Ο κομματικός, εθνικός κι ευρωπαϊκός μας κομπλεξισμός...

Ξεκινώ από μια κοινοτοπία: κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Μπορεί να είναι προβληματικό να κάνεις πολλά σφάλματα, αλλά ακόμα πιο προβληματικό είναι να μην παραδέχεσαι ότι τα έχεις διαπράξει ή να αναγκάζεσαι να ψεύδεσαι γιατί η πολιτική πραγματικότητα έχει αλλάξει. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι ντροπή οι συριζαίοι να θεωρούν πλέον τον Στ. Θεοδωράκη συνετό πολιτικό γιατί θα ψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών κι έφυγε από το ΚΙΝΑΛ. Είναι, ωστόσο, ατιμωτικό να μην παραδέχονται ότι μέχρι πρότινος τον θεωρούσαν ύπουλο όργανο της διαπλοκής. Και τα δύο μαζί δεν γίνονται...

Εξίσου προβληματικό για τη χώρα είναι να καταναλώνει πνευματικές δυνάμεις και να απειλείται να πέσει μια ακόμα κυβέρνησή της για το Μακεδονικό. Ο πλανήτης αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η ανθρωπότητα εξελίσσεται όταν δεν αυτοκαταστρέφεται κι εμείς αδυνατούμε ακόμα να παραδεχθούμε ότι στη Μακεδονία τού 1918 μαζί με τους Έλληνες κατοικούσε ένα μωσαϊκό λαών, ανάμεσά τους και Σλάβοι...

Ο εθνικός μας αυτισμός, εξάλλου, πηγαίνει χέρι χέρι με τον ευρωπαϊκό, ο οποίος αντιμετωπίζει τη μετανάστευση με λαικισμό και ξενοφοβία αντί να εστιάσει στις γενεσιουργες αιτίες της και να συμπεριφερθεί απέναντι σε ανθρώπους με το σεβασμό που αρμόζει στους ομοίους μας. Μόνο οι κομπλεξικοί κι ανασφαλείς λαοί κινδυνεύουν από την πρόσμειξη πολιτισμών, όσοι στέκονται γερά στα πόδια τους την αποδέχονται ως ευχάριστη πρόκληση...

 

Αν είναι να επιβάλεις πώς θα λέγεται κάποιος άλλος, όλα επιτρέπονται...

Θα είχε ενδιαφέρον να γινόταν μια κοινωνιολογική μελέτη για τις εκατοντάδες (μάλλον) χιλιάδες που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Σε αντίθεση, πάντως, με τις δημόσιες τοποθετήσεις πολιτικών που δεν ασπάζονται την άποψη πως έχουν νόημα τέτοιου είδους πατρινά καρναβάλια, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η πλειονότητα όσων συμμετείχαν σε αυτό δεν διακατέχονται από ιδέες οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση είναι ακραίες και στη χειρότερη εθνικιστικές, ακόμα και φασιστικές. Στους τόσο λοιδορημένους Αγανακτισμένους του Συντάγματος, το 2011, ο διαχωρισμός των δημοκρατών πολιτών από τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα ήταν εμφανής ακόμα και χωροταξικά. Δεν παρατήρησα κάτι παρόμοιο στη συμπρωτεύουσα...

Διαχρονικό, εξάλλου, βασικό επιχείρημα των νοικοκυραίων για να μην πηγαίνουν σε διαδηλώσεις όπου παίζεται η ταξική τους επιβίωση είναι πως σε αυτές κυριαρχούν οι αριστεριστές και οι ταραξίες των Εξαρχείων. Φαίνεται, όμως, πως όταν είναι να διαδηλώνεις για να επιβάλεις την ονομασία που εσύ επιθυμείς σε άλλο κράτος τότε κι ο Κ. Ζουράρις επιτρέπεται να ξυλοκοπείται και κτίρια με ανθρώπους μέσα να πυρπολούνται...

Όπως δεν μπορεί ο εμπρησμός τής Marfin να αμαυρώνει όλους όσοι αντιτάχθηκαν στα μνημόνια, είναι αλήθεια ότι και οι σκηνές βίας τής περασμένης Κυριακής δεν είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να κοιταχτούν στον καθρέφτη εκείνοι που συμμετείχαν σε αυτό το πανηγυράκι. Αλλά αυτό χρειάζεται πρώτα από όλα μια ελάχιστη ταξική συνείδηση κι αυτή είναι είδος εν ανεπαρκεία σε εκείνους που ακόμα πιστεύουν ότι οι Άνω, Πάνω, Κάτω, Δεξιά κι Οριζοντίως Μακεδόνες σκοπεύουν να καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη και να μας κάνουν όλους Σλάβους...

Ο εθνικισμός είναι ακόμα πιο επικίνδυνος όταν μοιάζει με πατρινό καρναβάλι...

Η καλύτερη απάντηση στο αν η Μακεδονία η οποία συμπεριλαμβάνεται στην ελληνική επικράτεια είναι ελληνική θα ήταν πως η Μακεδονία είναι εδώ και κάτι δεκαετίες ελληνική. Δεν ήταν, ωστόσο, και τόσο ελληνική πριν εκατό χρόνια, όταν ακόμα και στη Θεσσαλονίκη ο ελληνικός πληθυσμός μειοψηφούσε...

Όταν προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν τις σφαγές και τις ανταλλαγές πληθυσμών, στη Μακεδονία ζούσαν χιλιάδες Σλάβοι, Βούλγαροι, Βλάχοι και λοιπές εθνότητες. Αυτή είναι, άλλωστε, η ιστορία των Βαλκανίων, την οποία οι λαοί τους επιμένουν να διαβάζουν μονόπαντα και γι' αυτό σιγοβράζει ο εθνικισμός. Να θυμίσω, επίσης, πως επί πολλά χρόνια οι Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, την Πόλη και τον Πόντο θεωρούνταν ξένοι στην περιοχή και οι συγκρούσεις με τους γηγενείς ήταν ουκ ολίγες...

Μπορεί όσοι μαζεύτηκαν στο συλλαλητήριο να ήταν πολύ λιγότεροι από τους 500.000 που εκτιμούν οι διοργανωτές του και σίγουρα λιγότεροι από το εκατομμύριο που είχε συγκεντρωθεί το 1992. Αρκετοί, εξάλλου, ανάμεσά τους- όπως διαπιστώνετε και στη φώτο με τους "μακεδονομάχους"- εύκολα χαρακτηρίζονται γραφικοί που έχουν υπερβεί κατά πολύ το όριο του γελοίου και λούμπεν προλεταριάτο που αντί να πολεμά για να υπερασπίζεται, για παράδειγμα, τα εργασιακά του δικαιώματα τρέχει σε μαζώξεις για ένα όνομα, για ένα πουκάμισο αδειανό. Και μαζί με όλους αυτούς, βεβαίως, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα και οι τραγοπαπάδες...

Από την άλλη, ωστόσο, διακρίνω μια τάση υποτίμησης της σημασίας τού συλλαλητηρίου και του κινδύνου ο οποίος ελλοχεύει από την αναζωπύρωση του εθνικισμού. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο, από την πιο πλούσια έως την πιο φτωχή, που να μην ταλαιπωρείται από τον υπερπατριωτισμό. Κι όσο μεγαλύτερα τα εθνικά απωθημένα και πιο βαθιές οι εθνικές πληγές τόσο ευκολότερο γίνεται για το αβγό τού φιδιού να εκκολάπτεται και να βγάζει τέρατα...

Τα μνημόνια δοκίμασαν την Ελλάδα και σε αυτό το επίπεδο και μολονότι η Χρυσή Αυγή έχει καθιερωθεί ως κοινοβουλευτική δύναμη δεν έχει διογκωθεί σε σημείο που να κυβερνά, όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με ακροδεξιά κόμματα. Θα ήταν κρίμα, επομένως, τώρα που φάγαμε το γάιδαρο να υποκύψουμε σε πειρασμούς που παρ' ολίγον να μας αποδεκατίσουν ως έθνος, σε "Μεγάλες Ιδέες" που αποδείχθηκαν κοντόθωρες και καταστροφικές...