Έχουμε χρέος και στους ζωντανούς...

Πολλοί είναι οι λόγοι για τους οποίους η κυβέρνηση αποπληρώνει νωρίτερα δημόσιο χρέος 13 δισ. ευρώ αλλά κανένας τους δεν έχει σχέση με τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί και τα οποία είναι πράγματι λογικά. Στην  πραγματικότητα, ωστόσο, η δημοσιονομική πειθαρχία και η συνταγματοποίηση των μηδενικών ελλειμμάτων- παράνοια που οφείλουμε στον μακαρίτη Σόιμπλε- είναι μια ακόμα όψη τού νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος ψάχνει παντού για δικαιολογίες ώστε να μπαίνει ανάχωμα στην κοινωνική δικαιοσύνη: "πολύ θα θέλαμε να σας δώσουμε φράγκα πλεμπαίοι αλλά τι να κάνουμε, δεν βγαίνει ο λογαριασμός"...

Αυτή η συζήτηση είχε γίνει πολύ έντονα στην εποχή των μνημονίων αλλά έχει μεγάλο ενδιαφέρον και τώρα. Προφανώς και δεν είναι ωφέλιμο για μια χώρα να κινείται στο όριο της χρεοκοπίας. Αν μη τι άλλο, την καθιστά ευάλωτη σε διεθνείς πιέσεις κι αφαιρεί πόρους από τις επόμενες γενιές... 

Το δημόσιο χρέος, όμως, από μόνο του δεν είναι κακό αν οι δαπάνες που σχετίζονται με αυτό αφορούν τομείς όπως οι επενδύσεις, οι υποδομές και, φυσικά, η υγεία και η παιδεία. Καταστροφικό γίνεται όταν κατευθύνεται στη δημιουργία κομματικού κράτους, στον πελατειασμό και στην ολιγαρχία...

Η χώρα είχε καθαρό διάδρομο 15ετίας για την εξυπηρέτηση του χρέους χάρη στη συμφωνία εξόδου από τα μνημόνια Τσίπρα- Τσακαλώτου. Είχε, επίσης, μερικές δεκάδες δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης κι άλλους ευρωπαϊκούς πόρους, καθώς κι απαλλαγή από τον αυστηρό κορσέ τού Συμφώνου Σταθερότητας εξαιτίας τού covid. 

Κι όμως, σήμερα βρισκόμαστε στον πάτο τής Ευρώπης σε αγοραστική δύναμη πληρώνοντας για βασικά αγαθά στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις σαν να ζούσαμε στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο. Καλό είναι, συνεπώς, να σκεφτόμαστε τις επόμενες γενιές αλλά και να μην θυσιάζουμε τις σημερινές και, μάλιστα, για υποκριτικούς κι άκρως μικροκομματικούς λόγους...  

  

Πολιτική ορθότητα και μισαλλοδοξία είναι δίδυμα που χωρίστηκαν στην κούνια...

Οι λέξεις μπορούν και να σκοτώσουν, τουλάχιστον ψυχολογικά. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Και το αλκοόλ, ωστόσο, είναι δυνατό να σκοτώσει, όπως και η οδήγηση. Είναι δυνατό να γίνουμε φονιάδες ακόμα κι αν δεν έχουμε επιδείξει αμέλεια, πολλώ δε μάλλον δόλο. Αυτό που δεν μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε είναι να μετατρέψουμε τη ζωή σε πειραματόζωο για επιλεκτικά ευαίσθητους. Θύματα, για παράδειγμα, της λεκτικής κακοποίησης και του σεξισμού γίνονται κι άνθρωποι που πολιτεύονται με βάση τη λεκτική κακοποίηση και το ρατσισμό αλλά η στάση τού "καλά να πάθουν" τιμά μόνο τους εκδικητικούς κι όχι τους προοδευτικούς πολίτες...

Η Αφρ. Λατινοπούλου έγινε ευρωβουλευτής πουλώντας μίσος κι εθχροπάθεια. Φιλοδοξεί να γίνει και βουλευτής με τα ίδια θλιβερά εφόδια. Όλα αυτά, όμως, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν τη σιωπή των προοδευτικών κομμάτων για τη χυδαία λεκτική επίθεση που δέχθηκε (αν κάνω λάθος για κάποιο από αυτά ζητώ από τώρα συγγνώμη). Σε διαφορετική περίπτωση ας δηλώσουν πως ο σεξισμός απαγορεύεται αλλά υπάρχουν κι εξαιρέσεις στον κανόνα...

Στην πραγματικότητα- φάνηκε και στην περίπτωση που ένα παιδί κινδυνεύει να μεγαλώσει σε ίδρυμα γιατί η μητέρα του το χαστούκισε- μαίνεται ένας ακήρυχτος πόλεμος ανάμεσα στην πολιτική ορθότητα και στη μισαλλοδοξία ο οποίος, επί της ουσίας, είναι εμφύλιος. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός και η επέκτασή τους δεν προστατεύονται από την κανονικοποίηση της υπερβολής. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει κι αν κρίνουμε από τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στην Ευρώπη κι από αυτά που μάλλον έρχονται νερό στο μύλο τής ακροδεξιάς βάζει η woke ατζέντα παρά της το στερεί... 

 

  

 

Δεν γελάνε αλλά μας γελάνε...

Το ότι στην Ελλάδα κάνουμε τα πάντα διαφορετικά από την υπόλοιπη Ευρώπη είναι γνωστό τοις πάσι. Ακόμα και για την προτεραιότητα σε κόμβο έχουμε διαφορετικό κανόνα. Σε αυτό το πλαίσιο δεν θα μπορούσαμε να διαφέρουμε και στη δημοσιογραφική δεοντολογία η οποία, ανάμεσα σε άλλα, επιτάσσει και σαφή διάκριση ρόλων. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, την Πέμπτη να είσαι εκπρόσωπος Τύπου κόμματος και μία ημέρα μετά παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής. Για κάποιο λόγο, άλλωστε, υπάρχει και η αυτοπροστασία...

Φυσικά και το άγχος τής επιβίωσης είναι απολύτως σεβαστό, ιδίως στον ανθρωποφάγο κόσμο τής δημοσιογραφίας. Όπως, όμως, και σε κάθε άλλο επάγγελμα υφίσταται κι ο κανόνας τού αυτοσεβασμού, ο οποίος θα έπρεπε να είναι ακόμα πιο έντονος στη δημοσιογραφία η οποία διέπεται κι από όρους δημοσιότητας και λογοδοσίας στους πολίτες. Σε διαφορετική περίπτωση ας στήσουμε άγαλμα σε κάθε εγκληματία που κλέβει για να ζήσει...

Τις προηγούμενες ημέρες ζήσαμε τις βλαβερές συνέπειες της ανθρωποφαγίας μέσω του λεκτικού λιντσαρίσματος της ρεπόρτερ που γέλασε. Κανένας επαγγελματίας δεν αξίζει τέτοιου είδους επίθεση που μόνο τους θύτες της προσβάλλει. 

Από την άλλη, ωστόσο, είναι θλιβερό να εστιάζουμε την κριτική μας στους δημοσιογράφους που αναμεταδίδουν ανάμεσα σε καπνούς και στάχτες αλλά να αφήνουμε στο απυρόβλητο εκείνους που περνούν τις κυλιόμενες πόρτες τής δημοσιογραφίας και των δημοσίων σχέσεων σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ιδίως όταν μένουν στο απυρόβλητο από συναδέλφους τους οι οποίοι είτε έχουν πράξει το ίδιο είτε πολύ θα ήθελαν να το πράξουν στο μέλλον...

 

Μένουμε ρουσφέτι...

Όποιος απαιτεί το σεβασμό των άλλων χωρίς να τον έχει κερδίσει με το σπαθί του μάλλον έχει λίγο τη φωλιά του λερωμένη. Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική δικαιοσύνη. Ζούμε στη χώρα όπου δικαστές θεώρησαν φυσιολογικό υπουργοί να έχουν 400.000 ευρώ αδιευκρίνιστων καταθέσεων, να τους έχουν δώσει μερικές χιλιάδες ευρώ η πεθερά τους ή κάποια θεία από τη Νιγηρία. Αν οποιοσδήποτε "κοινός θνητός" είχε επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα σε δικαστική αίθουσα οι ίδιοι δικαστές θα είχαν κάνει νέο συκώτι από τα γέλια...

Με αφορμή τις ποινικές διώξεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ παρακολουθούμε ένα νέο επεισόδιο αυτοθυματοποίησης υπουργών και βουλευτών τής ΝΔ για τα ρουσφέτια. "Μα, τι κακό κάναμε; Τους συμπολίτες μας θέλαμε να βοηθήσουμε και ούτε που τους ζητήσαμε λεφτά", είναι η μόνιμη δικαιολογία τους. Λες και το να ανταλλάσσεις την ψήφο σου με μια χάρη δεν είναι έγκλημα από μόνο του και, μάλιστα, από τα χειρότερα από τη στιγμή που μετατρέπει τη δημοκρατία σε παζάρι και την αξιοκρατία σε αστείο για παιδιά...

Η Λάουρα Κοβέσι το είχε θέσει πολύ εύστοχα πριν τρεις μήνες στους Δελφούς: "Το ρουσφέτι δεν ανήκει στα υπουργικά ή στα βουλευτικά καθήκοντα". Πολλώ δε μάλλον όταν υποτίθεται πως το κόμμα σου είναι το κατ' εξοχήν ευρωπαϊκό, αυτό που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη και πριν μια δεκαετία διαδήλωνε για να παραμείνουμε σε αυτή. Οι εκλογές, άλλωστε, δεν είναι δίκαιες μόνο όταν δεν ασκείται βία και νοθεία κατά τη διεξαγωγή τους αλλά κι όταν δεν εκβιάζεται η ψήφος των πολιτών μέσω της εργαλειοποίησης της επιθυμίας τους για μια καλύτερη ζωή...

 

  

Μόλις τελειώσουμε με το δίπολο Μητσοτάκη-Τσίπρα θα ξεκινήσει η νέα εποχή...

Το πρόβλημα δεν είναι οι υψηλές τιμές αλλά πως οι καταναλωτές δεν κάνουμε σύγκρισή τους ανάμεσα σε διαφορετικά καταστήματα πριν να προχωρούμε στις αγορές μας. Είναι αλήθεια ότι το καταναλωτικό κίνημα και η καταναλωτική συνείδηση στην Ελλάδα είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη. Κοινώς, βρίσκουν και μας τα κάνουν. Από την άλλη, ωστόσο, δεν μπορεί ξανά η κυβερνητική απάντηση στην ασυδοσία των καρτέλ να είναι η ατομική ευθύνη...

Στο ότι δεν είμαστε πολίτες αλλά ανίδεοι πελάτες έχει στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό η επταετία Μητσοτάκη. Γι' αυτό και οι επερχόμενες εκλογές θα αποτελέσουν άλλη μια ισχυρή δοκιμασία των ηθικών μας αναστολών. Θα ξεχάσουμε ξανά όλα τα σκάνδαλα από το 2019 και μετά όταν ο Κυριάκος ανακοινώσει- πρέπει να το θεωρήσουμε βέβαιο- από τη ΔΕΘ ένα πολύ γενναιόδωρο προεκλογικό πακέτο; Ή θα λησμονήσουμε την αναξιοπιστία Τσίπρα όταν κι εκείνος θα υποσχεθεί και πάλι τον ουρανό με τα άστρα, συγχέοντας παραλλήλως την περιουσιακή του εντιμότητα με την πολιτική του ανεντιμότητα;...

Η νέα μεταπολίτευση θα έρθει μόνο όταν υπερβούμε το δίπολο Μητσοτάκη- Τσίπρα κι ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει: από τη μία τη διαφθορά τού νεοφιλελευθερισμού κι από την άλλη τον εθνολαϊκισμό. Είναι προφανές κι από την πιο πρόσφατη ρητορική τους ότι αυτοί οι δύο άνδρες δεν μπορούν να υπερβούν τις αδυναμίες τους. Στην πραγματικότητα δεν το επιδιώκουν καν γιατί χάρη σε αυτές πρωταγωνιστούν στον πολιτικό βίο. Όπως κι αν έχει και κόντρα και στα προγνωστικά δεν είναι καθόλου απίθανο να απαλλαγούμε κι από τους δύο στον ακριβώς επόμενο εκλογικό κύκλο ώστε η νέα μεταπολίτευση να μην περιμένει άλλο. Ειδάλλως, νηστεία και προσευχή...

   

 

Οι γερμανοτσολιάδες υπερασπιστές της Κέβεσι...

"Δεν είμαστε ραγιάδες τής Ευρώπης". Ποιος το είπε; Α. Ο Δ. Κουτσούμπας. Β. Ο Γ. Βαρουφάκης. Γ. Ο Αδ. Γεωργιάδης. Η απάντηση είναι το Γ αλλά δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση πως αυτοί που υπερασπίζονταν την προηγούμενη δεκαετία με νύχια και με δόντια κι ευρωπαϊκές πολιτικές που οδήγησαν στη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ ευρωπαϊκής χώρας μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο παριστάνουν σήμερα τους κολοκοτρωναίους. Ποιος ξέρει, μπορεί στον επόμενο τόνο να χαρακτηρίσουν γερμανοτσολιάδες όσους υπερασπίζονται την Λάουρα Κέβεσι...

Μακριά από τον γράφοντα ο ευρωλιγουρισμός. Δεν πιστεύω πως οτιδήποτε προέρχεται από τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο ή το Λουξεμβούργο είναι άξιο μίμησης κι άκριτης αποδοχής. Ούτε ότι η ΕΕ δεν παραμένει ένα νεοφιλελεύθερο κλαμπ από το οποίο σιτίζονται, ωστόσο, και οι πολέμιοί της, είτε είναι κομμουνιστές είτε ακροδεξιοί. Ούτε καν πως ο θεσμός τού Ευρωπαίου εισαγγελέα είναι κάποια ιερή και γι' αυτό έχουσα ασυλία αγελάδα. Όταν, όμως, η Κέβεσι ισχυρίζεται πως η διαφθορά, ο νεποτισμός κι ο πελατειασμός δεν βρίσκονται στο job description ενός πολιτικού και της επιτίθενται οι πολιτικοί που πληρούν κάποια ή και τα τρία από αυτά τα χαρακτηριστικά τότε "είμαστε όλοι Ευρωπαίοι"...

Μόνο οι απατεώνες εξυπηρετούνται από το θεώρημα της κατάργησης των ιδεολογιών, των αρχών και των αξιών στο όνομα μιας αποτελεσματικότητας την οποία όμως δεν μπορούμε να μετρήσουμε αν δεν ορίσουμε τα χαρακτηριστικά της. Και γι' αυτό ακριβώς μας χρειάζονται οι ιδεολογίες, όχι ως μουσειακά απομεινάρια τού παρελθόντος αλλά ως οδοδείκτες για το πού θέλουμε να πάμε... 

Η αγάπη για την πατρίδα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία ή την ελευθερία έτσι γενικά κι αφηρημένα δεν διακρίνει την Αριστερά από τη δεξιά στο πολιτικό φάσμα. Μπορεί κι ένας δεξιός να αγαπά τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη κι ενδεχομένως περισσότερο στην πράξη από έναν Αριστερό. Η πραγματική διαφορά εμφανίζεται στο ριζοσπαστισμό με τον οποίο ορίζεις τις πολιτικές σου. 

Σε αυτό το πλαίσιο, το πολιτικό κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία ή ο φιλελευθερισμός θα μας αρκούσαν αν είχαμε ήδη επιτύχει ένα πολύ σοβαρό στάτους κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν, όμως, συμφωνούμε οι περισσότεροι πως δεν το έχουμε επιτύχει θα έπρεπε ίσως και να συμφωνούμε πως το κοινό μας σπίτι δεν χρειάζεται απλώς ανακαίνιση, όπως μας προτείνουν οι μετριοπαθείς, αλλά γκρέμισμα κι ανακατασκευή. Κι αυτό είτε δεν το προτείνουν τα πολιτικά κόμματα είτε όσα το προτείνουν κινούνται περισσότερο στο χώρο τού λούμπεν...  

 

Ε, όχι, δεν θα πολεμήσουμε και στο Ταλίν για να μην πέσει ο Μητσοτάκης...

Τα φέρετρα του Ν. Δένδια και η ακυβερνησία τού Κ. Τασούλα έχουν μία κοινή συνισταμένη κι αυτή λέγεται φόβος. Μια κοινωνία στην οποία "υπόσχονται" νεκρούς από έναν Γ' Παγκόσμιο πόλεμο και πως δεν θα έχει κυβέρνηση αν δεν δώσει ξανά αυτοδυναμία στον Κυρ. Μητσοτάκη είναι και μια κοινωνία που αποδέχεται τη σημερινή της εξαθλίωση σε όλους τους τομείς με τη στωικότητα ενός πιστού που ανέχεται τα πάντα σε αυτήν τη ζωή με την προσδοκία τής βασιλείας των ουρανών. Μια κοινωνία στην οποία οι πόλεμοι και η πολιτική αστάθεια παρουσιάζονται σαν φυσικά φαινόμενα κι όχι ως ανθρώπινα δημιουργήματα είναι ικανή να απορροφήσει την ταπείνωσή της ως δίκαιο μαρτύριο, τον αυτοεξευτελισμό της ως αναπόδραστη τιμωρία...  

Αν η Ευρώπη δεν θέλει να πολεμήσει με τη Ρωσία μπορεί, πολύ απλά, να απαιτήσει να γίνουν εκλογές στην Ουκρανία για να δούμε πόσο δημοφιλές είναι το διεφθαρμένο καθεστώς Ζελένσκι. Αντί να συνεχίσουμε να το προμηθεύουμε και με όπλα ας το υποχρεώσουμε τουλάχιστον να καθίσει στα σοβαρά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ώστε να μην οδηγηθούμε και στην ενεργειακή χρεοκοπία επειδή το καλομαθημένο παιδί τής Δύσης πιστεύει ότι αξίζει να μας σύρει σε μια νέα παγκόσμια καταστροφή αρκεί να μην παραχωρήσει το ρωσόφωνο Ντονιέτσκ. 

Ούτε θα πάμε να πολεμήσουμε στις βαλτικές χώρες για να ικανοποιήσουμε τις δικές τους διαχρονικές ρωσοφοβίες. Καταδικάζουμε και δικαίως τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αλλά υπάρχει κι ένα όριο στο τι πρέπει να κάνουμε για να τερματιστεί. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι ο πυρηνικός όλεθρος...

Παρομοίως, το να μιλάς για ακυβερνησία ενάμισι χρόνο πριν τις εκλογές χωρίς να ξέρεις ποια κόμματα θα κατεβούν στις κάλπες και, κυρίως, ποιο θα είναι το αποτέλεσμά τους είναι, το λιγότερο, κουτοπονηριά. Στο τέλος τής ημέρας θα είναι η κρίση τού λαού αυτή που θα λύσει το γόρδιο δεσμό κι όσοι επιχειρούν να την προεξοφλήσουν είναι κι εκείνοι που την τρέμουν πιο πολύ... 

Αν μη τι άλλο, είναι και μια έμμεση παραδοχή ότι όχι μόνο δεν υπάρχει το 41% των βουλευτικών τού 2023 αλλά ούτε καν το 28% των ευρωεκλογών τού 2024. Η ουσία είναι πως η νέα μεταπολίτευση έρχεται και οι παλιοί παίκτες- κόμματα και πρόσωπα- φοβούνται και δικαίως την αποστρατεία τους...  

  

Αυτός ο γόρδιος δεσμός δεν θα χρειαστεί τον Μεγαλέξανδρο...

Αυτός ο Σεπτέμβριος δεν θα είναι ίδιος με τους προηγούμενους. Ούτε οι μήνες που θα ακολουθήσουν θα είναι παρόμοιοι με τους αντίστοιχους των προηγούμενων έξι χρόνων και δεν χρειάζεται να είσαι ο Νοστράδαμος για να το αντιληφθείς. Οι πολιτικές τεκτονικές πλάκες μετακινούνται πολύ πιο γρήγορα από αυτές που φέρνουν την Αφρική δίπλα στην Ευρώπη και είναι πολύ δύσκολο πλέον να μπορέσει να τις συγκρατήσει ο Κ. Μητσοτάκης. Αν, μάλιστα, δεν του είχε κάνει το μεγάλο δώρο ο Αλ. Τσίπρας να σκέφτεται την επιστροφή του τότε θα ήταν κι απίθανο για τον πρωθυπουργό να επιστρέψει...

Φυσικά και δεν αποκλείω οι εκλογές να γίνουν στην ώρα τους, δηλαδή το 2027. Γίνεται, όμως, όλο και δυσκολότερο για τον Μητσοτάκη να ελέγχει την ατζέντα, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που τα κατάφερνε μέχρι τώρα. Και δεν είναι μόνο γιατί ένας ένας οι ολιγάρχες κρατούν αποστάσεις. Είναι, κυρίως, γιατί καταρρέουν σχεδόν σαν ντόμινο όλες οι δήθεν μεταρρυθμίσεις τής θητείας του. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την παιδεία όπου δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να τον έχουν κατηγορήσει η αντιπολίτευση και οι συνδικαλιστές από το 2019 μέχρι σήμερα και να μην έχουν δικαιωθεί, με τελευταίο "κρούσμα" την επιβεβαίωση ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν ήταν τίποτα άλλο από δωράκι στους σχολάρχες κολλητούς του και σε όσους θέλουν να αγοράζουν την αριστεία τους...

Ωραία, θα μου πείτε, θα πέσει ο Μητσοτάκης. Και ποιος θα τον διαδεχθεί; Δεν είμαι ταξιδιώτης τού χρόνου για να σας δώσω απάντηση αλλά νομίζω πως γράφω εκ του ασφαλούς αν σας πω ότι η σωστή ερώτηση είναι "ποιοι" κι όχι "ποιος". Όπως κι ότι ο λαός αποδεικνύεται συχνά σοφότερος από όσο πιστεύουμε και λύνει τους γόρδιους δεσμούς πολύ πιο εύκολα από τον Αλέξανδρο τον Μέγα. Και σίγουρα πολύ πιο δημοκρατικά...

 

Αν τελειώσουμε μόνο με τον Μητσοτάκη θα έχουμε κάνει μισή δουλειά...

Υπάρχει κι ένα καλό όταν ένα καθεστώς σε κυβερνά επί χρόνια: οι ιδεοληψίες του δοκιμάζονται στην πράξη κι αποδεικνύονται φενάκη. Κι αν για το μεταναστευτικό θα αποδειχθεί σε δύο μήνες ότι δεν θα έχει επιλυθεί επειδή εμείς αποφασίσαμε να μην εφαρμόζουμε το διεθνές δίκαιο, στα πανεπιστήμια έχει ήδη καταστεί πασίδηλο ότι οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες πήγαν κουβά. Ποιος θυμάται σήμερα την πανεπιστημιακή αστυνομία ή ποιος πέφτει από τα σύννεφα για το ότι τα πρώτα, τρομάρα τους, πανεπιστήμια που αναγνωρίστηκαν ήταν τα ΙΕΚ των χορηγών Μητσοτάκη ενώ το Χάρβαρντ και η Σορβόννη δεν ενδιαφέρθηκαν να επενδύσουν στην Κολομβία της Ευρώπης;...

Μέσα στον κακό χαμό για τον ΟΠΕΚΕΠΕ η κυβέρνηση πέρασε την προηγούμενη εβδομάδα ένα νόμο με τον οποίο οι φοιτητές αντιμετωπίζονται σαν να είναι επικίνδυνοι κρατούμενοι ή στρατιώτες. Στην ουσία ποινικοποιείται η ελευθερία έκφρασης με το πρόσχημα των λίγων μπαχαλάκηδων οι οποίοι θα μπορούσαν και σήμερα να συλληφθούν αν υπήρχε η στοιχειώδης πολιτική βούληση... 

Την ώρα που οι εγκληματίες τού λευκού κολάρου με βουλευτική ασυλία αμνηστεύονται στιγματίζεται το πιο προοδευτικό κομμάτι τής ελληνικής κοινωνίας. Για ευνόητους λόγους φυσικά αφού η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι το πρώτο διεφθαρμένο κι αυταρχικό καθεστώς που ακολουθεί αυτή τη στρατηγική...

Φυσικά κι ο πρωθυπουργός γνώριζε ότι η πανεπιστημιακή αστυνομία δεν θα αντιμετώπιζε τη βία ή ότι τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου δεν θα ασχολούνταν με τη μπανανία του. Ο Μητσοτάκης χρησιμοποιεί την προπαγάνδα για τους πολλούς και το δημόσιο χρήμα για τους λίγους κι αυτό είναι ένα σχέδιο που υλοποιεί από την πρώτη του ημέρα στην πρωθυπουργία όταν με το επιτελικό κράτος συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες στο γραφείο του... 

Τώρα, μάλιστα, ζητά από την αντιπολίτευση συνεννόηση, στην ουσία απειλώντας την πως αν δεν επιδείξει καλή διάθεση θα μιλήσει το Predator. Δεν έχει κανένα νόημα, συνεπώς, να τελειώσουμε με τον Μητσοτάκη αν δεν τελειώσουμε και με τα υποζύγιά του τα οποία είναι το ίδιο συμβιβασμένα... 

  

 

Ο νάνος που παριστάνει τον γίγαντα με πήλινα πόδια...

Δεν χρειαζόταν να πληροφορηθούμε τη διπλωματική ήττα τής Ευρώπης από τις ΗΠΑ και για τους δασμούς για να επιβεβαιώσουμε ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι ένας χάρτινος πύργος. Εδώ και πολλά χρόνια, πριν ακόμα την κρίση τού ευρώ, είχε περιέλθει σε τέλμα το οποίο γιγαντώθηκε με μια ανεξέλεγκτη διεύρυνση που το γέμισε με δούρειους ίππους, ιδίως της Ρωσίας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το ενδυνάμωσε. Κι αν δεν είχαν χρησιμοποιηθεί τα PIGS- ανάμεσά τους και η Ελλάδα- ως αποδιοπομπαίοι τράγοι ή δεν ήταν τα κάθε λογής ευρωπαϊκά κονδύλια πάνω στα οποία στηρίζονται ολόκληρα κρατικά συστήματα εξουσίας- το βλέπουμε εδώ και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ- η ευρωπαϊκή ιδέα θα ήταν τόσο δημοφιλής στους λαούς της όσο ένας οπαδός τού Παναθηναϊκού στο Πασαλιμάνι...

Την ίδια ώρα κατά την οποία στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο κατοικοεδρεύει μια γραφειοκρατία που σιτίζεται πλουσιοπάροχα κι επομένως έχει κάθε λόγο να πιστεύει στο ευρωπαϊκό όνειρο αφού με αυτό γεμίζει τους λογαριασμούς της οι ευρωπαϊκοί λαοί παραδίδονται στην ακροδεξιά ακριβώς γιατί είναι η μόνη αυτή τη στιγμή που δεν τους παραμυθιάζει για την εξέλιξη της ΕΕ. Φυσικά και δεν ασπάζομαι το ξενοφοβικό, μισαλλόδοξο και ρατσιστικό περιεχόμενο της επιφανειακής ρητορικής της αλλά αν η Αριστερά- ευρωπαϊκή κι ελληνική- δεν σταματήσει να στρουθοκαμηλίζει θα εξακολουθεί να χάνει ψηφοφόρους από προνομιακά της ακροατήρια με τον ίδιο τρόπο που τα κέρδισε ο Ντ. Τραμπ στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού... 

Η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει ποτέ μια ενιαία πολιτική οντότητα γιατί ο Έλληνας ή ο Γερμανός θα αισθάνεται πρώτα Έλληνας ή Γερμανός και μετά ευρωπαίος. Κι όποια προσπάθεια γίνει για να αλλάξει αυτό άνωθεν το μόνο που θα πετύχει θα είναι την ακόμα μεγαλύτερη κανονικοποίηση του ακροδεξιού λόγου...

Αν οι περισσότεροι Έλληνες γνώριζαν πόσα τσεπώνει ένας μέσος ευρωπαίος γραφειοκράτης τα ποσοστά στήριξης της ΕΕ θα είχαν πέσει στο ναδίρ, ενδεχομένως χαμηλότερα κι από την περίοδο της μνημονιακής κρίσης. Ο κοινοτικός προϋπολογισμός, άλλωστε, θα εξοικονομούσε ουκ ολίγους πόρους αν στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο δεν έτρωγαν με χρυσά κουτάλια ή αν δεν ταξίδευαν στα πέρατα του κόσμου στη business class. 

Όχι μόνο, όμως, δεν συμβαίνει αυτό αλλά εισερχόμαστε σε μια πολεμική οικονομία προς αντιμετώπιση ενός εχθρού ο οποίος, στην ουσία, δεν μας απειλεί, τη Ρωσία. Ούτε καν η Ουκρανία θα απειλείτο αν κάποιοι δεν προβόκαραν την εισβολή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο μαλακό υπογάστριο της ρωσικής αρκούδας. Με αυτά και με άλλα, είναι χίλιες φορές προτιμότερο η Ευρώπη να ενισχύσει την αναπτυξιακή και κοινωνική της πολιτική από το να παριστάνει τον γίγαντα που ουδέποτε υπήρξε ως σύνολο και ουδέποτε θα γίνει...   

 

  

Αν δεν θέλεις πόλεμο δεν προετοιμάζεσαι μόνο για πόλεμο...

Οι εξοπλισμοί, ιδίως αν πρόκειται για μια χώρα όπως η Ελλάδα που συνορεύει με ένα αναθεωρητικό κράτος με την ισχύ τής Τουρκίας, είναι απαραίτητοι. Μπορεί, όμως, αν χάσουμε το μέτρο να λειτουργούν κι ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία: μιας που έχουμε τόσα κανόνια γιατί να μην τα χρησιμοποιήσουμε; Κλέφτες θα γίνουν οι οπλοβιομηχανίες; Πολύ φοβάμαι πως σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε κι ως Ελλάδα κι ως Ευρώπη...

Η Ρωσία μπορεί να εισβάλει στο Ταλίν, στη Ρίγα ή στο Βίλνιους, αν και το πιθανότερο είναι πως θα το έκανε πριν αυτές οι χώρες μπουν στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, όπως έπραξε προληπτικά με τη Γεωργία και την Ουκρανία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν πρόκειται να εισβάλει στο Βερολίνο, στο Παρίσι ή στο Λονδίνο... 

Όποιος, συνεπώς, αντιμετωπίζει τον Βλ. Πούτιν ως ένα ημίτρελο αντίγραφο του Χίτλερ κι όχι ως έναν νεοϊμπεριαλιστή που βουτάει μέχρι εκεί που πατώνει είτε το κάνει από πολιτική αφέλεια είτε από σκοπιμότητα. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, για να αντιπαλέψει τις κοινωνικές ανισότητες, τη φτωχοποίηση ή τα ελλείμματα στην υγεία και στην παιδεία...

Η Ευρώπη είναι το πεπρωμένο μας για πολλούς και προφανείς λόγους. Όσοι, άλλωστε, δηλώνουν αντίπαλοί της αλλά μια χαρά συμμετέχουν στις ευρωεκλογές κι απολαμβάνουν τα προνόμια της Ευρωβουλής δεν γίνονται ιδιαιτέρως πιστευτοί. Αλίμονο, όμως, αν το πεπρωμένο μας είναι η Ευρώπη τής πολεμικής οικονομίας, των 800 δισ. ευρώ για το "Rearm Europe" και της επέλασης του νεοφιλελευθερισμού και της τρομολαγνείας... 

Κι αν η Ελλάδα είναι πολύ μικρή και πολύ λαβωμένη για να αλλάξει τις ισορροπίες θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι μέρος τού προβλήματος αντί για συνεργός στο έγκλημα κατά τής ευημερίας των ευρωπαϊκών λαών. Με τη σημερινή κυβέρνηση, ωστόσο, αυτό μοιάζει αδιανόητο. Όπως και πολλά άλλα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα... 

 

Δεν έχω γνωρίσει πυρομανή που να έγινε ο καλύτερος πυροσβέστης...

Οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν ολοκληρώνονται σε μία τετραετία, κάποιες φορές ούτε και σε δύο. Το ίδιο ισχύει και για την επίλυση χρόνιων παθογενειών. Όποιος πιστεύει το αντίθετο μάλλον μπερδεύει το βολονταρισμό με το ρεαλισμό και το μεσσιανισμό με τη συλλογική ευθύνη. Δεν γεννήθηκε, ωστόσο, ακόμα ο πυρομανής που θα γίνει ο καλύτερος πυροσβέστης ή ο κομματάρχης που θα μετατραπεί σε μεταρρυθμιστή...

Αν υποχρεώνονταν σε απόλυση όσοι έχουν διοριστεί στο Δημόσιο χάρη στην οικογένεια Μητσοτάκη η Ελλάδα θα αποκτούσε το χαμηλότερο ποσοστό δημοσίων υπαλλήλων κατά αναλογία πληθυσμού στην Ευρώπη. Αν ο Κ. Μητσοτάκης υποχρεωνόταν να επιστρέψει στους χορηγούς του τα ποσά με τα οποία τον έχουν επιχορηγήσει θα έκανε αυτομάτως αίτηση για ένταξη στους δικαιούχους τού ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Κι αν βρισκόταν κάποιος δικαστής στην Αθήνα να ανοίξει το τηλέφωνο του πρωθυπουργού ενδεχομένως να μην έβρισκε κάποιο κακούργημα στον Ποινικό Κώδικα το οποίο να μην του προσήπτε...

Ο πραγματικός μεταρρυθμιστής δεν περιμένει έξι χρόνια για να ξεκινήσει τις μεταρρυθμίσεις του. Ούτε δύο έτη μετά από ένα τρομακτικό δυστύχημα και "μόνο και μόνο" γιατί βγήκε όλη η Ελλάδα στους δρόμους οργισμένη μαζί του και για τη συγκάλυψή του. Ο πραγματικός μεταρρυθμιστής δεν παρακολουθεί φίλους κι εχθρούς για να τους έχει στο χέρι, δεν κάνει συνεχώς τα χατίρια των ολιγαρχών, δεν χρωστά στις τράπεζες, δεν μιμείται τον Γκέμπελς στη χρήση τής προπαγάνδας, δεν, δεν, δεν... 

Εν προκειμένω δεν έχουμε καν κάποια μεταρρυθμιστική κόπωση παρά μόνο την πάνδημη αναγνώριση ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός από την αρχή, αλλά η πλειοψηφία που πήγαινε στις κάλπες δεν ήθελε να το δει. Τώρα, όμως, βλέπουν ακόμα και οι τυφλοί. Τώρα πλέον η νέμεσις είναι κοντά. Και είναι πέρα ως πέρα δικαιολογημένη...  

 

Ο εγωισμός της πολιτικής βούλησης θα μας σώσει από τον Βελόπουλο και την Λατινοπούλου...

Αν δεν βρεθεί κάποιο ηχητικό ή, ακόμα καλύτερα, κάποιο βίντεο με τον Κ. Μητσοτάκη να δίνει εντολή στον Χρ. Τριαντόπουλο να μπαζώσει για να καλυφθούν τα ίχνη των νταβατζήδων τους μην περιμένετε να πέσει η κυβέρνηση. Ακόμα και να υπάρχει, άλλωστε, τέτοιο οπτικοακουστικό υλικό στο Μαξίμου του Predator και πέσει σε έντιμα χέρια κάτι θα βρεθεί για να το ξεπλύνει. Στην Κολομβία της Ευρώπης ούτε καν η δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο των αδικημένων...

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να βγούμε όλοι στους δρόμους στις 28 Φεβρουαρίου ή να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να χυθεί άπλετο φως. Δεν είναι, απλώς, δικαίωμα αλλά και υποχρέωσή μας να το πράξουμε και στη μνήμη των 57 νεκρών των Τεμπών. Όσο ένοχοι είναι, ωστόσο, αυτοί που συγκαλύπτουν άλλο τόσο είναι κι εκείνοι που κερδοσκοπούν πολιτικά πάνω σε μια τραγωδία κι επιμένουν σε ένα διαγκωνισμό τής αντιπολίτευσης της πρωτοβουλίας των κινήσεων αντί να παράγουν πολιτικές προτάσεις που να συνταράζουν το στάτους κβο...

Για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση η αγανάκτηση για τις πολιτικές μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης βρίσκει μαζικότερο αποκούμπι στην ακροδεξιά από την κεντροαριστερά. Και γι' αυτό δεν φταίνε τόσο οι πολίτες όσο εκείνοι που κυβέρνησαν με αριστερό πρόσημο αλλά εξευτέλισαν στην πράξη τις αριστερές ιδέες. 

Το να ενωθούν, συνεπώς, όλοι αυτοί, "μακριά από κομματικούς εγωισμούς" δεν θα έχει ιδιαίτερο κοινωνικό αντίκτυπο. Ο λαός αναζητά ηγεσίες, "εγωιστικές" ηγεσίες που ωστόσο θα έχουν την πολιτική βούληση εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά του. 

Σε καμία περίπτωση δεν αναζητά τη νεκρανάσταση αποτυχημένων πολιτικών που προσπαθούν να κρύψουν πίσω από τη συλλογικότητα την προσωπική τους γύμνια. Κι αν δεν βρει αυτές τις ηγεσίες στην κεντροαριστερά θα φτάσουμε στις επόμενες εκλογές να ψηφίσουμε Μητσοτάκη για να μην μας κυβερνήσει ο Κ. Βελόπουλος ή η Αφρ. Λατινοπούλου...

 

 

Κατερίνα εν Αυλίδι...

Η Κ. Σακελλαροπούλου δεν θα είναι ξανά Πρόεδρος της Δημοκρατίας όχι γιατί κράτησε το στόμα της κλειστό για το έγκλημα των Τεμπών, για το σκάνδαλο των υποκλοπών ή τις γενικότερες παραβιάσεις τού κράτους δικαίου αλλά γιατί γλέντησε την υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια που έφερε στη Βουλή αυτός που την είχε προτείνει πριν πέντε χρόνια και τώρα όχι. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για το πολιτικό προσωπικό που μας κυβερνά. Ενδεχομένως, ωστόσο, να λέει περισσότερα για μια κοινωνία που παίρνει την ταχεία όταν πρόκειται να "ευεργετηθεί" με φιλοδωρήματα αλλά τον αραμπά όταν πρέπει να κάνει ένα βήμα μπροστά...

Το πρωθυπουργοκεντρικό μας πολίτευμα καθιστά στην ουσία πολιτικά ανάπηρο τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την ίδια ώρα που η επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση δεν αναμένεται να ενισχύσει τα θεσμικά αντίβαρα. Στην Ελλάδα, όμως, διαχρονικά το πρόβλημα δεν ήταν κυρίως τα Συντάγματα και οι νόμοι. 

Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, είχαμε κι από τα πιο φιλελεύθερα στην Ευρώπη, αυτό ωστόσο δεν απέτρεψε καταχρήσεις τους, ακόμα κι ένοπλες καταργήσεις τους. Έχουμε φτιάξει εδώ και δεκαετίες ένα μανδύα θεσμικότητας κάτω από τον οποίο η διαφθορά, ο νεποτισμός, η γραφειοκρατία και η ασυδοσία καταργούν στην πράξη το άπλωμα της δημοκρατίας...

Το πολιτικό μας παίγνιο έχει οικοδομηθεί πάνω στην υποκρισία, στο φαίνεσθαι και στη συναινετική μας εξαπάτηση. Δεν είναι τυχαίο πως οι μεταπολιτευτικοί συσχετισμοί διερράγησαν στα μνημονιακά χρόνια, όταν οι ελίτ, λόγω της ξένης επιβολής, αδυνατούσαν να δώσουν στους πολλούς τα ψίχουλα με τα οποία εξαγόραζαν τις ψήφους τους κι όταν βγήκαμε από τα μνημόνια επανήλθε και η κανονικότητα των αποχρωματισμένων από κάθε ιδεολογία ανταλλαγμάτων... 

Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα: ακολουθούμε την πεπατημένη μέχρι την αναπόδραστη νέα χρεοκοπία ή ανατρέπουμε τους συσχετισμούς προς την προοδευτική κατεύθυνση, χωρίς λαϊκισμούς αλλά με τόλμη για αλλαγές; Ποιος ξέρει... 

 

   

Δεν αρκεί να είσαι νέος, οφείλεις να είσαι και παρών οποτεδήποτε...

Η χώρα οδεύει σε νέες μνημονιακές συνθήκες. Το λένε οι αριθμοί σε κρίσιμους δείκτες- δημοσιονομικούς και της πραγματικής οικονομίας- το υποδεικνύει και η χαοτική διεθνής κατάσταση. Οι ατμομηχανές τής Ευρώπης- Γερμανία και Γαλλία- διέρχονται οικονομική και πολιτική κρίση διαρκείας, ενώ οι πόλεμοι αντί να μειώνονται αυξάνονται. Φυσικά μεγάλη είναι και η ευθύνη τής κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία σπατάλησε πεντέμισι χρόνια και πολλά εκατομμύρια ευρώ για να ενισχύσει τους λίγους και να φτωχοποιήσει τους πολλούς... 

Οι Έλληνες φορολογούμενοι συνεχίζουμε να παράγουμε ματωμένα πλεονάσματα, τα οποία η κυβέρνηση καλοδέχεται προκειμένου να ενδυναμώνει τους χορηγούς της και να έχει χρήματα να μοιράσει για φιλοδωρήματα όταν φτάσει η ώρα των εκλογών. Την ίδια στιγμή οικοδομεί ένα εναλλακτικό σχέδιο κυβερνησιμότητας, με πρωταγωνιστή και πάλι τον Κ. Μητσοτάκη και σε δεύτερους ρόλους τον Ν. Ανδρουλάκη, τον Σ. Φάμελλο, τον Αλ. Χαρίτση ή και τον Αλ. Τσίπρα. Όλοι αυτοί, άλλωστε, συναγωνίζονται για το ποιος είναι ο πιο θεσμικός και με αυτό εννοούν ο λιγότερο επικίνδυνος για την ολιγαρχία...

Με λίγα λόγια, στήνεται ένα σκηνικό διαιώνισης ενός συστήματος εξουσίας το οποίο στην καλύτερη περίπτωση θα συντηρήσει τις κοινωνικές ανισότητες και στη χειρότερη θα τις γιγαντώσει. Υπάρχουν εναλλακτικές; Μπορεί ναι, μπορεί κι όχι.

Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν θα συγκροτηθούν εξ αποστάσεως ούτε με την αντιγραφή αποτυχημένων πρακτικών. Το νέο οφείλει να είναι νέο και στη συμπεριφορά και, κυρίως, να είναι ενεργό οποτεδήποτε, ιδίως σε ένα φρέσκο ξεκίνημα που χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά για να στεριώσει...

Η επόμενη κυβέρνηση θα κληθεί να φτιάξει τη χώρα από την αρχή...

Το ξέρατε ότι σε μια οικονομία που υποτίθεται πως πάει "βζιιν", που λέει και μια χουντική ψυχή, ήμασταν έτοιμοι να ζήσουμε ένα κούρεμα καταθέσεων; Κι όμως, αυτό είναι το επιχείρημα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει ότι ιδιώτες φτιάχνουν πέμπτο τραπεζικό πυλώνα με τα χρήματα του ελληνικού λαού. 

Αν ισχύει, όμως, κάτι τέτοιο πόσο σίγουροι μπορεί να νιώθουν οι καταθέτες άλλων μη συστημικών τραπεζών; Πόση εμπιστοσύνη μπορούν να έχουν σε μια κυβέρνηση που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τούς δουλεύει κανονικά;...

Εδώ και πολύ καιρό το καθεστώς Μητσοτάκη προσπαθεί να μας πείσει πως το ότι τα διυλιστήρια, οι εταιρείες ενέργειας, τα σούπερ μάρκετ και οι τράπεζες στην Ελλάδα έχουν τα υψηλότερα περιθώρια κέρδους στην Ευρώπη είναι τυχαίο και δεν οφείλεται στο ότι κλείνει τα μάτια στην κερδοσκοπία τους. Πληρώνουμε πολύ περισσότερα με μισθούς πολύ χαμηλότερους από τους ευρωπαϊκούς αλλά φταίμε γιατί παίρνουμε ολόκληρα καρπούζια κι όχι φέτες. Ναι, φταίμε, αλλά η ευθύνη μας σχετίζεται με το ότι πιστέψαμε ότι τα χρήματα από το ελικόπτερο της πανδημίας θα συνεχίζονταν για πάντα...

Σε καμία ανταγωνιστικότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν πρόκειται να συμβάλει η δημιουργία μίας νέας τράπεζας με πολύ μικρότερα ίδια κεφάλαια από τις υπάρχουσες συστημικές. Απλώς προστίθεται ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα ενός καρτέλ που ζητά προμήθεια και για τον αέρα που αναπνέουμε και που οι διαφορές στα επιτόκια καταθέσεων και χορηγήσεων που "προσφέρει" είναι από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη. Αν αυτό το καθεστώς καταφέρει να ιδιωτικοποιήσει και το νερό, όπως σφόδρα επιθυμεί, η κυβέρνηση που θα το διαδεχθεί θα κληθεί να φτιάξει τη χώρα από την αρχή. Σαν μια μεταπολίτευση μέσα στη μεταπολίτευση...  

 

 

Αν κυνηγήσει τα υπερκέρδη θα αρχίσει να μετράει ημέρες...

Η ακρίβεια ταλαιπωρεί τη χώρα εδώ και περίπου τρία χρόνια. Οι κυβερνητικές πολιτικές αποδεδειγμένα όχι μόνο δεν την έχουν τιθασεύσει αλλά είμαστε κι από τους πρώτους στην Ευρώπη. Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν δοκιμάζει μία έστω από τις προτάσεις τής αντιπολίτευσης, αν θεωρεί πως όλες μαζί θα οδηγήσουν τη χώρα στη χρεοκοπία; Γιατί δεν μηδενίζει, για παράδειγμα, το ΦΠΑ στα βασικά αγαθά ή τον ειδικό φόρο στα καύσιμα;...

Δεν το κάνει για να μην δείξει πως σύρεται από την αντιπολίτευση; Κι όμως, εκεί που τον έπαιρνε, όπως για την ισότητα στο γάμο, σύρθηκε από πίσω της. Δεν υιοθετεί τις προτάσεις τής αντιπολίτευσης γιατί αν το πράξει το σαθρό του οικοδόμημα που βασίζεται στην ικανοποίηση των ολιγαρχών θα καταρρεύσει εν ριπή οφθαλμού. 

Οι τραπεζίτες, οι σουπερμαρκετάδες, οι ιδιοκτήτες των διυλιστηρίων ελέγχουν και την ενημέρωση σε αυτή τη χώρα. Αν ο υπηρέτης τους αποφασίσει να ανεξαρτητοποιηθεί και τους πατήσει τον κάλο τότε εκείνοι μπορούν να τον εξαφανίσουν από τον πολιτικό χάρτη...

Ο Κ. Μητσοτάκης είναι πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι αυτοκαταστροφικός και το αποδεικνύει και τώρα. Η ηγεμονία του στηρίζεται στην εξασφάλιση υπερκερδών για την ολιγαρχία και στα υπερέσοδα από το αίμα τής κοινωνικής πλειοψηφίας στην οποία επιστρέφει ένα πολύ μικρό μέρος τους- υπάρχουν και οι "καταραμένοι" εκλογικοί κύκλοι στη δημοκρατία- και το οποίο, μάλιστα, καταλήγει και πάλι στους ολιγάρχες, οι οποίοι είναι μονά ζυγά κερδισμένοι. Αν αυτή η ροή σταματήσει θα θυμώσουν και θα θυμώσουν πολύ. Τόσο πολύ που η μαριονέτα τους θα αρχίσει να μετράει ημέρες στο Μαξίμου...  

 
 

Πόσο κάνει η φέτα; Όσο πει ο Μητσοτάκης...

Πόσο κάνει το κιλό η φέτα; Όσο πει ο Κ. Μητσοτάκης. Αυτή είναι η σωστή και μοναδική απάντηση στην Ελλάδα, όχι μόνο για τη φέτα αλλά για το οτιδήποτε. Οποιαδήποτε διαφορετική απάντηση είναι είτε τοξική είτε ανθελληνική είτε λαϊκίστικη. Κι ας προσεγγίζει περισσότερο την πραγματικότητα από το ψέμα που πλασάρεται ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια...

Η Ελλάδα απείχε γεωγραφικά από τα μεγάλα διαμετακομιστικά κέντρα και πριν πέντε χρόνια. Τώρα, όμως, είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης στην ακρίβεια. Γιατί; Γιατί τώρα έχει μια κυβέρνηση που κάνει ό,τι μπορεί για να διαφυλάττει τα υπερκέρδη των καρτέλ που φτωχαίνουν τους πολίτες στους οποίους  πετιούνται επιδόματα που επιστρέφουν στους ολιγάρχες. Κι αφού ο έλεγχος της εξουσίας από τα ΜΜΕ έχει καταντήσει σύντομο ανέκδοτο είναι λογικό το δούλεμα να έχει αναχθεί σε κυβερνητικό λάιτ μοτίφ...

Κανείς δεν ισχυρίζεται, τουλάχιστον όποιος δεν θέλει να λαϊκίζει, πως είναι εύκολο να νικήσεις τα καρτέλ ή πως δεν είναι απαραίτητη και η συνδρομή τής Ευρώπης. Σε αυτό το πλαίσιο, καλώς έπραξε ο Κ. Μητσοτάκης κι έστειλε επιστολή στην πρόεδρο της Κομισιόν. 

Όταν, όμως, τη στέλνει λίγες ημέρες πριν τις ευρωεκλογές κι ενώ η θητεία τής Ουρ. φον ντερ Λάιεν λήγει, στην ουσία πετά πάλι χάντρες στο πόπολο που αφαιμάζει, επαναφέροντας ξανά και ξανά το 2015 ως μπαμπούλα. Και γιατί να μην το κάνει; Λένε πως μπορείς να εξαπατάς τους πάντες για πολύ, αλλά όχι για πάντα. Φαίνεται πως δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο "πάντα"... 

 

Αυτοί που χαντάκωσαν τον Τσίπρα τον παραμυθιάζουν για δεύτερη φορά...

Ο Αλέξης Τσίπρας έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια, επέλυσε το Μακεδονικό κι ενίσχυσε τα ατομικά δικαιώματα, ανάμεσα σε άλλα επιτεύγματα της κυβέρνησής του. Η Ελλάδα και η Αριστερά τού χρωστάνε πολύ περισσότερα από όσα είναι διατεθειμένες να του αναγνωρίσουν σήμερα, αλλά θα το πράξουν με το πέρασμα του χρόνου. Ήδη, άλλωστε, οι εξελίξεις γύρω από τη Συμφωνία των Πρεσπών και τα δειλά συγγνώμη που ακούγονται είναι ένα πρώτο βήμα αναγνώρισης της προσφοράς ενός πολιτικού που με τα λάθη και τις υπερβολές του ήταν από τους λίγους που κυβέρνησαν τη χώρα δίχως κάποιο σκάνδαλο διαφθοράς να τον βαραίνει...

Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, έγινε δυστυχώς τοξικός για την κοινωνία εξαιτίας τού ανηλεούς πολέμου που δέχθηκε από την ολιγαρχία και της δικής του ανικανότητας να ξεχωρίσει ποιοι τον στήριζαν και ποιοι τον υπονόμευαν. Όσο κι αν κάποιοι χτίζουν παραμύθια περί επανόδου του πάνω σε ένα λευκό άλογο για να ενώσει την ευρύτερη Αριστερά δεν έχει καμία ελπίδα να επιστρέψει ως πρωταγωνιστής. Μπορεί να καταλάβει μια αξιόλογη θέση στην Ευρώπη ή να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Μπορεί, επίσης, να γίνει αρχηγός ενός μικρού κόμματος. Πρωθυπουργός, όμως, δεν θα ξαναγίνει...

Αυτοί που χαντάκωσαν τον Αλέξη Τσίπρα στήνουν τώρα σενάρια επιστροφής του, αξιοποιώντας και την εύλογη επιθυμία τού μόλις 50χρονου πρώην πρωθυπουργού να βρει έναν πολιτικό ρόλο. Το κάνουν γιατί τον αγαπούν; Όχι, το κάνουν από μίσος γι' αυτόν που τον διαδέχθηκε κι ο οποίος μέχρι τώρα έχει δείξει πως ξέρει να αποφεύγει τις λακκούβες στις οποίες έπεφτε ο προκάτοχός του... 

 

Στις γενοκτονίες δεν χασμουριέσαι, κραυγάζεις...

Είσαι αμέτοχος ευθύνης για τη γενοκτονία που διαπράττει το κράτος σου αν δεν μιλάς γι' αυτή κι ασχολείσαι με τη δουλειά σου; Μπορείς να ισχυρίζεσαι πως είσαι, για παράδειγμα, ένας απλός μουσικός, ποδοσφαιριστής ή ηθοποιός όταν σκοτώνονται κι εκτοπίζονται μαζικώς γυναικόπαιδα; Αν δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα δεν είσαι υπεύθυνος. Αν, όμως, υπάρχει κοινωνία τότε η σιωπή σου δεν είναι χρυσός, είναι βρομερό θειάφι...

Το προνόμιο της δημοφιλίας εμπεριέχει και υποχρεώσεις. Όταν έχεις τη δυνατότητα ο λόγος σου να φτάνει σε περισσότερα αφτιά από το λόγο ενός μέσου ανθρώπου τότε είσαι υποχρεωμένος να τον κάνεις να έχει αντίκτυπο. Το "δεν ασχολούμαι με την πολιτική, είμαι ένας απλός οτιδήποτε" θα ήταν ανεκτό μόνο σε κοινωνίες χωρίς προβλήματα ζωής ή θανάτου. Όταν, όμως, διεξάγεται μια γενοκτονία δεν σωπαίνεις, δεν χασμουριέσαι, δεν αναζητάς δικαιολογίες. Μιλάς, κραυγάζεις για τα δίκια τής ανθρωπότητας...

Το 2024 δεν είναι 1942. Σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολο να αποκρύβεις ολοκαυτώματα, ακόμα κι όταν οι θύτες τους διαθέτουν επικοινωνιακή υπεροπλία. Το ότι ένα πανηγυράκι όπως αυτό της Eurovision μετατράπηκε σε αντιγενοκτονική πλατφόρμα από μόνο του λέει πολλά. Όπως και το ότι στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη πανεπιστήμια καταλαμβάνονται στο όνομα της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας. Το φως πάντα βρίσκει τρόπο να νικά το σκοτάδι...