Από τύχη ζουν αλλού, στην Ελλάδα από θαύμα...

Με αφορμή- αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια για τον πρωθυπουργό μας- τη δολοφονία τής Βάγιας Νέστορα την προηγούμενη εβδομάδα ο Κ. Μητσοτάκης είχε δώσει στη δημοσιότητα ένα προπαγανδιστικό μήνυμα επαναφοράς τής θεωρίας των δύο άκρων. Πολύ λίγο τον ενδιέφερε η ανθρώπινη ζωή που μόλις είχε χαθεί. Αν τον ενδιέφερε θα είχε επισκεφθεί και τους συγγενείς των θυμάτων τής φωτιάς στο Ωραιόκαστρο. 

Για τον Κυριάκο, όμως, δεν είναι όλες οι ανθρώπινες ζωές ίδιας αξίας. Αν ήταν, θα μας είχε πει, για παράδειγμα, δυο λόγια και για το θύμα αστυνομικής βίας στο Άργος ή για τους τραυματίες από την έκρηξη στον Ασπρόπυργο. Όλοι τους θύματα μιας επταετίας κατά την οποία οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, όταν δεν γίνονταν νεκροί...

Από τύχη ζούμε γενικώς σε έναν απρόβλεπτο κόσμο. Από τύχη θα ζούσαμε ακόμα κι αν ήμασταν κάτοικοι της Ελβετίας, του Καναδά ή της Αυστραλίας, ευημερούντων δηλαδή κρατών. Στην Ελλάδα, ωστόσο, δεν είμαστε απλώς τυχεροί όσοι αναπνέουμε αλλά ένα βήμα από το να έχουμε κερδίσει το τζόκερ. Κι αυτό όχι γιατί ζούμε σε μία όμορφη χώρα, το οποίο ισχύει, αλλά γιατί αυτή η χώρα "πληρώνει" τους πολίτες της με ήλιο και θάλασσα- όταν δεν έχει λαγοκέφαλους- κι από εκεί και πέρα τους αφήνει στο έλεος αόρατων δυνάμεων αφού τα δίχτυα ασφαλείας είναι καπαρωμένα από την ελίτ...

Ο Μητσοτάκης δεν έχει άδικο όταν αποδίδει σε διαχρονικές παθογένειες όλα τα κακώς κείμενα της τελευταίας επταετίας. Η Ελλάδα ήταν η Ψωροκώσταινα του δυτικού κόσμου και πριν το 2019. Έχει, όμως, απόλυτο άδικο να μην αναγνωρίζει τη δική του μεγάλη ευθύνη για το ότι αυτές οι διαχρονικές παθογένειες θα ταλαιπωρήσουν και την επόμενη κυβέρνηση. Όπως, άλλωστε, μαρτυρούν και οι κυβερνητικοί χειρισμοί στην υπόθεση των υποκλοπών, αυτή η ευθύνη είναι μετά βεβαιότητας και ποινική... 

 

Για την αυτοδυναμία ρε γαμώτο...

Η διευκόλυνση στην άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος για τους εκτός επικράτειας Έλληνες είναι θεμιτή, όχι μόνο για δημοκρατικούς αλλά και για εθνικούς λόγους. Αυτονοήτως. Η μέθοδος, ωστόσο, που θα επιλέξεις να το κάνεις είναι πολιτική απόφαση, η οποία όσον αφορά το νομοσχέδιο που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση είναι μικροκομματική... 

Επί της ουσίας η ΝΔ θέλησε να θεσμοθετήσει- εκβιάζοντας και κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης με το χαρτί τής εθνικοφροσύνης- να πάρει τρεις έδρες από μια εκλογική περιφέρεια που εκτείνεται σε όλο τον πλανήτη. Πιθανότατα είχε βρει και τους υποψήφιους, οι οποίοι μάλλον δύσκολα θα είναι βιοπαλαιστές χωρίς παγκόσμια φήμη. Ποιος θα μπορούσε, άλλωστε, να κάνει προεκλογική εκστρατεία από τον Καναδά ως την Αυστραλία κι από το Ηνωμένο Βασίλειο ως τη Νότιο Αφρική;...

Αν ο Ντ. Τραμπ κι ο Μπ. Νετανιάχου δεν προκαλούσαν τον πόλεμο με το Ιράν θα το έκανε ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος μια χαρά βολεύεται με μια νέα παγκόσμια κρίση στην οποία θα αποδίδει τα πάντα, ιδίως την ακρίβεια, και ταυτοχρόνως θα συσπειρώνει τους πολίτες γύρω από την κυβέρνησή του. Σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται πρόθυμος να οικειοποιηθεί ακόμα και το πρότζεκτ Δένδια με τις φρεγάτες και τα F-16 στην Κύπρο για να εγγυηθούμε την ασφάλεια του Ισραήλ κι όχι βεβαίως του κυπριακού ελληνισμού. Στο όνομα της εσωτερικής σταθερότητας ο πρωθυπουργός θα μας ζητήσει να καταπιούμε κάθε αμάρτημα της διακυβέρνησής του, που δεν είναι και λίγα...

Όπως κι αν έχει, η σύνδεση του ελληνισμού με την μητέρα πατρίδα δεν γίνεται κυρίως με μια ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια. Πού είναι, για παράδειγμα, τα ελληνικά σχολεία; Το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού; Οι πολιτιστικές ανταλλαγές;... 

Αφήστε που θα έπρεπε να είχαμε προτεραιοποιήσει τη διευκόλυνση όσων εργάζονται μακριά από τον τόπο άσκησης του εκλογικού τους δικαιώματος, οι οποίοι και σε αντίθεση με τους απόδημους έχουν και υποχρεώσεις στο ελληνικό κράτος, για να μην υπενθυμίσω και το σκάνδαλο Ασημακοπούλου. Στην πράξη, συνεπώς, ο Μητσοτάκης δεν νομοθετεί για τον απόδημο ελληνισμό αλλά για να έχει καβάτζα τρεις έδρες στην περίπτωση που τις χρειάζεται για την αυτοδυναμία. Όλα τα υπόλοιπα είναι σαν τη φρεγάτα "Κίμων". Για να πουλάμε πατρίδα στους ιθαγενείς...

  

Μόνο με υποχρεωτικότητα της ψήφου με πραγματικές κυρώσεις σώζεται η κοινοβουλευτική δημοκρατία...

Ουδείς μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών γιατί κανείς δεν ξέρει ποιοι και πόσοι θα πάνε να ψηφίσουν. Κι από αυτούς που θα πάνε αρκετοί, αν όχι οι περισσότεροι, θα αποφασίσουν τις τελευταίες εβδομάδες, την τελευταία ημέρα, πάνω από την κάλπη. Μήπως, όμως, έχει φτάσει η στιγμή να συζητήσουμε για την υποχρεωτικότητα της ψήφου με κυρώσεις που να πονάνε λίγο ή πολύ;...

Στην Αυστραλία, για παράδειγμα, η αποχή συνδέθηκε με πρόστιμο 20 δολαρίων. Το ποσό δεν είναι υψηλό, αλλά ώθησε πολλούς να αναρωτηθούν αν είναι ωφέλιμο να το θυσιάσουν αντί να μεταβούν στο πιο κοντινό τους εκλογικό τμήμα και να ψηφίσουν για τις ζωές τους. Το ποσοστό συμμετοχής αυξήθηκε, παρομοίως και σε άλλες χώρες. Κι αν καταλαβαίνω γιατί η δεξιά φοβάται την υποχρεωτικότητα, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί να μην την θέτει στη δημόσια συζήτηση η Αριστερά...

Μόνο, άλλωστε, με την υποχρεωτικότητα της ψήφου θα μπορούμε να διαπιστώνουμε τις πραγματικές δυναμικές τής κοινωνίας κι όχι αυτές που αυτοδιαμορφώνονται από πιο περιθωριακές ομάδες με πιο δυναμική, ωστόσο, συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες. Αμφιβάλλω, για παράδειγμα, αν με την υποχρεωτικότητα παραεκκλησιαστικά μορφώματα όπως η Νίκη θα έπιαναν το όριο του 3%, δημιουργώντας την εικόνα πως η χώρα άγεται και φέρεται από το μεσαίωνα. Δεν βρίσκω, άλλωστε, κανένα άλλο τρόπο για να επιβιώσει η κοινοβουλευτική δημοκρατία τον 21ο αιώνα όταν η τάση είναι στο τέλος να ψηφίζουν μόνο οι υποψήφιοι και οι στενοί τους συγγενείς και συνεργάτες...

 
 

Αν ο Τζόκοβιτς σερβίρει εκτός τερέν και κερδίσει είναι οι διαιτητές που φταίνε...

Αν μη τι άλλο, η υπόθεση Τζόκοβιτς αποδεικνύει ότι στην πράξη δεν είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Αν είμαστε πλούσιοι και διάσημοι πολλές φορές ο νόμος είναι για εμάς μια ασήμαντη λεπτομέρεια που ενδεχομένως να απασχολήσει τους δικηγόρους μας, πάντως όχι εμάς τους ίδιους. Και γι' αυτό δεν ευθυνόμαστε τόσο εμείς οι πλούσιοι και διάσημοι όσο εκείνοι που δεν εφαρμόζουν τους νόμους με ισότητα και δικαιοσύνη...

Κι ο γράφων όταν θεωρεί ένα νόμο άδικο δεν παριστάνει ούτε τον Σωκράτη ούτε τον Ιησού και δεν είναι πολύ πρόθυμος να τον εφαρμόσει. Επομένως δεν κακίζω τον τενίστα που πράττει το ίδιο κι απλώς απολαμβάνει περισσότερης δημοσιότητας. Μάλλον τον ζηλεύω. Η οργή μου αφορά εκείνους που νομοθετούν κι εφαρμόζουν τους νόμους, ιδίως όταν είναι εκλεγμένοι από το λαό, αλλά στο ζύγι τους έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά...

Τα ίδια και χειρότερα με την Αυστραλία συμβαίνουν και στην Ελλάδα τού Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος άλλωστε είχε χαρακτηρίσει φυσικό φαινόμενο τις ταξικές ανισότητες. Φυσικά οι ανισότητες δεν ξεκίνησαν το 2019 ούτε θα τελειώσουν μόλις πέσει το σημερινό καθεστώς. 

Είναι βαθιά ριζωμένες, ωστόσο σήμερα έχουμε μια κυβέρνηση που σχεδόν ομολογεί ότι τις αποδέχεται και δεν επιθυμεί να κάνει κάτι για να φέρει την κοινωνική δικαιοσύνη. Κι αυτή είναι μια εθνική τραγωδία την οποία συνυπογράψαμε στις 7 Ιουλίου του 2019, για να ορίσω και το μέγεθος της δικής μας ευθύνης... 

 

 
 

Όταν ξεμείνουμε από πόρους είτε θα γίνουμε όλοι σοσιαλιστές είτε θα εξαφανιστούμε...

Από τις πιο επιβλαβείς παθογένειες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σχετίζεται με το ότι οι κυβερνήσεις, λόγω του πολιτικού κόστους, αδυνατούν να σκεφτούν μακροπρόθεσμα και πέρα από τη μύτη τους. Αυτό συμβαίνει και τώρα με τα εμβόλια, τα οποία διεκδικούν για τον εαυτό τους ορισμένες χώρες σε μεγαλύτερες ποσότητες έναντι άλλων, λες και δεν ζούμε σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη όπου είναι σχεδόν αδύνατο πρακτικώς να σφραγιστούν εντελώς σύνορα κι έτσι εμείς οι "αναπτυγμένοι" τής Δύσης να προστατευτούμε από τους "υπανάπτυκτους" των αναπτυσσόμενων κρατών. Πόσο ασφαλείς θα είναι, για παράδειγμα, οι Γερμανοί αν εμβολιαστούν περισσότεροι σε σύγκριση με τους γείτονές τους Τσέχους και Πολωνούς ή με τους παρακείμενους Σέρβους ή περισσότεροι Βρετανοί από Γάλλους;...

Ο ίδιος εγωισμός τής "πολιτισμένης" Δύσης είναι φανερός και στα ζητήματα της κλιματικής κρίσης, της μείωσης πρώτων υλών και δημόσιων αγαθών. Τι θα γίνει όταν, κι όχι αν, οι αποκαλούμενες χώρες τού Τρίτου Κόσμου μάς φτάσουν σε βιοτικό επίπεδο, αλλά διαπιστώσουμε ότι δεν μπορούμε στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία και στην Αυστραλία να συνεχίζουμε να καταναλώνουμε όπως πριν; Θα μοιράσουμε το πλεόνασμα με δίκαιο τρόπο ή θα ξεσπάσουν νέοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι γιατί θα αποδειχθούμε μοναχοφάηδες;...

Πολύ φοβάμαι πως οι απανταχού νεοφιλελεύθεροι έχουν χάσει επεισόδια, πιστεύοντας ακόμα σε μια ιδεοληψία που σε μερικά χρόνια από τώρα δεν θα ωφελεί ούτε καν τα δικά τους συμφέροντα. Η κοινωνική αλληλεγγύη και η αλληλεγγύη των λαών δεν είναι απλώς διαχρονικό πρόταγμα της Αριστεράς στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αποτελεί πλέον όρο επιβίωσης του πλανήτη. Κι αν αυτό μπορεί να μην αφορά άμεσα τις γενιές που βρισκόμαστε σήμερα επί της Γης- αν κι αυτό μπορεί να μην ισχύει και το πρόβλημα να είναι ακόμα αμεσότερο- αφορά με σχετική βεβαιότητα, ωστόσο, τις γενιές που θα ακολουθήσουν κι αυτές είτε θα καταλήξουν στο σοσιαλισμό, στη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου δηλαδή, είτε θα εξαφανιστούν. Τόσο απλά...

 

  
 

Ρωτήστε τα θύματα του κορωναϊού αν ζουν τα έθνη-κράτη...

Μεγάλη Βρετανία- μέσω Brexit- και ΗΠΑ- μέσω του "America first" του Ντ. Τραμπ- πιστεύουν ότι στην εποχή που ένας ιός όπως ο κορωναΐός κάνει το γύρο τού πλανήτη σχεδόν ανενόχλητος αυτές μπορούν να περιχαρακωθούν στο εθνικό κράτος. Η λογική τους θυμίζει την επιλογή τής ελληνικής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το διεθνές ζήτημα του προσφυγικού βάζοντας ένα δίχτυ 2,7 χλμ. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, η παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτη κι αυτό που οφείλουν τα κράτη να κάνουν είναι να της βάλουν κανόνες...

Ζητούμενο σε κάθε εποχή, πολλώ δε μάλλον τη σημερινή όταν οι ανισότητες αυξάνονται, είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Η φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, για παράδειγμα, δεν είναι φυσικά φαινόμενα, αλλά ανθρώπινα δημιουργήματα κι επομένως είναι στα χέρια των κυβερνήσεων συλλογικώς να τις αντιμετωπίσουν, προσφέροντας διαφορετικά κίνητρα πλουτισμού στις χώρες που λειτουργούν σήμερα ως φορολογικοί παράδεισοι. Η σημαντικότερη, άλλωστε, κληρονομιά των εθνών- κρατών είναι αρνητική, οι εθνικισμοί δηλαδή που αρκετές φορές οδηγούν και σε πολέμους...

Ο Δαρβίνος είχε δίκιο όταν ισχυριζόταν πως δεν επιβιώνουν οι εξυπνότεροι, αλλά αυτοί που προσαρμόζονται ευκολότερα στις αλλαγές των καιρών. Αντί, επομένως, να σπαταλάμε χρόνο και χρήμα χτίζοντας άσκοπα τείχη όταν μπορούμε, για παράδειγμα, να επικοινωνούμε άμεσα και δωρεάν με την Αυστραλία, είναι προτιμότερο να προσαρμόσουμε την παγκοσμιοποίηση στο μπόι των ανθρώπων. Κι αυτό δεν συνιστά κυνισμό, αλλά στοιχειώδη σύλληψη της πραγματικότητας, η οποία υπερβαίνει πολύ γρηγορότερα από όσο πιστεύουμε σταθερές και παγιωμένες ιδέες και ιδεοληψίες...

ΗΠΑ, Ιράν, Αυστραλία μια απληστία δρόμος...

Τι συνδέει τη δολοφονία τού Ιρανού στρατηγού από τους Αμερικανούς με την πύρινη κόλαση της Αυστραλίας; Μα, η αυτοκαταστροφικότητα του είδους μας, η οποία συνδέεται άμεσα με την απληστία. Κι αυτή ακριβώς η απληστία είναι που βρίσκει την καταλληλότερη μορφή υποστήριξής της στον καπιταλισμό...

Οι ένθερμοι υποστηρικτές τού συστήματος αποδίδουν στο φθόνο απέναντι στους πλούσιους το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη. Φυσικά και υπάρχουν αρκετοί ανάμεσά μας που προτιμούν να ζουν από τα έτοιμα, από τα επιδόματα κι από λοιπές διευκολύνσεις παρά να εργάζονται για να βελτιώνουν το επίπεδο ζωής τους. Μόνο που ιδίως στη χώρα μας ελλείπουν οι προϋποθέσεις ευδοκίμησης της ταξικής αναρρίχησης κι όταν αυτή συμβαίνει τις περισσότερες φορές δεν οφείλεται στην αξιοκρατία, αλλά σε παράγοντες όπως ο φεουδαρχισμός, ο κομματισμός, η διαφθορά, η παρανομία και η ασυδοσία που ευνοούν μόνο εκείνους που επιλέγουν να πατούν επί πτωμάτων για να επιτυγχάνουν τους στόχους τους...

Η βία στη Μέση Ανατολή δεν τελειώνει όχι γιατί πρόκειται για φυσικό φαινόμενο, αλλά γιατί οι ιμπεριαλιστές δεν θέλουν να βγάλουν το πόδι τους από την περιοχή. Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστώ το θεοκρατικό καθεστώς τού Ιράν και τις κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα. Η συμφωνία, ωστόσο, για τα πυρηνικά που είχε επιτευχθεί πριν μερικά χρόνια ήταν μια καλή αρχή για τη σταθερότητα στην περιοχή.

Και ύστερα ήρθε ο Ντ. Τραμπ, ο οποίος, πέρα από όλα τα άλλα, ενδεχομένως να αναγνωρίσει την κλιματική αλλαγή και την έκταση τής ζημιάς από την απληστία μόνο αν κατακαούν και οι ΗΠΑ. Κι όλα αυτά για το κέρδος στο οποίο ομνύουν οι καπιταλιστές, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται ότι τα νεκροταφεία τής γειτονιάς τους κάποια ημέρα θα φιλοξενούν αιωνίως και τους ίδιους και θα φορούν σάβανα δίχως τσέπες...

Είναι Οκτώβριος κι έχουμε καλοκαίρι, αλλά η Γκρέτα είναι σιωνίστρια...

Προφανώς κι έχει αναπτυχθεί ήδη μία μεγάλη βιομηχανία που περιστρέφεται γύρω από την κλιματική κρίση. Οι ίδιοι καπιταλιστές που οδήγησαν τον πλανήτη εξαιτίας τής απληστίας τους στην ώρα μηδέν επιθυμούν να κερδοσκοπήσουν κι από την αναγκαιότητα που δημιούργησαν για τη διάσωσή του. Αλίμονο, όμως, αν πλησιάζουμε στα μέσα Οκτωβρίου κι έχουμε ακόμα καλοκαίρι, έχουμε θρηνήσει εκατοντάδες νεκρούς στο Μάτι και στη Μάνδρα, η Αμαζονία αποξηλωνεται, η στάθμη των ωκεανών και η θερμοκρασία ανεβαίνουν κι ακόμα ασχολούμαστε με το αν η Γκρέτα Τούνμπεργκ είναι όργανο των κεφαλαιοκρατών, των σιωνιστών ή οποιωνδήποτε άλλων έχουμε διαλέξει για αποδιοπομπαίους τράγους...

Ούτε με ενδιαφέρει ιδιαιτέρως αν η Γκρέτα διαθέτει την επιστημονική κατάρτιση για να γίνει ιέρεια του παγκόσμιου περιβαλλοντικού κινήματος. Αν από μόνη της είναι ικανή να ξεσηκώσει τη νεολαία και συνεπακόλουθα τους πάντες ώστε να ευαισθητοποιηθούν για το μέλλον τού πλανήτη μας δεν με απασχολεί ακόμα κι αν είναι η κόρη τού βελζεβούλ. Ακόμα κι αν ο αγγελιαφόρος είναι "πιασμένος", το μήνυμα είναι πέρα για πέρα αληθινό και το βιώνουμε όλοι, είτε έχουμε σπουδάσει πυρηνική φυσική είτε πεταλώνουμε άλογα...

Ομοίως δεν με προβληματίζει ιδιαιτέρως αν οι ικέτες που καταφθάνουν στα νησιά μας είναι πρόσφυγες ή μετανάστες. Είναι το ίδιο απελπισμένοι είτε ξεριζώθηκαν λόγω πολέμου είτε λόγω πείνας στην οποία μπορεί να έχει συμβάλει και η κλιματική κρίση...

Δεν ισχυρίζομαι πως δεν πρεπει να γίνονται συνοριακοί έλεγχοι ή ένα ξεσκαρτάρισμα του ποιος είναι ο καθένας. Υπενθυμίζω, όμως, ότι και τα εκατομμύρια των Ελλήνων που έφυγαν για την Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία μετανάστες ήταν, κατά βάση, κι όχι πρόσφυγες, που αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή. Δεν είναι ντροπή τα παιδιά και τα εγγόνια τους να μην δίνουν αυτό το δικαίωμα σε άλλους κατατρεγμένους;...

 

Μακεδονία ξακουστή, των χουντολαϊκιστών η χώρα...

Την ίδια ώρα κατά την οποία στη Βόρεια Μακεδονία απάλειφαν εθνικιστικές- αλυτρωτικές αναφορές από τα σχολικά τους βιβλία, στο Ελλαδιστάν τα ορφανά τού χουντολαϊκισμού κλαυθμύριζαν για το αν θα παιζόταν στις μεταξικής εμπνεύσεως παρελάσεις το "Μακεδονία ξακουστή". Αυτά συμβαίνουν όταν ο ανούσιος συμβολισμός επικρατεί στη δημόσια σφαίρα τού ουσιαστικού εθνικού συμφέροντος...

Παραλλήλως, ομογενείς στην Αυστραλία, που τα χρόνια τής κρίσης δεν συγκέντρωσαν ούτε ένα ευρώ για τη σωτηρία τής πατρίδας την οποία, κατά τα άλλα, τόσο πολύ αγαπούν, γιουχάιζαν εκπρόσωπο του ελληνικού Κοινοβουλίου γιατί ψήφισε τη Συμφωνία των Πρεσπών που απαλείφει τους αλυτρωτισμούς των βόρειων γειτόνων μας σε κάθε πτυχή τους. Οι Βορειομακεδόνες άλλαξαν ονομασίες στο αεροδρόμιό τους, στους αυτοκινητόδρομους, στις δημόσιες πινακίδες, στους δημόσιους οργανισμούς και φορείς χάρη στη Συμφωνία που ψήφισαν οι "προδότες". Όταν μας κυβερνούσαν οι "πατριώτες" τα Σκόπια ήταν γεμάτα με μεγαλέξανδρους και λοιπό αρχαιοελληνικό φολκλόρ...

Ο πατριωτισμός, επομένως, δεν είναι ένα συναίσθημα που το φωνάζεις, αλλά που το αισθάνεσαι και το αποδεικνύεις με πράξεις, ακόμα κι αν αυτές μοιάζουν σε ένα πρώτο, πολύ ακατέργαστο επίπεδο με προδοτικές. Πάνω, εξάλλου, από τον πατριωτισμό βρίσκεται ο ανθρωπισμός κι αυτός εκδηλώνεται, για παράδειγμα, κάθε φορά που ψαράδες που γεννήθηκαν σε άλλη χώρα σώζουν Έλληνες που καίγονται από φωτιές, όπως συνέβη στο Μάτι...

Αυτοί οι άνθρωποι, που ζουν εδώ πολλά χρόνια στη χώρα μας κι έχουν κάνει την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα τους, έχουν σαφώς περισσότερο δίκιο να μπορούν να ψηφίζουν στις βουλευτικές μας εκλογές από εκείνους που επειδή έχουν χτίσει τα σπίτια τους με ό,τι πιο κιτς παραπέμπει στην αρχαία Ελλάδα, σουβλίζουν αρνί το Πάσχα και διοργανώνουν "big, fat, greek weddings" βαυκαλίζονται πως είναι πιο Έλληνες από τους Έλληνες. Ιδίως όταν μας ζητούν να πολεμήσουμε τους Βορειομακεδόνες, τους Τούρκους ή τους Αλβανούς από την ασφάλεια της Μελβούρνης ή του Σικάγο...

Δεν έχω αντίρρηση, για λόγους εθνικού συμφέροντος, να ενταχθούν, με μέτρο, κι ομογενείς στο ελληνικό εκλογικό παιχνίδι. Όσοι, όμως, κατοικούν σε μία χώρα με στοιχεία μονιμότητας είναι λογικό να έχουν και περισσότερα εκλογικά δικαιώματα σε αυτή. Ιδίως όταν μιλούν πολύ καλύτερα ελληνικά από τους όποιους ελληνοκάτι...