Στις γενοκτονίες δεν χασμουριέσαι, κραυγάζεις...

Είσαι αμέτοχος ευθύνης για τη γενοκτονία που διαπράττει το κράτος σου αν δεν μιλάς γι' αυτή κι ασχολείσαι με τη δουλειά σου; Μπορείς να ισχυρίζεσαι πως είσαι, για παράδειγμα, ένας απλός μουσικός, ποδοσφαιριστής ή ηθοποιός όταν σκοτώνονται κι εκτοπίζονται μαζικώς γυναικόπαιδα; Αν δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα δεν είσαι υπεύθυνος. Αν, όμως, υπάρχει κοινωνία τότε η σιωπή σου δεν είναι χρυσός, είναι βρομερό θειάφι...

Το προνόμιο της δημοφιλίας εμπεριέχει και υποχρεώσεις. Όταν έχεις τη δυνατότητα ο λόγος σου να φτάνει σε περισσότερα αφτιά από το λόγο ενός μέσου ανθρώπου τότε είσαι υποχρεωμένος να τον κάνεις να έχει αντίκτυπο. Το "δεν ασχολούμαι με την πολιτική, είμαι ένας απλός οτιδήποτε" θα ήταν ανεκτό μόνο σε κοινωνίες χωρίς προβλήματα ζωής ή θανάτου. Όταν, όμως, διεξάγεται μια γενοκτονία δεν σωπαίνεις, δεν χασμουριέσαι, δεν αναζητάς δικαιολογίες. Μιλάς, κραυγάζεις για τα δίκια τής ανθρωπότητας...

Το 2024 δεν είναι 1942. Σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολο να αποκρύβεις ολοκαυτώματα, ακόμα κι όταν οι θύτες τους διαθέτουν επικοινωνιακή υπεροπλία. Το ότι ένα πανηγυράκι όπως αυτό της Eurovision μετατράπηκε σε αντιγενοκτονική πλατφόρμα από μόνο του λέει πολλά. Όπως και το ότι στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη πανεπιστήμια καταλαμβάνονται στο όνομα της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας. Το φως πάντα βρίσκει τρόπο να νικά το σκοτάδι... 

Τα...Ρίχτερ είναι εγκληματικά μόνο όταν γκρεμίζουν σπίτια

Μια χώρα που κυνηγά απόψεις ιστορικών είναι μια χώρα που δεν είναι και πολύ σίγουρη για την Ιστορία της. Ο γερμανός ιστορικός Χ. Ρίχτερ διώκεται ποινικώς, με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο τού 2014, γιατί σε βιβλίο του αναφέρει πως και οι Κρητικοί προχώρησαν σε βιαιότητες κατά τη Μάχη της Κρήτης και πως, στην ουσία, οι Γερμανοί "αναγκάστηκαν" να καταφύγουν στη μέθοδο των αντιποίνων. Προφανώς μια τέτοια θέση πρέπει να γίνει αντικείμενο πολύωρων συζητήσεων και, επίσης προφανώς, θα οφείλαμε να διερευνήσουμε και τυχόν σκοπιμότητες που ενδεχομένως να κρύβονται πίσω από το πόνημα Ρίχτερ. Μόνο που όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν σε επιστημονικά συνέδρια ή διά μέσου του Τύπου και, πάντως, όχι σε μια αίθουσα δικαστηρίου. Κι αυτό ισχύει, για παράδειγμα, και για τις τοποθετήσεις τού Ν. Φίλη γύρω από την ποντιακή γενοκτονία...

Ας υποθέσουμε πως ο Χ. Ρίχτερ έγραψε ό,τι έγραψε γνωρίζοντας ότι αυτά είναι ψέματα. Ακόμα και σε μια τέτοια περίπτωση η απάντηση μιας ακομπλεξάριστης κοινωνίας δεν μπορεί να είναι η ποινική καταδίκη του. Φυσικά και υπάρχουν όρια και σε μία δημοκρατία για το τί είναι επιτρεπτό να πράττει ο οποιοσδήποτε, αλλά στο επίπεδο των ιδεών και της Ιστορίας η αντιπαράθεση δεν είναι δυνατό να διεξάγεται με βάση τον ποινικό κώδικα. Οποιος θεωρεί εαυτόν θιγμένο έχει κάθε ευχέρεια να προσκαλέσει-προκαλέσει τον όποιο αρνητή σε μια δημόσια αντιπαράθεση όπου θα κατατίθενται επιχειρήματα ένθεν κακείθεν. Ο Χ. Ρίχτερ θα είχε υπερβεί τα δημοκρατικά όρια αν επιχειρούσε με τη βία να μεταλαμπαδεύσει τις απόψεις του. Κι αυτή είναι,  άλλωστε, η ουσιώδης διαφορά με την περίπτωση της Χρυσής Αυγής: οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα δεν πρέπει να καταδικαστούν, αν καταδικαστούν, για το ότι λατρεύουν τον Χίτλερ ή γιατί μισούν τους μετανάστες αλλά επειδή προσπάθησαν να εφαρμόσουν τις ιδεοληψίες τους ασκώντας και βία...

Σε αυτό το πλαίσιο, οι διάφοροι νόμοι, κι όχι μόνο στην Ελλάδα, που ποινικοποιούν την άρνηση ολοκαυτωμάτων, γενοκτονιών ή οποιωνδήποτε άλλων κοινών ιστορικών παραδοχών πρέπει να καταργηθούν εδώ και τώρα. Δεν προστατεύεται με αυτόν τον τρόπο η μνήμη θυμάτων αποκρουστικών εξοντώσεων. Οι απόγονοι των Ποντίων που εξολοθρεύτηκαν από τον Κεμάλ ή των Κρητικών που έδωσαν τη ζωή τους για να μην καταληφθεί το νησί τους από το ναζισμό έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν κάθε απόπειρα παραχάραξης της Ιστορίας και ξεπλύματος τερατουργημάτων προκειμένου να υπενθυμίζουν στην οικουμένη την θυσία των προγόνων τους. Οι ήρωες, εξάλλου, δεν χρειάζονται δικαστικές αποφάσεις για να δικαιώνονται, αλλά οι αγώνες τους να αποτελούν πηγή έμπνευσης για όσους ακολουθούν...



 

Εθνικιστές κι εθνομηδενιστές σε ποντιακό ανέκδοτο που δεν βγάζει γέλιο...

Εχει, αλήθεια, σημασία για όσους δεν δικηγορούν στα διεθνή δικαστήρια αν η σφαγή των Ποντίων ήταν γενοκτονία ή εθνοκάθαρση; Μάλλον όχι. Τότε γιατί όλος αυτός ο ντόρος; Γιατί αυτός ο λαός πασχίζει ακόμα, ύστερα από σχεδόν 200 χρόνια από το σχηματισμό τού νεοελληνικού κράτους, να βρει το νέο στίγμα του στον παγκόσμιο χάρτη. Γι' αυτό κι άγεται και φέρεται είτε από εθνικιστές είτε από εθνομηδενιστές, επειδή προσπαθεί ακόμα- πόσω μάλλον ύστερα από τρία μνημόνια στην πλάτη του- να εφεύρει ό,τι θα τον κάνει να ξεχωρίσει επιτέλους από τη βαριά σκιά τής αρχαιότητας, που ναι μεν τον προστατεύει ανά τους αιώνες αλλά του κρύβει και τον ήλιο. Οσοι ταυτίζουν οτιδήποτε θετικό με την Ελλάδα κι εκείνοι που την απαξιώνουν ολοκληρωτικώς ανήκουν στην πραγματικότητα στο ίδιο κι όχι σε διαφορετικά στρατόπεδα, πάσχουν από το ίδιο κόμπλεξ κατωτερότητας κι εν τέλει πνίγουν την αλήθεια στο ίδιο ποτάμι, που άλλοτε ρέει προς τη μισαλλοδοξία κι άλλοτε προς τη δουλοπρέπεια...

Αν στεκόμασταν ως έθνος γερότερα στα πόδια μας δεν θα φοβόμασταν την Ιστορία. Αντιθέτως θα τη σεβόμασταν είτε ως πρότυπο είτε ως παράδειγμα προς αποφυγή και θα τη διδάσκαμε στα παιδιά μας αναλλοίωτη από πολιτικάντικες μικροπρέπειες. Δεν μισώ τους τούρκους ούτε τους θεωρώ τη μεγαλύτερη απειλή για τους έλληνες. Ο εχθρός βρίσκεται εντός των τειχών, κατοικεί στις Εκάλες και μας ζητά θυσίες για να μην χρειαστεί ο ίδιος να πουλήσει κάποιο από τα ιδιωτικά του αεροσκάφη. Πώς να το κάνουμε ωστόσο; Οι έλληνες δεν έφυγαν από τον Πόντο, την Πόλη και τη Μικρασία γιατί κέρδισαν ταξίδι σε κάποιο τηλεπαιχνίδι, δεν δούλευαν στα αμελέ ταμπουρού από χόμπι ούτε "συνωστίζονταν" στο λιμάνι τής Σμύρνης γιατί τους ήρθε μια ημέρα στα ξαφνικά η επιθυμία να γνωρίσουν τις ομορφιές και της "Παλιάς Ελλάδας"...

Υποχρεώθηκαν στην προσφυγιά γιατί αν έμεναν εκεί που ζούσαν για αιώνες τούς περίμενε ατιμωτικός θάνατος, όπως συνέβη άλλωστε με χιλιάδες συμπατριώτες τους. Γι' αυτό και είναι ιστορικός τραγέλαφος να ζουν ανάμεσά μας απόγονοι των ξεριζωμένων ελλήνων των αλησμόνητων πατρίδων οι οποίοι να συνοδοιπορούν με τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα και να αγνοούν πως οι σύριοι του 2015 δεν είναι παρά η ιστορική επανάληψη του αγώνα των γιαγιάδων και των παππούδων τους σε μια γη που δεν την ένιωθαν δική τους...

Κανένας Φίλης δεν μπορεί να ξεπλύνει το αίμα τού ποντιακού ελληνισμού, όπως κανένας Γκρούεφσκι δεν είναι δυνατό να πείσει πως ο Αλέξανδρος ο Γ' ήταν σλάβος. Οι ακραίες αντιδράσεις, επομένως, σε εθνομηδενισμούς ή αλυτρωτισμούς δεν τιμούν εκείνους που προχωρούν σε αυτές. Πόσω μάλλον όταν κάποιοι ανάμεσά τους αποδεικνύονται α λα καρτ ευαίσθητοι, αφού, για παράδειγμα, αρνούνται το εβραϊκό ολοκαύτωμα. Οι γενοκτονίες, όμως, δεν είναι πιάτα ημέρας να τα επιλέγουμε ή να τα απορρίπτουμε κατά το δοκούν...

Οσοι, π.χ., θέλουμε να δούμε την παγκόσμια αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους δεν μας επιτρέπεται να κρύβουμε τα μάτια μπροστά στη φρίκη που σκορπούν εκείνοι που μαχαιρώνουν όποιον βρίσκουν μπροστά τους μόνο και μόνο γιατί είναι ισραηλινός. Η τυφλή βία δεν εξαγνίζεται από τη δίψα για ελευθερία. Αν εξαγνιζόταν, αυτός ο κόσμος θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο φρενοκομείο από όσο είναι σήμερα. Δυστυχώς, όμως, ο δημόσιος λόγος σχεδόν μονοπωλείται από τις εκφάνσεις τού εθνικισμού και του εθνομηδενισμού. Οι έλληνες είτε είναι οι απόλυτοι άγιοι είτε οι απόλυτοι αμαρτωλοί για εκείνους που κρατούν τα γκέμια τής δημόσιας σφαίρας. Και κάπου εκεί η ιστορική αλήθεια συνεχίζει το ατέρμονο μοιρολόι της...