Έχουν πολλά ράμματα στη γούνα τους για να μπορούν να υποστηρίξουν τον Ράμμο...

Ο Χρήστος Ράμμος δεν θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας κι όχι μόνο γιατί δεν τον θέλει, για προφανείς λόγους, η ΝΔ αλλά και γιατί ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτουν το ηθικό πλεονέκτημα για να υποστηρίξουν την υποψηφιότητά του, όπως φυσικά και οι 11 αποστάτες που έφτιαξαν δική τους Κ.Ο. γιατί έχασαν σε δημοκρατικές εκλογές. Ο Ν. Ανδρουλάκης είναι φανερά, φανερότατα εκβιαζόμενος, με συνέπεια να μην μπορεί να προτείνει κάποιον ο οποίος είχε τη βούληση να αποκαλύψει γιατί εκβιαζόταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Όσο για το ΣΥΡΙΖΑ, πώς να στηρίξει μια υποψηφιότητα- σύμβολο της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου ύστερα από τα όσα φασιστικά έγιναν εντός του τους τελευταίους μήνες;...

Αλίμονο, υπάρχουν κι άλλοι άξιοι στη χώρα πέρα από τον Ράμμο. Αφήστε που οι δύο τελευταίοι δικαστικοί που έγιναν Πρόεδροι της Δημοκρατίας- Κ. Σακελλαροπούλου και Χρ. Σαρτζετάκης-, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, δεν άφησαν και τις καλύτερες των εντυπώσεων. Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι τόσο ποιος θα είναι ο επόμενος ΠτΔ, αλλά ο επόμενος πρωθυπουργός κι αυτός δεν μπορεί να είναι ούτε ο Ανδρουλάκης ούτε ο Σ. Φάμελλος. 

Ο πρώτος όχι μόνο γιατί είναι εκβιαζόμενος, που δεν είναι καθόλου αμελητέο όταν καλείσαι να σπάσεις αβγά, αλλά και γιατί ηγείται ενός κόμματος το οποίο ρέπει προς τη δεξιά κι όχι προς την Αριστερά. Όσο για τον Φάμελλο, η σοβαροφάνεια δεν σημαίνει σοβαρότητα. Δεν τρομάζει κανέναν από αυτούς που θα όφειλε να τρομάζει, είναι μια μετριότητα δίχως καν τα αγωνιστικά λάβαρα άλλων μετριοτήτων τής Αριστεράς και, φυσικά, μετά το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου και χωρίς δημοκρατικά διαπιστευτήρια...

Ακόμα περισσότερο αλίμονο, ωστόσο, αν οι νέες προσπάθειες δηλητηριάζονται ήδη στο ξεκίνημά τους από παθογένειες του παλιού πολιτικού συστήματος. Ο λαός δεν έχει ανάγκη να αντικαταστήσει παλιούς ινστρούκτορες από νέους που δεν είναι και τόσο νέοι ούτε από αντιγραφές ξεπερασμένων μοντέλων με μόνη διαφορά έναν νέο κι επικοινωνιακό άνθρωπο στην ταμπέλα που δεν χρωστά σε κανέναν και γι' αυτό τον πολεμούν τόσο πολύ. Τα κινήματα για να είναι κινήματα συγκροτούνται από τα κάτω χωρίς μεσάζοντες. Και η δημοκρατία για να είναι δημοκρατία δεν είναι υποχρεωμένη να λογοδοτεί σε κανέναν, πολλώ δε μάλλον σε επαγγελματίες αυλικούς και θεσιθήρες... 

 

Ο Κοκός πέθανε, μείναμε με τον Κόλλια...

Όταν ήμουν νεότερος και πιο αφελής είχα σοκαριστεί όταν θεολόγος μού είχε πει πως υπήρχαν αρκετοί συνάδελφοί του που δεν πίστευαν στο θεό κι ότι ακολούθησαν αυτό το επάγγελμα γιατί είχε χαμηλούς βαθμούς εισαγωγής στη σχολή. Στη συνέχεια, βεβαίως, έγινα πιο κυνικός κι αυτό πλέον μου φαίνεται λογικό. Εξακολουθώ, όμως, να μην θεωρώ λογικό να θέλει κάποιος επιρρεπής στο να υποκύπτει στις πιέσεις τής όποιας εξουσίας να γίνει δικαστικός και να καταλάβει, μάλιστα, και ύψιστα αξιώματα...

Για κάποιο λόγο οι δικαστικές απολαβές είναι υψηλές και, μάλιστα, γίνονται ακόμα πιο υψηλές από τους ίδιους τους δικαστές, αφού έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι. Κι αυτός είναι για να μην υποκύπτουν στους κάθε είδους πειρασμούς. Κι ο μεγαλύτερος από όλους δεν είναι ούτε τα χρήματα ούτε η δόξα, αλλά να υποκύπτεις στο φόβο...

Για τον δικαστικό δεν είναι δικαιολογία ούτε ο φόβος τού θανάτου, όπως δεν είναι για τον αστυνομικό, μολονότι ο τελευταίος αμείβεται λιγότερο. Κι αν ο Χρήστος Σαρτζετάκης κι ο Παύλος Δελλαπόρτας μπόρεσαν να ερευνήσουν τη δολοφονία Λαμπράκη σε ένα κλίμα κρατικού παρακράτους κι από τον τότε εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου, Κόλλια, το ίδιο μπορούν να κάνουν σήμερα κι ο πρόεδρος της ΑΔΑΕ, Χρήστος Ράμμος, και κάποιοι γενναίοι συνεργάτες του υπό τις απειλές τού σύγχρονου Κόλλια, Ισ. Ντογιάκου... 

Ο έκπτωτος βασιλιάς θάβεται τη Δευτέρα, αλλά παραλλήλως έχει αναβιώσει, εξαιτίας τής κυβέρνησης Μητσοτάκη, η εποχή στην οποία βασίλεψε. Κι αυτή, όμως, θα γίνει έκπτωτη με τον ίδιο τρόπο που έγινε κι ο Κοκός, με την ψήφο τού λαού...

  
 

Οι φοβικοί ηγέτες δεν είναι τίποτα άλλο από μικροί...

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου έχει διανύσει μια επιτυχημένη καριέρα στο δικαστικό σώμα, θεωρείται έντιμη κι έχει υπερασπιστεί τις δημοκρατικές της απόψεις- όπως το δικαίωμα ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών- σε κάθε ευκαιρία. Το αν θα είναι, όμως, καλή Πρόεδρος της Δημοκρατίας αυτό μόνο το μέλλον μπορεί να μας το απαντήσει. Δεν είναι, άλλωστε, όλοι καλοί για τα πάντα. Κι ο Χρ. Σαρτζετάκης είχε ξεκινήσει ως ο ανακριτής που αναζητούσε την αλήθεια για τη δολοφονία Λαμπράκη και κατάληξε η Ελένη Λουκά του Προεδρικού Μεγάρου...

Ο Κ. Μητσοτάκης, ωστόσο, δεν επέλεξε την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, αλλά σύρθηκε στην επιλογή της φοβούμενος πως οποιαδήποτε άλλη πολιτική επιλογή θα του προκαλούσε είτε εσωκομματικά προβλήματα είτε καπηλείας των αρμοδιοτήτων του. Αν, για παράδειγμα, επέλεγε Π. Παυλόπουλο θα τον έτρωγαν ζωντανό οι σαμαρικοί, αν Β. Βενιζέλο θα είχε έναν υπερπρωθυπουργό πάνω από το κεφάλι του. Ο ψεύτικος σεβασμός του, εξάλλου, για τις γυναίκες αποδεικνύεται κι από την απάντησή του στο BBC πως είναι τόσο λίγες στο υπουργικό του συμβούλιο γιατί δεν έβρισκε άλλες ικανές για να γίνουν υπουργοί...

Ο Κ. Μητσοτάκης είναι λίγος, ελάχιστος, όχι μόνο ως άνθρωπος, αλλά κι ως ηγέτης. Κι αυτό δεν μπορεί να το καλύπτει για πάντα η μιντιακή εμπροσθοφυλακή που τον στηρίζει. Φάνηκε κι από το φοβικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε την επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία μετατράπηκε σε καλλιστεία λόγω της πρωθυπουργικής αβεβαιότητας...

Ο Κ. Μητσοτάκης πέρασε ένα πρώτο εξάμηνο ζάχαρη, η ημέρα με τη νύχτα δηλαδή με το τι είχε να αντιμετωπίσει ο Αλέξης Τσίπρας στο δικό του πρώτο εξάμηνο. Ο μήνας τού μέλιτος, όμως, τελειώνει κι ο εκλογικός νόμος που έφτιαξε για να ρίξει μέσα στο λάκκο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποδειχθεί ο λάκκος που έσκαψε για τον εαυτό του...