"Δεν είμ' εγώ σπορά της τύχης, ο πλαστουργός της νιας ζωής, εγώ 'μαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής". Η Μ. Καρυστιανού θα μπορούσε να είχε απαγγείλει τους στίχους τού Κώστα Βάρναλη γιατί αυτό ακριβώς συμβολίζει για πολλούς Έλληνες, ιδίως εκείνους που είναι απογοητευμένοι από το πολιτικό μας σύστημα. Και η ίδια, άλλωστε, δεν είναι προϊόν τού κομματικού σωλήνα αλλά τέκνο τής ανάγκης και της οργής. Μόνο που, δυστυχώς, δυστυχέστατα η εκκίνηση του κόμματός της δεν δείχνει καθόλου ωριμότητα...
Είτε από άγνοια κι αφέλεια για το πολιτικό παιχνίδι είτε γιατί μοιράζεται τις ίδιες ιδεοληψίες μαζί τους η Μαρία των Τεμπών, η οποία είχε ξεσηκώσει όλη την Ελλάδα το Φεβρουάριο του 2025, επέτρεψε το κίνημά της να αλωθεί από υποψήφιους πολιτευτές και στελέχη τα οποία ταιριάζουν απόλυτα και στη Νίκη, στην Ελληνική Λύση ή στη Φωνή Λογικής. Από καιροσκόπους που είδαν φως και μπήκαν, από επαγγελματίες πολιτικούς που αναζητούν σίγουρο στασίδι για την επόμενη ημέρα, από πράκτορες ξένων δυνάμεων ενδεδυμένους με πατριωτική προβιά. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλίμονο, δεν είναι όμως αυτές πουν δίνουν το βηματισμό κι αυτός που δίνεται στρέφει το καράβι προς τα ακροδεξιά...
Όπως κι αν έχει, η Μαρία μπορεί να αποτελέσει μέρος τής λύσης. Είναι η μοναδική, άλλωστε, από τους πολιτικούς της αντιπάλους που η εμπλοκή της με την πολιτική δεν έχει ως αφετηρία το ναρκισσισμό αλλά μια προσωπική της τραγωδία και μια βιωματική αγωνία για δικαιοσύνη και δημοκρατία. Δεν μπορεί, όμως, μόνη της να κάνει πολλά κι αυτοί που την περιτριγυρίζουν ακόμα λιγότερα. Επειδή, ωστόσο, η επόμενη ημέρα θα στηριχθεί στην κάθαρση ο δικός της ρόλος πρέπει να είναι κομβικός. Και θα είναι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου