Γέμισε η χώρα ατσίμπητους Τσε, Πασιονάριες κι άγιους Νεκτάριους...

Οι ατομικές μας ελευθερίες δεν είναι απεριόριστες γιατί αν ήταν τότε θα έρχονταν σε σύγκρουση με τις ατομικές ελευθερίες τού διπλανού μας. Κατ' αυτόν τον τρόπο είναι εύλογος ο περιορισμός τους όταν προκαλούν θανάσιμους κινδύνους για τη δημόσια υγεία... 

Για όνομα του θεού που πιστεύει ο Αρ. Σερβετάλης, στους πόσους νεκρούς την ημέρα, την εβδομάδα ή το μήνα θα αρχίσουν κάποιοι να πιστεύουν ότι υπάρχει ιός και είναι θανατηφόρος; Πόσοι δισεκατομμύρια εμβολιασμοί πρέπει να γίνουν για να πιστέψουν ότι δεν είναι αυτοί που προκαλούν θανάτους αλλά η πανδημία και η καπιταλιστική αδυναμία να την καταπνίξει άμεσα;...

Πάμε άλλη μια φορά μέχρι να γίνει κατανοητό και στον τελευταίο ψευδοεπαναστάτη τού πληκτρολογίου που καταπίνει τόσα και τόσα αμάσητα, αλλά βρήκε την ευκαιρία με το εμβόλιο να το παίξει Τσε Γκεβάρα ή Πασιονάρια: Ναι, και οι εμβολιασμένοι κολλάνε και μπορούν να κολλήσουν τους άλλους. Μόνο που εννέα στους δέκα στα νοσοκομεία είναι ανεμβολίαστοι και σχεδόν όλοι οι διασωληνωμένοι. Ακόμα και οι εμβολιασμένοι που μολύνονται στη συντριπτική τους πλειονότητα περνούν τον covid σαν να ήταν μια απλή ή λίγο επώδυνη γρίπη...

Συνεπώς, ναι, υπάρχουν λόγοι για το διαχωρισμό εμβολιασμένων- ανεμβολίαστων, όπως και καπνιστών και μη καπνιστών.  Ξέρεις, αγαπητέ Σερβετάλη, πού δεν δικαιολογείται ο διαχωρισμός εν έτει 2021; Στο Άγιο Όρος και στον αποκλεισμό των γυναικών από την εκεί επίσκεψή τους ή στις εκκλησίες και στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος για τη δυνατότητα του rapid τεστ. Ελπίζω κι εσύ να το δεις αλλιώς σε κάποιο επόμενο όραμα του αγίου Νεκταρίου, όσο γίνεται νωρίτερα γιατί είναι κρίμα να χτυπήσεις μια ημέρα την πόρτα τού παράδεισου και να την βρεις κλειστή γιατί θα έχεις πάρει πολλούς στο λαιμό σου...

 

Αν ο θεός υπήρχε θα είχε βρει καλύτερους υπαλλήλους...

Σε μια πολιτεία όπου κράτος κι εκκλησία είναι διαχωρισμένες εξουσίες δεν θα ήταν αποκλειστικώς εκκλησιαστικό ζήτημα η χειροτονία γυναικών, την οποία πρότεινε ο Γιάννης Ραγκούσης, αλλά πρακτικής εφαρμογής τής ισότητας των φύλων. Όπως ένας μαγαζάτορας δεν μπορεί να αποκλείσει κάποιον από το να είναι υπάλληλός του μόνο και μόνο λόγω του φύλου του, με τον ίδιο τρόπο και η εκκλησία θα όφειλε να επιτρέπει σε όλο ανεξαιρέτως το ποίμνιό της να την υπηρετεί με ράσα και καλυμμαύχι. Ούτε ο Ιησούς απόκλεισε τις γυναίκες ούτε άλλα χριστιανικά δόγματα τις αποκλείουν, παρά μόνο οι ταλιμπάν στο όνομα μιας παράδοσης που θέλει να δικαιολογεί εν προκειμένω το μισογυνισμό τής πατριαρχικής μας κοινωνίας...


Αν ο θεός υπήρχε, θα είχε φροντίσει να απολύσει τους υπαλλήλους του εδώ και πολλά χρόνια, από τότε δηλαδή που άρχισαν να διαστρεβλώνουν το λόγο του για τα εφήμερα αυτής της ζωής, τα πλούτη και τη δόξα. Θα είχε, επίσης, επιτρέψει στους πιο φωτισμένους δεσποτάδες να πάρουν τα ηνία και να διοικούν την εκκλησία με όρους τού 21^ου αιώνα κι όχι με βυζαντινισμούς και παρωχημένες ιδεοληψίες κι αντιλήψεις. Δεν θα συζητούσαμε, επίσης, εν έτει 2020 για το αν θα έπρεπε να εκλέξουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας που να μπορεί να επισκέπτεται το Άγιο Όρος, αλλά για το πότε θα ανοίξει το Άγιο Όρος τις πόρτες του στις γυναίκες...


Ζούμε σε μια κοινωνία όπου είναι είδηση η κατάληψη του ανώτατου αξιώματος από γυναίκα, όπου μέρος τού εδάφους της χώρας είναι απροσπέλαστο στο γυναικείο πληθυσμό κι όπου οι γυναίκες αποκλείονται από εργασίες- εργασία, και μάλιστα πολύ προσοδοφόρα για αρκετούς, είναι και του ιερέα. Γι’ αυτό και η αναλογική ισότητα- η μόνη πραγματική ισότητα- απαιτεί όχι μόνο να μπορούν εκπρόσωποι του ωραίου φύλου να γίνονται ιερείς, αλλά και με ποσοστώσεις... 

Η προηγούμενη κυβέρνηση έκανε βήματα, έστω δειλά, στην κατοχύρωση κι ενίσχυση δικαιωμάτων. Αυτά έχουν διακοπεί από τη νεοσυντηρητική σημερινή κυβέρνηση που παριστάνει τη φιλελεύθερη. Είναι, όμως, η ίδια η ζωή που στο τέλος θα δώσει τη λύση, αλλιώς θα παλεύαμε ακόμα για την επιβίωση στις σπηλιές...

Η γυναίκα κι ο άνδρας είναι φύλα, όχι προσόντα...

Οι πανηγυρισμοί για το ότι η Κατερίνα Σακελλαροπούλου γίνεται η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποδεικνύουν την κοινωνική μας υστέρηση (και) στο ζήτημα της ισότητας των φύλων. Το ότι είναι γυναίκα δεν είναι προσόν, αλλά φύλο κι επομένως θα ήταν ευγενικότερο και για την ίδια να στεκόμασταν στα πραγματικά προτερήματα της υποψηφιότητάς της παρά σε οτιδήποτε άλλο...

Ούτε, βεβαίως, είναι απαραίτητο να επιδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία το σεξισμό μας όταν, για παράδειγμα, συγκρίνουμε την Κατερίνα Σακελλαροπούλου με την πιο όμορφη πρόεδρο της Κροατίας ή όταν λέμε πως δεν είναι ικανή να γίνει ΠτΔ γιατί δεν μπορεί να επισκεφθεί το Άγιο Όρος. Το Άγιο Όρος να αλλάξει, όχι η ισοπολιτεία...

Όλα αυτά δεν υποβαθμίζουν τη σπουδαιότητα της εκλογής Σακελλαροπούλου ούτε την ανάγκη συνέχισης των ποσοστώσεων υπέρ των γυναικών σε διάφορους τομείς. Δυστυχώς απαιτείται ακόμα η θεσμική/ νομοθετική ώθηση προκειμένου οι γυναίκες να έχουν, πέρα από την θεωρία, και στην πραγματικότητα ίσες ευκαιρίες με τους άνδρες. Το πρόβλημα, δηλαδή, έγκειται στο ότι ακριβώς θεωρούμε ως είδηση το 2020 την εκλογή γυναίκας στην Προεδρία της Δημοκρατίας...

Το ίδιο προβληματικό είναι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που προωθεί η κυβέρνηση στην εκπαίδευση, απαξιώνοντας εν τοις πράγμασι το δημόσιο υπέρ τού ιδιωτικού. Αυτό που δεν εννοεί ο νεοφιλελευθερισμός να καταλάβει είναι πως δεν εκκινούν όλοι- φυσικά και νομικά πρόσωπα- από το ίδιο σημείο ώστε να αξιολογούνται με τα ίδια κριτήρια και να συνδέεται με αυτόν τον τρόπο η χρηματοδότησή τους...

Ούτε είναι δυνατό να κλαίμε για τους νέους που φεύγουν στο εξωτερικό ή για την οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών τους από τα ιδιωτικά- χαμηλού επιπέδου, ως επί το πλείστον, εκπαιδευτήρια- και την ίδια ώρα να επιχαίρουμε για την κατάργηση δημόσιων σχολών και για την εξίσωση απολυτηρίων μη αναγνωρισμένων κολεγίων με αντίστοιχα αναγνωρισμένων πανεπιστημίων. Πολλώ δε μάλλον όταν το υπουργείο Παιδείας αρνείται να δημοσιοποιήσει την αλληλογραφία του με την Κομισιόν, την οποία, κατά τα άλλα, επικαλείται για να παρουσιαστεί ως σεβόμενο την ευρωπαϊκή νομοθεσία...

Φονιάδες τής Αριστεράς όσοι την θέλουν μικρή πλην έντιμη...

Η τελευταία τάση στο αριστερόμετρο απαιτεί να φωνάζεις "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" όταν πλησιάζεις στην πρεσβεία των ΗΠΑ κατά την πορεία τού Πολυτεχνείου αλλιώς δεν δικαιούσαι να αυτοαποκαλείσαι Αριστερός. Τουλάχιστον αυτό είναι το θεώρημα των εκπροσώπων τής αριστερής επαναστατίλας, που επιτέθηκαν και με μπουκάλια στο μπλοκ τού ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύοντας ότι ο εξτρεμισμός, αριστερός ή δεξιός, αξιοποιεί τη λούμπεν βία με τον ίδιο τρόπο. Την ώρα που ο δεξιός αυταρχισμός κυβερνά αυτήν τη χώρα κάποιοι έχουν μείνει κολλημένοι στο 2015, ανίκανοι και τώρα να αντιληφθούν την αυτοπαγίδευσή τους σε μια ρητορική που τους εξαφάνισε σχεδόν από τον πολιτικό χάρτη στις τελευταίες εκλογές...

Ο Γ. Βλάχος μιλούσε την εποχή τής εδαφικής επέκτασης της χώρας, πριν έναν αιώνα, για την ανάγκη μιας μικρής πλην έντιμης Ελλάδος. Αυτή τη μίζερη οπτική διατηρούν σήμερα και οι θιασώτες τής μικρής πλην έντιμης Αριστεράς, είτε είναι εκτός είτε εντός ΣΥΡΙΖΑ. Με βάση τη δική τους θεώρηση των πραγμάτων υπάρχει η πολυτέλεια με μια κυβέρνηση που συνδυάζει νεοφιλελευθερισμό κι ακροδεξιά να συζητάμε αν πρέπει ή όχι ο μεγαλύτερος εκφραστής τού προοδευτικού χώρου να ανοίξει ή όχι σε όλους όσοι επιθυμούν να ενταχθούν σε αυτόν, ανεξαρτήτως πολιτικών ή κομματικών καταβολών...

Οι υπερασπιστές τής ιδεολογικής καθαρότητας μπορούν να ανοίξουν ένα μαγαζί όπως το Άγιο Όρος στο οποίο, μακριά από τους πειρασμούς τής πραγματικότητας, θα μπορούν να μονάζουν όσοι θεωρούν πως η παρέκκλιση έστω και κατά ένα κόμμα από τη μαρξιστική διδαχή αποτελεί προπατορικό αμάρτημα. Ας αφήσουν, όμως, τους υπόλοιπους και, κυρίως, τον Αλέξη Τσίπρα να αγκαλιάσει τους πάντες- Αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους- που έχουν καθαρό ποινικό μητρώο δίχως να τους περνά από βασανιστήρια για να το αν επιθυμούν να εξυπηρετήσουν προσωπικές τους ή άλλου είδους σκοπιμότητες...

Ο κίνδυνος της πασοκοποίησης ελλοχεύει μόνο αν ο ΣΥΡΙΖΑ περιοριστεί σε ένα κονκλάβιο κομματικών καρεκλοκένταυρων, σε ένα κλειστό σύστημα εξουσίας αποξενωμένο από τη λαϊκή βάση, η οποία πρέπει να έχει δικαίωμα λόγου και συναπόφασης. Έτσι κι αλλιώς ο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα αρχηγοκεντρικός είναι- ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί την αναφορά των περισσότερων από τους ψηφοφόρους του- μόνο όμως μέσα από την από τα κάτω ανασυγκρότησή του θα μπορέσει να μετατραπεί σε ένα πραγματικό συλλογικό κίνημα ανατροπής όσων δεν μπόρεσε ή δεν τόλμησε να ανατρέψει στην πρώτη κυβερνητική του θητεία...

Μου αρκεί και η υποκειμενική αξιολόγηση για τους τεμπέληδες...

Δεν ξέρω αν εκείνοι στους οποίους απευθύνθηκε ο Εμ. Μακρόν προτρέποντάς τους να βρουν κάποια εργασία αντί να τα κάνουν όλα μπουρδέλο είναι πράγματι κατατρεγμένοι εργάτες ή συνδικαλιστές- αεριτζήδες. Γνωρίζω, όμως, ότι στην Ελλάδα αρκετοί ανήκουν στην τελευταία κατηγορία, ιδίως στο δημόσιο τομέα λόγω εξασφαλισμένης μονιμότητας, κι αυτή είναι η μεγάλη τραγωδία τής εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων: υποτίθεται πως τους υπερασπίζονται άνθρωποι οι οποίοι έχουν ξεχάσει τι σημαίνει δουλειά, αν το είχαν μάθει ποτέ...

Όταν δεν κοπροσκυλιάζουν, διοργανώνουν απεργίες για να μην αξιολογούνται με το εύκολο επιχείρημα πως η αξιολόγηση δεν θα είναι αντικειμενική. Δεν είναι δυνατό να γίνεται για πολύ καιρό ακόμα ανεκτό να επισπεύδεται, για παράδειγμα, η απονομή συντάξεων για να μην χαθεί η υποδόση των 800 εκατομμυρίων ευρώ. Όποιος χρειάζεται μπαμπούλες για να κάνει τη δουλειά του να μας αδειάσει τη γωνιά. "Αγαπητοί" μου εργατοπατέρες, η απόλυτη αντικειμενικότητα δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο, αλλά αν είναι κάποιοι να βιδώνονται σε μια θέση από τα 25 μέχρι τα 65 τους ανεξαρτήτως της προσφοράς τους, μου αρκεί και η υποκειμενική αξιολόγηση...

Οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν χαλασμένο DNA και οι ιδιωτικοί ανώτερο. Πολλοί, άλλωστε, που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα μια χαρά θα αποδέχονταν μια θέση στο Δημόσιο αν τους προσφερόταν στο πιάτο. Όλοι τους, ωστόσο, είναι θύματα μιας παγιωμένης νοοτροπίας τής ήσσονος προσπάθειας με τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη...

Αρκεί και μόνο να σκεφτείτε πόσοι ανάμεσά σας θα εξακολουθούσατε να εργάζεστε αν σας πρόσφεραν μηνιαίως ένα ποσό που θα σας εξασφάλιζε μια πολύ άνετη διαβίωση. Γι' αυτό και είναι καταστροφική η νεοφιλελεύθερη επιλογή να ταυτίζει τις ακαδημαϊκές γνώσεις αποκλειστικώς με την αγορά εργασίας δίχως να υπολογίζει πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μια μηχανή που παράγει σε αντάλλαγμα για πενταροδεκάρες, αλλά έχει κι άλλες ανησυχίες, κι ας είναι λιγότερο επικερδείς...

Όλα, εξάλλου, καταλήγουν σε μια απαίτηση που δεν είναι λαϊκή, αλλά μακροπρόθεσμα θα  ωφελούσε το λαό πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αίτημά του: να ληφθούν αποφάσεις που θα αψηφούν το πολιτικό κόστος, όχι σε ένδειξη επιβολής όπως παλιότερα έκανε η Μ. Θάτσερ ή ενδεχομένως σήμερα να επιχειρεί ο Εμ. Μακρόν, αλλά γιατί μόνο αν χτυπηθούν ο μικροκομματισμός κι ο συντεχνιασμός θα μπορέσουν να αναπνεύσουν ελεύθερα οι υγιείς δυνάμεις τού τόπου...

Σε διαφορετική περίπτωση η δημόσια συζήτηση θα συνεχίσει να περιστρέφεται γύρω από αστειότητες, όπως το δημοψήφισμα που ζητά το Άγιο Όρος για την ταυτότητα φύλου, που μας γυρίζουν πίσω στο μεσαίωνα. Αν φύγαμε ποτέ από αυτόν...

Αριστεροί στα πίτουρα και δεξιοί στο αλεύρι...

Όταν κάποτε κλείσει ο κύκλος κι αυτής της κυβέρνησης- όλοι οι κυβερνητικοί κύκλοι κλείνουν μια ημέρα, όσο κι αν μοιάζει απίστευτο σε όσους κυβερνούν- τα λόγια της θα έχουν μαγέψει το πόπολο πολύ περισσότερο από τις πράξεις της. Κι αν τα μνημόνια δεν σκίστηκαν ποτέ αλλά πολλαπλασιάστηκαν, η ίδια αποτυχία ισχύει και για τον περιλάλητο διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας, ο οποίος υποτίθεται πως βρίσκεται στο DNA της Αριστεράς. Κι εκεί, ωστόσο, η κυβέρνηση έχει επιλέξει εδώ και καιρό- έγινε ευρέως αντιληπτό με τη χυδαία αποπομπή Φίλη από το υπουργείο Παιδείας- να συνθηκολογήσει με τους τραγοπαπάδες και στην ουσία με τη βαθιά συντήρηση...

Για να γίνει, μάλιστα, η υποκρισία μεγαλύτερη και να δοθεί ένα ακόμα παράδειγμα του πώς αυτή η κυβέρνηση προκρίνει την επικοινωνία από την ουσία, την εβδομάδα που θέλησε- απέτυχε και σε αυτό εξαιτίας του νεοορθόδοξου Προέδρου της Δημοκρατίας που η ίδια επέλεξε- να απαλείψει τη σχολική προσευχή από το ωρολόγιο πρόγραμμα απάλλαξε τις μονές τού Αγίου Όρους από τον ΕΝΦΙΑ. Λες κι αν έπρεπε να γίνει ένας συμβιβασμός προς όφελος του διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας, γι' αυτόν θα έπρεπε να θυσιαστεί η φορολογική ισότητα κι όχι η σχολική παπαγαλία. Είπαμε όμως, Αριστεροί στα πίτουρα και δεξιοί στο αλεύρι...  

Για να επιστρέψει η χώρα στην ευρωπαϊκή κανονικότητα δεν αρκεί η επιστροφή στη βιώσιμη και κοινωνικώς δίκαιη ανάπτυξη. Συνιστά προϋπόθεση sine qua non, αλλά όταν σπαταλάμε μια ολόκληρη εβδομάδα στη δημόσια συζήτηση για το ποιοι πρέπει να είναι σημαιοφόροι στα σχολεία κι αν σε αυτά πρέπει να ακούγονται η προσευχή κι ο εθνικός ύμνος μάλλον αποδεικνύουμε ότι βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή κι όχι στο τέλος τού τούνελ. Κι αν ο σκοταδισμός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι σύμφυτος με την ιδεολογία της, η αποδοχή τού από την κυβέρνηση της Αριστεράς, έστω στο πλαίσιο συμβιβασμών, την απομακρύνει έτι περαιτέρω από το επίθετο "ριζοσπαστική" που το κυβερνών κόμμα φέρει, μάλιστα, και στην ονομασία του...

Ακόμα και στο πεδίο των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, όπου αναμφίβολα έχουν γίνει βήματα σε σύγκριση με το παρελθόν, η περπατησιά είναι δειλή όταν θα όφειλε να είναι αποφασιστική. Δεν ανακαλύπτουμε, άλλωστε, την Αμερική ούτε με το επιτρέψουμε, για παράδειγμα, τους γάμους ομοφυλόφιλων ούτε να υιοθετούν παιδιά. Ούτε έχουν καταστραφεί κοινωνίες όπου αυτά έχουν ήδη επιτραπεί. Είναι, όμως, να μην σε πιάσει η κατευναστική κατηφόρα. Δεν έχει σταματημό, δίχως μάλιστα το θηρίο να χρειάζεται να κουνήσει το μικρό του δαχτυλάκι, αφού η αυτολογοκρισία και η ενοχική αυτοσυστολή κάνουν από μόνες τους τη δουλειά...