Ο καθένας μας θα ψηφίσει αυτό που θέλει να ψηφίσει στις εκλογές ή, τέλος πάντων, αυτό που εκτιμά ως το λιγότερο κακό και κλείνοντας τη μύτη του. Θα μπορούσαμε, όμως, όλοι μας να συμφωνήσουμε σε κάτι ανεξαρτήτως της κομματικής μας επιλογής, να μην ψηφίσουμε δηλαδή αυτούς που είναι απολύτως προφανές ότι αναζητούν προσωπική σανίδα πολιτικής επιβίωσης και οι οποίοι δεν είναι και λίγοι. Όχι γιατί οι νεοεισερχόμενοι στον πολιτικό στίβο είναι απαραιτήτως καλύτεροι αλλά γιατί για εκείνους τουλάχιστον ισχύει το τεκμήριο της πολιτικής αθωότητας...
Ο Αλ. Τσίπρας, για παράδειγμα, παρουσίασε και στο Χαλάνδρι πέντε ενδιαφέρουσες νέες περιπτώσεις στελεχών τις οποίες από κάτω χειροκροτούσαν με μισή καρδιά η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστερά και με γνήσιο ενθουσιασμό οι άδολοι προσωπολάτρες τού μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Ο πρώην πρωθυπουργός παρουσίασε και κάποιες άλλες τέτοιες περιπτώσεις κατά την περιοδεία του ανά τη χώρα για την "Ιθάκη". Θα προτιμούσα να έβλεπα αυτά τα λιγότερο ή και καθόλου φθαρμένα στελέχη να συναπαρτίζουν την Κοινοβουλευτική του Ομάδα από- ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε- επαγγελματίες πολιτικούς κολλημένους στη βουλευτική ή κομματική τους έδρα...
Εδώ μπαίνει, όμως, το κεφαλαιώδες ερώτημα του αν το ίδιο εκλογικό σώμα που είναι εθισμένο στο μεσσιανισμό, στο νεποτισμό και στον πελατειασμό μπορεί να κάνει επιλογές που να ξεπερνούν τα ειωθότα, ακόμα κι αν πρόκειται για φρέσκα πρόσωπα. Χλωμό ως πολύ χλωμό το βλέπω, σε σημείο που ακόμα κι αν αυξηθεί η συμμετοχή στις κάλπες αυτή μάλλον θα κατευθυνθεί προς την ακροδεξιά- κεκαλυμμένη ή όχι- παρά σε κάτι προοδευτικό, έστω και ψευδεπίγραφα. Για κάτι διαφορετικό χρειαζόμαστε και κοινωνίες όπου ο πρώτος δεν θα είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα. Οι κοινωνίες, όμως, μηδενικού αθροίσματος αυτούς τους πολιτικούς αναπαράγουν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου