Να ρίξουμε σύντροφοι τον Μητσοτάκη αλλά για τους σωστούς λόγους...

Όποιος κάνει τον κόπο να με διαβάζει συστηματικώς γνωρίζει ότι δεν είμαι κάποιος θαυμαστής τού Κ. Μητσοτάκη και των πολιτικών του. Κάθε άλλο, αλίμονο όμως αν πίστευα ότι ο οποιοσδήποτε με τον οποίο με χωρίζουν εκατοντάδες χιλιάδες ιδεολογικά στρέμματα έχει σε όλα άδικο και πουθενά δίκιο. 

Το ότι, για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός δεν έκανε σχεδόν τίποτα για την θωράκιση του δημόσιου συστήματος υγείας εν μέσω πανδημίας δεν σημαίνει πως οι εμβολιασμοί που προωθεί με πάθος δεν είναι σωστοί. Να ρίξουμε σύντροφοι τον Μητσοτάκη, αλλά για τους σωστούς λόγους. Σε διαφορετική περίπτωση είτε ο ίδιος είτε κάποιος όμοιός του θα επιστρέψει δριμύτερος, όπως μαρτυρά άλλωστε και το 2019...

Είναι αλήθεια ότι ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με αρκετά άλλα αριστερά κόμματα στην Ευρώπη, δεν παραχάιδεψε το κίνημα των αρνητών τού ιού και του εμβολίου. Δεν έχει αποφύγει τον πειρασμό, αλλά τουλάχιστον ο πρόεδρός του εμβολιάστηκε από τους πρώτους και η επίσημη θέση τού κόμματος είναι υπέρ των εμβολιασμών... 

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι λίγοι οι ψηφοφόροι και της αξιωματικής αντιπολίτευσης που αρνούνται να κάνουν το εμβόλιο με το επιχείρημα πως αν το κάνουν θα έχουν ακολουθήσει την ατζέντα Μητσοτάκη, ο οποίος πρέπει να πέσει πάραυτα. Να πέσει πάραυτα, αλλά δεν χρειάζεται να θέτουμε και τον εαυτό μας και τους γύρω μας σε μεγαλύτερο ή μικρότερο κίνδυνο για να συμβεί αυτό. Θα ήταν, το λιγότερο, γελοίο...

Όπως είναι επίσης γελοίο συνδικαλιστές γιατροί και νοσηλευτές να μην δίνουν μάχη για το μαζικό εμβολιασμό και των ανεμβολίαστων συναδέλφων τους παρά μόνο για να μην μπουν σε αναστολή εργασίας, με την προοπτική τής απόλυσης. Ναι, να μην απολυθούν, ναι, η κυβέρνηση λησμονεί τη δική της ευθύνη κι εστιάζει στην ατομική, μόνο που υπάρχει κι αυτή η έρημη η ατομική ευθύνη κι όταν δεν αναλαμβάνεται από γιατρούς και νοσηλευτές η ανευθυνότητα μοιάζει διπλή και τριπλή. Η κυβέρνηση, άλλωστε, δεν θα μπορούσε να διχάσει αν δεν ήμασταν εμείς πρώτα πρόθυμοι να διχαστούμε ακόμα και μπροστά στα επιτεύγματα της επιστήμης και στην ανάληψη των υποχρεώσεων που μας αναλογούν ως άτομα που αποτελούν μέλη μιας κοινωνίας... 

 

 
 

Μου αρκεί και η υποκειμενική αξιολόγηση για τους τεμπέληδες...

Δεν ξέρω αν εκείνοι στους οποίους απευθύνθηκε ο Εμ. Μακρόν προτρέποντάς τους να βρουν κάποια εργασία αντί να τα κάνουν όλα μπουρδέλο είναι πράγματι κατατρεγμένοι εργάτες ή συνδικαλιστές- αεριτζήδες. Γνωρίζω, όμως, ότι στην Ελλάδα αρκετοί ανήκουν στην τελευταία κατηγορία, ιδίως στο δημόσιο τομέα λόγω εξασφαλισμένης μονιμότητας, κι αυτή είναι η μεγάλη τραγωδία τής εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων: υποτίθεται πως τους υπερασπίζονται άνθρωποι οι οποίοι έχουν ξεχάσει τι σημαίνει δουλειά, αν το είχαν μάθει ποτέ...

Όταν δεν κοπροσκυλιάζουν, διοργανώνουν απεργίες για να μην αξιολογούνται με το εύκολο επιχείρημα πως η αξιολόγηση δεν θα είναι αντικειμενική. Δεν είναι δυνατό να γίνεται για πολύ καιρό ακόμα ανεκτό να επισπεύδεται, για παράδειγμα, η απονομή συντάξεων για να μην χαθεί η υποδόση των 800 εκατομμυρίων ευρώ. Όποιος χρειάζεται μπαμπούλες για να κάνει τη δουλειά του να μας αδειάσει τη γωνιά. "Αγαπητοί" μου εργατοπατέρες, η απόλυτη αντικειμενικότητα δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο, αλλά αν είναι κάποιοι να βιδώνονται σε μια θέση από τα 25 μέχρι τα 65 τους ανεξαρτήτως της προσφοράς τους, μου αρκεί και η υποκειμενική αξιολόγηση...

Οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν χαλασμένο DNA και οι ιδιωτικοί ανώτερο. Πολλοί, άλλωστε, που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα μια χαρά θα αποδέχονταν μια θέση στο Δημόσιο αν τους προσφερόταν στο πιάτο. Όλοι τους, ωστόσο, είναι θύματα μιας παγιωμένης νοοτροπίας τής ήσσονος προσπάθειας με τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη...

Αρκεί και μόνο να σκεφτείτε πόσοι ανάμεσά σας θα εξακολουθούσατε να εργάζεστε αν σας πρόσφεραν μηνιαίως ένα ποσό που θα σας εξασφάλιζε μια πολύ άνετη διαβίωση. Γι' αυτό και είναι καταστροφική η νεοφιλελεύθερη επιλογή να ταυτίζει τις ακαδημαϊκές γνώσεις αποκλειστικώς με την αγορά εργασίας δίχως να υπολογίζει πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μια μηχανή που παράγει σε αντάλλαγμα για πενταροδεκάρες, αλλά έχει κι άλλες ανησυχίες, κι ας είναι λιγότερο επικερδείς...

Όλα, εξάλλου, καταλήγουν σε μια απαίτηση που δεν είναι λαϊκή, αλλά μακροπρόθεσμα θα  ωφελούσε το λαό πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αίτημά του: να ληφθούν αποφάσεις που θα αψηφούν το πολιτικό κόστος, όχι σε ένδειξη επιβολής όπως παλιότερα έκανε η Μ. Θάτσερ ή ενδεχομένως σήμερα να επιχειρεί ο Εμ. Μακρόν, αλλά γιατί μόνο αν χτυπηθούν ο μικροκομματισμός κι ο συντεχνιασμός θα μπορέσουν να αναπνεύσουν ελεύθερα οι υγιείς δυνάμεις τού τόπου...

Σε διαφορετική περίπτωση η δημόσια συζήτηση θα συνεχίσει να περιστρέφεται γύρω από αστειότητες, όπως το δημοψήφισμα που ζητά το Άγιο Όρος για την ταυτότητα φύλου, που μας γυρίζουν πίσω στο μεσαίωνα. Αν φύγαμε ποτέ από αυτόν...

Πετάνε μια αθώα 13 χρόνια στη φυλακή γιατί ντρέπονται να ομολογήσουν ότι είναι αρσακειάδες με παρθενορραφή...

Ο δικαστής οφείλει να απονέμει δικαιοσύνη λαμβάνοντας υπόψη κατά βάση τα αποδεικτικά στοιχεία και το νόμο, αλλά όχι μόνο. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα οφείλει να είναι αποφασιστικός, επίσης, παράγοντας για την Θέμιδα από τη στιγμή που κάθε εξουσία, άρα και η δικαστική, πηγάζει από το λαό. Αν, πάλι, κάποιος δικαστής θεωρεί προτιμότερο κι ασφαλέστερο για τον ίδιο να είναι τυπολάτρης και να εφαρμόζει το γράμμα του νόμου ακόμα κι όταν δεν ταυτίζεται με το πνεύμα του, τότε πρέπει, αν μη τι άλλο, να εφαρμόζει τα ίδια κριτήρια για όλες τις υποθέσεις. Και πάνω από όλα, όταν πρόκειται να βγάλει κρίση για το αν κάποιος θα περάσει ορισμένα χρόνια τής ζωής του- πόσω μάλλον όλα- στη φυλακή οφείλει να είναι 100% βέβαιος για την ενοχή του, ούτε καν 99,9%. Στις πολιτισμένες κοινωνίες είναι χίλιες φορές προτιμότερο να κυκλοφορεί ελεύθερος ένας ένοχος από το να είναι φυλακισμένος ένας αθώος...

Δεν παίρνω όρκο για την αθωότητα κανενός, αλλά δεν είναι δυνατό να καταδικάζεσαι, χωρίς αναγνώριση ελαφρυντικών μάλιστα, σε φυλάκιση 13 χρόνων με ένα αμφιλεγόμενο δείγμα DNA, το οποίο έχει αμφισβητηθεί ακόμα κι από ιατροδικαστή τής ΕΛ.ΑΣ., και με το ότι είσαι σύντροφος ανθρώπου που κάποια στιγμή κατηγορήθηκε για τρομοκρατική δράση, αλλά αθωώθηκε. Κι αν ακόμα σε καταδικάσουν, η δικαιοσύνη οφείλει να έχει το σθένος να αναγνωρίσει το λάθος της και να αναστείλει την ποινή σου. Πολλώ δε μάλλον όταν έχει παρουσιαστεί πολύ πιο γενναιόδωρη σε εμπόρους ναρκωτικών και λοιπούς εγκληματίες τού λευκού κολάρου. Για να μην αναφερθώ στην επιείκεια την οποία έχει δείξει ουκ ολίγες φορές σε πολιτικούς- λαμόγια και στους χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Ο κόσμος στον οποίο ο Ακ. Τσοχατζόπουλος κι ο Ν. Μιχαλολιάκος περπατούν ελεύθεροι και η Ηριάννα βρίσκεται στη φυλακή είναι εξ ορισμού άδικος...

Με βάση και την επαγγελματική μου εμπειρία κι έχοντας καταδικαστεί στο παρελθόν χωρίς την αναγνώριση ελαφρυντικών γιατί έγραψα αυτό που αποδείχθηκε στο εφετείο ότι ήταν η αλήθεια για έναν απατεώνα επιχειρηματία δυσκολεύομαι να ταχθώ με το μέρος των συνδικαλιστών δικαστικών, που λειτουργούν ως όργανα της διαπλοκής, συγκεκριμένων ΜΜΕ και της αντιπολίτευσης όταν αυτοπαρουσιάζονται ως θύματα πολιτικής δίωξης από την κυβέρνηση. Πόσο μικροπρεπές, για να μην πω κομπλεξικό, είναι να θες να διατηρείσαι στο απυρόβλητο κι από άμβωνος να ορίζεις ποιος είναι αθώος και ποιος ένοχος, ποιος θα καταλήξει στη μπουζού ακόμα και για μια ολόκληρη ζωή και ποιος όχι, αλλά να μην δέχεσαι ούτε καν την ελάχιστη κριτική για τις αποφάσεις σου...

Τα ίδια πρόσωπα που αποδέχονταν σιωπηλώς την ψυχολογική βία στο παρασκήνιο από παλαιότερους κυβερνώντες αισθάνονται θιγμένα γιατί οι σημερινοί τα ψέγουν δημοσίως. Η δικαιοσύνη, ωστόσο, δεν προσβάλλεται από μια δήλωση του Στ. Κοντονή ή από μια ανάρτηση στο faceboook του Π. Πολάκη, αλλά από εκείνους που της συμπεριφέρονται σαν να επρόκειτο για πλειστηριασμό, τον οποίο κερδίζει αυτός που δίνει τα περισσότερα. Ας πάψουν, επομένως, ορισμένοι να υποδύονται τις αρσακειάδες με παρθενορραφή κι ας φροντίσουν από εδώ και πέρα να χρησιμοποιούν περισσότερο αυτήν τη ρημάδα τη συνείδηση, που για κάποιος λόγους υπάρχει σε κάθε άνθρωπο...

Σπέρνεις στήριξη σε κάθε συντεχνία, μαζεύεις απεργίες στο μετρό...

Η εργατική τάξη δεν πρόκειται να πάει σύσσωμη στον παράδεισο, πολλώ δε μάλλον οι συνδικαλιστές, από τους οποίους αν υπάρχει εκεί έξω κάποιος δίκαιος κριτής οφείλει να κάνει μια καλή διαλογή. Κι αν, μάλιστα, κληθεί να επιλέξει κι από τους συνδικαλιστές τού μετρό ή του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου δύσκολα θα βρει κάποιον στον οποίο θα επιτρέψει ο άγιος Πέτρος να περάσει την είσοδο...

Το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερότατο, ανεξαρτήτως αν από αυτό θίγονται άλλες κοινωνικές ομάδες, υπό μία προϋπόθεση ωστόσο: να δικαιολογείται επαρκώς. Γιατί απεργούν, όμως, και σήμερα στο μετρό και στον ηλεκτρικό; Για να μην χάσουν τα προνόμια που εξασφαλίζουν από τη διαχείριση των διαφημίσεων στους σταθμούς και στους συρμούς, λόγος που μόνο επαρκής δεν είναι για την ταλαιπωρία εκατομμυρίων επιβατών και που δίνει πατήματα στον άθλιο Κούλη και στους δανειστές να απαιτούν καταργήσεις εργασιακών δικαιωμάτων. Το να παρουσιάζεσαι κύριος χρημάτων που δεν σου ανήκουν από το νόμο για να τα χρησιμοποιείς κατά το δοκούν έχει μια συγκεκριμένη ονομασία στον Ποινικό Κώδικα; υπεξαίρεση...

Φυσικά αυτοί που μας κυβερνούν σήμερα δεν είναι άμοιροι ευθυνών, αφού ως αντιπολίτευση στήριζαν οποιαδήποτε απεργιακή κινητοποίηση, ανεξαρτήτως αν ήταν δικαιολογημένη ή όχι. Η άκριτη συμπόρευση με κάθε είδους συντεχνιακή λογική έρχεται σήμερα να λειτουργήσει ως μπούμερανγκ και να πάρει παραμάζωμα συλλήβδην δίκαιους κι άδικους...

Εργατοπατέρες που θέριεψαν επί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά χαϊδεύτηκαν κι από το ΣΥΡΙΖΑ είναι ανίκανοι να πείσουν την κοινή γνώμη για το δίκαιο των αιτημάτων τους, ακόμα κι αν ορισμένα από αυτά είναι πράγματι δίκαια. Ο κοινωνικός αυτοματισμός μπαίνει σε εφαρμογή εξαιτίας μίας από τις μεγαλύτερες πληγές τής δημοκρατίας, αυτή της κατάχρησης δικαιώματος και της νοοτροπίας "εμείς να είμαστε καλά κι όλοι οι άλλοι να πηγαίνουν με τα πόδια στις δουλειές τους"...

Υπάρχουν πολλοί που καιροφυλακτούν για την πλήρη κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, πασχίζουν για την ολική επιστροφή μας στον εργασιακό μεσαίωνα και, γιατί όχι, ακόμα και σε αυτή τη χωρίς προσχήματα δουλεία με "δέλεαρ" μια δουλίτσα κι ό,τι να 'ναι. Αλίμονο, ωστόσο, αν και οι εργαζόμενοι πυροβολούμε τα πόδια μας με το να δίνουμε λαβή στον κάθε κακοπροαίρετο να προωθεί πολιτικές "πονάει χέρι, κόβει χέρι". Για το δίκιο του ο εργάτης- εργαζόμενος οφείλει κι όχι απλώς δικαιούται να μασάει σίδερα. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο όταν η διακύβευση είναι η πάρτη του και μόνο αυτή...