Η πειθώ είναι πια last year μέτρο...

Το ότι η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη σε σχέση με τους εμβολιασμούς κι από τις πρώτες αναφορικώς με τα κρούσματα, τους διασωληνωμένους, τους νεκρούς από covid δεν είναι τυχαίο ούτε δεν σχετίζεται καθόλου με τους χειρισμούς τής κυβέρνησής της. Είμαστε η μόνη χώρα, άλλωστε, που πανηγυρίζει το τέλος τής πανδημίας από τον Ιούνιο του 2020 και το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη και η μόνη που διανύει το τελευταίο μίλι από τον περασμένο Φεβρουάριο, πιο αργά κι από χελώνα. Και μόνο, άλλωστε, το ότι έχει μειωθεί κατά 900 εκατομμύρια ευρώ για το 2022 ο κρατικός προϋπολογισμός για την υγεία λέει πολλά για τις προτεραιότητες αυτής της κυβέρνησης...

Το να συζητάμε τι δεν έγινε σωστά μεσούσης μιας κρίσης έχει την αξία του, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα. Χάνουμε ένα χωριό την εβδομάδα, ένα λεωφορείο την ημέρα κι ακόμα το κομματικό μας σύστημα δεν μπορεί να συμφωνήσει σε πέντε πράγματα και να αποσείσει από πάνω του την έγνοια για μικροκομματικά οφέλη ή πώς θα βλάψει τον αντίπαλο... 

Καμία αντίρρηση να γίνουν πιο δυναμικές καμπάνιες για τον εμβολιασμό, πιο επιθετικές και πιο στοχευμένες. Ο καιρός της πειθούς, ωστόσο, έχει παρέλθει και πρέπει να περάσουμε, ιδίως τώρα που γνωρίζουμε πόσο αποτελεσματικά είναι τα εμβόλια, στον καιρό των υποχρεωτικοτήτων...

Είναι δυνατό επαγγελματικές κατηγορίες, όπως οι παπάδες ή οι ένστολοι, που έρχονται σε καθημερινή επαφή με πολύ κόσμο να έχουν αφεθεί έξω από τις υποχρεωτικότητες και να εστιάζουμε μόνο στους γιατρούς και στους νοσηλευτές; Πού αλλού αν όχι στις εκκλησίες έχει παρατηρηθεί τις τελευταίες ημέρες κοσμοσυρροή σε κλειστούς χώρους όχι μόνο δίχως ελέγχους πιστοποιητικών εμβολιασμού ή rapid τεστ, αλλά κι αυτών ακόμα των μασκών;... 

Το πολιτικό κόστος μπορεί να είναι και χαριτωμένο όταν αφορά το πού θα μπει ένας κάδος απορριμμάτων. Όταν, όμως, σχετίζεται με μαζικούς θανάτους τότε όσοι ορκίζονται ακόμα σε αυτό δεν είναι απλώς ανεύθυνοι, είναι εγκληματίες...  

 

Να ρίξουμε σύντροφοι τον Μητσοτάκη αλλά για τους σωστούς λόγους...

Όποιος κάνει τον κόπο να με διαβάζει συστηματικώς γνωρίζει ότι δεν είμαι κάποιος θαυμαστής τού Κ. Μητσοτάκη και των πολιτικών του. Κάθε άλλο, αλίμονο όμως αν πίστευα ότι ο οποιοσδήποτε με τον οποίο με χωρίζουν εκατοντάδες χιλιάδες ιδεολογικά στρέμματα έχει σε όλα άδικο και πουθενά δίκιο. 

Το ότι, για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός δεν έκανε σχεδόν τίποτα για την θωράκιση του δημόσιου συστήματος υγείας εν μέσω πανδημίας δεν σημαίνει πως οι εμβολιασμοί που προωθεί με πάθος δεν είναι σωστοί. Να ρίξουμε σύντροφοι τον Μητσοτάκη, αλλά για τους σωστούς λόγους. Σε διαφορετική περίπτωση είτε ο ίδιος είτε κάποιος όμοιός του θα επιστρέψει δριμύτερος, όπως μαρτυρά άλλωστε και το 2019...

Είναι αλήθεια ότι ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με αρκετά άλλα αριστερά κόμματα στην Ευρώπη, δεν παραχάιδεψε το κίνημα των αρνητών τού ιού και του εμβολίου. Δεν έχει αποφύγει τον πειρασμό, αλλά τουλάχιστον ο πρόεδρός του εμβολιάστηκε από τους πρώτους και η επίσημη θέση τού κόμματος είναι υπέρ των εμβολιασμών... 

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι λίγοι οι ψηφοφόροι και της αξιωματικής αντιπολίτευσης που αρνούνται να κάνουν το εμβόλιο με το επιχείρημα πως αν το κάνουν θα έχουν ακολουθήσει την ατζέντα Μητσοτάκη, ο οποίος πρέπει να πέσει πάραυτα. Να πέσει πάραυτα, αλλά δεν χρειάζεται να θέτουμε και τον εαυτό μας και τους γύρω μας σε μεγαλύτερο ή μικρότερο κίνδυνο για να συμβεί αυτό. Θα ήταν, το λιγότερο, γελοίο...

Όπως είναι επίσης γελοίο συνδικαλιστές γιατροί και νοσηλευτές να μην δίνουν μάχη για το μαζικό εμβολιασμό και των ανεμβολίαστων συναδέλφων τους παρά μόνο για να μην μπουν σε αναστολή εργασίας, με την προοπτική τής απόλυσης. Ναι, να μην απολυθούν, ναι, η κυβέρνηση λησμονεί τη δική της ευθύνη κι εστιάζει στην ατομική, μόνο που υπάρχει κι αυτή η έρημη η ατομική ευθύνη κι όταν δεν αναλαμβάνεται από γιατρούς και νοσηλευτές η ανευθυνότητα μοιάζει διπλή και τριπλή. Η κυβέρνηση, άλλωστε, δεν θα μπορούσε να διχάσει αν δεν ήμασταν εμείς πρώτα πρόθυμοι να διχαστούμε ακόμα και μπροστά στα επιτεύγματα της επιστήμης και στην ανάληψη των υποχρεώσεων που μας αναλογούν ως άτομα που αποτελούν μέλη μιας κοινωνίας... 

 

 
 

Τουλάχιστον οι νέοι αυτής της χώρας δεν έχουν την κυβέρνηση που τους αξίζει...

Αν βγήκε κάτι καλό από την πύρινη καταστροφή είναι η άμεση κινητοποίηση των πολιτών, πολύ πιο άμεση από κυβέρνηση και κόμματα στο πεδίο τής μάχης. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που πάλεψαν με τη φωτιά για να γλιτώσουν τις περιουσίες τους. Υπάρχει λογική και κατανόηση σε αυτό, αλλά όχι και ηρωισμός. Δεν αναφέρομαι καν σε όσους πληρώνονται για να σβήνουν φωτιές, όχι γιατί η δουλειά τους είναι εύκολη, κάθε άλλο, αλλά ακριβώς γιατί πληρώνονται για να θέτουν τη ζωή τους σε διακινδύνευση, έστω κι όχι όσο θα έπρεπε... 

Αναφέρομαι σε όλες κι όλους που βρέθηκαν στο πύρινο μέτωπο για να σώσουν τις ζωές, τα ζώα, τα δάση και τις περιουσίες των άλλων. Σε αυτές κι αυτούς που διακινδύνευσαν τη ζωή τους όχι για την πάρτη τους ή γιατί πληρώνονται για να το κάνουν, αλλά γιατί αισθάνονται μέλη μιας κοινωνίας κι όχι απλώς άτομα, διαθέτουν συλλογική συνείδηση κι αντίληψη πως είτε θα σωθούμε όλοι μας είτε κανένας. Σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλω μια βαθιά υπόκλιση, σε αυτούς μπορώ να έχω εμπιστοσύνη για ένα καλύτερο αύριο...

Λένε πως οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν, αλλά δεν νομίζω πως οι νέοι ιδίως αυτής της χώρας έχουν την κυβέρνηση που τους αξίζει. Μολονότι έχουν κακολογηθεί πολλάκις τα τελευταία δύο χρόνια έχουν δείξει και με τους εμβολιασμούς και με την αλληλεγγύη τους στις φωτιές πως η κοινωνική τους ενσυναίσθηση ξεπερνά κατά πολύ αυτή των υβριστών τους... 

Τι είναι, αλήθεια, πιο παράλογο, ένας νέος να βγει να πιει μια μπύρα σε μια πλατεία με τους φίλους του ή μια κυβέρνηση να μην έχει πάρει μέτρα ουσιαστικής ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας ή πυροπροστασίας; Το ερώτημα είναι ρητορικό, για να αναλογιστούμε το μέγεθος της ευθύνης που βαραίνει τον καθένα μας για τις απανωτές καταστροφές που βιώνουμε... 

 

Δεν θα στερήσουμε ελευθερίες για να κάνει εκλογές ο Μητσοτάκης το φθινόπωρο...

Τα δημοκρατικά μας δικαιώματα όταν εξέλθουμε οριστικώς της πανδημίας δεν θα είναι ίδια με αυτά με τα οποία εισήλθαμε σε αυτή. Φοβάμαι πως η αποδυνάμωσή τους, στο σημείο ορισμένες φορές και της εξαφάνισής τους, λόγω ή με αφορμή τον κοροναϊό ήρθε για να μείνει. 

Αυτός, ωστόσο, δεν είναι λόγος για να ανεχόμαστε τα πάντα δίχως όρια, ακόμα κι αν είναι ή φαίνεται πως είναι για το καλό μας. Είναι άλλο, για παράδειγμα, να δίνεις κίνητρα για τους εμβολιασμούς και είναι εντελώς διαφορετικό να παίρνεις το μαστίγιο και να επιβάλλεις δυσμενή μέτρα, όπως η υποχρεωτική αναστολή εργασίας στους μη εμβολιασμένους, που είναι δυσανάλογα της αναγκαιότητας...

Αφήστε που όταν θέλεις να υποδυθείς τον δρακόντειο, πρέπει να είσαι δρακόντειος με όλους, αλλιώς είσαι υποκριτής. Αν, π.χ., χρειάζεσαι πιστοποιητικό εμβολιασμού ή αρνητικό τεστ για να εισέλθεις σε ένα κέντρο διασκέδασης γιατί να μην ισχύει το ίδιο για τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όπου ο συνωστισμός είναι μεγαλύτερος, ή για τις εκκλησίες; Κυρίως, όμως, γιατί πολιτεύεσαι με τις απειλές κι όχι με τα κίνητρα και την πειθώ, πολλώ δε μάλλον όταν τα εμβόλια έχουν και τις όποιες παρενέργειές τους και δεν είναι απολύτως ασφαλή ώστε να κουνάς το χέρι στους ανεμβολίαστους;...

Όχι, ελευθερίες σε αυτήν τη χώρα δεν δικαιούνται μόνο οι εμβολιασμένοι. Ναι, δικαιούνται περισσότερες διευκολύνσεις από τους ανεμβολίαστους αλλά δεν θα δημιουργήσουμε μια νέα Ελλάδα δύο ταχυτήτων προκειμένου να μπορέσει ο Κ. Μητσοτάκης να πάει σε εκλογές το φθινόπωρο. Γιατί, ανάμεσα σε άλλους λόγους, αν το κάνουμε για τον κοροναϊό γιατί να μην το πράξουμε στη συνέχεια και για τα υπόλοιπα εμβόλια, που είναι και πιο δοκιμασμένα; Η ατομική ευθύνη βρίσκεται εδώ κι αφορά τον καθένα μας, αλλά κράτος- πατερούλη δεν θέλουν ούτε οι προοδευτικοί πολίτες παρά μόνο οι σταλινικοί, δεν θα έπρεπε να το επιθυμούν πολύ περισσότερο όσοι ορκίζονται στο φιλελευθερισμό... 

 
 

"Εμβολιαστείτε, μην περιμένετε σωτηρία από εμάς"...

Αν ο Κ. Μητσοτάκης ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ όταν έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι στη Νέα Υόρκη πολύ πιθανό η αντίδρασή του να ήταν πως επρόκειτο για τρομοκρατικό σαμποτάζ τής αντιπολίτευσης και πως, όπως κι αν έχει, όλα είναι καλά κι ωραία και δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Ο πρωθυπουργός εδώ και πολύ καιρό, αξιοποιώντας τη μιντιακή του υπεροπλία, προσπαθεί να μας πείθει να μην πιστεύουμε τα μάτια μας αλλά όσα μας λέει, ακόμα κι αν δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Βρισκόμαστε στα μέσα καλοκαιριού κι όμως η χώρα περνά ήδη το τέταρτο κύμα τής πανδημίας, οι εμβολιασμοί είναι πολύ λιγότεροι από τους αναμενόμενους, το φθινόπωρο προμηνύεται δύσκολο λόγω και των μειωμένων τουριστικών εσόδων, αλλά ο πρωθυπουργός πολιτεύεται με βασικό κριτήριο το πότε θα κάνει εκλογές και πώς θα καταργήσει νοσοκομεία...

Γι' αυτό και, για παράδειγμα, παράπεμψε στις ελληνικές καλένδες την ψήφιση της ιδιωτικοποίησης της επικουρικής ασφάλισης, γι' αυτό κι αρνείται κοινοβουλευτικό έλεγχο των δημοσκοπικών μετρήσεων. Συνεπώς, ο χαρακτηρισμός "καιροσκόπος" θα ήταν πολύ απαλός για έναν άνθρωπο που επιχειρεί να δρέψει δάφνες κυριολεκτικώς επί πτωμάτων, για αρκετά από τα οποία μάλιστα φέρει κι ατομική ευθύνη. Εν μέσω πανδημίας μείωσε τον προϋπολογισμό για την υγεία και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό κι απάλλαξε τον ιδιωτικό τομέα από το βάρος τού κορονοϊού, μετατρέποντας τα δημόσια νοσοκομεία σε αποκλειστικώς covid, αυξάνοντας τον αριθμό των νεκρών από άλλες νόσους...

Δεν χρειαζόμασταν τη δημοσιοποίηση των περιστατικών με τους μπασκετμπολίστες τής Φενέρμπαχτσε ή τους άρρωστους επιβάτες από Ίο για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Θα έπρεπε να μας έφταναν η Πάρνηθα και η Ικαρία για να αντιλαμβανόμασταν την έλλειψη κοινωνικής ενσυναίσθησης του ανδρός και την πριγκιπική του αντίληψη ακόμα και για τους δικούς του νόμους. Καλώς ή κακώς, με αυτήν την κυβέρνηση δεν υπάρχει άλλη σωτηρία από τον εμβολιασμό, ίσως μάλιστα να έπρεπε να ξεκινήσει καμπάνια με αυτήν την ατάκα: "εμβολιαστείτε, μην περιμένετε σωτηρία από εμάς"... 

 

 

Έσπειρε ψεκασμένους, θερίζει ανεμβολίαστους...

Και μόνο η συζήτηση για να καταστούν υποχρεωτικοί οι εμβολιασμοί μαρτυρά κυβερνητική ήττα να πείσει τους πολίτες για την αναγκαιότητά τους. Δείχνει, όμως, και μια επιστημοφοβία, ιδίως από τις μεγαλύτερες ηλικίες, η οποία έχει καλλιεργηθεί χρόνια κι από τη συντηρητική δεξιά- ιδίως την θρησκευόμενη-, αλλά κι από κομμάτι τής τεχνοφοβικής Αριστεράς που οτιδήποτε το καινούριο το αντιμετωπίζει πρωτίστως με δυσπιστία κι όχι με μια ανοιχτή αγκαλιά. Όπως κι αν έχει, συνιστά εθνική ήττα ο βραδύς εμβολιασμός τού πληθυσμού, έστω κι αν δεν έχουμε ακόμα τον απαραίτητο αριθμό εμβολίων ώστε να επιταχύνονταν οι διαδικασίες δραστικώς...

Το δημοκρατικό κράτος οφείλει κατά βάση να επιβραβεύει κι όχι να τιμωρεί. Δεν αποκλείεται η τιμωρία, με οποιαδήποτε έννοιά της, αλλά μόνο ως ύστατη καταφυγή. Σε αυτό το πλαίσιο κι ως προς τη σωφρονιστική μας πολιτική, για παράδειγμα, η φυλάκιση- πολλώ δε μάλλον τα ισόβια- μόνο ως τελευταίο όπλο μπορεί να θεωρείται ενδεδειγμένη. Εν προκειμένω, είμαι θετικός στο να δοθούν κίνητρα για εμβολιασμό και δωράκια στους εμβολιασμένους, είμαι ωστόσο πολύ επιφυλακτικός έως αρνητικός στην υποχρεωτικότητά του, ιδίως όταν μιλάμε για το σύνολο του πληθυσμού κι όχι μόνο για τους γιατρούς, τους νοσηλευτές ή άλλες επαγγελματικές ομάδες που έρχονται σε καθημερινή επαφή με πολύ κόσμο...

Το κράτος νουθετεί βάσει του παραδείγματός του. Όταν, όμως, έχουμε ένα κυβερνών κόμμα που σε μια σειρά ζητημάτων πολιτεύεται, κι όταν βρισκόταν ακόμα στην αξιωματική αντιπολίτευση, θωπεύοντας χυδαία αντανακλαστικά τού πόπολου είναι λογικό να βρίσκει τώρα στο αλάτι το κατούρημά του στη θάλασσα. Η ΝΔ την έχει πατήσει και με το δόγμα "νόμος και τάξη" και με τη Συμφωνία των Πρεσπών και με τους εμβολιασμούς, στους οποίους είχε βασιστεί ώστε να μην κάνει τίποτα το πολύ ουσιαστικό για την ενίσχυση του ΕΣΥ. Όταν υποθάλπεις ψεκασμένους, το λαϊκισμό και το μικροκομματισμό τότε κάποια στιγμή θερίζεις τις θύελλες που έσπειρες...

 

Σαν τον διαιτητή που δεν έδωσε πέναλτι μαρς και τώρα δίνει πέτσινο για να ρεφάρει...

Ο Κ. Μητσοτάκης μου θυμίζει όλο και περισσότερο τον διαιτητή που δεν έδωσε ένα οφθαλμοφανέστατο πέναλτι και για να ρεφάρει δίνει ένα ψεύτικο. Ενώ, δηλαδή, επί ένα πεντάμηνο εφάρμοσε ένα άσκοπο, καθολικό κι αυστηρό lockdown μολονότι τα επιδημιολογικά δεδομένα δεν ήταν τόσο τραγικά, τώρα που είναι αποφασίζει να ανοίξει τα πάντα. Κι αυτό δίχως να έχει κάνει ούτε τα στοιχειώδη: μαζικά δωρεάν και περιοδικά τεστ, ιδίως στους εργασιακούς χώρους και σε ΜΜΜ, μαζική ιχνηλάτηση, εμβολιασμούς ευπαθών ομάδων κι εκπαιδευτικών, άνοιγμα των σχολείων με μικρά τμήματα και βάρδιες...

Η κοινωνία πρέπει να ανοίξει. Δεν χωρά αμφιβολία πως οποιαδήποτε παράταση της καραντίνας δεν είναι καταστροφική μόνο για την οικονομία- είναι δευτερεύουσας σημασίας μπροστά στην προστασία τής ανθρώπινης ζωής-, αλλά και για την υγεία των πολιτών, σωματική και ψυχική. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως η κυβέρνηση του βλέποντας και κάνοντας δεν έχει σχέδιο ούτε για ένα συντεταγμένο άνοιγμα που θα επιτρέψει στο ΕΣΥ να διαχειριστεί, στο πλαίσιο του δυνατού, την κρίση. Ανοίγει, δηλαδή, την οικονομία μόνο και μόνο γιατί στις δημοσκοπήσεις που έχει στη διάθεσή της αποτυπώνεται η οργή και των μεσήλικων νοικοκυραίων, πέρα από των νέων που έτσι κι αλλιώς δεν τους είχε. Για άλλη μια φορά, δηλαδή, πολιτεύεται με βάση την επικοινωνία κι όχι την ουσία... 

Είναι φανερότατο πλέον ότι η κυβέρνηση δεν επιθυμεί την ενίσχυση του ΕΣΥ με μόνιμες ΜΕΘ και γιατρούς. Αν δεν το κάνει τώρα που βιώνουμε μια σπάνιας έντασης πανδημία ποιος πιστεύει ότι θα το πράξει όταν τα πράγματα ηρεμήσουν;... 

Αυτό το χρόνο επένδυσε, σε πρώτη φάση, στον εγκλεισμό μας και σε δεύτερη στους εμβολιασμούς ώστε να μην χρειαστεί να πράξει τα δέοντα. Παραλλήλως άφησε covid free τον ιδιωτικό τομέα προκειμένου να απορροφά όλους τους υπόλοιπους ασθενείς που τα δημόσια νοσοκομεία ήταν αδύνατο να καλύψουν, ενώ όταν χρησιμοποίησε και ιδιωτικές ΜΕΘ φρόντισε να τις αποζημιώσει στο διπλάσιο της προηγούμενης τιμής, μεταφέροντας μάλιστα σε αυτές γιατρούς από τα δημόσια νοσοκομεία... 

Και τώρα απλώς περιμένει να περάσει η μπόρα ώστε από το καλοκαίρι να βάλει μπρος τις ΣΔΙΤ που αναγκάστηκε λόγω συγκυρίας να παγώσει προσωρινώς. Ο νεοφιλελεύθερος, ωστόσο, τρίχωμα αλλάζει, χούι ποτέ...