Προδίδει και την πατρίδα αυτός που προδίδει τον άνθρωπο...

Κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών πολλοί Έλληνες είχαν απευθυνθεί σε διεθνείς θεσμούς, ζητώντας τους να επιβάλουν κυρώσεις σε βάρος τής χώρας μας, για προφανείς λόγους. Ήταν ανθέλληνες, προδότες, εχθροί τής πατρίδας τους, όπως τους κατηγορούσαν τότε οι συνταγματάρχες; Μάλλον όχι, όπως δεν είναι ανθέλληνες, προδότες κι εχθροί τής πατρίδας όσοι σήμερα καταγγέλλουν τα push backs στο Αιγαίο, που ενδεχομένως να έχουν ήδη στοιχίσει ανθρώπινες ζωές...

Αγάπη για την πατρίδα δεν σημαίνει αγάπη για την πατρίδα που θέτει σε διακινδύνευση ανθρώπινες ζωές, αν δεν τις αφαιρεί κιόλας. Η αγάπη για τον άνθρωπο, άλλωστε, θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη, τουλάχιστον αν όσοι καμώνονται τους χριστιανούς ασπάζονται τα λόγια τού Ιησού κι όχι μόνο τα ειδωλολατρικά τελετουργικά των ύστερων καπηλευτών του. Κι αν αυτό ισχύει για κάθε έτος, ισχύει πολύ περισσότερο για φέτος, που συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τον ξεριζωμό των Ελλήνων τής Μικράς Ασίας, οι οποίοι με τη σειρά τους δεν θεωρούνταν και πολύ Έλληνες και χριστιανοί από τους "ελληναράδες" του 1922...

Δεν ξέρω αν ο Ιάσ. Αποστολόπουλος είναι ήρωας ή απατεώνας, γι' αυτό κι αδυνατώ να στοιχηθώ πίσω από τους υπερασπιστές ή τους τιμητές του. Γνωρίζω, όμως, ότι βρισκόμαστε στο στόχαστρο μιας σειράς διακρατικών οργανισμών για παράνομες επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο κι αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία τής τουρκικής διπλωματίας σε βάρος τής χώρας μας... 

Μπορεί, εξάλλου, οι σύμμαχοι να μην ρίξουν ούτε πιστολιά για την εθνική μας κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, αλλά ούτε είναι διατεθειμένοι να μας κατηγορήσουν για πράγματα που δεν έχουν βάση. Πώς στεκόμαστε, συνεπώς, απέναντι στην αλήθεια; Αν την θεωρούμε αντεθνική χρέος μας είναι να αλλάξουμε συμπεριφορές κι όχι να πετροβολούμε τους κήρυκές της. Προδίδει, άλλωστε, και την πατρίδα αυτός που προδίδει τον άνθρωπο... 

 

Όσους φράχτες και να στήσουμε η υποκρισία μας δεν γνωρίζει σύνορα...

Κακά τα ψέματα, κανείς δεν μπορεί να είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας όλων των Ελλήνων απλούστατα γιατί δεν διακατέχονται όλοι οι Έλληνες από τις ίδιες ιδέες. Εδώ σκοτωνόμαστε για τα εμβόλια, πώς θα ήταν δυνατό να βρίσκαμε ένα πρόσωπο ανάμεσά μας που θα μας ένωνε; 

Αυτό δεν σημαίνει πως θα έπρεπε να εκλέγαμε ΠτΔ και τον Αδ. Γεωργιάδη ή τον Π. Πολάκη, αλλά από τον πρώτο άνδρα ή γυναίκα τής χώρας αναμένω περισσότερες αρετές από μια ψευδαίσθηση εθνικής ενότητας. Περιμένω, κυρίως, θάρρος να υπερασπίζεται τον ορθό λόγο, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη σε αυτήν τη χώρα...

Η Κ. Σακελλαροπούλου αποδεικνύεται ότι δεν διαθέτει αυτά τα προτερήματα. Ανεξαρτήτως αν πίσω από τη μη βράβευση του διασώστη προσφύγων και μεταναστών Ιάσονα Αποστολόπουλου κρύβονται το ΥΠΕΞ και οι ουκ ολίγοι ακραίοι τής ΝΔ, η ΠτΔ ούτε τώρα ύψωσε το ανάστημα της στοιχειώδους ανθρωπιάς. Τι καλύτερο να περιμέναμε, όμως, από εκείνη που φωτογραφήθηκε με καμάρι μπροστά από το τείχος τού Έβρου; Όπως κι αν έχει, με τα καμώματά της μας κάνει να νοσταλγούμε ακόμα και τον Π. Παυλόπουλο, ο οποίος σε σύγκριση μαζί της μοιάζει με παράδειγμα θεσμικού θάρρους...

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από τα υποκριτικά συγχαρίκια στον Γιάννη Αντετοκούνμπο και η ελληνική πολιτεία επανήλθε στην πολιτική των σκληρών συνόρων που έχει ως τίμημα κι ανθρώπινες ζωές. Οι Ευρωπαίοι το έχουν τούμπανο- όπως φαίνεται κι από σχετικές εκθέσεις τους- κι εμείς κρυφό καμάρι για τα push backs στο Αιγαίο, τα οποία παραβιάζουν ευθέως το διεθνές δίκαιο. Το ίδιο διεθνές δίκαιο, υπενθυμίζω, που έχουμε κάνει, κι ορθώς, σημαία μας σε σχέση με την Τουρκία. Όσους φράχτες, όμως, και να στήσουμε, όσες επαναπροωθήσεις και να κάνουμε ένα είναι βέβαιο, η υποκρισία μας δεν γνωρίζει σύνορα...

\