"Η πατρίδα μας βρίσκεται πίσω από τα βουνά"...

Πριν μία δεκαετία περίπου είχα βρεθεί σε προσφυγικά στρατόπεδα Σύριων στο βορειοανατολικό Λίβανο. Όταν ρωτούσα τους πρόσφυγες αν θέλουν να πάνε στην Ευρώπη η απάντησή τους μπορεί να ξάφνιαζε κάποιον που ζει σε μια χώρα όπου ο κάθε είδους ξένος αντιμετωπίζεται ως εισβολέας: "μα, γιατί να πάμε εκεί; Η πατρίδα μας βρίσκεται εδώ κοντά, πίσω από τα βουνά"... 

Κι αν δεν πιστεύετε τους Σύριους, διαβάστε για τους πρόσφυγες παππούδες σας από τη Μικρά Ασία, την Πόλη, τον Πόντο ή τα κατεχόμενα στην Κύπρο. Κανείς δεν θέλει να φεύγει από το σπίτι του με τη βία για να ζήσει σε σκηνές και δακτυλοδεικτούμενος...

Αν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν εγκληματούν είναι αόρατοι για τις κοινωνίες μας. Τους εμφανίζουμε μόνο όταν αναζητάμε εναγωνίως αποδιοπομπαίους τράγους για τις δικές μας αποτυχίες ή όταν αναγκαζόμαστε από κάποια διεθνή έκθεση για τα push backs ή για τις συνθήκες κράτησής τους στα διάφορα στρατόπεδα που έχουμε βαφτίσει "camps" σαν να πρόκειται για προσκοπάκια που μαθαίνουν πώς να ανάβουν φωτιά με ξύλα. Λες και οι πρόσφυγες και οι μετανάστες χρεοκόπησαν τη χώρα κι έστειλαν συμπατριώτες μας στο εξωτερικό για να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Λες κι εκείνοι καταπατούν το Σύνταγμα, τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τη δικαιοσύνη, κοινωνική και μη...

Η αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος δεν πρέπει να γίνει δίνοντας προτεραιότητα στην ενσωμάτωση των μεταναστών και των προσφύγων. Ούτε αμιγώς σε οικονομικά κίνητρα, όχι γιατί δεν είναι απαραίτητα αλλά γιατί οι λόγοι που τα ζευγάρια δεν κάνουν παιδιά είναι περισσότερο κοινωνικοί παρά χρηματικοί... 

Από την άλλη, όμως, η χώρα χρειάζεται και χέρια, αν το ανθρωπιστικό κριτήριο μας φαίνεται ασήμαντο. Το να τα αποκλείουμε σαν να έχουμε μία τέτοια πολυτέλεια δεν θα μας βγάλει πουθενά. Τουλάχιστον όχι κάπου αλλού από την εξαφάνιση...

  

 

Ο πόλεμος θα ήταν προδοσία...

Στην Ελλάδα αναζητάμε τους προδότες πριν καν συντελεστεί η προδοσία. Αν δεν είχε κάποιος κάτι καλύτερο να κάνει το τριήμερο και διάβαζε τι γραφόταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα πίστευε ότι οι Τούρκοι είχαν ήδη καταλάβει την Αθήνα, με τους μισούς να κατηγορούν τους άλλους μισούς πως άφησαν την Κερκόπορτα ανοιχτή. Πέρα, όμως, από τη διαχρονική αδελφοφαγία αυτή η στάση μαρτυρά και κάτι άλλο. Μαρτυρά ηττοπάθεια, σαν κανείς μας να μην πιστεύει ότι μπορούμε να κερδίσουμε σε έναν πόλεμο την Τουρκία και ψάχνουμε από τώρα για εξιλαστήρια θύματα και νέα δίκη των εξ...

Ακόμα, όμως, κι αν επικρατήσουμε σε ένα πολεμικό επεισόδιο κι αποτρέψουμε την κατάληψη, για παράδειγμα, του Καστελόριζου μην περιμένετε οι σύμμαχοι να μας παραχωρήσουν ως αντάλλαγμα τη Σμύρνη ή την Κωνσταντινούπολη, όπως πιστεύουν αρκετοί. Αυτό που θα γίνει θα είναι να μας κλείσουν με το ζόρι σε μια αίθουσα για να συμφωνήσουμε υφαλοκρηπίδα κι ΑΟΖ, μπορεί και για το Κυπριακό. 

Δεν είναι, συνεπώς, προτιμότερο από το να χυθεί ξανά αίμα αδίκως να συμφωνήσουμε με την Τουρκία σε ένα συνυποσχετικό για όλα τα ζητήματα που θέλει να θέσει η κάθε πλευρά και να πάμε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης; Ένας αναπόφευκτος διπλωματικός συμβιβασμός θα είναι πολύ λιγότερο επώδυνος από έναν πολεμικό...

Φυσικά μπορούμε κι εμείς να βάλουμε θέματα στο τραπέζι που τώρα δεν βάζουμε ή για τα οποία δεν επιμένουμε, όπως για τα περιουσιακά τής μειονότητας στην Πόλη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Έτσι κι αλλιώς και είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε καταδικασμένοι να συνορεύουμε με την Τουρκία στην αιωνιότητα, εκτός αν άλλα αποφασίσει η κλιματική κρίση και μετακινηθούμε γεωγραφικό μήκος και πλάτος... 

Έχει χυθεί ήδη πολύ αίμα για να πιστεύουμε ότι αν χυθεί κι άλλο θα λυθούν τα προβλήματά μας ή θα πάρουμε την ανατολική Θράκη και τον Πόντο. Κι αν αυτό θεωρείται προδοσία, χίλιες φορές προδότης παρά μία φορά ηλίθιος... 

  
 

Με τη "γενοκτονία" από τον covid θα κάνουμε επιτέλους κάτι;...

Πολύ καλά έκανε ο Τζο Μπάιντεν κι αναγνώρισε τη γενοκτονία των Αρμενίων, πολύ καλά κάνουμε και ζητάμε την αναγνώριση και της γενοκτονίας των Ελλήνων τού Πόντου και της Μικράς Ασίας. Μήπως, όμως, την ώρα που εξακολουθούν να πεθαίνουν δεκάδες συμπολίτες μας καθημερινώς από τον κοροναΐό θα ήταν προτιμότερο να επικεντρωθούμε στο πώς θα το σταματήσουμε αντί να βγάζουμε εθνικιστικές κορόνες για τη δήθεν αναγνώριση Κωνσταντινούπολης; Είναι δυνατό να ανεχόμαστε να μας ταΐζουν πατριωτικό σανό τη στιγμή που εκατοντάδες συνάνθρωποί μας δίνουν μάχη για τη ζωή τους ακόμα κι εκτός ΜΕΘ;...

Δυστυχώς, όμως, η χώρα έχει μια κυβέρνηση που αδιαφορεί για τη σωτηρία των πολιτών της ακόμα και την ώρα τού μεγάλου χαμού. Αλήθεια, αν τώρα που έχουμε δεκάδες νεκρούς, εκατοντάδες διασωληνωμένους, χιλιάδες κρούσματα και τα θύματα έχουν ξεπεράσει τις 10.000 η κυβέρνηση έχει επενδύσει τα πάντα σε εμβόλια που μπορεί να είναι κι επικίνδυνα για ορισμένες ηλικίες, ποιος πιστεύει ότι θα νοιαστεί για το ΕΣΥ την επόμενη ημέρα; Ήδη για τα νεοφιλελεύθερα δεδομένα τους έχουν κάνει πολλές "υποχωρήσεις" από την ιδεοληψία τους, προσθέτοντας ελάχιστες ΜΕΘ ή προσλαμβάνοντας μερικές εκατοντάδες συμβασιούχους ορισμένου χρόνου γιατρούς και νοσηλευτές...

Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πεθαίνουν από προβλήματα υγείας και μετά από τον covid. Αφήστε που η πανδημία δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα, όσα εμβόλια κι αν γίνουν. Συνεπώς, απαιτείται η ουσιαστική ενίσχυση του ΕΣΥ, αφού η διασφάλιση της υγείας των πολιτών αποτελεί ένα από τα βασικά καθήκοντα ενός κοινωνικού κράτους... 

Είναι, ωστόσο, οφθαλμοφανές ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει άλλες προτεραιότητες, τις οποίες "πάγωσε" προσωρινώς μέχρι να επιστρέψει στα συνηθισμένα της, τα οποία άλλωστε έχει χαρακτηρίσει στις Βρυξέλλες ως προαπαιτούμενα για το Ταμείο Ανάκαμψης, όπως εξάλλου και την κατάργηση του οκτάωρου και τις ατομικές συμβάσεις. Δεσμεύει, δηλαδή, και την επόμενη κυβέρνηση στις νεοφιλελεύθερες ονειρώξεις της. Έτσι όπως πάμε, όταν αναλάβει ξανά ο ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση δεν θα είναι πολύ καλύτερη από αυτή που βρήκε τον Ιανουάριο του 2015... 

 
 

Δεν χρειάζεται σεβασμός στους ξένους, αλλά στους προγόνους μας...

Δεν είχε το θάρρος να το παραδεχθεί η προηγούμενη κυβέρνηση- τόσοι την κατηγορούσαν, άλλωστε, πως είχε ανοίξει τα σύνορα-, δεν το έχει ακόμα περισσότερο η σημερινή. Το προσφυγικό- μεταναστευτικό έχει έρθει για να μείνει και πρέπει όσο το δυνατό συντομότερα να το επικοινωνήσουν στους πολίτες αντί να τους δημιουργούν φρούδες ελπίδες και να υποθάλπουν τον κοινωνικό αυτοματισμό. Γι' αυτό και μαζί με τις "πρώτες βοήθειες" οφείλουμε να καταστρώσουμε κι ένα σχέδιο ενσωμάτωσης αντί να κλείνουμε σχολεία όπως αυτό της πακιστανικής κοινότητας στην Αθήνα ή να πετάμε πέτρες στα λεωφορεία με τους απελπισμένους που φτάνουν στα χωριά μας...

Οι πρόσφυγες- μετανάστες που βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα είναι περίπου 90.000. Είναι λίγοι; Όχι, αλλά δεν είναι και τόσο πολλοί ώστε να μην μπορούμε να τους διαχειριστούμε, με την προϋπόθεση της πλήρους αξιοποίησης των κοινοτικών κονδυλίων και, κυρίως, της διάθεσης φιλοξενίας τους στις περιοχές τους από τους γηγενείς...

Οι παππούδες των σημερινών Μακεδόνων, για παράδειγμα, είχαν τύχει της ίδιας άθλιας συμπεριφοράς από τους τότε γηγενείς όταν είχαν φτάσει στη Μακεδονία από τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη, τη Μικρασία κι από αλλού. Δεν χρειάζεται, επομένως, να δείξουν σεβασμό στους ξένους, αλλά στην ιστορία των προγόνων τους...

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν σημαίνουν πως τα κράτη- μέλη τής ΕΕ δεν οφείλουν να επιδείξουν μεγαλύτερη αλληλεγγύη από την ελάχιστη που έχουν επιδείξει μέχρι σήμερα. Όπως, όμως, πρέπει να προετοιμαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας μια ελληνοτουρκική σύρραξη, το ίδιο είμαστε υποχρεωμένοι να πράξουμε και στο προσφυγικό. Παραλλήλως με την επίμονη απαίτηση για βοήθεια από την Ευρώπη έχουμε χρέος να σταθούμε ως κοινωνία κι ως κράτος στο ύψος των περιστάσεων και να ανοίξουμε την αγκαλιά μας στους έχοντες ανάγκη αντί να τους φερόμαστε χειρότερα κι από σκουπίδια, συμπεριφορά που θεσμοθέτησε η κυβέρνηση με τον πρόσφατο νόμο για το άσυλο...

Ο εθνικισμός είναι ακόμα πιο επικίνδυνος όταν μοιάζει με πατρινό καρναβάλι...

Η καλύτερη απάντηση στο αν η Μακεδονία η οποία συμπεριλαμβάνεται στην ελληνική επικράτεια είναι ελληνική θα ήταν πως η Μακεδονία είναι εδώ και κάτι δεκαετίες ελληνική. Δεν ήταν, ωστόσο, και τόσο ελληνική πριν εκατό χρόνια, όταν ακόμα και στη Θεσσαλονίκη ο ελληνικός πληθυσμός μειοψηφούσε...

Όταν προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν τις σφαγές και τις ανταλλαγές πληθυσμών, στη Μακεδονία ζούσαν χιλιάδες Σλάβοι, Βούλγαροι, Βλάχοι και λοιπές εθνότητες. Αυτή είναι, άλλωστε, η ιστορία των Βαλκανίων, την οποία οι λαοί τους επιμένουν να διαβάζουν μονόπαντα και γι' αυτό σιγοβράζει ο εθνικισμός. Να θυμίσω, επίσης, πως επί πολλά χρόνια οι Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, την Πόλη και τον Πόντο θεωρούνταν ξένοι στην περιοχή και οι συγκρούσεις με τους γηγενείς ήταν ουκ ολίγες...

Μπορεί όσοι μαζεύτηκαν στο συλλαλητήριο να ήταν πολύ λιγότεροι από τους 500.000 που εκτιμούν οι διοργανωτές του και σίγουρα λιγότεροι από το εκατομμύριο που είχε συγκεντρωθεί το 1992. Αρκετοί, εξάλλου, ανάμεσά τους- όπως διαπιστώνετε και στη φώτο με τους "μακεδονομάχους"- εύκολα χαρακτηρίζονται γραφικοί που έχουν υπερβεί κατά πολύ το όριο του γελοίου και λούμπεν προλεταριάτο που αντί να πολεμά για να υπερασπίζεται, για παράδειγμα, τα εργασιακά του δικαιώματα τρέχει σε μαζώξεις για ένα όνομα, για ένα πουκάμισο αδειανό. Και μαζί με όλους αυτούς, βεβαίως, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα και οι τραγοπαπάδες...

Από την άλλη, ωστόσο, διακρίνω μια τάση υποτίμησης της σημασίας τού συλλαλητηρίου και του κινδύνου ο οποίος ελλοχεύει από την αναζωπύρωση του εθνικισμού. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο, από την πιο πλούσια έως την πιο φτωχή, που να μην ταλαιπωρείται από τον υπερπατριωτισμό. Κι όσο μεγαλύτερα τα εθνικά απωθημένα και πιο βαθιές οι εθνικές πληγές τόσο ευκολότερο γίνεται για το αβγό τού φιδιού να εκκολάπτεται και να βγάζει τέρατα...

Τα μνημόνια δοκίμασαν την Ελλάδα και σε αυτό το επίπεδο και μολονότι η Χρυσή Αυγή έχει καθιερωθεί ως κοινοβουλευτική δύναμη δεν έχει διογκωθεί σε σημείο που να κυβερνά, όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με ακροδεξιά κόμματα. Θα ήταν κρίμα, επομένως, τώρα που φάγαμε το γάιδαρο να υποκύψουμε σε πειρασμούς που παρ' ολίγον να μας αποδεκατίσουν ως έθνος, σε "Μεγάλες Ιδέες" που αποδείχθηκαν κοντόθωρες και καταστροφικές...

Εθνικιστές κι εθνομηδενιστές σε ποντιακό ανέκδοτο που δεν βγάζει γέλιο...

Εχει, αλήθεια, σημασία για όσους δεν δικηγορούν στα διεθνή δικαστήρια αν η σφαγή των Ποντίων ήταν γενοκτονία ή εθνοκάθαρση; Μάλλον όχι. Τότε γιατί όλος αυτός ο ντόρος; Γιατί αυτός ο λαός πασχίζει ακόμα, ύστερα από σχεδόν 200 χρόνια από το σχηματισμό τού νεοελληνικού κράτους, να βρει το νέο στίγμα του στον παγκόσμιο χάρτη. Γι' αυτό κι άγεται και φέρεται είτε από εθνικιστές είτε από εθνομηδενιστές, επειδή προσπαθεί ακόμα- πόσω μάλλον ύστερα από τρία μνημόνια στην πλάτη του- να εφεύρει ό,τι θα τον κάνει να ξεχωρίσει επιτέλους από τη βαριά σκιά τής αρχαιότητας, που ναι μεν τον προστατεύει ανά τους αιώνες αλλά του κρύβει και τον ήλιο. Οσοι ταυτίζουν οτιδήποτε θετικό με την Ελλάδα κι εκείνοι που την απαξιώνουν ολοκληρωτικώς ανήκουν στην πραγματικότητα στο ίδιο κι όχι σε διαφορετικά στρατόπεδα, πάσχουν από το ίδιο κόμπλεξ κατωτερότητας κι εν τέλει πνίγουν την αλήθεια στο ίδιο ποτάμι, που άλλοτε ρέει προς τη μισαλλοδοξία κι άλλοτε προς τη δουλοπρέπεια...

Αν στεκόμασταν ως έθνος γερότερα στα πόδια μας δεν θα φοβόμασταν την Ιστορία. Αντιθέτως θα τη σεβόμασταν είτε ως πρότυπο είτε ως παράδειγμα προς αποφυγή και θα τη διδάσκαμε στα παιδιά μας αναλλοίωτη από πολιτικάντικες μικροπρέπειες. Δεν μισώ τους τούρκους ούτε τους θεωρώ τη μεγαλύτερη απειλή για τους έλληνες. Ο εχθρός βρίσκεται εντός των τειχών, κατοικεί στις Εκάλες και μας ζητά θυσίες για να μην χρειαστεί ο ίδιος να πουλήσει κάποιο από τα ιδιωτικά του αεροσκάφη. Πώς να το κάνουμε ωστόσο; Οι έλληνες δεν έφυγαν από τον Πόντο, την Πόλη και τη Μικρασία γιατί κέρδισαν ταξίδι σε κάποιο τηλεπαιχνίδι, δεν δούλευαν στα αμελέ ταμπουρού από χόμπι ούτε "συνωστίζονταν" στο λιμάνι τής Σμύρνης γιατί τους ήρθε μια ημέρα στα ξαφνικά η επιθυμία να γνωρίσουν τις ομορφιές και της "Παλιάς Ελλάδας"...

Υποχρεώθηκαν στην προσφυγιά γιατί αν έμεναν εκεί που ζούσαν για αιώνες τούς περίμενε ατιμωτικός θάνατος, όπως συνέβη άλλωστε με χιλιάδες συμπατριώτες τους. Γι' αυτό και είναι ιστορικός τραγέλαφος να ζουν ανάμεσά μας απόγονοι των ξεριζωμένων ελλήνων των αλησμόνητων πατρίδων οι οποίοι να συνοδοιπορούν με τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα και να αγνοούν πως οι σύριοι του 2015 δεν είναι παρά η ιστορική επανάληψη του αγώνα των γιαγιάδων και των παππούδων τους σε μια γη που δεν την ένιωθαν δική τους...

Κανένας Φίλης δεν μπορεί να ξεπλύνει το αίμα τού ποντιακού ελληνισμού, όπως κανένας Γκρούεφσκι δεν είναι δυνατό να πείσει πως ο Αλέξανδρος ο Γ' ήταν σλάβος. Οι ακραίες αντιδράσεις, επομένως, σε εθνομηδενισμούς ή αλυτρωτισμούς δεν τιμούν εκείνους που προχωρούν σε αυτές. Πόσω μάλλον όταν κάποιοι ανάμεσά τους αποδεικνύονται α λα καρτ ευαίσθητοι, αφού, για παράδειγμα, αρνούνται το εβραϊκό ολοκαύτωμα. Οι γενοκτονίες, όμως, δεν είναι πιάτα ημέρας να τα επιλέγουμε ή να τα απορρίπτουμε κατά το δοκούν...

Οσοι, π.χ., θέλουμε να δούμε την παγκόσμια αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους δεν μας επιτρέπεται να κρύβουμε τα μάτια μπροστά στη φρίκη που σκορπούν εκείνοι που μαχαιρώνουν όποιον βρίσκουν μπροστά τους μόνο και μόνο γιατί είναι ισραηλινός. Η τυφλή βία δεν εξαγνίζεται από τη δίψα για ελευθερία. Αν εξαγνιζόταν, αυτός ο κόσμος θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο φρενοκομείο από όσο είναι σήμερα. Δυστυχώς, όμως, ο δημόσιος λόγος σχεδόν μονοπωλείται από τις εκφάνσεις τού εθνικισμού και του εθνομηδενισμού. Οι έλληνες είτε είναι οι απόλυτοι άγιοι είτε οι απόλυτοι αμαρτωλοί για εκείνους που κρατούν τα γκέμια τής δημόσιας σφαίρας. Και κάπου εκεί η ιστορική αλήθεια συνεχίζει το ατέρμονο μοιρολόι της...