God save those who need kings and queens...

Αν οι Βρετανοί και, για να είμαι πιο ακριβής, οι Άγγλοι θέλουν να διατηρούν μια βασιλική οικογένεια αργόσχολων για να τους θυμίζουν το αυτοκρατορικό τους παρελθόν γούστο τους και καπέλο τους. Είναι, επίσης, δικαίωμα του καθενός να θρηνεί πάνω από το φέρετρο της βασίλισσας σαν να έχασε δικό του άνθρωπο. Ακόμα κι αν η εκλιπούσα βασίλεψε επί 70 χρόνια με μοναδικό της επίτευγμα ότι βασίλεψε 70 χρόνια...

Όσες σημαίες κι αν κυματίσουν μεσίστιες, όσα εντυπωσιακά τελετουργικά κι αν στηθούν για τον αποχαιρετισμό τους, όσα παράσημα κι αν βάλουν στο στήθος τους οι βασιλιάδες αυτού του κόσμου, η αιώνια μοίρα τους θα είναι ίδια με ενός λιμενεργάτη στο Πέραμα. Κι αν οφείλουμε όλοι μας τον απαραίτητο σεβασμό σε οποιονδήποτε νεκρό, ιδίως τον μόλις τεθνεώτα, είναι τα έργα του που πρέπει να δοξάζουμε, αν τα έργα του αξίζουν του θαυμασμού μας. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιο έργο τής Ελισάβετ που θα πρέπει να δοξάσω. Τουλάχιστον η Νταϊάνα είχε αξιοποιήσει τη δική της διασημότητα για να κινητοποιήσει την ανθρωπότητα για ζητήματα όπως το AIDS ή οι νάρκες...

Αν συναντούσα τον Κάρολο, θα έσκυβα το κεφάλι μπροστά του όχι από σεβασμό στο θεσμό, αλλά για το ότι ο ίδιος και η φαμίλια του έχουν φτιάξει ένα από τα καλύτερα επιχειρηματικά brands στην ιστορία. Έχουν κατορθώσει να βασιστούν πάνω στα ανθρώπινα πάθη κι ατέλειές τους ακόμα και καλογυρισμένες σειρές μυθοπλασίας όπως το "Crown". Υπό αυτή την έννοια συμβάλλουν και στο ΑΕΠ της Μεγάλης Βρετανίας, σε αντίθεση με τους "δικούς μας" Γλύξμπουργκ που πέρα από γελοίες φιλοδοξίες δεν έχουν να επιδείξουν τίποτα άλλο πέρα από πραξικοπήματα, κοινοβουλευτικά και στρατιωτικά...

 

 
 

Όταν ξεμείνουμε από πόρους είτε θα γίνουμε όλοι σοσιαλιστές είτε θα εξαφανιστούμε...

Από τις πιο επιβλαβείς παθογένειες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σχετίζεται με το ότι οι κυβερνήσεις, λόγω του πολιτικού κόστους, αδυνατούν να σκεφτούν μακροπρόθεσμα και πέρα από τη μύτη τους. Αυτό συμβαίνει και τώρα με τα εμβόλια, τα οποία διεκδικούν για τον εαυτό τους ορισμένες χώρες σε μεγαλύτερες ποσότητες έναντι άλλων, λες και δεν ζούμε σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη όπου είναι σχεδόν αδύνατο πρακτικώς να σφραγιστούν εντελώς σύνορα κι έτσι εμείς οι "αναπτυγμένοι" τής Δύσης να προστατευτούμε από τους "υπανάπτυκτους" των αναπτυσσόμενων κρατών. Πόσο ασφαλείς θα είναι, για παράδειγμα, οι Γερμανοί αν εμβολιαστούν περισσότεροι σε σύγκριση με τους γείτονές τους Τσέχους και Πολωνούς ή με τους παρακείμενους Σέρβους ή περισσότεροι Βρετανοί από Γάλλους;...

Ο ίδιος εγωισμός τής "πολιτισμένης" Δύσης είναι φανερός και στα ζητήματα της κλιματικής κρίσης, της μείωσης πρώτων υλών και δημόσιων αγαθών. Τι θα γίνει όταν, κι όχι αν, οι αποκαλούμενες χώρες τού Τρίτου Κόσμου μάς φτάσουν σε βιοτικό επίπεδο, αλλά διαπιστώσουμε ότι δεν μπορούμε στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία και στην Αυστραλία να συνεχίζουμε να καταναλώνουμε όπως πριν; Θα μοιράσουμε το πλεόνασμα με δίκαιο τρόπο ή θα ξεσπάσουν νέοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι γιατί θα αποδειχθούμε μοναχοφάηδες;...

Πολύ φοβάμαι πως οι απανταχού νεοφιλελεύθεροι έχουν χάσει επεισόδια, πιστεύοντας ακόμα σε μια ιδεοληψία που σε μερικά χρόνια από τώρα δεν θα ωφελεί ούτε καν τα δικά τους συμφέροντα. Η κοινωνική αλληλεγγύη και η αλληλεγγύη των λαών δεν είναι απλώς διαχρονικό πρόταγμα της Αριστεράς στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αποτελεί πλέον όρο επιβίωσης του πλανήτη. Κι αν αυτό μπορεί να μην αφορά άμεσα τις γενιές που βρισκόμαστε σήμερα επί της Γης- αν κι αυτό μπορεί να μην ισχύει και το πρόβλημα να είναι ακόμα αμεσότερο- αφορά με σχετική βεβαιότητα, ωστόσο, τις γενιές που θα ακολουθήσουν κι αυτές είτε θα καταλήξουν στο σοσιαλισμό, στη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου δηλαδή, είτε θα εξαφανιστούν. Τόσο απλά...

 

  
 

Διδάσκει δημοκρατία τον πλανήτη η χώρα που ο πρόεδρός της πήρε λιγότερες ψήφους από την αντίπαλό του...

Η Ιστορία μάς παραδίδει το ένα μάθημα μετά από το άλλο, αλλά η ανθρωπότητα επιμένει να μένει μετεξεταστέα. Αν οι πυραυλικές επιθέσεις των Αμερικανών, των Βρετανών και των Γάλλων ήταν οι πρώτες τέτοιες απόπειρες για να συνετιστούν οι "κακοί" τού πλανήτη- αν υποθέσουμε πως αυτά είναι τα κίνητρά τους, κάτι για το οποίο πολύ αμφιβάλλω- μπορεί και να έλεγα κυνικά "δεν βαριέσαι, ας σκοτωθούν και μερικά γυναικόπαιδα για το ευρύτερο καλό".

Δεν συμβαίνει, όμως, κάτι τέτοιο όχι μόνο σε σύγκριση με την αρχαιότητα, το μεσαίωνα ή τους τελευταίους αιώνες, αλλά ακόμα και σε σχέση με τον 21ο αιώνα. Οι Αμερικανοί εισέβαλαν μετά από την 11η Σεπτεμβρίου στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, οργάνωσαν την "αραβική άνοιξη" και στήριξαν κάποια στιγμή ακόμα και τον ISIS στη Συρία. Έγινε ο κόσμος μας ασφαλέστερος και πιο ειρηνικός; Την απάντηση την ξέρετε...

Οι ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια έχουν αυτόκλητα αναλάβει το ρόλο τού διεθνούς χωροφύλακα στο όνομα ενός πολύ αμφίβολου ηθικού πλεονεκτήματός τους. Μιλούν, για παράδειγμα, για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στις αραβικές χώρες όταν ο ίδιος τους ο σημερινός πρόεδρος βρίσκεται στο Λευκό Οίκο έχοντας συγκεντρώσει μικρότερο αριθμό ψήφων από την ανθυποψήφιά του το 2016 κι όταν ο πρόεδρός τους το 2001 είχε εκλεγεί για μερικές εκατοντάδες ψήφους που του είχε χαρίσει ο κυβερνήτης αδερφός του. Η χώρα όπου ακόμα ισχύει η θανατική ποινή, όπου μαύροι σκοτώνονται για ψύλλου πήδημα από λευκούς αστυνομικούς κι όπου οι κοινωνικές ανισότητες είναι κραυγαλέες οφείλει πρώτα μια βαθιά ενδοσκόπηση πριν δείξει με το δάχτυλο οποιοδήποτε άλλο κράτος δεν φτάνει τα δήθεν δικά της υψηλά στάνταρ...

Τα χέρια τού Μπ. αλ Άσαντ είναι βουτηγμένα στο αίμα των Σύριων, όπως παλιότερα των ταλιμπάν στα χέρια των Αφγανών, του Σαντάμ στων Ιρακινών και του Γκαντάφι στων Λίβυων. Η κατάρρευσή τους, ωστόσο, πόσο βοήθησε τις χώρες τους να βρουν το βηματισμό τους και την παγκόσμια κοινότητα να μην φοβάται τον κάθε "λύκο", μοναχικό ή όχι, ο οποίος είναι έτοιμος να σκορπίσει τον θάνατο με μια τρομοκρατική του ενέργεια;...

Η διεθνής επέμβαση μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο όταν μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα, όχι όταν τα κάνει χειρότερα, όπως και σήμερα στην περίπτωση της Συρίας. Ας καταλάβει κάποτε η Δύση ότι μπορεί και να μην είναι ο παράδεισος που πιστεύει η ίδια ότι είναι και θέλει να εμφυτεύσει κι αλλού...

Πάμε στο Γ' Παγκόσμιο γιατί η Γερμανία δεν ανέχεται χρέος πάνω από το 60% του ΑΕΠ...

Όλα συνηθίζονται, ακόμα και τα πιο φρικιαστικά: τις προάλλες δολοφονήθηκαν μερικές δεκάδες άνθρωποι στο αεροδρόμιο μίας από τις πιο πιο τουριστικές πόλεις τού κόσμου, της Κωνσταντινούπολης, αλλά ελάχιστη σημασία δώσαμε. Η τζιχαντιστική τρομοκρατία είναι πλέον τόσο καθημερινό φαινόμενο ώστε να θυμίζει περισσότερο το κυκλοφοριακό χάος σε περίπτωση διαδήλωσης στην Αθήνα παρά κάτι το τρομακτικά απάνθρωπο. Το ίδιο συμβαίνει και με τη γερμανική ιμπεριαλιστική πολιτική: θα παραξενευτούμε μόνο όταν η Ανγκ. Μέρκελ κι ο Β. Σόιμπλε σταματήσουν να κουνούν στους υπόλοιπους το δάχτυλο για το τι πρέπει να κάνουν και ρίξουν μια ματιά στον καθρέφτη τους.

Αν το πράξουν, αυτός δεν θα ραγίσει από την ασχήμια αλλά από την υποκρισία τους. Γιατί είναι, για παράδειγμα, θεωρητικώς ορθό πως οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται, όπως διαμήνυσε για μια ακόμα φορά ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ωστόσο αυτό ισχύει για όλους. Ούτε το Βερολίνο τηρεί πιστά τις ευρωπαϊκές συνθήκες, μολονότι αυτό είναι που τις επέβαλε, ούτε βεβαίως κάνει η γερμανική ελίτ μπίζνες δίχως λαδώματα. Γιατί και η διαφάνεια κανόνας είναι που πρέπει να τηρείται από όλους για να μην χαρακτηρίζονται ορισμένοι και δικαίως γραμματείς και φαρισαίοι...

Πέρασε μια εβδομάδα από το Brexit, αλλά το ευρωπαϊκό διευθυντήριο έχει εκλάβει πολύ διαφορετικά το χαστούκι με το οποίο το "φιλοδώρησαν" οι Βρετανοί από ό,τι θα όφειλε. Αν εκτιμά πως η λύση είναι η ακόμα αυστηρότερη δημοσιονομική πειθαρχία ας μας το πει ξεκάθαρα ότι προετοιμάζει την έξοδο κι άλλων κρατών-μελών, ανάμεσά τους και της Ελλάδας, από την Ε.Ε. στο όνομα μιας μικρής αλλά ευέλικτης Ευρώπης. Την ίδια ώρα, μάλιστα, στα ανατολικά σύνορα της Γηραιάς όνομα και πράγμα Ηπείρου πυκνώνει ο αριθμός των μεραρχιών που τίθενται απέναντι στο "σκιάχτρο" τής Ρωσίας που έχουν δημιουργήσει ορισμένοι στην αναζήτηση νέων εχθρών. Είναι, όμως, πιο πιθανό η Μόσχα να χτυπήσει τώρα την Πολωνία από όσο ήταν πριν το ΝΑΤΟ την περικυκλώσει με τα στρατεύματά του. Σε μια κρίση υπολανθάνουσας αυτογνωσίας η Γερμανίδα καγκελάριος παραδέχθηκε ότι δεν θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένη την ειρήνη στην Ευρώπη. Ξέχασε, όμως, να προσθέσει κι ένα "εξαιτίας μου" για να θέσει το πρόβλημα πιο ολοκληρωμένα...

Το ερώτημα βρίσκεται στο στόμα των περισσότερων Ελλήνων: "Πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο"; Κι αυτό συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο την απελπισία ενός λαού ο οποίος έχει καταδικαστεί σε αιώνια λιτότητα γιατί υπέκυψε κάποια στιγμή στα θέλγητρα της καπιταλιστικής φούσκας. Πόσα μαστιγώματα είναι αρκετά για τιμωρία; Πόσο χαμηλά πρέπει να πέσει η σύνταξη για να θεωρηθεί πως δεν καλύπτει το στοιχειώδες όριο επιβίωσης; Πόσα λουκέτα ακόμα πρέπει να μπουν στην αγορά, πόσοι νέοι να φύγουν στο εξωτερικό, πόσοι επιπλέον να νοσηλευτούν σε ψυχιατρικές κλινικές ή να αυτοκτονήσουν; Πόσο σκληρός θα είναι ο ιστορικός τού μέλλοντος με Μέρκελ-Σόιμπλε όταν έρθει η ώρα να αποτιμήσει την εποχή μας, η οποία οδεύει δίχως φρένο προς ένα Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο γιατί η γερμανική ηγεσία δεν ανέχεται, για παράδειγμα, δημόσιο χρέος πάνω από το 60% του ΑΕΠ, λες και τυχόν υπέρβαση αυτού του τεχνητού ορίου θα προκαλέσει από μόνη της τον όλεθρο. Το χρέος τής Ελλάδας, βεβαίως, που πάει ολοταχώς για το 200% ο Β. Σόιμπλε το θεωρεί βιώσιμο. "Ωρέ που πάμε ρε, ωρέ πού πάμε", που θα έλεγε κι ο Βασίλης Αυλωνίτης...