Το μπάσκετ δεν ξεβρομίζει αν δεν ξεβρομίσει και το Μαξίμου...

Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί από τους φιλάθλους τού Παναθηναϊκού οι οποίοι ζητούν κάθαρση στο μπάσκετ είχαν ψηφίσει ΝΔ το 2023. Δεν βγαίνει αλλιώς το 41%. Όπως είμαι σίγουρος ότι θα ξαναψηφίσουν το 2027 το κυβερνών κόμμα. 

Φυσικά καλά κάνουν και ζητούν να ξεβρομίσει η καλαθοσφαίριση. Μόνο που όσοι την έχουν βρομίσει φαίνεται πως δεν είναι καθόλου άγνωστοι στο σύστημα Μαξίμου. Κι εδώ παρουσιάζεται το πρόβλημα που δεν αφορά μόνο τους υποστηρικτές τού Τριφυλλιού αλλά κάθε ομάδας: πως η απαίτησή μας για δικαιοσύνη περιορίζεται στο να μην αδικείται η ομάδα μας και μόνο...

Ο επαγγελματικός αθλητισμός έχει εργαλειοποιηθεί και θα συνεχίσει να γίνεται αντικείμενο εργαλειοποίησης από την εξουσία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως σε πολλές περιπτώσεις κι όχι μόνο στην Ελλάδα συμπίπτουν τα πρόσωπα που διοικούν μία ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα με αυτά που επί της ουσίας έχουν υπό τον έλεγχό τους τη χώρα. Όλοι αυτοί έχουν κάθε συμφέρον να πλακωνόμαστε για τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ από το ποιος μας κλέβει από το τραπέζι το ψωμί...

Τα σπορ δεν θα πάψουν να είναι το όπιο του λαού. Όπως, άλλωστε, και οι θρησκείες και κάθε άλλη κακή συνήθεια που μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε τη θνητότητά μας. Δεν θα μπορούσαμε αλλιώς να αντέξουμε τη ζωή. Το μέτρο, ωστόσο, δεν είναι αδύνατο να επιτευχθεί, όπως και η ταξική συνειδητοποίηση. Αρκεί την επόμενη φορά να κάνουμε το σωστό συνειρμό για το ποιοι, για παράδειγμα, κυβερνούν το μπάσκετ και τη χώρα...

PISA και πούπουλα...

Οι κάκιστες επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στην αξιολόγηση της PISA είναι από μόνες τους δραματικές κι απαιτούν, αν μη τι άλλο, αναστοχασμό, ιδίως από την πλευρά εκείνων που διαχειρίζονται το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Ακόμα και στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης καμία τεχνική γνώση δεν είναι άχρηστη. Η πνευματική επάρκεια δεν μπορεί να είναι ποτέ άχρηστη. 

Η χώρα, όμως, βιώνει μια άνευ προηγουμένου κρίση παιδείας σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις βαθμίδες η οποία ξεδιπλώνεται ανάγλυφα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου ο ψύχραιμος λόγος δοκιμάζεται από μια ψύχωση ακύρωσης που διακατέχει όσους, κατά βάση, αγιογραφούν ή ελεεινολογούν. Και συνήθως ηττάται...

Ο πρώην παίκτης τού μπασκετικού Παναθηναϊκού, Μάριους Γκριγκόνις είπε πρόσφατα μια πολύ μεγάλη αλήθεια: σε αντίθεση με τους βορειοευρωπαίους οι Έλληνες δεν χρειάζεται να έχουν πιει πρώτα ένα καφάσι μπύρες για να μαλώσουν ο ένας με τον άλλο. Το να μην μπορούμε να αποδώσουμε την τοξικότητά μας στο αλκοόλ δυσκολεύει ακόμα περισσότερο να πείσουμε για το δίκαιο των επιχειρημάτων μας, ανεξαρτήτως του πόσο πλησιάζουν την πραγματικότητα ή όχι... 

Ο δημόσιος διάλογος δεν είναι δυνατό να αποτελεί προνόμιο των λίγων έχοντας συμπληρωθεί το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Φοβάμαι, όμως, πως αποτελούν μειονότητα όχι μόνο αυτοί που ξέρουν να μιλούν ή να γράφουν καλά- αυτό είναι τεχνικό ζήτημα- αλλά κυρίως εκείνοι που βουτάνε τα λόγια τους στο μυαλό τους πριν εκστομίσουν ή αποτυπώσουν τα λόγια τους...

Ο φασισμός μοιάζει πολλές φορές με τον καρκίνο. Μας τρώει τα σωθικά χωρίς καν να το έχουμε συνειδητοποιήσει πως είμαστε ασθενείς του. Η πολιτική ορθότητα  είναι η πιο πονηρή έκδοσή του γιατί δεν σου λέει "να μισείτε ό,τι δεν σας μοιάζει" αλλά "να μισείτε κι όσους δεν μισούν και δεν τους είναι ξένο οτιδήποτε το ανθρώπινο, ακόμα και το ευλόγως καταδικαστέο". Κι αυτή η τάση αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς και στον προοδευτικό χώρο, σε βαθμό που η κοινωνία μας να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον επίλογο στη "Φάρμα των Ζώων" και να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος... 

  

Ασυμβίβαστη δημαγωγία...

Το ασυμβίβαστο υπουργού- βουλευτή που προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης για να ξεφύγει επικοινωνιακά από τα αδιέξοδά του δεν είναι πραγματικό ασυμβίβαστο. Αν μπορείς να είσαι, για παράδειγμα, το μισό χρόνο υπουργός και τον άλλο μισό βουλευτής γιατί να μην συνεχίσεις να κάνεις τα ρουσφέτια σου εφόσον έχεις στόχο την επανεκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Η πρωθυπουργική πρόταση, η οποία μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εκλογή 600 βουλευτών, οι μισοί και πλέον εκ των οποίων θα εναλλάσσονται σαν να ήταν παίκτες ομάδας μπάσκετ, πέρα από τα συνταγματικά ζητήματα που δημιουργεί είναι προορισμένη να καταλήξει, αν ποτέ εφαρμοστεί, σε επιθεωρησιακό σκετς...

Είναι, όμως, λύση κι ένα πραγματικό ασυμβίβαστο, σύμφωνα με το οποίο η επόμενη κυβέρνηση δεν θα αποτελείται από βουλευτές, δηλαδή από κανέναν εκλεγμένο με την ψήφο τού ελληνικού λαού, παρά μόνο από τεχνοκράτες; Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" μπορεί να μας οδηγήσει μακριά ή είναι, στην πραγματικότητα, μια ακόμα μορφή λαϊκισμού; Τείνω να καταλήξω στο δεύτερο- είμαι ανοιχτός, πάντως, να ακούσω κι άλλα επιχειρήματα αρκεί να μην έχουν το πολιτικό "βάθος" τού "όλοι οι βουλευτές είναι λαμόγια"- γιατί δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς μπορεί να είναι η λιγότερη δημοκρατία η πρέπουσα απάντηση στη διαφθορά...

Πόσο αδιάφθορος μπορεί να είναι ένας υπουργός που δεν λογοδοτεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον πρωθυπουργό; Και πόσο λιγότερο αλαζόνας είναι δυνατό να γίνει ένας πρωθυπουργός ο οποίος θα διορίζει υπουργικό συμβούλιο όπως κάποτε οι βασιλιάδες την αυλή τους;... 

Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, φυσικά, πως μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που δεν θα περιμένει να υπουργοποιηθεί θα είναι και πιο αυστηρή στα νομοθετήματα που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση. Στο τέλος, όμως, της ημέρας ο πρόεδρος- πρωθυπουργός θα είναι αυτός που θα φτιάχνει τα ψηφοδέλτια και θα είναι σε θέση να τιμωρεί τους όποιους αντιφρονούντες. Αν με ρωτάτε συνεπώς, μάλλον έχετε πολλή δουλειά να κάνετε ακόμα για να με πείσετε πως όλα αυτά δεν είναι ένα ακόμα δημαγωγικό παιχνιδάκι... 

  

 

Όταν προσκυνάς σώβρακα και φανέλες μπορείς να προσκυνήσεις τα πάντα...

Το ότι το λούμπεν προλεταριάτο κι όχι μόνο έχει εμπλακεί σε έναν άτυπο εμφύλιο τις τελευταίες ημέρες προς υπεράσπιση δισεκατομμυριούχων είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα γιατί ο καπιταλισμός δεν πρόκειται να καταρρεύσει. Τουλάχιστον όχι κατά τη διάρκεια της δικής μας ζωής. Αν οι φτωχοί ή οι μικρομεσαίοι αφήνουν στην άκρη τα χίλια μύρια προσωπικά, οικογενειακά και κοινωνικά τους προβλήματα για να δικαιολογούν παιδικές συμπεριφορές ανθρώπων που έχουν επιλύσει από την ημέρα που γεννήθηκαν το πρόβλημα της επιβίωσης μην περιμένετε να επαναστατήσουν για το οτιδήποτε μπορεί να έχει αξία. Το έθνος το οποίο προσκύνα σώβρακα και φανέλες είναι σε θέση να προσκυνήσει κυριολεκτικώς τα πάντα...

Το πόπολο αδιαφορεί για τη λεκτική βία, τα εμπρηστικά συνθήματα και χειρονομίες, ακόμα και για τη σωματική βία αν αυτοί που διαπράττουν όλα αυτά τα αδικήματα ή τα υποκινούν τους φέρνουν εγχώρια κι ευρωπαϊκά τρόπαια. Έχει την ανάγκη τού ανήκειν σε ένα ευρύτερο σύνολο το οποίο να καλύπτει τις δικές του αβελτηρίες κι αποτυχίες. 

Γι' αυτό και η "ομαδάρα" δεν επιτρέπεται να χάνει από κανέναν κι όσοι ευθύνονται για τις ήττες πρέπει να κρεμιούνται ανάποδα. Τους έχουμε εναποθέσει τις ζωές που θα θέλαμε να κάνουμε. Πώς είναι δυνατό να μας απογοητεύουν κι εκείνοι;...

Όποιος υποστηρίζει πως ο αθλητισμός ενώνει είτε δεν έχει ιδέα από αθλητισμό είτε ζει σε ένα ροζ συννεφάκι. Ο αθλητισμός είναι φτιαγμένος να διχάζει ακόμα κι όταν είναι ερασιτεχνικός. Μην μου πείτε, για παράδειγμα, πως όταν παίζετε μπασκετάκι με φίλους σας το μυαλό σας είναι στην ευγενή άμιλλα κι όχι στο πώς να τους κερδίσετε. 

Γι' αυτό, άλλωστε, και είναι τόσο όμορφος όταν δεν φτάνει στα άκρα, όταν δηλαδή η νίκη πάση θυσία δεν γίνεται αυτοσκοπός, το άκρως καπιταλιστικό "ο πρώτος είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα" δεν μας καθοδηγεί κι όταν η άσκηση βίας δεν μένει στον αγωνιστικό χώρο αλλά γίνεται ρουτίνα στις εξέδρες κι έξω από τα γήπεδα. Όταν συμβαίνει, με λίγα λόγια, ό,τι δεν συμβαίνει στην Ελλάδα όπου το όπιο των λαών έχει επηρεάσει περισσότερο από πολλές άλλες χώρες την ευθυκρισία μας...  

 

Ένα παγκόσμιο χωριό ή μια πιο εκσυγχρονισμένη εκδοχή της Αλβανίας του Χότζα;...

Αυτοί που ορκίζονται στην ελεύθερη, αυτορρύθμιστη αγορά, χωρίς κανόνες παρά μόνο αυτούς της ζούγκλας, είναι κι εκείνοι συνήθως που δεν θέλουν ούτε ένας μετανάστης ή πρόσφυγας να εγκατασταθεί στην Ελλάδα, ιδίως αν είναι διαφορετικού χρώματος και θρησκείας από την πλειονότητα. Αναγνωρίζουν, δηλαδή, περισσότερα δικαιώματα στις μουστάρδες ή στους τραπεζικούς λογαριασμούς από όσα αναγνωρίζουν για τους ανθρώπους και, μάλιστα, τους απελπισμένους. Πώς, επομένως, όλοι αυτοί οι μισαλλόδοξοι να αναγνωρίζουν ως δική τους την εθνική ομάδα μπάσκετ με τα αδέλφια Αντετοκούνμπο;...

Υπό μία άποψη, βεβαίως, είναι πιο έντιμοι από εκείνους που αναγνωρίζουν την ελληνικότητα μόνο σε αυτούς που έχουν επιτύχει στη ζωή τους. Τρισχειρότεροι είναι όσοι αναγνωρίζουν στους μετανάστες και στα παιδιά τους δικαιώματα αποκλειστικώς όταν έχει προηγηθεί λαϊκή κατακραυγή, παίζουν στο NBA ή βγαίνουν πρώτοι στις πανελλήνιες. Η υποκρισία τους μπορεί να συγκριθεί μόνο με την αγυρτεία τους και φυσικά δεν περιορίζεται στο λανθάνοντα ρατσισμό τους...

Οι Έλληνες του 450 π.Χ, του 1453 ή του 1821 δεν είναι ίδιοι με τους Έλληνες του 2022. Ούτε οι Έλληνες του 2052 θα είναι ίδιοι με τους σημερινούς. Ιδίως όταν είσαι λάτρης τής παγκοσμιοποίησης δεν μπορεί να την περιορίζεις στην ελεύθερη διακίνηση προϊόντων. Ή θέλουμε ένα παγκόσμιο χωριό ή μια πιο εκσυγχρονισμένη εκδοχή τής Αλβανίας τού Χότζα. Το τελευταίο, ωστόσο, μοιάζει γελοίο ακόμα κι ως σκέψη την εποχή που οι επικοινωνίες και οι μεταφορές γίνονται όλο και πιο εύκολες ημέρα με την ημέρα...

   
 

Ο υβριδικός εισβολέας ήταν άνθρωπος και πριν γίνει αριστούχος...

Αν πριν τρία χρόνια η βάρκα με την οποία έφτασε στη Λέσβο ο Ιρανός πρόσφυγας Κύρο Μπαγκί είχε απωθηθεί από το λιμενικό, ο Κ. Μητσοτάκης θα είχε δώσει συγχαρητήρια στους ένστολους που προστάτευσαν την πατρίδα από την "υβριδική εισβολή". Σήμερα, βεβαίως, τον καλεί στο τηλέφωνο και τον προσκαλεί στο Μαξίμου για να τον συγχαρεί για την επιτυχία του στις πανελλήνιες. Η υποκρισία δεν έπαψε ποτέ να είναι το αγαπημένο αμάρτημα της δεξιάς...

Φυσικά οι επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο και στον Έβρο και οι απελάσεις ασυνόδευτων προσφυγόπουλων δεν θα σταματήσουν. Εντάσσονται, άλλωστε, στη διαχρονική ρητορική τής συντηρητικής παράταξης που μισεί ό,τι δεν της μοιάζει και καπηλεύεται την πατρίδα με την ίδια ευκολία που υφαρπάζει τον πλούτο της κι ενίοτε την ξεπουλά. Αυτοί, για παράδειγμα, που δεν θα έλεγαν ποτέ "Βόρεια Μακεδονία" παραχωρούν με μεγάλη ευκολία το "Turkaegean" στη γείτονα...

Κανείς δεν πρέπει να πεθαίνει στη φυλακή, όποιο έγκλημα κι αν έχει διαπράξει, ούτε συνεπώς κι ο Επ. Κορκονέας. Ούτε τα σύνορά μας πρέπει να μένουν κλειστά για τους ικέτες τής Γης, ανεξαρτήτως αν είναι άσοι στο μπάσκετ ή στη φυσική. Έλληνας γεννιέσαι κι Έλληνας μπορείς να γίνεις αν το επιθυμείς. Πρώτιστο καθήκον μας, άλλωστε, είναι ο άνθρωπος και σε αυτόν και στις ανάγκες του είμαστε όλοι μας υπόλογοι...

 

  
 

Τώρα που χάσαμε και δεν πήραμε την Πόλη μήπως να δώσουμε το Καστελόριζο;...

Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε από τη Φενέρμπαχτσε κι έτσι αναβλήθηκε η πολυαναμενόμενη από το 1453 επιστροφή τής Κωνσταντινούπολης σε ελληνικά χέρια. Ή, μήπως, δεν είναι ακριβώς έτσι κι ένας αγώνας καλαθοσφαίρισης είναι γραφικό να συσχετίζεται με αλυτρωτικές επιδιώξεις και με την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο; Όσοι παρακολουθούν τα ελληνικά, αλλά και τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν πολύ εύκολα να μπερδευτούν τις τελευταίες ημέρες και να θεωρήσουν πως από έναν τελικό τής Ευρωλίγκας θα κρινόταν αν η χώρα μας θα έπαιρνε πίσω την Ίμβρο και την Τένεδο ή αν θα οφείλαμε να παραχωρήσουμε τη Ρόδο και το Καστελόριζο...

Τέτοιου είδους αντιλήψεις γίνονται ακόμα πιο γελοίες αν σκεφτεί κανείς πόσοι ξένοι αγωνίστηκαν και στις δύο ομάδες στον τελικό τής Κυριακής. Κι αν ο Θρύλος διέθετε περισσότερους γηγενείς από τη Φενέρμπαχτσε, στην τελευταία δεν αγωνίστηκε ούτε ένας Τούρκος παρά μόνο τιμής ένεκεν στους οπαδούς τής ομάδας προς το τέλος τού ματς κι όταν είχαν όλα κριθεί. Με δεδομένο ότι ο κορμός τού τουρκικού κλαμπ αποτελείται από Σέρβους- ανάμεσά τους κι ο προπονητής του- κι Αμερικανούς, σε περίπτωση νίκης τού Ολυμπιακού και με βάση το σκεπτικό των γραφικών εθνικιστών θα ήταν δικαιότερο η Ελλάδα να καταλάμβανε το Βελιγράδι και την Ουάσιγκτον...

Για να μην μπερδευόμαστε: δεν θεωρώ πως ένα επαγγελματικό παιχνίδι μπάσκετ ή ποδοσφαίρου είναι, απλώς, ένα ματς στις μπασκέτες ή στο πέντε επί πέντε της γειτονιάς μεταξύ φίλων. Ακόμα και οι επαγγελματίες αθλητές δεν αγωνίζονται μόνο για το χρήμα, αλλά και για τη δόξα που φέρνουν οι τίτλοι, πόσω μάλλον οι φίλαθλοι που περιμένουν από αυτούς να ματώσουν τη φανέλα και να τους κάνουν υπερήφανους. Γι' αυτό κι ένα ματς είναι ένας πόλεμος χωρίς όπλα και νεκρούς, όπου η ικανότητα των "στρατευμάτων" και η ευφυΐα των "στρατηγών" παίζουν τον αποφασιστικότερο ρόλο. Αλίμονο, όμως, αν εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τους διεθνείς αγώνες ως βάση για να δικαιολογούμε ανοησίες όπως αυτές που ακούστηκαν στο παρελθόν από ντοπαρισμένους μας, μάλιστα, αθλητές ότι η πρωτιά βρίσκεται στο DNA των Ελλήνων...

Με τους Τούρκους, εξάλλου, είμαστε πολύ πιο ίδιοι και στην εμφάνιση και στο χαρακτήρα από όσο θα τολμούσαμε να παραδεχθούμε ώστε να το παίζουμε πολιτισμένοι κι εκείνους να τους αποκαλούμε συλλήβδην βάρβαρους. Ούτε έχει νόημα να βγάλουμε τα κομπιουτεράκια για να μετρήσουμε ποιοι έσφαξαν περισσότερους από τους γείτονές τους στο παρελθόν. Δεν παρακινώ στην ιστορική λήθη, αλλά στην εστίαση σε όσα μας ενώνουν, τα οποία είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν και τα οποία κάποιοι κι από τις δύο πλευρές τού Αιγαίου μεγεθύνουν για να ικανοποιήσουν μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις, οι οποίες μόνο συμφορές φέρνουν, όπως θα έπρεπε να μας είχε διδάξει η Ιστορία...

Η Ελλάδα φτύνει κατάμουτρα τους γκάληδες για να δίνει δουλειά στους καρανίκες...

Για τους συνομηλίκους μου, όσους δηλαδή ήμασταν παιδιά τη δεκαετία τού 1980, ο Νίκος Γκάλης είναι ό,τι πλησιέστερο έχουμε δει σε θεό. Όταν σηκωνόταν στον αέρα αισθανόσουν σιγουριά ότι θα πετύχει καλάθι. Το μαρτυρά, άλλωστε, και το εξωπραγματικό ποσοστό ευστοχίας 60% σε όλη την καριέρα του...

Έπρεπε, ωστόσο, να περάσουν δύο δεκαετίες από τότε που του έκοψαν το μπάσκετ για να τον τιμήσει όπως του αξίζει η αγαπημένη του ομάδα, ο Άρης, ενώ ακόμα κάποιοι συζητούν για το αν θα έπρεπε το κλειστό τού ΟΑΚΑ να λάβει το όνομα του σημαντικότερου και πιο επιδραστικού Έλληνα αθλητή των τελευταίων 100 χρόνων. Ο "γκάνγκστερ" μπήκε και στο "Hal of Fame"- υπέρτατη τιμή για έναν μπασκετμπολίστα-, αλλά στο Ελλαδιστάν ακόμα ορισμένοι αναρωτιούνται για το πόσο σπουδαίος είναι...

Βγήκε κι ο υφυπουργός Αθλητισμού να μας πει πόσο τιμητική είναι και για τον ελληνικό αθλητισμό η βράβευση του Νίκου Γκάλη από τους Αμερικανούς. Μπούρδες! Ο Νικ δεν αποτέλεσε προϊόν τού όποιου ελληνικού αθλητικού εκπαιδευτικού συστήματος ούτε τα κατάφερε χάρη σε αυτό. Για την ακρίβεια, πέτυχε παρόλο που είχε να κάνει με ερασιτέχνες, προπονούμενος πολύ περισσότερες ώρες από πολύ χειρότερους από τον ίδιο αθλητές, όντας προσηλωμένος στην καριέρα του κι όχι στους πειρασμούς που συνοδεύουν τη ζωή ενός επαγγελματία αθλητή...

Και ήταν τέτοια η "ευγνωμοσύνη" ανθρώπων που δίχως τον Νίκο Γκάλη δεν θα τους ήξερε ούτε ο θυρωρός τής πολυκατοικίας τους που του συμπεριφέρθηκαν σαν να ήταν τελειωμένος. Πάνω από 20 χρόνια, ωστόσο, μετά από την τελευταία εμφάνισή του στο παρκέ, τον Γκάλη τον σταματούν στο δρόμο και του ζητούν αυτόγραφο ακόμα κι άνθρωποι που ήταν αγέννητοι όταν μεσουρανούσε. Την ίδια ώρα, εκείνοι που τον πολέμησαν δεν είναι πλέον τίποτα άλλο από ανυπόληπτοι συνταξιούχοι...

Φυσικά ο Νίκος Γκάλης δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα Έλληνα που η πατρίδα του προσπάθησε να τον "φάει ζωντανό". Απλώς είναι ένα από τα πλέον χτυπητά σε μια χώρα που πρώτα σε φτύνει κατάμουτρα πριν αποφασίσει να σε τιμήσει για το ότι δεν την σιχάθηκες αρκετά για αρνηθείς το χάδι της. Αυτό είναι, ωστόσο, κι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά σπουδαίων, αυτόφωτων προσωπικοτήτων όπως ο Γκάλης: μολονότι μετριότητες τους έχουν σούρει τα μύρια όσα, εκείνοι δεν μπαίνουν στη διαδικασία να χαμηλώσουν στο επίπεδό τους για να τους απαντήσουν όπως ίσως θα τους έπρεπε...

Η Ελλάδα συνεχίζει να τρώει τα παιδιά της, μόνο που μερικά από αυτά αποδεικνύονται δύσκολα στην κατάποση, επιμένοντας να παλεύουν για το μεγαλείο μιας πατρίδας που συμπεριφέρεται στους γκάληδες σαν σκουπίδια για να μπορούν να αναπνέουν ελεύθερα οι καρανίκες και τα υπόλοιπα παιδιά τού όποιου χρώματος κομματικού σωλήνα. Και την ίδια στιγμή τα πιο φωτισμένα μυαλά της φεύγουν για το εξωτερικό προς άγραν μιας υποτυπώδους έστω αξιοκρατίας...

Δείξε μου πώς καρφώνεις τη μπάλα να σου πω αν είσαι Έλληνας...

Υπάρχουν, σχηματικώς γράφοντας, δύο είδη ρατσιστών: εκείνοι που είναι ρατσιστές απέναντι σε οτιδήποτε δεν τους μοιάζει στον καθρέφτη κι αυτοί που είναι ρατσιστές ακόμα και στο ρατσισμό τους. Αυτό έχει εφαρμογή και στην περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία δεν θα δεχθούν ποτέ ότι μπορεί να υπάρξει μαύρος Έλληνας, γι' αυτό κι αντιμετωπίζουν ως ξένο ένα παιδί που από σεβασμό δεν θέλει να υπογράφει αυτόγραφα στην ελληνική σημαία και το οποίο δηλώνει πως όπου κι αν βρεθεί, κουβαλά μαζί του την Ελλάδα. Όσοι, πάλι, εντάσσονται στη δεύτερη κατηγορία καμαρώνουν για τον Γιάννη, αλλά αν δουν κάποιον μαύρο στο δρόμο- ανεξαρτήτως αν αυτός και τα παιδιά του ζουν χρόνια στην Ελλάδα ή όχι- από μέσα τους ή φωναχτά του λένε "γύρνα πίσω στην πατρίδα σου σκυλάραπα" και του πετούν και καμιά μπανάνα...

Οι περισσότεροι ρατσιστές, πάντως, συμφωνούν ότι Έλληνας γεννιέσαι και δεν γίνεσαι και πως για να έχεις το δικαίωμα να παρουσιάζεσαι ως τέτοιος πρέπει ως ελάχιστη προϋπόθεση οι γονείς των γονιών των γονιών σου να έχουν γεννηθεί εδώ και, "φυσικά", να είσαι λευκός. Την ίδια στενόμυαλη λογική χρησιμοποιούν και στην περίπτωση του σεξουαλικού προσανατολισμού, όπου το σκεπτικό τους συμπυκνώνεται στο "πας μη ετεροφυλόφιλος ανώμαλος και διεστραμμένος". Γι' αυτό και δεν θέλουν οι γονείς και τα παιδιά τους να παρακολουθούν σχολικά σεμινάρια στα οποία θα παρουσιάζονται όλες οι περιπτώσεις, λες και δεν είναι προτιμότερο να εξοικειώνεται κάποιος με το τι συμβαίνει στην πραγματική κοινωνία από τα παιδικά του χρόνια από το να αφήνει τη διαπαιδαγώγησή του και γι' αυτά τα θέματα στην τηλεόραση, για παράδειγμα, όπου οι γκέι ή οι τραβεστί παρουσιάζονται συνήθως σαν καρικατούρες...

Βγαίνουν διάφοροι πιθηκάνθρωποι και για να αποδείξουν δήθεν το δίκαιο του ρατσισμού τους ισχυρίζονται πως κάποιος επιλέγει να γίνει ομοφυλόφιλος, γι' αυτό και δεν είναι σωστό να προβάλλεται η ομοφυλοφιλία ως κάτι το φυσιολογικό. Ακόμα, όμως, κι αν είναι έτσι, από πότε η ελευθερία τής επιλογής, είτε πρόκειται για πατρίδα είτε για σεξουαλικό προσανατολισμό είτε για οτιδήποτε άλλο, θεωρείται ανώμαλη, ακόμα κι όταν γίνεται από ενήλικο άτομο;...

Για να μην παρεξηγηθώ από εκείνους που έχουν την παρεξήγηση πρόχειρη στο στόμα, δεν εννοώ πως ο οποιοσδήποτε που περνά τα σύνορα, νομίμως ή παρανόμως, και δηλώσει πως θέλει να γίνει Έλληνας για ιδιοτελείς σκοπούς δικαιούται να αποκτήσει την υπηκοότητα. Βεβαίως και πρέπει να υπάρχουν κανόνες χορήγησής της, αλίμονο όμως αν αυτό εξαρτάται από το πόσο εντυπωσιακά καρφώματα σε αγώνες μπάσκετ κάνει κάποιος, όπως συνέβη με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο επί εποχής Σαχλαμαρά. Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από διπλός ρατσισμός, άρα και διπλά κατακριτέο από κάθε πραγματικά κι όχι μόνο στα χαρτιά προοδευτικό άνθρωπο...

Κλωνοποιήστε Σπανούλη - Διαμαντίδη κι αφήστε τον Σόιμπλε να γαβγίζει!

Φυσικά και στο ασφαλιστικό, στο φορολογικό και στο πολυνομοσχέδιο υπάρχουν αντιαναπτυξιακές αδικίες οι οποίες πλήττουν και/ ή αποκλειστικώς τους μικρομεσαίους. Ας υποθέσουμε, ωστόσο, πως αυτές δεν υφίσταντο, πως το ποσό τής δόσης που θα πέσει στην πραγματική οικονομία θα ήταν μεγαλύτερο από 3,5 δις ευρώ το επόμενο πεντάμηνο και πως αποφασιζόταν "κούρεμα" του χρέους. Η υπόθεση με τα πλαστά πτυχία εκπαιδευτικών- στην οποία κανένας δεν είναι αθώος αφού όσοι τα πήραν από ιδιωτικά σχολεία που αποδείχθηκαν απατεώνες δεν μπορεί να ήταν όλοι αθώοι τού αίματος-, αλλά και οι συντεχνιακές επιμέρους αντιδράσεις στα μέτρα μαρτυρούν πως ακόμα διακατεχόμαστε από τη λογική "εμείς να είμαστε καλά κι ας ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα". Κι ας την έχουμε ανάγκη για να μας προμηθεύει γάλα γιατί κανένας δεν είναι αυτάρκης εφόσον ζει σε μια πόλη ή σε ένα χωριό κι όχι ως ερημίτης στα βουνά...

-"Να σωθούν οι αγρότες. -Και γιατί να μην σωθούν οι νησιώτες; -Όχι, να σωθούν οι ξενοδόχοι". Και κάπως έτσι συνεχίζεται ένα αμήχανο παιχνίδι τής κολοκυθιάς το οποίο έχει αποδειχθεί αδιέξοδο στην εποχή των μνημονίων. Το ζητούμενο δεν είναι ούτε η ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού ούτε όμως και η αποφυγή από ορισμένες επαγγελματικές κατηγορίες με έφεση στη φοροδιαφυγή και στη φοροαποφυγή των ευθυνών που τις βαρύνουν. Φυσικά και η πολιτεία έχει διαχρονικά τη δική της μεγάλη ευθύνη για το ότι δεν έχει καταπολεμήσει παθογένειες, αλλά δεν θα βρούμε δικαιοσύνη αν την αναζητήσουμε στη σοφιστεία πως "ένοχος είναι μόνο όποιος συλληφθεί". Δεν συμμερίζομαι την αντίληψη πως "μαζί τα φάγαμε", δεν με βρίσκει ωστόσο αντίθετο η άποψη πως μαζί τα αποσιωπήσαμε...

Αυτές τις ημέρες διεξάγονται οι τελικοί τού πρωταθλήματος μπάσκετ, όπου γι' άλλη μια χρονιά δίνουν τα ρέστα τους ο Βασίλης Σπανούλης κι ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Την ώρα που γύρω τους ουρλιάζουν επηρμένοι λεφτάδες ιδιοκτήτες, αφιονισμένοι χούλιγκαν κι οπαδικές ρυπαροφυλλάδες εκείνοι συνεχίζουν να δίνουν το δικό τους σόου στους αγωνιστικούς χώρους λες κι ό,τι τους περιβάλλει είναι τέλειο. Κι αυτό γιατί ο επαγγελματισμός τους βρίσκεται στο ανώτατο επίπεδο, αφού γνωρίζουν ότι μόνο τα έμφυτο ταλέντο δεν οδήγησε κανέναν πουθενά...

Αν και δεν μου αρέσει η συζήτηση περί προτύπων, αυτοί οι δύο αθλητές μπορούν πολύ άνετα να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για τους πολίτες μιας χώρας που πασχίζουν να βγουν στο ξέφωτο. Αν διαθέτουμε δύο από τους καλύτερους μπασκετμπολίστες τής Ευρώπης, γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο με τους επιστήμονές μας, τους δημοσίους και ιδιωτικούς υπαλλήλους μας κ.λπ.; Και γιατί να μην μπορούμε να τους κρατήσουμε εδώ; Μια χαρά μπορούμε αρκεί να αλυσοδέσουμε την αυτολύπηση και να παλέψουμε ακόμα και με τη γυμνή μας γροθιά αν δεν μας δίνεται κάποιο άλλο όπλο...