"Εμβολιαστείτε, μην περιμένετε σωτηρία από εμάς"...

Αν ο Κ. Μητσοτάκης ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ όταν έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι στη Νέα Υόρκη πολύ πιθανό η αντίδρασή του να ήταν πως επρόκειτο για τρομοκρατικό σαμποτάζ τής αντιπολίτευσης και πως, όπως κι αν έχει, όλα είναι καλά κι ωραία και δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Ο πρωθυπουργός εδώ και πολύ καιρό, αξιοποιώντας τη μιντιακή του υπεροπλία, προσπαθεί να μας πείθει να μην πιστεύουμε τα μάτια μας αλλά όσα μας λέει, ακόμα κι αν δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Βρισκόμαστε στα μέσα καλοκαιριού κι όμως η χώρα περνά ήδη το τέταρτο κύμα τής πανδημίας, οι εμβολιασμοί είναι πολύ λιγότεροι από τους αναμενόμενους, το φθινόπωρο προμηνύεται δύσκολο λόγω και των μειωμένων τουριστικών εσόδων, αλλά ο πρωθυπουργός πολιτεύεται με βασικό κριτήριο το πότε θα κάνει εκλογές και πώς θα καταργήσει νοσοκομεία...

Γι' αυτό και, για παράδειγμα, παράπεμψε στις ελληνικές καλένδες την ψήφιση της ιδιωτικοποίησης της επικουρικής ασφάλισης, γι' αυτό κι αρνείται κοινοβουλευτικό έλεγχο των δημοσκοπικών μετρήσεων. Συνεπώς, ο χαρακτηρισμός "καιροσκόπος" θα ήταν πολύ απαλός για έναν άνθρωπο που επιχειρεί να δρέψει δάφνες κυριολεκτικώς επί πτωμάτων, για αρκετά από τα οποία μάλιστα φέρει κι ατομική ευθύνη. Εν μέσω πανδημίας μείωσε τον προϋπολογισμό για την υγεία και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό κι απάλλαξε τον ιδιωτικό τομέα από το βάρος τού κορονοϊού, μετατρέποντας τα δημόσια νοσοκομεία σε αποκλειστικώς covid, αυξάνοντας τον αριθμό των νεκρών από άλλες νόσους...

Δεν χρειαζόμασταν τη δημοσιοποίηση των περιστατικών με τους μπασκετμπολίστες τής Φενέρμπαχτσε ή τους άρρωστους επιβάτες από Ίο για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Θα έπρεπε να μας έφταναν η Πάρνηθα και η Ικαρία για να αντιλαμβανόμασταν την έλλειψη κοινωνικής ενσυναίσθησης του ανδρός και την πριγκιπική του αντίληψη ακόμα και για τους δικούς του νόμους. Καλώς ή κακώς, με αυτήν την κυβέρνηση δεν υπάρχει άλλη σωτηρία από τον εμβολιασμό, ίσως μάλιστα να έπρεπε να ξεκινήσει καμπάνια με αυτήν την ατάκα: "εμβολιαστείτε, μην περιμένετε σωτηρία από εμάς"... 

 

 

Τώρα που χάσαμε και δεν πήραμε την Πόλη μήπως να δώσουμε το Καστελόριζο;...

Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε από τη Φενέρμπαχτσε κι έτσι αναβλήθηκε η πολυαναμενόμενη από το 1453 επιστροφή τής Κωνσταντινούπολης σε ελληνικά χέρια. Ή, μήπως, δεν είναι ακριβώς έτσι κι ένας αγώνας καλαθοσφαίρισης είναι γραφικό να συσχετίζεται με αλυτρωτικές επιδιώξεις και με την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο; Όσοι παρακολουθούν τα ελληνικά, αλλά και τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν πολύ εύκολα να μπερδευτούν τις τελευταίες ημέρες και να θεωρήσουν πως από έναν τελικό τής Ευρωλίγκας θα κρινόταν αν η χώρα μας θα έπαιρνε πίσω την Ίμβρο και την Τένεδο ή αν θα οφείλαμε να παραχωρήσουμε τη Ρόδο και το Καστελόριζο...

Τέτοιου είδους αντιλήψεις γίνονται ακόμα πιο γελοίες αν σκεφτεί κανείς πόσοι ξένοι αγωνίστηκαν και στις δύο ομάδες στον τελικό τής Κυριακής. Κι αν ο Θρύλος διέθετε περισσότερους γηγενείς από τη Φενέρμπαχτσε, στην τελευταία δεν αγωνίστηκε ούτε ένας Τούρκος παρά μόνο τιμής ένεκεν στους οπαδούς τής ομάδας προς το τέλος τού ματς κι όταν είχαν όλα κριθεί. Με δεδομένο ότι ο κορμός τού τουρκικού κλαμπ αποτελείται από Σέρβους- ανάμεσά τους κι ο προπονητής του- κι Αμερικανούς, σε περίπτωση νίκης τού Ολυμπιακού και με βάση το σκεπτικό των γραφικών εθνικιστών θα ήταν δικαιότερο η Ελλάδα να καταλάμβανε το Βελιγράδι και την Ουάσιγκτον...

Για να μην μπερδευόμαστε: δεν θεωρώ πως ένα επαγγελματικό παιχνίδι μπάσκετ ή ποδοσφαίρου είναι, απλώς, ένα ματς στις μπασκέτες ή στο πέντε επί πέντε της γειτονιάς μεταξύ φίλων. Ακόμα και οι επαγγελματίες αθλητές δεν αγωνίζονται μόνο για το χρήμα, αλλά και για τη δόξα που φέρνουν οι τίτλοι, πόσω μάλλον οι φίλαθλοι που περιμένουν από αυτούς να ματώσουν τη φανέλα και να τους κάνουν υπερήφανους. Γι' αυτό κι ένα ματς είναι ένας πόλεμος χωρίς όπλα και νεκρούς, όπου η ικανότητα των "στρατευμάτων" και η ευφυΐα των "στρατηγών" παίζουν τον αποφασιστικότερο ρόλο. Αλίμονο, όμως, αν εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τους διεθνείς αγώνες ως βάση για να δικαιολογούμε ανοησίες όπως αυτές που ακούστηκαν στο παρελθόν από ντοπαρισμένους μας, μάλιστα, αθλητές ότι η πρωτιά βρίσκεται στο DNA των Ελλήνων...

Με τους Τούρκους, εξάλλου, είμαστε πολύ πιο ίδιοι και στην εμφάνιση και στο χαρακτήρα από όσο θα τολμούσαμε να παραδεχθούμε ώστε να το παίζουμε πολιτισμένοι κι εκείνους να τους αποκαλούμε συλλήβδην βάρβαρους. Ούτε έχει νόημα να βγάλουμε τα κομπιουτεράκια για να μετρήσουμε ποιοι έσφαξαν περισσότερους από τους γείτονές τους στο παρελθόν. Δεν παρακινώ στην ιστορική λήθη, αλλά στην εστίαση σε όσα μας ενώνουν, τα οποία είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν και τα οποία κάποιοι κι από τις δύο πλευρές τού Αιγαίου μεγεθύνουν για να ικανοποιήσουν μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις, οι οποίες μόνο συμφορές φέρνουν, όπως θα έπρεπε να μας είχε διδάξει η Ιστορία...