Κατερίνα εν Αυλίδι...

Η Κ. Σακελλαροπούλου δεν θα είναι ξανά Πρόεδρος της Δημοκρατίας όχι γιατί κράτησε το στόμα της κλειστό για το έγκλημα των Τεμπών, για το σκάνδαλο των υποκλοπών ή τις γενικότερες παραβιάσεις τού κράτους δικαίου αλλά γιατί γλέντησε την υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια που έφερε στη Βουλή αυτός που την είχε προτείνει πριν πέντε χρόνια και τώρα όχι. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για το πολιτικό προσωπικό που μας κυβερνά. Ενδεχομένως, ωστόσο, να λέει περισσότερα για μια κοινωνία που παίρνει την ταχεία όταν πρόκειται να "ευεργετηθεί" με φιλοδωρήματα αλλά τον αραμπά όταν πρέπει να κάνει ένα βήμα μπροστά...

Το πρωθυπουργοκεντρικό μας πολίτευμα καθιστά στην ουσία πολιτικά ανάπηρο τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την ίδια ώρα που η επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση δεν αναμένεται να ενισχύσει τα θεσμικά αντίβαρα. Στην Ελλάδα, όμως, διαχρονικά το πρόβλημα δεν ήταν κυρίως τα Συντάγματα και οι νόμοι. 

Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, είχαμε κι από τα πιο φιλελεύθερα στην Ευρώπη, αυτό ωστόσο δεν απέτρεψε καταχρήσεις τους, ακόμα κι ένοπλες καταργήσεις τους. Έχουμε φτιάξει εδώ και δεκαετίες ένα μανδύα θεσμικότητας κάτω από τον οποίο η διαφθορά, ο νεποτισμός, η γραφειοκρατία και η ασυδοσία καταργούν στην πράξη το άπλωμα της δημοκρατίας...

Το πολιτικό μας παίγνιο έχει οικοδομηθεί πάνω στην υποκρισία, στο φαίνεσθαι και στη συναινετική μας εξαπάτηση. Δεν είναι τυχαίο πως οι μεταπολιτευτικοί συσχετισμοί διερράγησαν στα μνημονιακά χρόνια, όταν οι ελίτ, λόγω της ξένης επιβολής, αδυνατούσαν να δώσουν στους πολλούς τα ψίχουλα με τα οποία εξαγόραζαν τις ψήφους τους κι όταν βγήκαμε από τα μνημόνια επανήλθε και η κανονικότητα των αποχρωματισμένων από κάθε ιδεολογία ανταλλαγμάτων... 

Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα: ακολουθούμε την πεπατημένη μέχρι την αναπόδραστη νέα χρεοκοπία ή ανατρέπουμε τους συσχετισμούς προς την προοδευτική κατεύθυνση, χωρίς λαϊκισμούς αλλά με τόλμη για αλλαγές; Ποιος ξέρει... 

 

   

Έχουν πολλά ράμματα στη γούνα τους για να μπορούν να υποστηρίξουν τον Ράμμο...

Ο Χρήστος Ράμμος δεν θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας κι όχι μόνο γιατί δεν τον θέλει, για προφανείς λόγους, η ΝΔ αλλά και γιατί ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτουν το ηθικό πλεονέκτημα για να υποστηρίξουν την υποψηφιότητά του, όπως φυσικά και οι 11 αποστάτες που έφτιαξαν δική τους Κ.Ο. γιατί έχασαν σε δημοκρατικές εκλογές. Ο Ν. Ανδρουλάκης είναι φανερά, φανερότατα εκβιαζόμενος, με συνέπεια να μην μπορεί να προτείνει κάποιον ο οποίος είχε τη βούληση να αποκαλύψει γιατί εκβιαζόταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Όσο για το ΣΥΡΙΖΑ, πώς να στηρίξει μια υποψηφιότητα- σύμβολο της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου ύστερα από τα όσα φασιστικά έγιναν εντός του τους τελευταίους μήνες;...

Αλίμονο, υπάρχουν κι άλλοι άξιοι στη χώρα πέρα από τον Ράμμο. Αφήστε που οι δύο τελευταίοι δικαστικοί που έγιναν Πρόεδροι της Δημοκρατίας- Κ. Σακελλαροπούλου και Χρ. Σαρτζετάκης-, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, δεν άφησαν και τις καλύτερες των εντυπώσεων. Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι τόσο ποιος θα είναι ο επόμενος ΠτΔ, αλλά ο επόμενος πρωθυπουργός κι αυτός δεν μπορεί να είναι ούτε ο Ανδρουλάκης ούτε ο Σ. Φάμελλος. 

Ο πρώτος όχι μόνο γιατί είναι εκβιαζόμενος, που δεν είναι καθόλου αμελητέο όταν καλείσαι να σπάσεις αβγά, αλλά και γιατί ηγείται ενός κόμματος το οποίο ρέπει προς τη δεξιά κι όχι προς την Αριστερά. Όσο για τον Φάμελλο, η σοβαροφάνεια δεν σημαίνει σοβαρότητα. Δεν τρομάζει κανέναν από αυτούς που θα όφειλε να τρομάζει, είναι μια μετριότητα δίχως καν τα αγωνιστικά λάβαρα άλλων μετριοτήτων τής Αριστεράς και, φυσικά, μετά το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου και χωρίς δημοκρατικά διαπιστευτήρια...

Ακόμα περισσότερο αλίμονο, ωστόσο, αν οι νέες προσπάθειες δηλητηριάζονται ήδη στο ξεκίνημά τους από παθογένειες του παλιού πολιτικού συστήματος. Ο λαός δεν έχει ανάγκη να αντικαταστήσει παλιούς ινστρούκτορες από νέους που δεν είναι και τόσο νέοι ούτε από αντιγραφές ξεπερασμένων μοντέλων με μόνη διαφορά έναν νέο κι επικοινωνιακό άνθρωπο στην ταμπέλα που δεν χρωστά σε κανέναν και γι' αυτό τον πολεμούν τόσο πολύ. Τα κινήματα για να είναι κινήματα συγκροτούνται από τα κάτω χωρίς μεσάζοντες. Και η δημοκρατία για να είναι δημοκρατία δεν είναι υποχρεωμένη να λογοδοτεί σε κανέναν, πολλώ δε μάλλον σε επαγγελματίες αυλικούς και θεσιθήρες... 

 

Όσους φράχτες και να στήσουμε η υποκρισία μας δεν γνωρίζει σύνορα...

Κακά τα ψέματα, κανείς δεν μπορεί να είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας όλων των Ελλήνων απλούστατα γιατί δεν διακατέχονται όλοι οι Έλληνες από τις ίδιες ιδέες. Εδώ σκοτωνόμαστε για τα εμβόλια, πώς θα ήταν δυνατό να βρίσκαμε ένα πρόσωπο ανάμεσά μας που θα μας ένωνε; 

Αυτό δεν σημαίνει πως θα έπρεπε να εκλέγαμε ΠτΔ και τον Αδ. Γεωργιάδη ή τον Π. Πολάκη, αλλά από τον πρώτο άνδρα ή γυναίκα τής χώρας αναμένω περισσότερες αρετές από μια ψευδαίσθηση εθνικής ενότητας. Περιμένω, κυρίως, θάρρος να υπερασπίζεται τον ορθό λόγο, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη σε αυτήν τη χώρα...

Η Κ. Σακελλαροπούλου αποδεικνύεται ότι δεν διαθέτει αυτά τα προτερήματα. Ανεξαρτήτως αν πίσω από τη μη βράβευση του διασώστη προσφύγων και μεταναστών Ιάσονα Αποστολόπουλου κρύβονται το ΥΠΕΞ και οι ουκ ολίγοι ακραίοι τής ΝΔ, η ΠτΔ ούτε τώρα ύψωσε το ανάστημα της στοιχειώδους ανθρωπιάς. Τι καλύτερο να περιμέναμε, όμως, από εκείνη που φωτογραφήθηκε με καμάρι μπροστά από το τείχος τού Έβρου; Όπως κι αν έχει, με τα καμώματά της μας κάνει να νοσταλγούμε ακόμα και τον Π. Παυλόπουλο, ο οποίος σε σύγκριση μαζί της μοιάζει με παράδειγμα θεσμικού θάρρους...

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από τα υποκριτικά συγχαρίκια στον Γιάννη Αντετοκούνμπο και η ελληνική πολιτεία επανήλθε στην πολιτική των σκληρών συνόρων που έχει ως τίμημα κι ανθρώπινες ζωές. Οι Ευρωπαίοι το έχουν τούμπανο- όπως φαίνεται κι από σχετικές εκθέσεις τους- κι εμείς κρυφό καμάρι για τα push backs στο Αιγαίο, τα οποία παραβιάζουν ευθέως το διεθνές δίκαιο. Το ίδιο διεθνές δίκαιο, υπενθυμίζω, που έχουμε κάνει, κι ορθώς, σημαία μας σε σχέση με την Τουρκία. Όσους φράχτες, όμως, και να στήσουμε, όσες επαναπροωθήσεις και να κάνουμε ένα είναι βέβαιο, η υποκρισία μας δεν γνωρίζει σύνορα...

\

 
 

Η γυναίκα κι ο άνδρας είναι φύλα, όχι προσόντα...

Οι πανηγυρισμοί για το ότι η Κατερίνα Σακελλαροπούλου γίνεται η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποδεικνύουν την κοινωνική μας υστέρηση (και) στο ζήτημα της ισότητας των φύλων. Το ότι είναι γυναίκα δεν είναι προσόν, αλλά φύλο κι επομένως θα ήταν ευγενικότερο και για την ίδια να στεκόμασταν στα πραγματικά προτερήματα της υποψηφιότητάς της παρά σε οτιδήποτε άλλο...

Ούτε, βεβαίως, είναι απαραίτητο να επιδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία το σεξισμό μας όταν, για παράδειγμα, συγκρίνουμε την Κατερίνα Σακελλαροπούλου με την πιο όμορφη πρόεδρο της Κροατίας ή όταν λέμε πως δεν είναι ικανή να γίνει ΠτΔ γιατί δεν μπορεί να επισκεφθεί το Άγιο Όρος. Το Άγιο Όρος να αλλάξει, όχι η ισοπολιτεία...

Όλα αυτά δεν υποβαθμίζουν τη σπουδαιότητα της εκλογής Σακελλαροπούλου ούτε την ανάγκη συνέχισης των ποσοστώσεων υπέρ των γυναικών σε διάφορους τομείς. Δυστυχώς απαιτείται ακόμα η θεσμική/ νομοθετική ώθηση προκειμένου οι γυναίκες να έχουν, πέρα από την θεωρία, και στην πραγματικότητα ίσες ευκαιρίες με τους άνδρες. Το πρόβλημα, δηλαδή, έγκειται στο ότι ακριβώς θεωρούμε ως είδηση το 2020 την εκλογή γυναίκας στην Προεδρία της Δημοκρατίας...

Το ίδιο προβληματικό είναι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που προωθεί η κυβέρνηση στην εκπαίδευση, απαξιώνοντας εν τοις πράγμασι το δημόσιο υπέρ τού ιδιωτικού. Αυτό που δεν εννοεί ο νεοφιλελευθερισμός να καταλάβει είναι πως δεν εκκινούν όλοι- φυσικά και νομικά πρόσωπα- από το ίδιο σημείο ώστε να αξιολογούνται με τα ίδια κριτήρια και να συνδέεται με αυτόν τον τρόπο η χρηματοδότησή τους...

Ούτε είναι δυνατό να κλαίμε για τους νέους που φεύγουν στο εξωτερικό ή για την οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών τους από τα ιδιωτικά- χαμηλού επιπέδου, ως επί το πλείστον, εκπαιδευτήρια- και την ίδια ώρα να επιχαίρουμε για την κατάργηση δημόσιων σχολών και για την εξίσωση απολυτηρίων μη αναγνωρισμένων κολεγίων με αντίστοιχα αναγνωρισμένων πανεπιστημίων. Πολλώ δε μάλλον όταν το υπουργείο Παιδείας αρνείται να δημοσιοποιήσει την αλληλογραφία του με την Κομισιόν, την οποία, κατά τα άλλα, επικαλείται για να παρουσιαστεί ως σεβόμενο την ευρωπαϊκή νομοθεσία...

Οι φοβικοί ηγέτες δεν είναι τίποτα άλλο από μικροί...

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου έχει διανύσει μια επιτυχημένη καριέρα στο δικαστικό σώμα, θεωρείται έντιμη κι έχει υπερασπιστεί τις δημοκρατικές της απόψεις- όπως το δικαίωμα ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών- σε κάθε ευκαιρία. Το αν θα είναι, όμως, καλή Πρόεδρος της Δημοκρατίας αυτό μόνο το μέλλον μπορεί να μας το απαντήσει. Δεν είναι, άλλωστε, όλοι καλοί για τα πάντα. Κι ο Χρ. Σαρτζετάκης είχε ξεκινήσει ως ο ανακριτής που αναζητούσε την αλήθεια για τη δολοφονία Λαμπράκη και κατάληξε η Ελένη Λουκά του Προεδρικού Μεγάρου...

Ο Κ. Μητσοτάκης, ωστόσο, δεν επέλεξε την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, αλλά σύρθηκε στην επιλογή της φοβούμενος πως οποιαδήποτε άλλη πολιτική επιλογή θα του προκαλούσε είτε εσωκομματικά προβλήματα είτε καπηλείας των αρμοδιοτήτων του. Αν, για παράδειγμα, επέλεγε Π. Παυλόπουλο θα τον έτρωγαν ζωντανό οι σαμαρικοί, αν Β. Βενιζέλο θα είχε έναν υπερπρωθυπουργό πάνω από το κεφάλι του. Ο ψεύτικος σεβασμός του, εξάλλου, για τις γυναίκες αποδεικνύεται κι από την απάντησή του στο BBC πως είναι τόσο λίγες στο υπουργικό του συμβούλιο γιατί δεν έβρισκε άλλες ικανές για να γίνουν υπουργοί...

Ο Κ. Μητσοτάκης είναι λίγος, ελάχιστος, όχι μόνο ως άνθρωπος, αλλά κι ως ηγέτης. Κι αυτό δεν μπορεί να το καλύπτει για πάντα η μιντιακή εμπροσθοφυλακή που τον στηρίζει. Φάνηκε κι από το φοβικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε την επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία μετατράπηκε σε καλλιστεία λόγω της πρωθυπουργικής αβεβαιότητας...

Ο Κ. Μητσοτάκης πέρασε ένα πρώτο εξάμηνο ζάχαρη, η ημέρα με τη νύχτα δηλαδή με το τι είχε να αντιμετωπίσει ο Αλέξης Τσίπρας στο δικό του πρώτο εξάμηνο. Ο μήνας τού μέλιτος, όμως, τελειώνει κι ο εκλογικός νόμος που έφτιαξε για να ρίξει μέσα στο λάκκο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποδειχθεί ο λάκκος που έσκαψε για τον εαυτό του...