Ποιος να λογοκλέψει τη διαφθορά όταν είναι κοινό κτήμα;...

Στην Ουγγαρία, από την οποία υποτίθεται πως απέχουμε παρασάγγας σε ζητήματα κράτους δικαίου, είχε παραιτηθεί ο πρόεδρός της το 2012 εξαιτίας λογοκλοπής. Στη Μεγάλη Βρετανία είχε παραιτηθεί βουλευτής γιατί χρέωσε στο κρατικό ταμείο την κατασκευή τού σπιτιού τού σκύλου του. Στην Ελλάδα, ωστόσο, ο Γ. Πατούλης δεν πρόκειται να παραιτηθεί για λογοκλοπή. Δεν θα παραιτείτο ούτε αν έφτιαχνε σπίτι για το σκύλο του με λεφτά των φορολογούμενων...

Γιατί να παραιτηθεί, εξάλλου, αφού η πράξη του μπορεί να θεωρείται από το πόπολο, στην καλύτερη περίπτωση, ηθικώς αποδοκιμαστέα, αλλά εν πάση περιπτώσει ανεκτή; Μήπως είναι λίγοι, άλλωστε, αυτοί που πληρώνουν γραφεία για τις διπλωματικές τους εργασίες, ακόμα και για τα διδακτορικά τους;... 

Ίσως αν χρεοκοπήσουμε ξανά η λογοκλοπή Πατούλη να ενταχθεί στον κατάλογο των αμαρτημάτων τού πολιτικού κόσμου που μας οδήγησαν στην πτώχευση. Μέχρι τότε, όμως, ο Πατούλης θα είναι ένας ακόμα ανάμεσά μας, με ένα υψηλότερο αξίωμα "απλώς" να τον δεσμεύει σε πιο ηθικές συμπεριφορές...

Μήπως, όμως, το ίδιο δεν συνέβη και με τον Κ. Μητσοτάκη, την ποδηλατάδα του στην Πάρνηθα και το γλέντι του στην Ικαρία; Ο Μπ. Τζόνσον λίγο έλειψε να χάσει το κεφάλι του από τα δικά του κορονοπάρτι, αλλά στην Ελλάδα θεωρήθηκαν από πολλούς οι στιγμές ανεμελιάς κάτι σαν δίκαιο πρωθυπουργικό προνόμιο... 

Βεβαίως, δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται κι ο Μητσοτάκης θα βρεθεί στο πυρ το εξώτερον και γι' αυτήν τη συμπεριφορά του. Εμείς, πάντως, θα συνεχίσουμε να ανεχόμαστε τη διαφθορά γιατί δεν την απεχθανόμαστε. Είτε τη ζηλεύουμε είτε την αντιγράφουμε και την θεωρούμε δικαιολογημένη όταν είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μας...

 

"Εμβολιαστείτε, μην περιμένετε σωτηρία από εμάς"...

Αν ο Κ. Μητσοτάκης ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ όταν έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι στη Νέα Υόρκη πολύ πιθανό η αντίδρασή του να ήταν πως επρόκειτο για τρομοκρατικό σαμποτάζ τής αντιπολίτευσης και πως, όπως κι αν έχει, όλα είναι καλά κι ωραία και δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Ο πρωθυπουργός εδώ και πολύ καιρό, αξιοποιώντας τη μιντιακή του υπεροπλία, προσπαθεί να μας πείθει να μην πιστεύουμε τα μάτια μας αλλά όσα μας λέει, ακόμα κι αν δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Βρισκόμαστε στα μέσα καλοκαιριού κι όμως η χώρα περνά ήδη το τέταρτο κύμα τής πανδημίας, οι εμβολιασμοί είναι πολύ λιγότεροι από τους αναμενόμενους, το φθινόπωρο προμηνύεται δύσκολο λόγω και των μειωμένων τουριστικών εσόδων, αλλά ο πρωθυπουργός πολιτεύεται με βασικό κριτήριο το πότε θα κάνει εκλογές και πώς θα καταργήσει νοσοκομεία...

Γι' αυτό και, για παράδειγμα, παράπεμψε στις ελληνικές καλένδες την ψήφιση της ιδιωτικοποίησης της επικουρικής ασφάλισης, γι' αυτό κι αρνείται κοινοβουλευτικό έλεγχο των δημοσκοπικών μετρήσεων. Συνεπώς, ο χαρακτηρισμός "καιροσκόπος" θα ήταν πολύ απαλός για έναν άνθρωπο που επιχειρεί να δρέψει δάφνες κυριολεκτικώς επί πτωμάτων, για αρκετά από τα οποία μάλιστα φέρει κι ατομική ευθύνη. Εν μέσω πανδημίας μείωσε τον προϋπολογισμό για την υγεία και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό κι απάλλαξε τον ιδιωτικό τομέα από το βάρος τού κορονοϊού, μετατρέποντας τα δημόσια νοσοκομεία σε αποκλειστικώς covid, αυξάνοντας τον αριθμό των νεκρών από άλλες νόσους...

Δεν χρειαζόμασταν τη δημοσιοποίηση των περιστατικών με τους μπασκετμπολίστες τής Φενέρμπαχτσε ή τους άρρωστους επιβάτες από Ίο για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Θα έπρεπε να μας έφταναν η Πάρνηθα και η Ικαρία για να αντιλαμβανόμασταν την έλλειψη κοινωνικής ενσυναίσθησης του ανδρός και την πριγκιπική του αντίληψη ακόμα και για τους δικούς του νόμους. Καλώς ή κακώς, με αυτήν την κυβέρνηση δεν υπάρχει άλλη σωτηρία από τον εμβολιασμό, ίσως μάλιστα να έπρεπε να ξεκινήσει καμπάνια με αυτήν την ατάκα: "εμβολιαστείτε, μην περιμένετε σωτηρία από εμάς"... 

 

 

Πώς να εξαγοράσεις και τα γεγονότα;...

Ο Κ. Μητσοτάκης προσδοκούσε σε έναν πολύ διαφορετικό Σεπτέμβριο. Με βάση τη φαντασίωσή του, η πανδημία θα είχε υποχωρήσει, ο τουρισμός θα είχε επιστρέψει και το πρώτο σοβαρό πακέτο ενίσχυσης από το ταμείο ανάκαμψης θα είχε ήδη διοχετευτεί στους φίλους του, οι οποίοι με τη σειρά τους θα είχαν ρίξει και κανένα κόκαλο στο πόπολο. Όλα αυτά θα του έστρωναν το έδαφος ώστε να πάει σε διπλές εκλογές και να κερδίσει τα περιβόητα δύο συν τέσσερα χρόνια στην εξουσία. Όπως, όμως, θα μπορούσε να του πει από τον τάφο του ο πρώην πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας Χάρολντ Μακμίλαν, οι πολιτικοί μπορούν να υπολογίζουν τα πάντα εκτός από τα γεγονότα...

Ο πρωθυπουργός δεν είναι αντιμέτωπος τόσο με τα λάθη του όσο με το ότι δεν τα παραδέχεται, υπακούοντας σε κανόνες επικοινωνίας που απορρίπτουν αναφανδόν την αναγνώριση σφαλμάτων από τον αλάνθαστο ηγέτη. Και, κυρίως, με την εικόνα τού Μωυσή που επέτρεψε να καλλιεργήσουν τα ουκ ολίγα φιλικά του μέσα ενημέρωσης, αλλά και με το αφήγημα της επιστροφής στην κανονικότητα όταν πλέον γίνεται λόγος ακόμα και για 2.000 κρούσματα ημερησίως στο τέλος τού μήνα. Ο Μητσοτάκης την πάτησε όπως την πάτησαν πολλοί άλλοι στην θέση του, πίστεψε το ίδιο του το ψέμα...

Το πρόβλημα είναι πως μαζί με τον πρωθυπουργό της την έχει πατήσει κι ολόκληρη η χώρα, που μαζί με όλα τα άλλα πρέπει να ανέχεται και την υποκρισία όσων κατηγορούν τους άλλους για υγειονομικό σαμποτάζ όταν με το παράδειγμα της Πάρνηθας, της Ικαρίας, των κορονοβαφτίσεων και των κορονογλεντιών έκαναν τα δύο μέτρα και δύο σταθμά να μοιάζουν με ευφημισμό. Έχει καθυστερήσει, πάντως, ήδη η δικαστική διερεύνηση των όσων έχουν συμβεί κατά την πανδημία, τόσο στο υγειονομικό της σκέλος όσο και με τις απευθείας αναθέσεις. Όσο για την ευκαιρία που έχουν βρει στην κυβέρνηση για να δικαιολογήσουν το κυνήγι μαγισσών στο διαδίκτυο κι αυτό είναι ζήτημα που χρήζει δικαστικής διερεύνησης, αλλά κυρίως λαϊκής αφύπνισης πριν γίνουμε οργουελική Σοβιετία από αυτούς που με τον όρο ελευθερία εννοούν την ασύδοτη αγορά και μόνο...

 

Ένας πρωθυπουργός προβοκάτορας, ένας πρωθυπουργός δημόσιος κίνδυνος, ένας πρωθυπουργός που πρέπει σύντομα να γίνει πρώην...

Εδώ κι ένα μήνα περίπου έχει ξεσπάσει μια κοινωνική αναταραχή την οποία έχουν προκαλέσει κυβερνητικές επιλογές. Πέρα, βεβαίως, από τα τραγικά λάθη στη διαχείριση της πανδημίας, η κυβέρνηση έφερε στη Βουλή, με τα ΑΕΙ κλειστά, το ν/σ για την πανεπιστημιακή αστυνομία, ο πρωθυπουργός βολτάρισε σε Πάρνηθα και Ικαρία, έκλεισαν την εθνική οδό μόλις είδαν λίγο χιόνι, συγκάλυψαν τον Δ. Λιγνάδη και την αστυνομική βία στη Νέα Σμύρνη, ενώ επιχείρησαν να σκοτώσουν απεργό πείνας κι έστησαν χολιγουντιανό σόου για την εκκένωση μιας κατάληψης στη Θεσσαλονίκη που οι φοιτητές είχαν ήδη αποφασίσει να εκκενώσουν. Λίαν συντόμως, μάλιστα, κι εν μέσω covid φέρνουν εργασιακό κι ασφαλιστικό ν/σ με τα οποία, ανάμεσα σε άλλα, θα νομιμοποιείται η απλήρωτη υπερωριακή εργασία και θα ιδιωτικοποιηθεί η επικουρική ασφάλιση...

Οι πολίτες, συνεπώς, δεν παίρνουν τους δρόμους και διαδηλώνουν γιατί τους χτυπά την πόρτα ο ΣΥΡΙΖΑ για να ρίξει την κυβέρνηση. Το κάνουν γιατί έχουν απέναντί τους μια κυβέρνηση που κινείται με μικροκομματικές σκοπιμότητες, με ορμπανικές και θατσερικές λογικές και λειτουργώντας ως προβοκάτορας της βίας... 

Γνώριζαν, για παράδειγμα, για τους χούλιγκαν οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων στη Νέα Σμύρνη κι έστειλαν δικυκλιστές μπάτσους σαν πρόβατα επί σφαγή ώστε το αίμα τους να δικαιώσει τον αυταρχισμό τής πολιτικής τους ηγεσίας. Αλίμονο, ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι Χίτλερ. Ο Χίτλερ, όμως, ήταν εκείνος που έστηνε τη μία προβοκάτσια μετά από την άλλη για να δικαιολογήσει το Ολοκαύτωμα και το Β' Παγκόσμιο πόλεμο και φυσικά η ελληνική δεξιά στα "όμορφα" μετεμφυλιακά χρόνια...

Ο πρωθυπουργός προχώρησε σε δύο τηλεοπτικά διαγγέλματα αυτή την εβδομάδα στα οποία ήταν εμφανώς χλωμός, πιεσμένος και σίγουρα δεν εξέπεμπε αυτοπεποίθηση. Οι θαυμαστές του ενδεχομένως να το αποδώσουν στην υπευθυνότητα του κυβερνήτη που πονάει όταν βλέπει το λαό του διχασμένο. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, δεν είναι τίποτα παραπάνω από τη σταδιακή συνειδητοποίηση ότι με το ψέμα και την προπαγάνδα ως βασικούς μοχλούς διαχείρισης της εξουσίας μπορείς να φτάσεις έως ένα σημείο. Μετά βρίσκεις τοίχο και σπας τα μούτρα σου...

   
 

Με μπάτσους, ΣΚΑΙ κι εγκλεισμό ο ένας πιστεύει ότι είναι ο Μωυσής και η άλλη η Εύα Περόν...

Αν το ρεσιτάλ απρόκλητης αστυνομικής βίας στη Νέα Σμύρνη ήταν μεμονωμένο περιστατικό ο κυβερνητικός προπαγανδιστικός μηχανισμός δεν θα είχε επιχειρήσει να το αποκρύψει, κάνοντας αρχικώς λόγο για επίθεση σε αστυνομικούς από δεκάδες μπαχαλάκηδες. Ο μόνος λόγος που αισθάνονται στην κυβέρνηση υποχρεωμένοι να λογοδοτούν- βλ. Πάρνηθα, Ικαρία, Λιγνάδης, κορονοπάρτι στη γ.γ. Πολιτικής Προστασίας- είναι γιατί έχει πρώτα προκληθεί σάλος στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, τα οποία δεν είναι εύκολο να ελέγξουν απολύτως, όπως τα συμβατικά μίντια. Κοινώς η ηθική τους εξαρτάται από το αν πιάνονται από το πόπολο με τη γίδα στην πλάτη...

Πολύ θα ήθελε ο Κ. Μητσοτάκης να μπορούσε να προλαμβάνει και να αντιμετωπίζει τις λαϊκές αντιδράσεις στις πολιτικές του με τη χρήση στρατιωτικού νόμου και τανκ. Κάθε ημέρα, άλλωστε, μας αποδεικνύει πόσο χαλαρές είναι οι δημοκρατικές του ευαισθησίες. 

Πολύ θα το επιθυμούσε να καταπνίγει κάθε πρόβλημα με μπάτσους- το είδαμε προσφάτως και με την πανεπιστημιακή αστυνομία- ή να υποχρεώνει το λαό να ενημερώνεται αποκλειστικώς από το ΣΚΑΙ και να λατρεύει την Μ. Γκραμπόφσκι σαν να ήταν η Εύα Περόν. Και είναι μεγάλο πρόβλημα για τη δημοκρατία μας που ο μέσος πολίτης δεν μπορεί να "απειλήσει" την εξουσία με προσφυγή στον Τύπο ή και στη δικαιοσύνη γιατί οι τέσσερις εξουσίες παίζουν το παιχνίδι ως μία ομάδα και συνεπώς και οι διαιτητές είναι λαδωμένοι...

Η ελευθεροτυπία περνά κρίση παγκοσμίως, γι' αυτό και οι μεγάλες τεχνολογικές πλατφόρμες επιχειρούν να θέσουν όρια στο δημόσιο διάλογο, φτάνοντας ορισμένες φορές τη λογοκρισία σε επίπεδα γελοιότητας. Στην Ελλάδα, πάλι, όπου το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο, πρέπει να θεωρούμε βέβαιο ότι μία από τις επόμενες πρωτοβουλίες τής κυβέρνησης Μητσοτάκη θα είναι να επιχειρήσει να μαζέψει όσα γράφονται στα social media... 

Είναι αλήθεια ότι στο διαδίκτυο κυριαρχεί ο νόμος τής ζούγκλας, από την άλλη ωστόσο είναι αλήθεια κι ό,τι είχε πει σε άλλες εποχές ο Αλμπέρ Καμί, πως ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι καλός ή κακός, ο λογοκριμένος όμως είναι πάντα κακός. Αρκεί να ανοίξουμε την τηλεόρασή μας για να διαπιστώσουμε το δίκιο του... 

Κι αν στη ζωή πήραν μηδέν τα φταίει μια μασέλα...

Στην κυβέρνηση δεν είναι μόνο, τρόπον τινά, άριστοι, είναι κι άπαικτοι. Πώς να αντικρούσεις, χωρίς να τρελαθείς, μία εξουσία που τη μία ημέρα χρησιμοποιεί το χ επιχείρημα και την επόμενη το ακριβώς αντίθετό του σαν να μην συμβαίνει τίποτα; Οι αθεόφοβοι έφτασαν στο σημείο, ύστερα από ένα χρόνο καραντίνας με λίγες εξαιρέσεις, να μας πουν πως τα κρούσματα εκτοξεύτηκαν γιατί μείναμε σπίτι μας λόγω "Μήδειας"! Δεν τους έχει περάσει δε καν από το μυαλό πως ανάγκη για ξέσκασμα δεν έχει μόνο ο Μωυσής, ώστε να μπορεί να πετάγεται από το Λυκαβηττό στην Πάρνηθα ή στην Ικαρία, αλλά και οι υπήκοοί του, οι οποίοι όσο καλυτερεύει ο καιρός θα γίνεται όλο και δυσκολότερο να τους πείθεις να μένουν στα σπίτια τους γιατί εσύ δεν κάνεις μαζικά δωρεάν τεστ, μαζική ιχνηλάτηση και δεν έχεις πάρει μέτρα σε εστίες μαζικής μετάδοσης όπως οι εργασιακοί χώροι και τα μέσα μαζικής μεταφοράς...

Κι όσο η κυβερνητική αποτυχία- που, για να είμαστε δίκαιοι, είναι αποτυχία σχεδόν σύμπασας της καπιταλιστικής Δύσης- στη διαχείριση της πανδημίας θα γίνεται όλο και πιο αντιληπτή στο πόπολο τόσο θα συνδυάζεται με ενισχυμένες δόσεις αστυνομοκρατίας κι αυταρχικότητας. Όσα έγιναν στο ΑΠΘ στις αρχές τής εβδομάδας ή η εκδικητικότητα απέναντι στον Κουφοντίνα μπορεί να ξενίζουν κάποιον που επισκέπτεται για πρώτη φορά τη χώρα μας, αλλά κι όσους δεν έχουν βρεθεί στην Ψωροκώσταινα τον τελευταίο ενάμισι χρόνο τού ορμπανικού νεοφιλελευθερισμού, ωστόσο δεν αιφνιδίασε όσους ξέρουμε τι μας έχουν προετοιμάσει για μετά... 

Αυτή η κυβέρνηση κι αυτός ο πρωθυπουργός μέσα στην απόλυτη χυδαιότητά τους έχουν αναγάγει ακόμα και το στοιχειώδη σεβασμό στην ακαδημαϊκή ελευθερία και στο δικαίωμα στη ζωή σε δημοσκοπικό εύρημα. Αφού η αδαής πλειοψηφία μέσα από καλοστημένα ερωτήματα επιθυμεί μπάτσους στα ΑΕΙ και τον θάνατο ενός τρομοκράτη ας της δώσουμε όσο αίμα γουστάρει για να ξεχάσει ότι πίσω από την "αντρίλα" των κλομπ τής γαμάμε το μέλλον...

Δεν χρειαζόμαστε διεθνείς έρευνες που υποβαθμίζουν την Ελλάδα σε ζητήματα σεβασμού τής δημοκρατίας και των ελευθεριών των πολιτών προκειμένου να επιβεβαιώσουμε αυτό που μας λένε και οι πέντε αισθήσεις μας. Ούτε υποβαθμίζω την αξία πανεπιστημιακών σπουδών στο Κολάμπια κι άλλα εγνωσμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού, πτυχία των οποίων κατέχουν ο πρωθυπουργός, πολλοί υπουργοί του κι επιστήμονες που τον συμβουλεύουν. 

Στο θεό, όμως, που πιστεύετε, αν ύστερα από ένα χρόνο η απάντηση στην πανδημία είναι σχεδόν αποκλειστικώς η καραντίνα, με την ελπίδα που μέχρι στιγμής δεν ευοδώνεται οι εμβολιασμοί να προχωρήσουν το δυνατό γρηγορότερα, τι χρεία έχουμε των καλοσπουδασμένων ειδικών, ιδίως όταν αυτοί βλέπουν χρήμα κι εξουσία κι αφηνιάζουν; Θα ήταν πιο πειστικοί ότι ενδιαφέρονται για το καλό τής κοινωνικής πλειοψηφίας αν παρίσταναν τους απόφοιτους δημοτικού... 

   

 
 

Στο Μαξίμου γράφουν το ένα συγχωροχάρτι μετά το άλλο για βιαστές...

Όταν τα λάθη δεν είναι πολλά είναι και πιο εύκολο να τα παραδέχεσαι, ιδίως αν βρίσκεσαι σε ένα μιντιακό παρατεταμένο μήνα τού μέλιτος. Όταν, όμως, τα λάθη συσσωρεύονται τότε γίνεται και πιθανότερο να τα κρύβεις κάτω από το χαλί από το να απολογείσαι γι' αυτά ή, όταν πιάνεσαι με τη γίδα στην πλάτη, να δίνεις εξηγήσεις με τις οποίες θεωρείς τους συνομιλητές σου βλαμμένους. Υπάρχει, βεβαίως, και η πρακτική των αποδιοπομπαίων τράγων, μόνο που δεν πιάνει πάντοτε. Ο Κ. Μητσοτάκης αυτοπροσώπως ήταν, για παράδειγμα, στην Πάρνηθα και στην Ικαρία κι εκείνος επέλεξε τον Δ. Λιγνάδη για διευθυντή τού Εθνικού Θεάτρου κι αυτές οι ευθύνες δεν μπορούν να μετακυλιστούν εύκολα αλλού...

Ο πρωθυπουργός δεν κυβερνά ελέω θεού, δεν είναι μονάρχης ούτε πάπας για να έχει το αλάθητο και να αποφεύγει οποιαδήποτε κριτική. Οφείλει, και για τη δική του αξιοπιστία, να αναγνωρίζει τα λάθη του ενώπιον αυτών που θεωρεί υπηκόους του. 

Στη συγκεκριμένη, ωστόσο, περίπτωση δεν έχουμε έναν πρωθυπουργό που απλώς διαπράττει ανθρώπινα κι άρα συγχωρητέα σφάλματα. Έχουμε έναν πρωθυπουργό που συναγελάζεται και προστατεύει ακόμα και καταγγελλόμενους ως βιαστές- Κ. Φρουζής, Ν. Γεωργιάδης, Δ. Λιγνάδης- χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσωπικής του φαυλότητας...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ακολουθεί μόνο μία νεοφιλελεύθερη ατζέντα, αλλά και μία άκρως συντηρητική, επενδύοντας στο φόβο. Μπλοκάρει, για παράδειγμα, μαζί με την εξίσου υπερσυντηρητική κυβέρνηση Ορμπαν στην Ουγγαρία, κοινοτική οδηγία για την ισότητα των δύο φύλων ενώ, την ίδια ώρα, επιτίθεται στις μονογονεϊκές οικογένειες και τα ομόφυλα ζευγάρια... 

Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του έχουν ποντάρει σε κάθε στερεότυπο προκειμένου να διαιωνίσουν την εξουσία τους με την αλαζονεία πως αυτή θα διαρκέσει για πάντα. Λογαριάζουν, όμως, δίχως την κοινωνική οργή που συσσωρεύεται και η οποία ψάχνει μια αφορμή για να εκδηλωθεί. Θα βρει, και γρήγορα μάλιστα, αφού ο Κ. Μητσοτάκης μέσα στην αναισθησία του ούτε που καταλαβαίνει πόσο προκλητικός γίνεται με τα επικοινωνιακά του σόου...  

 

 

Η πτώση του Ικαρου...

Στο λεξικό τού νεοφιλελεύθερου η αγανάκτηση απέναντι στην κοινωνική αδικία έχει μία πολύ απλή εξήγηση: πρόκειται για το φθόνο των τεμπέληδων μετριοτήτων που επειδή δεν έχουν το ταλέντο και την εργατικότητα των πλούσιων τους φθονούν κι απαιτούν μερίδιο από τον πλούτο τους που δεν το αξίζουν. Και μέσα σε ένα διεστραμμένο νιτσεϊσμό έχουν αποδώσει στους εαυτούς τους χαρακτηριστικά υπεράνθρωπου που δεν τους αναλογούν και με αυτά δικαιολογούν τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία κρίνουν τις δικές τους πράξεις και των άλλων...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι ούτε ανέμελος ούτε αφελής. Αν πίστευε ότι με το κορονοπάρτι προσέβαλλε την πλειονότητα των Ελλήνων που μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους από τις έξι το απόγευμα και πάλι θα πήγαινε, αλλά με τη μέγιστη δυνατή μυστικότητα και υπό την ανοχή των συμβατικών μίντια. Όπως και στην Πάρνηθα, όμως, έτσι και στην Ικαρία ο πρωθυπουργός μας θεωρεί πως εκείνος, λόγω θέσης και, κυρίως, λόγω ονόματος και οικονομικού πρεστίζ, δικαιούται απολαύσεις που για τους πολλούς είναι απαγορευμένες. Ο ίδιος άνθρωπος που μας απειλούσε πριν μερικές εβδομάδες πως θα μας αύξανε το πρόστιμο στα 500 ευρώ αν δεν ήμασταν υπεύθυνοι έχει καταστήσει την ανευθυνότητα προσωπικό του trademark και ντρέπεται γι' αυτό μόνο όταν του το επισημαίνουν οι δημοσκοπήσεις...

Η πρωθυπουργική αλαζονεία δεν αφορά μόνο τη στήλη των παραπολιτικών. Συνιστά το modus operandi μιας κυβέρνησης που έχει πιστέψει το ίδιο της το δημοσκοπικό ψέμα, που εκτιμά πως θα εξουσιάζει για πάντα και γι' αυτό μπορεί να κάνει ό,τι θέλει δίχως να λαμβάνει κανέναν υπόψη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και το νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια που Κεραμέως- Χρυσοχοΐδης θεωρούν τόσο τέλειο ώστε δεν έκαναν δεκτή ούτε μια πρόταση κομμάτων και φορέων κι ας έχει ξεσηκωθεί η πανεπιστημιακή κοινότητα. Όπως, όμως, προηγούμενοι πρωθυπουργοί έτσι κι ο Κ. Μητσοτάκης θα μάθει με το σκληρό τρόπο πως sic transit gloria mundis, πως όταν πιστέψεις ότι είσαι άτρωτος τότε είναι που γίνεσαι περισσότερο ευάλωτος...

 

 

Ουδείς στα εστιατόρια τρώει από το κουτάλι του άλλου...

Δεν ξέρω αν είναι ευθύνη των επιστημόνων- οι προτάσεις τους παραμένουν, άλλωστε, επτασφράγιστο μυστικό σαν να είναι τα πιο απόκρυφα κρατικά μυστικά- ή των κυβερνώντων, αλλά στις εισηγήσεις- αποφάσεις τους υπολογίζουν τα επιδημιολογικά χαρακτηριστικά ή τις οικονομικές επιπτώσεις, αλλά καθόλου την ψυχική υγεία των πολιτών. Λες και η πλειονότητα αυτών που εξαναγκάζουν οι ίδιοι να μένουν στο σπίτι τους κατοικούν σε βίλες στο Σούνιο ή έχουν τη δυνατότητα για ποδηλατάδες στην Πάρνηθα, συνεπώς δεν τρέχει και τίποτα αν δεν μπορούν να βγαίνουν έξω μετά από τις εννιά το βράδυ ή μόνο για βόλτα στα πέριξ. Πολύ εύκολα βγαίνει, για παράδειγμα, ο Κ. Μητσοτάκης να μας πει να ξεχάσουμε τη διασκέδαση μέχρι το Πάσχα όταν ο ίδιος μπορεί να μετακινείται όπου θέλει και να μην έχει αλλάξει και πολλά στο λάιφσταϊλ του...

Την ίδια ώρα, οι αποφάσεις που λαμβάνονται οφείλουν να διακατέχονται από τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά. Αν, για παράδειγμα, πρέπει να μένουν κλειστά τα σχολεία, τα μπαρ, τα εστιατόρια ή τα καταστήματα λιανικής, το ίδιο δεν πρέπει να συμβεί και με τις εκκλησίες; 

Κι αν ανοίξει κάτι από όλα τα παραπάνω, αυτό δεν πρέπει να συμπαρασύρει και τα υπόλοιπα; Οι πολίτες, δηλαδή, θα συνωστίζονται στα καταστήματα ρούχων και δεν θα συνωστίζονται στους ναούς; Τουλάχιστον στα πρώτα δεν τους προσφέρουν κρασί από το ίδιο κουτάλι, μειώνοντας σαφώς τον κίνδυνο διασποράς τού ιού...

Ακόμα κι αν ξεκινήσουν οι εμβολιασμοί στη χώρα μας τον Ιανουάριο, θα φτάσουμε, κατά πάσα πιθανότητα, μέχρι το καλοκαίρι για να εμβολιαστεί ένα σημαντικό κομμάτι τού πληθυσμού και να δημιουργηθεί ανοσία τής αγέλης. Η ζωή μας, ωστόσο, σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορεί να διακοπεί μέχρι τότε... 

Δεν χρειάζεται να έχει βγάλει κανείς το Κολάμπια για να τους κρατήσει όλους μαντρωμένους στα σπίτια τους και με αυτόν τον τρόπο να αποφευχθούν τα χειρότερα. Έχουμε κυβερνήσεις και για να βρίσκουν έξυπνους τρόπους ώστε η προστασία τής δημόσιας υγείας να συνδυάζεται με κάποιου είδους κανονικότητα. Αλλιώς ένα σημαντικό μέρος από τα χρήματα του ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης μάλλον θα πρέπει να κατευθυνθεί στην ενίσχυση του συστήματος ψυχικής υγείας...

 

 

"Η εμπιστοσύνη του αφελούς είναι το πιο χρήσιμο εργαλείο του ψεύτη"...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν αγαπά την αλήθεια. Όχι γιατί πιστεύει ότι έχει πολλές διαστάσεις, που πράγματι έχει, κι άρα είναι σχετική, αλλά γιατί του στέκεται εμπόδιο στα κατά καιρούς αφηγήματά του. Το πιο πρόσφατο θέλει όλοι μας να μην επικεντρωνόμαστε στο πώς θα τηρούμε τα μέτρα προστασίας- μετά από το τεράστιο αυτογκόλ τής Πάρνηθας- ή στο πώς θα δημιουργηθούν περισσότερες ΜΕΘ, αλλά στο μαγικό εμβόλιο... 

Προφανώς κι ο εμβολιασμός σημαντικού κομματιού τού πληθυσμού θα αποτελέσει ανάχωμα στον κοροναΐό, αλλά πόσο πολύ εμπιστεύεστε για να συμβεί αυτό μια κυβέρνηση που επί εννέα μήνες δεν μπορεί να συγκεντρώσει αξιόπιστα επιδημιολογικά στοιχεία; Θα εμβολιάσει, δηλαδή, 2.000.000 ανθρώπους γρηγορότερα από τα μόλις 300.000 τεστ που έχει διενεργήσει μέχρι σήμερα;...

Όπως και σε μια προσωπική σχέση, ομοίως και στη σχέση κυβέρνησης- πολιτών η εμπιστοσύνη αποτελεί το Α και το Ω. Αν οι πολίτες εμπιστεύονται τον κυβερνήτη τους, πως πράττει δηλαδή έχοντας ως προτεραιότητα το συμφέρον τους, θα τον στηρίζουν ακόμα και σε αναποδιές, ακόμα και στα λάθη του. Όταν, όμως, οι πολίτες αρχίσουν να υποψιάζονται πως ο πρωθυπουργός τους έχει άλλες προτεραιότητες κι ακολουθεί δύο μέτρα και δύο σταθμά, τότε αυτή η σχέση εμπιστοσύνης κλονίζεται και κάποια στιγμή διαλύεται...

Στη φάση απώλειας εμπιστοσύνης προς τον Κ. Μητσοτάκη βρισκόμαστε σήμερα. Η αδιαφορία για την ενίσχυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, καθώς και της κοινωνίας, οι εκδρομούλες ανά τη χώρα χωρίς μέτρα προστασίας, το ότι δεν μπήκε σε καραντίνα μολονότι συνάντησε θετικούς στον ιό, τα διπλά βιβλία καταγραφής των κρουσμάτων, νομοσχέδια όπως το χωροταξικό που προσφέρουν μπιρ παρά τη γη των μικρομεσαίων στους φεουδάρχες, όλα αυτά μαζί με πολλά άλλα, όπως οι απευθείας αναθέσεις σε κολλητούς και φίλους, κονταίνουν πολιτικώς τον πρωθυπουργό. Αποδεικνύουν, αν μη τι άλλο, ότι ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν. Γι' αυτό και θα πάει άρον άρον σε εκλογές μόλις εμβολιαστούμε, γι' αυτό και θα πάρει από το λαό την απάντηση που του αξίζει στην εξοργιστική του υποκρισία κι αναισθησία...

 

 

Η δημοσιογραφία δεν έχει απλώς πεθάνει, το πτώμα της βρωμάει και ζέχνει...

Θα έπρεπε να μην ζούσα εδώ και χρόνια στην Ελλάδα για να εκπλησσόμουν από το θάψιμο από τα περισσότερα συμβατικά ΜΜΕ της εκδρομούλας Κυριάκου- Μαρέβας στην Πάρνηθα. Από τα ίδια ΜΜΕ που είχαν κάνει σημαία τους, κι ως ένα βαθμό ορθώς, την κρουαζιέρα Τσίπρα πριν δύο χρόνια και το τσιμπούσι Πολάκη πριν μερικές εβδομάδες. Είναι ενδεικτικό του πώς λειτουργούν τα μίντια στην Ψωροκώσταινα το ότι όταν δημοσιεύεται από ένα συμπολιτευόμενο μέσο ένα ρεπορτάζ κατά τής κυβέρνησης ή από ένα αντιπολιτευόμενο κατά τού ΣΥΡΙΖΑ κανείς δεν μιλά για δημοσιογραφική ακεραιότητα, αλλά όλοι αναρωτιούνται τι εκβιαστικό μήνυμα θέλει να στείλει ο ιδιοκτήτης σε Μητσοτάκη- Τσίπρα αντιστοίχως...

Η δημοσιογραφία, τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν έχει απλώς πεθάνει. Το πτώμα της έχει αρχίσει να ζέχνει, με τους δολοφόνους της να μην είναι μόνο οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Δεν θα υπήρχαν, άλλωστε, ηθικοί αυτουργοί αν δεν βρίσκονταν και φυσικοί αυτουργοί κι αυτοί είναι βεβαίως οι δημοσιογράφοι... 

Μπορεί η δημοσιογραφία να είναι λειτούργημα κι όχι επάγγελμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η κοινωνία μπορεί να έχει την απαίτηση από αυτούς που την ενημερώνουν να είναι ήρωες που τα βάζουν με όλους και με όλα με κίνδυνο να βρεθούν στη φτώχεια, στην ανεργία ή και στον τάφο. Δικαιούται, ωστόσο, να απαιτεί από τους δημοσιογράφους να μην εμφανίζονται βασιλικότεροι του βασιλέως, να μην περιγράφουν ρούχα γυμνών βασιλιάδων ακόμα κι όταν οι βασιλιάδες δεν τους το ζητούν, όπως τόσο συχνά συμβαίνει στην Ελλάδα...

Η στρατευμένη δημοσιογραφία, εξάλλου, η οποία καταχρηστικώς μπορεί να αποκαλείται δημοσιογραφία, έχει πολλές όψεις. Μπορεί να αφορά την εξυπηρέτηση κομματικών, επιχειρηματικών ή και ξένων συμφερόντων, πάντως όχι την πλήρη ενημέρωση του κοινού επί όλων των διαστάσεων της πραγματικότητας... 

Ακόμα κι εκείνοι που εκκινούν με τις καλύτερες των προθέσεων χάνουν το στόχο όταν αποφασίσουν κάποια στιγμή να συνδέσουν την ευημερία των πολιτών αποκλειστικώς με ένα κόμμα ή και με ένα πρόσωπο, έστω κι αν αυτό το κόμμα ή πρόσωπο βάλλονται πανταχόθεν κι αρκετές φορές αδίκως. Όταν, μάλιστα, έχεις εξαρτήσει το βιοπορισμό σου από έναν επιχειρηματία, ένα κόμμα, έναν πολιτικό τότε μπορεί να είσαι καλός επιχειρηματίας, καλός δημοσιογράφος όμως δεν είσαι... 

 

Ένας απάνθρωπα "ανθρώπινος" πρωθυπουργός...

Φυσικά και υπάρχει η ατομική ευθύνη τού καθενός μας να προστατευτεί και να προστατεύσει τους γύρω του από τον κοροναΐό. Θέλω να πιστεύω ότι έχουμε απομακρυνθεί από παλαιότερες δεκαετίες, όταν ακόμα και σε μέσα μεταφοράς και δημόσιους χώρους υπήρχαν πινακίδες που καλούσαν τους πολίτες να μην φτύνουν. Η ατομική υγιεινή, η χρήση μάσκας, η τήρηση αποστάσεων δεν είναι ζητήματα νόμου, αλλά εν τέλει κοινωνικής ευθύνης τού καθενός μας...

Αν, όμως, η ατομική ευθύνη ενός "κοινού θνητού" υπερπροβάλλεται από τον πρωθυπουργό του, ποια ατομική ευθύνη από τη δική του πλευρά θα πρέπει να περιμένουν οι περισσότεροι; Την ύψιστη φυσικά, γι' αυτό κι όταν ο "ανθρώπινος", κατά δήλωση Πέτσα, Κ. Μητσοτάκης μάς κοροϊδεύει στα μούτρα μας με την Πάρνηθα και πώς τη διαχειρίστηκε, τότε η περιφρόνησή του για το λαό του- ή τους υπηκόους του, όπως θεωρούν ο ίδιος και η σύζυγός του- γίνεται ανυπόφορη. Δεν είναι ο φθόνος τής πλέμπας για την καλοπέραση της διεφθαρμένης αριστοκρατίας, αλλά η πεποίθηση της τελευταίας ότι μπορεί να κάνει κυριολεκτικώς ό,τι γουστάρει μην δίνοντας λογαριασμό σε κανέναν, αλλά και δείχνοντας με το δάχτυλο το πόπολο για τις δικές του αμαρτίες...

Η εκπορευόμενη από το Μαξίμου διαρροή για τα διπλά βιβλία τού ΕΟΔΥ μαρτυρά πως έχει ήδη αρχίσει εντός τής κυβέρνησης η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων. Ζούμε, μάλιστα, την πρωτοτυπία ο πρωθυπουργός να μην μπορεί να κάνει ούτε ανασχηματισμό, δέσμιος κομματικών κι επιχειρηματικών συμφερόντων. Του δίνω, συνεπώς, ένα δίκιο να αναζητά χαλάρωση στην Πάρνηθα, θα του έδινα περισσότερο αν αντιλαμβανόταν κι ότι είναι λίγος για το αξίωμα που κατέχει και μας άδειαζε τη γωνιά μια ώρα αρχύτερα, μήπως και διασώσουμε τις ζωές μας...