροδεξιάς καρύδι κάνοντας τον Κ. Βελόπουλο να μοιάζει με μετριοπαθές κέντρο; Είναι λύση για τον τόπο η αποκόλληση από το αμερικανικό άρμα, στο οποίο προφανώς είναι προσδεδεμένη η σημερινή κυβέρνηση, ώστε να επιτευχθεί πλήρης προσκόλληση στο ρωσικό και τα κεφάλαιά του; Αληθεύει ότι όποιος σοβαρός άνθρωπος έχει μιλήσει με την Καρυστιανού παρουσιάζει στη συνέχεια άλλους αερόλιθους της πολιτικής μας ζωής, παλιότερους και νεότερους, ως statesmen;...

"Μα, καλά, άνθρωπέ μου, δεν μπορείς να περιμένεις λίγες ημέρες ακόμα πριν κρίνεις ένα εγχείρημα που, στο κάτω κάτω της γραφής, γεννήθηκε από την ανάγκη των πολιτών για δικαιοσύνη"; Φυσικά και μπορώ να περιμένω. 

Αυτό, όμως, που αδυνατώ να κάνω είναι να στρουθοκαμηλίζω για να δηλώνω αργότερα πεφτοσυννεφάκιας. Και για όσους αναρωτιούνται αν όλα αυτά θα ρίξουν τον Κ. Μητσοτάκη η απάντησή μου θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη: δεν έχει κανένα νόημα να αντικαθιστάς έναν διεφθαρμένο ψευδομεσσία με έναν άλλο ψευδομεσσία λιγότερο διεφθαρμένο. Η δημοκρατία, ωστόσο, απαιτεί και δημοκράτες πολίτες με κριτική σκέψη κι ανοιχτό μυαλό κι όχι οπαδικούς στρατούς επίδοξων πολιτικών φεουδαρχών... 

 

Αδίστακτοι...

Έχει αποδεχθεί η κυβέρνηση ότι είναι μικρότερο το πολιτικό κόστος από το θάνατο του Πάνου Ρούτσι σε σύγκριση με το να εξεταστούν τα οστά τού παιδιού του; Στην παρούσα φάση προτιμώ να πιστεύω ότι στο Μαξίμου εκτιμούν πως ο γενναίος πατέρας δεν θα φτάσει μέχρι τέλους ή πως με την προπαγάνδα τους θα πείσουν κι αυτήν τη φορά ότι όλοι οι άλλοι είναι απατεώνες εκτός από τους ίδιους. Δεν τρέφω, ωστόσο, καμία αυταπάτη για τα ανθρωπιστικά τους αισθήματα. Αυτά ήταν ανύπαρκτα από την πρώτη στιγμή, ήδη από την εντολή μπαζώματος του χώρου τού δυστυχήματος...

Υπάρχει, πάντως, κι ένα ακόμα κυνικότερο ενδεχόμενο: να έχουν υπολογίσει πως η αναπόφευκτη κοινωνική έκρηξη τους βολεύει καλύτερα για να παίξουν το χαρτί τής σταθερότητας. Στην ψευδαίσθηση μεγαλείου που τον διακατέχει ο Κ. Μητσοτάκης μπορεί και να πιστεύει ότι είναι ο Ντε Γκωλ, ο οποίος κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία αμέσως μετά το Μάη τού 1968. Εν προκειμένω, μια καμένη Αθήνα ενδεχομένως και να είναι βάλσαμο για τη δημοσκοπική φθορά του πρωθυπουργού...

Φυσικά και η αντιπολίτευση αξιοποιεί ή εργαλειοποιεί τον Ρούτσι, είτε του συμπαραστέκεται είτε όχι. Το ίδιο έκανε και η ΝΔ στη Μάνδρα, στο Μάτι και στις Πρέσπες, επομένως είναι υποκριτικό να χρησιμοποιεί αυτό το επιχείρημα.  Από την άλλη, το λαϊκό συναίσθημα είναι 100% αληθινό, οι άνθρωποι που περνούν κατά εκατοντάδες κάθε ημέρα από το Σύνταγμα για να σφίξουν το χέρι τού Πάνου δεν το κάνουν γιατί θέλουν να κερδίσουν ψήφους. Το πράττουν γιατί το θεωρούν αυτονόητο. Κι όταν συνειδητοποιήσουμε πόσα άλλα αυτονόητα έχουν γίνει ζητούμενα τα τελευταία έξι χρόνια τότε καμία προπαγάνδα δεν τους σώζει...

 

Rafale και μπάτσοι γιατί δεν τολμά την ειρήνη με την Τουρκία...

Οι επιλογές που κάνει ο καθένας μας με τα χρήματά του, αν μη τι άλλο μαρτυρούν τις προτεραιότητές του. Το ίδιο ισχύει και με τις κυβερνήσεις. Η δική μας, για παράδειγμα, την ίδια ώρα που δίνει δισ. ευρώ για αεροσκάφη και προσλαμβάνει μπάτσους για τα πανεπιστήμια δεν κάνει το ίδιο για ΜΕΘ, γιατρούς, νοσηλευτές, εκπαιδευτικούς, πανεπιστημιακούς... 

Φοβούμενος ο Κ. Μητσοτάκης πως το 2021 θα είναι έτος εθνικών συμβιβασμών στα ελληνοτουρκικά κι επομένως θα δυσαρεστήσει τους σκληρούς δεξιούς που μάντρωσε με τις Πρέσπες, επιβάλλει το δόγμα νόμου και τάξης που συγκλονίζει τους νοικοκυραίους μολονότι δεν τους εξασφαλίζει ούτε το νόμο ούτε την τάξη. Αντί, επομένως, να καταστήσουμε άχρηστα τα κανόνια, υπογράφοντας συμφωνία επίλυσης ζητημάτων με την Τουρκία που θα έχει και υποχωρήσεις, υπογράφουμε συμφωνίες για Rafale κι ό,τι άλλο ήθελε προκύψει στρώνοντας το έδαφος για τους τσοχατζόπουλους του μέλλοντός μας...

Η κυβέρνηση θεωρεί πως το πρόβλημα (και) των πανεπιστημίων είναι πως δεν υπάρχουν πολλοί μπάτσοι να τριγυρίζουν σε αυτά. Γι' αυτό κι αναβιώνει το Σπουδαστικό της Ασφάλειας, γι' αυτό και προβλέπει πειθαρχικές ποινές για τους φοιτητές, την ίδια στιγμή που κλείνει την πόρτα στο δημόσιο πανεπιστήμιο στους χειρότερους μαθητές και στους αιώνιους φοιτητές, για να τους στρέψει στα αγορασμένα πτυχία τής ιδιωτικής εκπαίδευσης. Στην ουσία, καθίσταται ο Μ. Χρυσοχοΐδης συνυπουργός τής Ν. Κεραμέως, λες κι από μόνη της εκείνη δεν είναι ικανή να φέρει την καταστροφή...

Είναι αλήθεια ότι παράγουμε περισσότερους πτυχιούχους ΑΕΙ από όσους μπορούμε να καταναλώσουμε. Γι' αυτό και είναι απαραίτητος ένας ουσιαστικός επαγγελματικός προσανατολισμός που να ξεκινά από το δημοτικό ακόμα, ούτως ώστε στη Γ' Λυκείου να μην έχουμε τόσους υποψήφιους για τα πανεπιστήμια, αλλά και τα δημόσια πανεπιστήμια να μην κλείνουν την πόρτα τους σε χιλιάδες μαθητές για να ανοίξουν εκείνοι την κερκόπορτα με τα χρήματα της μαμάς και του μπαμπά σε ένα από τα πολλά αμφίβολης ποιότητας ιδιωτικά κολέγια του εσωτερικού ή του εξωτερικού. Μόνο που η φιλοσοφία αυτής της κυβέρνησης δεν είναι το κοινωνικό ασανσέρ, η παροχή δυνατοτήτων δηλαδή στα φτωχότερα στρώματα ώστε να εκπαιδευτούν και να απολαύσουν ένα καλύτερο επίπεδο ζωής από των γονέων τους, αλλά η διατήρηση του στάτους κβο ανισοτήτων από το οποίο κάποιοι (και) στην ιδιωτική εκπαίδευση θησαυρίζουν...    

 

 

Αντί για αντιπολίτευση μικροπρέπεια...

Αν βρισκόταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση και η ΝΔ ως κυβέρνηση έφερνε τη Συμφωνία των Πρεσπών, πιθανόν η Κουμουνδούρου θα έβρισκε μια δικαιολογία για να την καταψηφίσει. Ομοίως, αν η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση ήταν κυβέρνηση κι ερχόταν ο Επίτροπος Οικονομικών να ανακοινώσει το τέλος των μνημονίων η αμφισβήτηση από τον Αλ. Τσίπρα και τους βουλευτές του θα ήταν διάχυτη. Πρόκειται για μια εκτίμηση η οποία βασίζεται στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, όταν το "όχι σε όλα" βρισκόταν μονίμως στα "χείλη" του...

Ουδόλως, ωστόσο, το "κι εσείς θα βασανίζατε τους μαύρους" δικαιολογεί τη μικροπρέπεια με την οποία η ΝΔ υποδέχεται επιτυχίες οι οποίες είναι εθνικές και πρωτίστως κοινωνικές. Η Συμφωνία των Πρεσπών επιλύει με πολύ καλό τρόπο ένα ανοιχτό εθνικό θέμα δεκαετιών και η ενδεχόμενη αποφυγή τής μείωσης των συντάξεων δίνει ανάσα σε εκατομμύρια ανθρώπους οι οποίοι έχουν δει τα εισοδήματά τους να εξανεμίζονται κατά τη διάρκεια της κρίσης...

Βεβαίως και να συζητήσουμε αν πρόκειται για δημοσιονομικό ή διαρθρωτικό μέτρο, ωστόσο το ότι ο ενιαίος πλέον ασφαλιστικός φορέας τού ΕΦΚΑ είναι πλεονασματικός δημιουργεί αισιοδοξία πως το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας δεν οδηγείται στα βράχια. Κι αυτή είναι μια ακόμα επιτυχία η οποία είναι πρωτίστως κοινωνική κι εθνική και δευτερευόντως κυβερνητική...

Τα μνημονιακά χρόνια εξανάγκασαν τον πολιτικό κόσμο να προχωρήσει σε συνεργασίες που στο παρελθόν έμοιαζαν σαν ο Ολυμπιακός να έχει ενωθεί με τον Παναθηναϊκό. Τώρα, για παράδειγμα, μας φαίνεται σχεδόν φυσιολογικό το ενδεχόμενο οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι της μεταπολίτευσης, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, να συγκυβερνήσουν. Το έπραξαν, άλλωστε, στο πρόσφατο παρελθόν. Μόνο που δεν έχουμε γλιτώσει ακόμα από την παιδική ασθένεια της δημοκρατίας, το μικροκομματισμό, ο οποίος μας εμποδίζει να αναγνωρίζουμε τις επιτυχίες τού αντίπαλου και να τον συνδράμουμε όταν το κοινωνικό κι εθνικό συμφέρον λάμπουν από χιλιόμετρα μακριά προκειμένου να μπορούμε να παριστάνουμε πως δεν τα βλέπουμε καθαρά...

Ο κομματικός, εθνικός κι ευρωπαϊκός μας κομπλεξισμός...

Ξεκινώ από μια κοινοτοπία: κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Μπορεί να είναι προβληματικό να κάνεις πολλά σφάλματα, αλλά ακόμα πιο προβληματικό είναι να μην παραδέχεσαι ότι τα έχεις διαπράξει ή να αναγκάζεσαι να ψεύδεσαι γιατί η πολιτική πραγματικότητα έχει αλλάξει. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι ντροπή οι συριζαίοι να θεωρούν πλέον τον Στ. Θεοδωράκη συνετό πολιτικό γιατί θα ψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών κι έφυγε από το ΚΙΝΑΛ. Είναι, ωστόσο, ατιμωτικό να μην παραδέχονται ότι μέχρι πρότινος τον θεωρούσαν ύπουλο όργανο της διαπλοκής. Και τα δύο μαζί δεν γίνονται...

Εξίσου προβληματικό για τη χώρα είναι να καταναλώνει πνευματικές δυνάμεις και να απειλείται να πέσει μια ακόμα κυβέρνησή της για το Μακεδονικό. Ο πλανήτης αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η ανθρωπότητα εξελίσσεται όταν δεν αυτοκαταστρέφεται κι εμείς αδυνατούμε ακόμα να παραδεχθούμε ότι στη Μακεδονία τού 1918 μαζί με τους Έλληνες κατοικούσε ένα μωσαϊκό λαών, ανάμεσά τους και Σλάβοι...

Ο εθνικός μας αυτισμός, εξάλλου, πηγαίνει χέρι χέρι με τον ευρωπαϊκό, ο οποίος αντιμετωπίζει τη μετανάστευση με λαικισμό και ξενοφοβία αντί να εστιάσει στις γενεσιουργες αιτίες της και να συμπεριφερθεί απέναντι σε ανθρώπους με το σεβασμό που αρμόζει στους ομοίους μας. Μόνο οι κομπλεξικοί κι ανασφαλείς λαοί κινδυνεύουν από την πρόσμειξη πολιτισμών, όσοι στέκονται γερά στα πόδια τους την αποδέχονται ως ευχάριστη πρόκληση...