Μόνη της δεν μπορεί, χωρίς εκείνη δεν μπορούμε...

"Δεν είμ' εγώ σπορά της τύχης, ο πλαστουργός της νιας ζωής, εγώ 'μαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής". Η Μ. Καρυστιανού θα μπορούσε να είχε απαγγείλει τους στίχους τού Κώστα Βάρναλη γιατί αυτό ακριβώς συμβολίζει για πολλούς Έλληνες, ιδίως εκείνους που είναι απογοητευμένοι από το πολιτικό μας σύστημα. Και η ίδια, άλλωστε, δεν είναι προϊόν τού κομματικού σωλήνα αλλά τέκνο τής ανάγκης και της οργής. Μόνο που, δυστυχώς, δυστυχέστατα η εκκίνηση του κόμματός της δεν δείχνει καθόλου ωριμότητα... 

Είτε από άγνοια κι αφέλεια για το πολιτικό παιχνίδι είτε γιατί μοιράζεται τις ίδιες ιδεοληψίες μαζί τους η Μαρία των Τεμπών, η οποία είχε ξεσηκώσει όλη την Ελλάδα το Φεβρουάριο του 2025, επέτρεψε το κίνημά της να αλωθεί από υποψήφιους πολιτευτές και στελέχη τα οποία ταιριάζουν απόλυτα και στη Νίκη, στην Ελληνική Λύση ή στη Φωνή Λογικής. Από καιροσκόπους που είδαν φως και μπήκαν, από επαγγελματίες πολιτικούς που αναζητούν σίγουρο στασίδι για την επόμενη ημέρα, από πράκτορες ξένων δυνάμεων ενδεδυμένους με πατριωτική προβιά. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλίμονο, δεν είναι όμως αυτές πουν δίνουν το βηματισμό κι αυτός που δίνεται στρέφει το καράβι προς τα ακροδεξιά...

Όπως κι αν έχει, η Μαρία μπορεί να αποτελέσει μέρος τής λύσης. Είναι η μοναδική, άλλωστε, από τους πολιτικούς της αντιπάλους που η εμπλοκή της με την πολιτική δεν έχει ως αφετηρία το ναρκισσισμό αλλά μια προσωπική της τραγωδία και μια βιωματική αγωνία για δικαιοσύνη και δημοκρατία. Δεν μπορεί, όμως, μόνη της να κάνει πολλά κι αυτοί που την περιτριγυρίζουν ακόμα λιγότερα. Επειδή, ωστόσο, η επόμενη ημέρα θα στηριχθεί στην κάθαρση ο δικός της ρόλος πρέπει να είναι κομβικός. Και θα είναι...

 

Όταν προσκυνάς σώβρακα και φανέλες μπορείς να προσκυνήσεις τα πάντα...

Το ότι το λούμπεν προλεταριάτο κι όχι μόνο έχει εμπλακεί σε έναν άτυπο εμφύλιο τις τελευταίες ημέρες προς υπεράσπιση δισεκατομμυριούχων είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα γιατί ο καπιταλισμός δεν πρόκειται να καταρρεύσει. Τουλάχιστον όχι κατά τη διάρκεια της δικής μας ζωής. Αν οι φτωχοί ή οι μικρομεσαίοι αφήνουν στην άκρη τα χίλια μύρια προσωπικά, οικογενειακά και κοινωνικά τους προβλήματα για να δικαιολογούν παιδικές συμπεριφορές ανθρώπων που έχουν επιλύσει από την ημέρα που γεννήθηκαν το πρόβλημα της επιβίωσης μην περιμένετε να επαναστατήσουν για το οτιδήποτε μπορεί να έχει αξία. Το έθνος το οποίο προσκύνα σώβρακα και φανέλες είναι σε θέση να προσκυνήσει κυριολεκτικώς τα πάντα...

Το πόπολο αδιαφορεί για τη λεκτική βία, τα εμπρηστικά συνθήματα και χειρονομίες, ακόμα και για τη σωματική βία αν αυτοί που διαπράττουν όλα αυτά τα αδικήματα ή τα υποκινούν τους φέρνουν εγχώρια κι ευρωπαϊκά τρόπαια. Έχει την ανάγκη τού ανήκειν σε ένα ευρύτερο σύνολο το οποίο να καλύπτει τις δικές του αβελτηρίες κι αποτυχίες. 

Γι' αυτό και η "ομαδάρα" δεν επιτρέπεται να χάνει από κανέναν κι όσοι ευθύνονται για τις ήττες πρέπει να κρεμιούνται ανάποδα. Τους έχουμε εναποθέσει τις ζωές που θα θέλαμε να κάνουμε. Πώς είναι δυνατό να μας απογοητεύουν κι εκείνοι;...

Όποιος υποστηρίζει πως ο αθλητισμός ενώνει είτε δεν έχει ιδέα από αθλητισμό είτε ζει σε ένα ροζ συννεφάκι. Ο αθλητισμός είναι φτιαγμένος να διχάζει ακόμα κι όταν είναι ερασιτεχνικός. Μην μου πείτε, για παράδειγμα, πως όταν παίζετε μπασκετάκι με φίλους σας το μυαλό σας είναι στην ευγενή άμιλλα κι όχι στο πώς να τους κερδίσετε. 

Γι' αυτό, άλλωστε, και είναι τόσο όμορφος όταν δεν φτάνει στα άκρα, όταν δηλαδή η νίκη πάση θυσία δεν γίνεται αυτοσκοπός, το άκρως καπιταλιστικό "ο πρώτος είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα" δεν μας καθοδηγεί κι όταν η άσκηση βίας δεν μένει στον αγωνιστικό χώρο αλλά γίνεται ρουτίνα στις εξέδρες κι έξω από τα γήπεδα. Όταν συμβαίνει, με λίγα λόγια, ό,τι δεν συμβαίνει στην Ελλάδα όπου το όπιο των λαών έχει επηρεάσει περισσότερο από πολλές άλλες χώρες την ευθυκρισία μας...  

 

Μόνο με υποχρεωτικότητα της ψήφου με πραγματικές κυρώσεις σώζεται η κοινοβουλευτική δημοκρατία...

Ουδείς μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών γιατί κανείς δεν ξέρει ποιοι και πόσοι θα πάνε να ψηφίσουν. Κι από αυτούς που θα πάνε αρκετοί, αν όχι οι περισσότεροι, θα αποφασίσουν τις τελευταίες εβδομάδες, την τελευταία ημέρα, πάνω από την κάλπη. Μήπως, όμως, έχει φτάσει η στιγμή να συζητήσουμε για την υποχρεωτικότητα της ψήφου με κυρώσεις που να πονάνε λίγο ή πολύ;...

Στην Αυστραλία, για παράδειγμα, η αποχή συνδέθηκε με πρόστιμο 20 δολαρίων. Το ποσό δεν είναι υψηλό, αλλά ώθησε πολλούς να αναρωτηθούν αν είναι ωφέλιμο να το θυσιάσουν αντί να μεταβούν στο πιο κοντινό τους εκλογικό τμήμα και να ψηφίσουν για τις ζωές τους. Το ποσοστό συμμετοχής αυξήθηκε, παρομοίως και σε άλλες χώρες. Κι αν καταλαβαίνω γιατί η δεξιά φοβάται την υποχρεωτικότητα, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί να μην την θέτει στη δημόσια συζήτηση η Αριστερά...

Μόνο, άλλωστε, με την υποχρεωτικότητα της ψήφου θα μπορούμε να διαπιστώνουμε τις πραγματικές δυναμικές τής κοινωνίας κι όχι αυτές που αυτοδιαμορφώνονται από πιο περιθωριακές ομάδες με πιο δυναμική, ωστόσο, συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες. Αμφιβάλλω, για παράδειγμα, αν με την υποχρεωτικότητα παραεκκλησιαστικά μορφώματα όπως η Νίκη θα έπιαναν το όριο του 3%, δημιουργώντας την εικόνα πως η χώρα άγεται και φέρεται από το μεσαίωνα. Δεν βρίσκω, άλλωστε, κανένα άλλο τρόπο για να επιβιώσει η κοινοβουλευτική δημοκρατία τον 21ο αιώνα όταν η τάση είναι στο τέλος να ψηφίζουν μόνο οι υποψήφιοι και οι στενοί τους συγγενείς και συνεργάτες...

 
 

Με την ανιψιά του Παΐσιου συγκλίνεις Κυριάκο, όχι με την Ευρώπη...

Κάνουν push backs στο Αιγαίο, επεκτείνουν το τείχος στον Έβρο, εξοπλίζονται σαν να μην υπάρχει αύριο, κάνουν κάθε χατίρι των παπάδων, αλλά κατά τα άλλα ισχυρίζονται πως δεν συγκλίνουν πουθενά με την Ελληνική Λύση και τη Νίκη κι απειλούν με τρίτες εκλογές αν δεν κάνουμε τον Κ. Μητσοτάκη αυτοκράτορα στις δεύτερες. Σας έχω νέα αγαπητοί ψηφοφόροι τής ΝΔ: μόνο με τον Κ. Βελόπουλο, την ανιψιά τού Παΐσιου και τον Β. Όρμπαν συγκλίνετε. Ούτε με το ΣΥΡΙΖΑ ούτε με το ΠΑΣΟΚ ούτε με την Ευρώπη...

Είτε μας αρέσει είτε όχι οι περισσότεροι μουσουλμάνοι τής Θράκης Τούρκοι αισθάνονται. Για το ότι αισθάνονται Τούρκοι κι όχι Έλληνες δεν ευθύνεται το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή, αλλά κυρίως οι διαχρονικές κυβερνητικές πολιτικές τής Αθήνας που ακόμα και τους Πομάκους τούς έσπρωχναν προς Τουρκία κι ας μην έχουν τέτοιες ρίζες. Αντί, συνεπώς, να σκιαμαχούμε για το αν το "Δυτική Θράκη" είναι αλυτρωτικό, ενώ το "Βόρειος Ήπειρος" μια χαρά και δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού όταν το "Μακεδόνας" δεν είναι αντιστοίχως για έναν κάτοικο της πόλης των Σκοπίων θα ήταν προτιμότερο να χαράζαμε εθνική στρατηγική για τη Θράκη. Μόνο τότε κι ο "γαλάζιος" περιφερειάρχης, για παράδειγμα, δεν θα χρειαζόταν να ξημεροβραδιάζεται για ψηφαλάκια στο τουρκικό προξενείο...

Το να ξεπλένεις την ακροδεξιά πολυσυλλεκτικότητα της ΝΔ την ίδια ώρα κατά την οποία στηλιτεύεις την ενσωμάτωση και της ακραία αριστερής φρασεολογίας στο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει μάλλον με υποκρισία. Αν κάποιος θεωρεί υγιέστερο ένας χρυσαυγίτης εγκληματίας τού κοινού ποινικού δικαίου να είναι ενταγμένος στη ΝΔ φαντάζομαι θα θεωρεί ακόμα υγιέστερο να είναι ενταγμένος στο ΣΥΡΙΖΑ κάποιος που μιλά για τουρκική μειονότητα αλλά δεν παίρνει στο κυνήγι αλλοδαπούς για να τους εκτελέσει. Από τους ελλαδέμπορους έχει προδοθεί διαχρονικά η Ελλάδα, ωστόσο μυαλό φαίνεται πως δεν έχει βάλει ακόμα... 

 

 

Καμία, μα καμία σημασία ποιος θα είναι δεύτερος, τρίτος, τέταρτος...

Έχουν πεθάνει κι εξακολουθούν να πεθαίνουν πάνω από 35.000 Έλληνες κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Μόλις πριν τρεις μήνες σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι στα Τέμπη και μέσα στους τέσσερις πρώτους μήνες τού 2023 έχουν καταγραφεί 57 εργατικά δυστυχήματα. 

Τίποτα από όλα αυτά, ωστόσο, δεν θα επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα αφού και σε αυτή την προεκλογική περίοδο οι τηλεπανελίστες ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικώς με το αν η ΝΔ θα είναι αυτοδύναμη ή θα συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ. Ακόμα, όμως, κι από αυτήν τη συζήτηση μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για την επόμενη ημέρα...

Όποιος είναι ευτυχισμένος με κυβέρνηση Μητσοτάκη- δικαιολογημένα η ελίτ, αδικαιολόγητα το λούμπεν πρεκαριάτο και προλεταριάτο- έχει την επιλογή να ψηφίσει ΝΔ. Όποιος δεν είναι, όμως, και κατανοεί πως στις δεύτερες κάλπες δεν έχει εφαρμογή η χαλαρή ψήφος δεν έχει στην ουσία άλλη επιλογή από το να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Τι είδους αντιπολίτευση, άλλωστε, μπορεί να ασκήσει ένα κόμμα τού οποίου ο πρόεδρος είναι εκβιαζόμενος και δεν θα είχε πρόβλημα να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ αν πρωθυπουργός ήταν κάποιος τρίτος κι όχι ο Μητσοτάκης;...

"Μα, υπάρχουν και τα μικρότερα κόμματα που μπορούν να κόψουν την αυτοδυναμία Μητσοτάκη με είσοδό τους στη Βουλή", θα πουν κάποιοι. Λες κι ο Μητσοτάκης θα έχει πρόβλημα να τσιμπήσει όσους του λείπουν από το ΠΑΣΟΚ, τη Νίκη ή την Ελληνική Λύση ή λες και θα διστάσει να πάει σε τρίτες εκλογές... 

Πάρτε το, επιτέλους, χαμπάρι: και με 151 βουλευτές η ΝΔ θα περνά τον ένα αντιλαϊκό νόμο μετά τον άλλο. Για να μην συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει να βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Και για να βρεθεί στην αντιπολίτευση πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι πρώτος. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να διατηρούνται μαγαζάκια και για να κυβερνά ο Μητσοτάκης με το διαίρει και βασίλευε μέχρι να σβήσει ο ήλιος...